NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Twoi rodzice są z Gujany.
- Zgadza się. - Ale super.
- Moja mama jest z Gujany. - Tak?
Mama jest z Gujany, dziadek z Trynidadu.
Tak?
PIWO I KOKTAJLE
Czy ludzie w ogóle wiedzą, czym jest Gujana?
Co to znaczy być Gujanką, czy uważają cię za Hinduskę?
Myślą, że jestem Hinduską.
Na początku zawsze pytają, skąd w Indiach jestem.
Mówię, że nie jestem. „Ale wyglądasz na Hinduskę”.
„Wiem, to po przodkach…”.
Jak poznali się twoi rodzice?
- Aranżowane małżeństwo. Więc… - Tak?
Oboje tam się urodzili. Przyjechali tu, gdy mieli 18 lat…
Raczej tylko tata. Mama przyjechała później.
Fajnie.
Najtrudniej było mi spełnić oczekiwania Nadii.
Wysoki, wykształcony, przystojny, o dobrym sercu i z Gujany.
Połączyłam Nadię z Guru.
Teraz oni muszą zdecydować, czy się polubili.
- Mogę przyjąć zamówienie? - Tak, proszę.
- Mogę prosić o mimozę? - Jasne.
- Sok pomarańczowy? - Jasne.
Dobrze. Dziękuję.
Zamówiła mimozę.
To nic wielkiego, chcesz się zabawić.
Czemu nie?
Ale ja nie piję.
Cóż…
oto jesteśmy, więc…
Tak.
Jesz mięso?
- Staram się ograniczyć. - Dobra.
- Chcę być zdrowszy. - Jasne.
Więc tak.
Ale…
hamburger z bekonem i serem brzmi wspaniale.
Tak.
Co powiedziałeś Simie, że kogo szukasz?
Powiedziałem jej wiele rzeczy.
Ja…
Byłem trochę niejasny.
- Tak. - Więc tak.
- Dla pani. - Dzięki.
Chcecie ostry sos, jakieś dodatki?
- Nie trzeba. - Nie.
- Dzięki. - Smacznego.
Masz jakiś typ?
Nie sądzę.
Lubię ludzi z dobrym charakterem.
Tak.
Rozumiem, dlaczego Sima go wybrała.
Ale na spotkaniu poczułam, że się nie otworzył.
Więc…
co cię pchnęło do skorzystania z usług swatki?
To tradycja, którą stosuje wielu Azjatów z południa.
Różni się to od sposobu, w jaki my, milenialsi, randkujemy w Ameryce.
Myślę, że na wiele pytań odpowiedział jak prawnik.
To było trochę odpychające.
Czy to politycznie poprawna odpowiedź?
Raczej nie.
Tak.
Dałam Nadii to, czego chciała, kogoś z Gujany, ale nie wyszło.
Ich fale i chemia nie pasowały do siebie.
Małżeństwo nie jest łatwą grą, którą wygrywa się jednymi danymi.
Przedstawię inną propozycję.
Coś jeszcze?
Raczej nie.
Nie, dziękuję.
Następne dopasowanie nie spełni wszystkich kryteriów,
ale dopasowania tworzą się w niebie,
a Bóg dał mi zadanie, by odniosły sukces na Ziemi.
Tak, na pewno.
- Pa. - Miłego dnia.
- Wzajemnie. - Trzymaj się.
BOMBAJ
Od dawna znam rodzinę Pradhyumana.
Wartości rodzinne są tu bardzo ważne.
Chcą, by się ożenił.
Gdy dostaję nowe dane, wysyłam je do Pradhyumana.
- Co tam? Jak się masz? - Cześć!
Ale nie odpowiada.
Nie wiem, czego chce.
Napijmy się.
- Twoje zdrowie. - Dzięki.
Na zdrowie.
Planujesz się z kimś spotkać?
W niedługim czasie,
- w następnym… - Może…
Wiele danych przychodzi na telefon,
ale jestem bardzo wybredny.
Odczuwam dużą presję.
„Dlaczego nie chcesz się spotykać?”
„Ja taki nie jestem”.
