Este episodio trata temas sensibles como o suicidio.
Véxase con prudencia.
- Lazarus! - Non, necesito
que vaiades ao cuarto de Arlo Jones
e me digades se está aí.
Está vivo?
O CIMBRO: A PERDA DA INOCENCIA, DE CC ARNOLD
Doutor Laz, está aquí. Está na súa cela.
LAZARUS DE HARLAN COBEN
Meu pai morreu o día da nosa última sesión.
O día que dixeches que falaras con Deus e Deus dixo que eu era un farsante.
Pedícheslle un castigo.
E Deus dixo que me castigaría,
que o ía facer por ti.
Dime, fíxoo?
Ou encargouse alguén máis terreal?
Meu pai morreu dun disparo na cabeza no seu despacho,
e agora descubro
que eras paciente seu.
Sabías onde traballaba.
Mandaches asasinar o meu pai, cabronazo?
Os designios de Deus son inescrutables.
Como o soubeches?
Como carallo o soubeches?
Visitaches o meu pai antes de que te arrestasen.
Dixécheslle: "Miña é a vinganza."
Como podes saber iso?
Quizais non só ti falas con Deus.
Visitei o teu pai, si.
Ata dei sacado un pouco de sangue antes de que viñese a policía.
El era un home débil,
traizoara a miña confianza.
Conteille o dos meus impulsos e díxollo á policía.
Así que, entristéceme que estea morto?
Non.
Pero se cres que podo ordenar un asasinato desde aquí dentro…
Con "impulsos" refíreste a violar e asasinar a catro mulleres?
Teu pai tampouco me entendía.
De tal pai, tal fillo.
Cres que non te entendo?
Enténdote.
Imogen Carswood.
Doutor.
Tiña unha relación co meu pai.
Eu non a matei.
Xa cho dixen. Díxenlle a todo o mundo que non a matei.
Pero, por suposto, non me escoitaches.
O teu ADN estaba na escena do crime.
Incrimináronme.
Ah, si. Claro.
Sábelo tan ben coma min, doutor.
A Imogen non a violaron.
E xa que me coñeces tan ben,
terás que admitir que iso non casa co meu padrón de conduta.
Non puideron probar os meus delitos e buscaron o xeito de meterme na cadea.
O marido mentiu no estrado.
E ela sabíao.
Quen o sabía?
Cando se pronunciou o veredicto
mirei para a detective ao cargo, e sabes o que vin?
Estaba sorrindo.
Non era o sorriso dun traballo ben feito.
Era o sorriso de alguén que saíu impune.
HOSPITAL DE KEMPBURN JONES ARLO
INVESTIGADORA: ALISON BROWN
FIRMADO: A. BROWN
Estívente seguindo.
Non confiaba en ti. E aínda non confío.
Margot Macintyre.
Revisei as feridas e agradezo a pregunta.
Son bastante especiais, son unha peza de coleccionista.
É raro ese tipo de arma.
Xa o viras antes?
Pensaba que non, pero lembreime dun caso
dunha banda londiniense moi macabra.
Esculpiron un rival coma unha cabaza de Samaín.
Tiven que cavilar para lembrar cando foi.
Supoño que cando estabas en Londres.
Correcto. 2016.
Esa é a arma. Un tipo sen escrúpulos, non si?
Por Deus.
O coitelo co que se matou a Margot parécese a este.
Vén de contrabando do Brasil.
Cómprase na deep web. Chámase "punta de dragón".
Incautáronse 400 destas hai seis meses nun camión de galiñas.
Esta veu do depósito de probas.
Bo traballo, Seth.
¿Non che parece raro…
que un home se suicide
e que asasinen a súa asistenta pouco despois?
Si, parécemo.
Tes algunha teoría?
Sei…
que o do doutor L
foi un suicidio, pero…
Temos que revisar o informe de residuos de disparo.
Ola. Grazas por vir.
Ao despacho do teu pai morto mirar arquivos antigos?
Como ía resistirme a unha segunda cita tan marabillosa?
Ía chamar a miña irmá, pero preciso da túa obxectividade.
- Vaia, mellora a cousa. - Si, perdón.
Perdón, merquei pasteis.
Agora si que si.
E que é o que buscamos nestes arquivos?
Algo inhabitual nas investigacións da detective Brown
sobre os clientes de meu pai.
XUSTIZA A IMOGEN
Arlo Jones é un asasino. Imogen foi unha das súas vítimas.
CLIENTA
INFORME
Volvín ter eses pensamentos.
FUXIDA DO ASASINO DE CASSANDRA
Alison dixo
que Neil Croft…
CLIENTE
INFORME DO DR. LAZARUS
Díxechesme que era o correcto!
Ti fuches quen me animou a ir á policía.
CURA PEDÓFILO DETIDO POR ASASINATO
Non o fixen. Non matei a Harry. Eu non o fixen.
Perdoa, Harry? Quen é?
Harry Nash.
A DETECTIVE DE HARRY XURA XUSTIZA
Mentiu.
Coñecía a Harry, levou o seu caso.
O asasinato de Harry Nash.
Díxome que non oíra falar da vítima.
E o home condenado sempre dixo que el non… Espera.
- Laz? - Alfie, ola. Unha pregunta rápida.
O vídeo do suicidio do padre Frank…
Lembras a quen llo deches? A que axente?
Si, á detective Brown.
Estoume volvendo tolo ou é sospeitoso?