Znając Pradhyumana od tak dawna, czuję,
że on najpierw patrzy na wygląd dziewczyny.
- Nie sądzę. - Chyba tak.
Też tak myślę.
Znalezienie dla niego idealnej dziewczyny będzie trudne.
Pradhyuman szuka kogoś od dwóch i pół, trzech lat.
Moje oczekiwania nie są wysokie.
Ta osoba musi mi się podobać i być dobra.
Nie sądzę, żeby to było zbyt wiele, ale ja nie pójdę na kompromis.
Wszyscy twoi bliscy przyjaciele są po ślubie, tak?
Rushit i ja, wszyscy przyjaciele wokół ciebie są po ślubie.
Dwoje są aranżowanym małżeństwem, dwoje małżeństwem z miłości.
Tak.
Gdy Pradhyuman się ożeni,
myślę, że wszyscy będą spokojniejsi.
A dziewczyna będzie go kontrolować.
Podziękowałabym dziewczynie, która za niego wyjdzie,
bo teraz ciąga za sobą mojego męża
i co chwilę chce gdzieś jechać,
więc będę jej wdzięczna za uspokojenie mojego życia.
Gdy się ożeni, moje życie się uspokoi.
I mojego dziecka!
Zajmij się nią i bądź obok niej.
To rada dla Pradhyumana, gdy się ożeni?
Że powinien słuchać żony i o nią dbać?
Tak właśnie powinno być.
Byłoby miło mieć partnerkę, z którą mógłbym dzielić kolejny etap życia,
ale przeraża mnie, że trzeba będzie zostawić swoje dotychczasowe życie.
Ożeń się.
Teraz w Indiach chłopiec czy dziewczynka mogą odmówić ślubu.
Mają pełną wolność i niewiele się uginają.
Jak sprawy mają iść gładko?
Wyszłam za mąż 24 maja 1983 roku.
Miałam 19 i pół roku, a wtedy
był to odpowiedni wiek na ślub.
Moja ciotka widziała mojego męża na ślubie w Bombaju.
Powiedziała mojemu ojcu i mieliśmy półgodzinne spotkanie.
Po kilku dniach mamy dostać odpowiedź od chłopca,
a strona chłopca, Tapariowie, powiedzieli, że lubią tę dziewczynę.
Cześć, Joti. Jak się masz?
Nasi rodzice wiedzieli wtedy, co jest dla nas dobre.
Chce dobrego chłopca.
A teraz jestem mężatką od 36 lat,
złoty okres w moim życiu, i chcę tego dla moich klientów.
Po pierwszym dopasowaniu byłam tak szczęśliwa, że zrobiłam
coś miłego dla obu rodzin. To była najszczęśliwsza chwila w życiu.
Wolę wejść do jego rodziny i zapytać: „Co tam?
Miło was widzieć”. Prawda?
Proponuję spotkanie ze Srinim, który przyjechał z Santiago.
Jest przystojny.
Ma wiele zalet, ale Aparna jest wybredna.
Więc mówię rodzicom i dzieciom, że muszą się spotkać,
a trzymam rodziców zaangażowanych,
bo oni mogą prowadzić swoje dzieci.
Nie musi rozmawiać. Jest nas sześcioro. My musimy zabawiać jego.
Nie ma presji, by czuł,
że musi być ciekawy. Musi tylko odpowiadać na pytania.
Nie, musi być ciekawy.
SZWAGIER APARNY
Mam z mamą super relacje.
Taką osobę wybrałabym na przyjaciela.
Może nie od samego początku, ale jest cudowna.
Musi cię zachwycić.
Docenia wszystko, co robię, i pozwala mi być sobą.
Miałaś aranżowane małżeństwo?
To było 35 lat temu. Wtedy nie było małżeństw z miłości.
Zaprosili go na spotkanie ze mną.
Przyjechali, polubili mnie i nie miałam prawa
mówić, że mi się nie podobało.
Nie mogłaś nawet porozmawiać z mężem?
Rozmowa, przez… 20 minut. I tyle.
A o czym rozmawialiście?
Jak masz na imię? Czego się uczysz i czym się zajmujesz?
I czy gotujesz? Byłam… Bardzo lubię gotować.
To była bardziej rozmowa o pracę…
Małżeństwo było pomiędzy rodzinami. O to chodzi.
Nie między dziewczyną a chłopcem.
O Panie, chodź tu.
Gdy dowiedziałem się, że poznam rodzinę,
doznałem chwilowego załamania.
„To takie dziwne”.
- Cześć. - To Srini.
Aparna. Cześć. Miło mi. Wejdź.
- To moja siostra. - Miło cię poznać.
Ludzie mówią, że za dużo oceniam.
- Jak leci? Jak minął dzień? - To był pracowity dzień.
Ale jestem miła i uprzejma, i chcę dać tej osobie szansę.
Jak ci się podoba Houston?
Dorastałem tutaj. Nie w Houston, w College Station.
- Serio? - Niemożliwe!
Spędziliśmy tu jakieś dziesięć lat i…
Wróciłem tu po raz pierwszy od 25 lat.
Długo jesteście w Houston?
- Od 1993. - Piątego.
To wtedy wyjechaliśmy, w 1993 roku.
I wtedy poszłam na pobliski uniwersytet.
Dobra.
Mieszkałam na kampusie, a gdy jedzenie było okropne,
zbierałam przyjaciół,
dzwoniłam do mamy i pytałam: „Nakarmisz nas?”.
Mówiła: „Nie!”.
Przez pierwszy miesiąc dziękowałem Bogu za brak indyjskiego jedzenia.
Po miesiącu wróciłem do domu
i zrozumiałem, co traciłem.
Tak.
Jest bardzo przystojny i pewny siebie. To mi się w nim podoba.
Próbował, nawet jeśli tego nie czuł, być bardzo naturalny,
próbował rozmawiać z rodziną
i sprawić, by było to wygodne dla wszystkich w pokoju.
Podobało mi się.
- Pół roku mieszkałem w Brazylii. - Tak?
- Tak. - Kiedy? Praca?
- Nie. Studia. - Dobra.
Poszedłem tam chyba tylko po to,
by studiować za granicą.
Myślałam, że Srini polubi Aparnę, bo jest miła.
Jest ładna, ma wykształcenie.
Myślę, że moi rodzice pogodzili się już z…
Jestem surferem i snowboardzistką,
więc wiedzą, że jeśli istnieje potencjalne zagrożenie,
pewnie mnie to zainteresuje.
Zwykle matka pomaga,
ale chyba była negatywnie nastawiona.
Powiedziałem jej: „Wiedz,
że jutro skaczę z samolotu. Chciałem cię uprzedzić”.
Ona na to: „Oszalałeś? Ludzie nie skaczą z samolotów”.
- Powiedziałem, że tak. - O mój Boże.
Wiem, że Sima jest doświadczoną swatką
i mam nadzieję, że ma rację.
Aparnie trudno byłoby być z kimś bardzo wyluzowanym.
To by jej przeszkadzało.
Jak często się widujecie?
Co drugi dzień?
Widzimy się codziennie.
Dobrze.
To trudne dla Aparny, bo jej matka
ma wpływ na jej decyzję.
Musimy być cicho i mieć cierpliwość.
A my na to: „Kiedy to się skończy?”.
Szukałam czegoś,
chyba czegoś na wieczór, ale…
MATKA NADII
…nie wiem.
- Ta jest taka plisowana… - Bardzo ładna. Podoba mi się.
Cieszysz się na dzisiejszą randkę?
Tak, myślę, że będzie fajnie…
albo fajnie będzie poznać kogoś innego.
Spotkanie Nadii z Guru się nie udało.
Więc zaaranżowałam nowe spotkanie.
Wybrałam Vinaya dla Nadii, bo ma silne tło rodzinne,
jest dobrze wykształcony, wysoki i przystojny,
co pasuje do Nadii. Myślę, że będzie dla niej świetną partią.
- Nie wiem. Zobaczymy, jak będzie. - Dobra…
- Nie chcę… - Ja się cieszę.
Nie mogę się doczekać, aż wrócisz.
Po powrocie będziemy musiały to przedyskutować.
Związek moich rodziców
jest idealną reprezentacją małżeństwa.
Jesteś zaangażowany w życie z tą osobą,
i mimo że wszystko się komplikuje,
wciąż możesz przez to przejść i wyjść silniejszym.
Chyba tak. A kolczyki?
Bardzo małe, bo naszyjnik jest taki duży?
Mój tata musiał iść na leczenie ze względu na nerkę,
więc mama oddała nerkę tacie.
Mieli operację trzy tygodnie temu.
Nie miała żadnych wątpliwości,
to było coś, co po prostu zrobiła.
To było niesamowicie bezinteresowne.
W dniu operacji odwozili moją mamę na salę operacyjną,
a ona zatrzymała się, żeby pożegnać się z tatą.
Wtedy zaczął płakać.
Mogę mieć tylko nadzieję, że mój przyszły mąż będzie miał moją grupę krwi,
żeby w razie konieczności dał mi nerkę.
SALON FRYZJERSKI
RESTAURACJA BRAZYLIJSKA
Vinay?
- Nadia? - Cześć!
- Miło cię poznać. - Mnie również.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Wybacz, że musiałeś czekać. - Nie ma sprawy.
Na pierwszy rzut oka wyglądał fajnie.
Miał na sobie wiatrówkę.
Pomyślałam: „Masz dobry styl”.
Co lubisz jeść, co jest twoją ulubioną…
- Cóż… - …potrawą?
Właściwie to rok temu
- przeszedłem na weganizm. - Okej.
- Tak więc… - Tak.
Każdy ma jakąś głęboką historię.
- Moja taka nie jest. - Dobra.
To była tylko ciekawość.
Dobra.
Będzie okej, jeśli wezmę…
- Tak. Dorastałem bez warzyw… - Okej.
- Trzydzieści pięć lat bez warzyw. - Tak.
Cholera, ale tu jest dużo ludzi.
Proszę bardzo!
Niesamowite.
Nie siądę przy kolacji z kimś, kogo nie znam..
Trochę się denerwuję.
Chciałem jakiejś rywalizacji,
ale w sposób, który nie jest
wrogi, ale żartobliwy i zabawny.
O tak.
Prawie mi się udało.
To nam pomoże.
- Rzucanie toporkiem… - Trochę wina…
Dwie pasujące do siebie rzeczy.
Jako prawnik nie jestem pewna, ale…
Tak.
Niesamowite.
Bardzo ładnie.
- Było nieźle. - Też tak myślałam.
To było…
Myślała: „Jestem do bani”, ale próbowała.
Jeśli jesteś w czymś okropny i próbujesz,
to nieważne, bo dla mnie to pewność siebie.
Musi być na to łatwiejszy sposób.
Więc zrób tak, a potem…
Był przychylny faktowi,
że nie podoba mi się to, że nie jestem w tym dobra.
Rozpoznał to od razu i potraktował
wszystko bardzo naturalnie.
Może to zadziała.
To mój ostatni rzut.
No dobrze.
Niemożliwe!
- To się nie stało. - Nieźle.
Trochę się zdyszałam. Muszę usiąść.
To zadośćuczynienie za wszystkie…
Za każdą wcześniejszą porażkę.
Zawsze jestem ciekaw nowych rzeczy.
Wiem.
Jako dziecko byłem bardzo wybredny.
Naprawdę?
Nadal są rzeczy, których nienawidzę. Nie znoszę keczupu.
- Ja też. - Żartujesz?
- Przysięgam! - Boże!
Ludzie myślą, że jestem dziwakiem, gdy to mówię.
„Czemu mówię to tak szybko?”
„Pewnie pomyśli, że jestem dziwakiem”.
Ale uwielbiam frytki.
- Oczywiście. - I to bardzo,
ale gdy ludzie polewają frytki keczupem, myślę:
„Zepsułeś je!”
„Zepsułaś posiłek i wszystko. Chcę wrócić do domu.
- Zepsułaś mi wieczór”. - Wiem!
To samo myślę o majonezie.
Naprawdę? Mi nie przeszkadza. Ale w porządku.
- Okra z kurczakiem. - Dziękuję.
Świetnie, dziękuję.
Jak chcesz czegoś spróbować, daj znać. Juka smakuje jak frytki.
Tak? Dodasz keczup?
Jeśli keczup dotknie talerza, będzie po posiłku.
Byłem księgowym,
ale teraz pracuję w branży fitnessu dla Boutique Fitness.
To super. Ja jestem kiepska z matematyki.
- Wszyscy to wiedzą. - Serio? To takie nieindyjskie.
Wiem. Właściwie nie jestem Hinduską.
Moja rodzina jest z Gujany, z Ameryki Południowej.
Korzenie mam indyjskie.
Korzenie… Czyli wciąż jesteś Hinduską.
Zgadza się.
- Czyli ja jestem Amerykaninem, tak? - Ja też.
Mówiłam, że jestem z Gujany,
ale nie miał z tym problemu.
Nie chciał powiedzieć:
„Boże, muszę iść, bo nie jesteś Pendżabem
albo Hindusem”. Czyli to był pozytyw.
- Jasne. - Głównie mówiono do mnie Vinny.
Nie wyglądasz na Vinny’ego.
- Naprawdę? - Nie.
Nie jestem z Jersey Shore…
Tak.
Jest zabawnie, gdy rozmawiam przez telefon
i słyszę: „Och, Vinny z Nowego Jorku”.
Mówię: „Tak, ten makaroniarz”. Ale nim nie jestem.
„Pracuję na siłowni, ale nie…”.
Tak.
Jest jakby… To nie cabernet, ale wystarczy.
Robi swoje.
- Robi swoje. - Tak.
Czy twoja rodzina naciska, że nie jesteś po ślubie?
Moja mama pyta, czy robię wszystko, co mogę.
Próbują mnie umawiać z ludźmi, korzystam z sieci
i z aplikacji randkowych i…
Nie wiem, chyba już czas.
Gdy przyjechałem do San Diego, pomyślałem, że muszę kogoś poznać.
- Czego próbowałeś? Nie wyszło? - Wszystkiego.
Lubisz pracować dla siebie?
- Uwielbiam. To znaczy… - A co robisz?
Piszę książki.
Dobra.
Prowadzę podcast i wygłaszam przemówienia.
- O czym mówisz? Tak. - O czym?
To bardzo dziwne.
- Czemu wszyscy chcą cię słuchać? - Właśnie.
Od produktywności po kreatywność.
Nawigacja i innowacyjność…
Jesteś takim ekspertem,
że ludzie chcą cię posłuchać.
Można tak powiedzieć.
Dopiero od kilku lat zarabiam tyle,
by nie musieć mieszkać z rodzicami.
Zgadza się.
Późno zacząłem karierę.
Po raz pierwszy nie do końca wiem, co chcę robić
i nie podejmuję żadnych zobowiązań. Pomyślałem: „Wiesz co?
Chyba zobaczę, dokąd doprowadzi mnie brak planu”.
- Ciekawe. - Tak.
Liczy się przyszłość.
Czy za 20 lat chcę siedzieć na kanapie
z kimś, kto szuka idealnej pracy?
Chcę kogoś odpowiedniego dla mnie. Kogoś, z kim się zgadzam.
Możemy coś zjeść.
Tak.
To nie dla mnie.
Nie pasuje do mojej przyszłości.
Pogadamy nigdy.
Kiedy powiedziałeś Cioteczce,
że nie masz żadnych preferencji, co powiedziała?
Co, jeśli mieli już jakieś związki albo mają dzieci?
„Zupełnie mi to nie przeszkadza.
Wtedy ich nie znałem. Nic to dla mnie nie znaczy”.
Jasne.
Gdybym powiedziała: „Mam tam trzylatka”?
Odparłbym: „Kiedy go poznam?”.
Kiedy poznała moich rodziców, moją mamę…
- Wezmę. - Dobra.
Zapytała mnie, jakie mam preferencje.
A ja tylko…
Ja chcę tylko przyzwoitego człowieka.
Szczerze mówiąc, nie proszę o wiele,
- ale w życiu jest to trudne. - Brzmi prosto.
Zgadzam się! Tak.
- Bądź dobrym człowiekiem. - Tak.
Ty zdajesz się być dobrym człowiekiem.
- Dziękuję. - Wypijmy za to.
- Ty też. Było fajnie. - Tak, świetnie się bawiłem.
Z tylu rzeczy, o których myślałam,
połączyło nas wszystko
i mieliśmy ze sobą jeszcze więcej wspólnego.
Spotkałam może dwie osoby, które nie lubią keczupu.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Ja się tym zajmę. - Na pół.
Nie. To pierwsza randka. Ja płacę.
- Dobra. Bardzo dziękuję. - Oczywiście.
Uściskam cię na pożegnanie. Lubię się przytulać.
- Ja też! Dlatego… - Świetnie.
- Było mi bardzo miło. - Tak.
- Chciałbym to powtórzyć, jeśli chcesz. - Jasne.
- Dasz mi swój numer? - Tak.
Uważam, że Sima świetnie się spisała. Wie, co robi.
Mieliśmy wiele wspólnego, więc chętnie bym się z nim znowu umówiła.
- Dobrze. - No dobra.
- Zaparkowałam tutaj. - Dobra. Ja idę tam.
- Miło było cię poznać. - Wzajemnie.
- Trzymaj się. - Pa.
Poznałaś dziś Sriniego.
Jakie są twoje reakcje? Co myślisz i…
jakie masz odczucia?
Srini jest bardzo przyjacielski. Jest bardzo…
jak mówiłaś, ekstrawertyczny i wesoły.
Jestem bardzo zdeterminowana i ambitna,
ale chcę tego w drugiej osobie.
Nie był zbyt ambitny, jeśli chodzi o własną ścieżkę kariery.
To trochę niepokojące.
Jestem gotowa na wiele kompromisów i poświęceń,
i mogę zrobić bardzo dużo, by wybrać przyszłego partnera na całe życie.
Nie mam czasu
inwestować w ludzi, z którymi się nie zgadzam.
Niestety z nim się nie zgadzam.
Srini, frajer.
Nie ruszyłby się tam, gdzie nie byłoby oceanu.
Słyszę tylko, że nie traktujesz tego priorytetowo.
Gdy to powiedział, koniec.
Nie szkodzi, że nie wyszło,
ale Aparna nie powinna mieć partnera, jeśli jest taka negatywna.
- Koniec z czterdziestolatkami. - Teraz wspomniałaś o wieku.
Nie.
Wolę ludzi o kilka lat młodszych ode mnie,
w moim wieku albo kilka lat starszych.
Ale musisz wyjaśnić Simie dokładną granicę wieku.
Nie można mówić o kilku latach. Musisz podać wiek.
Trzydzieści dwa do trzydziestu siedmiu.
Jeśli tak jest przeznaczone, stanie się.
Jestem głównym źródłem.
Czyli na pewno poprzez mnie.
Mamy na świecie wszystkich ludzi.
- Mamy wszystko. - Oczywiście.
Mam kilka propozycji. Wyślę ci je.
Brzmi nieźle.
Ale odkryłam, że nie jest stabilna.
Jej umysł nie jest stabilny.
Miło było cię widzieć.
Nie sądzę, żeby Sima rozumiała, czego chcę.
Myślałam, że to zrozumie.
Jest swatką. To jej praca.
Miłość to miłość. W każdym języku.
Fałsz. Ale potrzebuję cię.
Musisz znaleźć mi męża.
Znajdź mi kogoś!
PROJEKT ASTROLOGICZNY
CZYTAJĄCY Z TWARZY
Namaste, Panditji. Jak się masz?
Co słychać w domu?
- Wszyscy zdrowi? - Zdrowi i szczęśliwi.
Niektórym klientom ciężko jest kogoś dopasować.
Są uparci i wybredni, więc by uzyskać pomoc,
pokazuję ich zdjęcia czytającemu z twarzy w Indiach.
W Indiach to system. Zobaczymy, co przewidzieli astrologowie.
Chciałam ci pokazać ich zdjęcia.
Jasne.
Liczę, że to da nam jasność.
To jest Aparna.
Kiedy myślę o Aparnie,
robię się zmęczona.
Kto ją uszczęśliwi? To trudne.
Jej twarz to reprezentacja Jowisza.
Jest przekorna i uparta.
Jej mąż będzie jej podległy…
i absolutnie oddany.
Będzie ją tolerował, nawet jeśli go uderzy.
Myślę, że ona tego właśnie chce.
Muszę pracować ciężej, żeby kogoś dla niej znaleźć.
Panditji, są dwie osoby…
Nadia i Vinay.
Przedstawiliśmy ich sobie.
Powiedz, czy do siebie pasują.
Będą szczęśliwi? Mamy to kontynuować?
Zrobimy, co każesz.
Nadia i Vinay.
Ich ścieżki się wyrównają…
a jej pisane jest…
urodzić bliźnięta.
To było wielkie błogosławieństwo.
Trzymam kciuki.
Oby tak było.
Ten chłopak jest z Bombaju.
- Jak się nazywa? - Pradhyuman.
Już w wieku 17, 18 lat miał skłonność do pracy.
Jego przeznaczeniem jest założenie firmy.
Los mu pomoże od 32. roku życia.
- A co ze ślubem? - A ślub…
To uparty chłopiec.
Uparta i przekorny z natury. Arogancki.
Ale ślub…
będzie w przyszłym roku.
W przyszłym roku ożeni się z dziewczyną z północy.
Będzie piękna, mądra i utalentowana.
Pisane jest mu szczęście.
Byłam zdziwiona,
myślałam, że nie jest gotowy.
- Dziękuję, Panditji. - Namaskar.
Ale jeśli to jego przeznaczenie, tak się stanie.
Muszę ciężko pracować, bo Pradhyumanowi się nie spieszy.
Modlę się do Boga, by zyskał jasność i wkrótce wybrał swoją partnerkę.
- Pizza. - Tak, dziękuję.
Wczoraj ten twój ser paneer, który zrobiłeś?
Smakował ci?
Kukurydza była zbyt ostra.
Mogłeś też popracować nad prezentacją.
- Serio? Bzdury. - Widzisz, jak ładnie ja to robię?
Bzdury.
- Jakie bzdury? - Ucz się ode mnie.
Ja mam się uczyć?
Moja siostra i ja często się kłóciliśmy,
ale mieliśmy dobre relacje
i nawzajem się o siebie troszczyliśmy.
To nadal trwa.
Od mojego ślubu minęło 12 lat.
- Cholera. - A ty musisz wziąć ślub.
- Tak. - Najwyższy czas.
- Zgadzam się. - Wyobrażasz sobie…
Ale wolałabym być z kimś, z kim naprawdę chcę być.
Czemu czujesz, że coś ci nie pasuje?
Nie pociąga mnie ta osoba. Ty mi powiedz. Co mam zrobić?
Myślisz, że tylko wygląd jest pociągający?
Nie, mówiłem ci, że jest tyle rzeczy…
Chcesz rozmawiać z tą osobą.
Chcesz o niej więcej wiedzieć.
- Byłabyś ciekawa… - Jeśli nie spotkasz się z tą osobą
kilka razy, skąd będziesz wiedzieć, że jest atrakcyjna?
Pierwszy raz. Jeśli spotkasz się drugi raz,
chcesz ją poznać. Nie czułem tego.
Może nie spieszą się. Ja długo otwierałam się przed Yogeshem.
Myślę, że wciąż jestem trochę powściągliwa,
ale to pewnie wymaga czasu.
Niekoniecznie ta osoba otworzy się przed tobą na drugim spotkaniu.
Ten urok musi tam być.
Po prostu czuję, że czepiłeś się tego „uroku”.
Zachowałeś sobie to słowo w głowie
i nie chcesz wydostać się z tej bańki „uroku”.
- Tak. - „Bańka uroku”.
Tak. Poważnie. Urok. Po pierwsze, on zanika.
- Po co ci to w ogóle? - Naprawdę?
- Tak. - Bzdury.
To nie bzdury. Zaufaj mi. To nie bzdury.
Pradhyuman,
kiedy pomyślisz o czymś poważnym?
Czuję, że nie patrzysz tymi oczami.
Napisy: Grzegorz Marczyk