- Por que intentaba ocultalo? - E cantos máis hai?
Policía.
Notificáronnos unha estraña presenza nesta propiedade.
Impórtalle se paso e boto unha ollada?
Pasa.
Pero que fas aquí? Teño un cliente en 15 minutos.
Nada. Só quería verte.
Eu tamén quería verte.
Dixeches 15 minutos?
- É teu irmán. - Que quere?
Vouno ignorar.
Contéstalle.
Ola, amigo.
E ben?
Vou facer unha acusación
e quero que lembres que levamos sendo amigos 30 anos
e que non afirmaría isto se non o crese.
Son todo oídos.
Creo que Brown matou o meu pai.
Igual que Olsen matou o teu pai?
- Igual que Billy matou o teu pai? - Escóitame, vale?
Creo que incriminou varias persoas en asasinatos.
Creo que puido matar a Margot para protexerse.
- Dixéroncho as pantasmas? - Non é broma!
Veu unha viruxe aterradora dicirche que a miña xefa é asasina.
Asasina, Laz.
En serio? É unha policía moi eloxiada.
Que carallo dis?
Demasiados pacientes mortos ou no cárcere para ser unha coincidencia.
Teu pai trataba desequilibrados, Laz.
Non tiña un centro de xogos infantís.
Só leos.
Non vou participar nisto.
Debes. A túa xefa é corrupta e hai que parala.
- Leos. - Non os vou ler.
- Leos! - Non os vou ler, hostia!
- Perdería o traballo! - Iso é o que che importa?
- A onde vas? - Fuches moi lonxe.
- Seth. Ven. - Non.
Desde que volviches estasme enervando
ao intentar darlle explicación á morte de teu pai.
Vías pantasmas e agora ves tapadeiras!
Necesitas axuda, Laz!
Vouna atopar e fareille recoñecelo.
Non. Non farás tal cousa.
Imos ir á túa casa falar con Jenna.
Imos buscarche axuda, porque isto chegou lonxe…
Necesito axuda. Vale? Pero a túa.
A do meu amigo de sempre!
Necesito que me creas e que veñas comigo enfrontarte a ela!
Non podo facer iso, amigo. Eu…
Vou chamar a Brown para avisala…
- Por que te fixeches policía? - Aparta.
Por que te fixeches policía?
Laz, xúrocho por Deus…
Direiche por que, para acabar coas inxustizas.
Para deter asasinos, si?
Le os arquivos e dime que me equivoco.
De acordo.
Un sitio curioso.
Era por saír da comisaría.
Invítote a un café?
Estou ben.
A que vén isto?
Seth dixo que tiñas información sobre a morte do teu pai.
Exacto.
Ti fuches a inspectora xefa no caso de Cassandra Rhodes.
Que ten que ver iso con teu pai?
E estabas convencida de que a asasinara o seu mozo Neil,
o cal fuxiu do país.
Exacto.
Recentemente lideraches unha investigación sobre o asasinato de Imogen Carswood,
que acabou coa condena de Arlo Jones.
Non vexo a que vén todo isto.
Unha condena á que Arlo Jones se opón rotundamente.
Arlo Jones, o asasino en serie?
Ambos estaban relacionados co meu pai.
Arlo era paciente, Imogen era amante súa.
E non foron os únicos.
Frank, o cura condenado polo asasinato de Harry Nash,
gravouse antes de morrer dicindo que era inocente
e que o asasino de Harry estaba solto.
O seu psiquiatra di que che deu ese vídeo
e que non fixeches nada con el.
Nestes datos
atopo discrepancias.
Conexións moi improbables,
probas dubidosas en casos de asasinato que investigabas…
E todo implicaba pacientes do meu pai ou persoas que el coñecía.
Non oín ningunha pregunta.
Creo que usabas a actividade psiquiátrica de meu pai
para buscar persoas con situacións problemáticas
e usalas como chibos expiatorios para os teus delitos.
Creo que papá o descubriu,
que se enfrontou a ti
e que por iso o mataches.
Xa vexo.
Pois… vaia fantasía inventaches.
Pensas coma el?
Gustaríame escoitar a túa versión.
E despois que? Arrestarme?
Lémbroche que son a túa xefa.
Si. Xa o sei.
E esta… confrontación improvisada é moi inapropiada.
Tráesme auga, por favor?
Eu quería moito a teu pai, Joel.
…e un vaso de auga.
Pastel de limón. Lémbrame a miña avoa.
Facía o mellor pastel de limón do mundo, inigualable.
Aínda non probaches o meu.
Seth!
Son policía! Vou por reforzos.
Seth! Estás ben?
Chama a policía!
Ela é a policía.
Chama a policía, hostia! Que podo facer? Podo axudar?
Cóllea.
Coida del.
Vamos.
Merda.
Estás ben?
Vannos vir tomar declaración. Así que…
Limítate aos feitos.
Sospeitaches dela, contáchesme as túas sospeitas
e ela disparoume unha descarga.
Grazas, amigo.
Sigo sen entender nada disto.
Non ten puto sentido.
Pero…
Síntoo, dubidei de ti.
Pero creo que necesitas falar con alguén, Laz. Isto…
é demasiado, tío.
Sinto meterte en tanta merda desde que volvín.
Non tal.
Si tal.
Pero gustoume terte de volta.
E recuperei a relación coa túa atractiva irmá, así que…
- Non hai mal… - Supoño.
Cóidama, si?
Se ides en serio.
Si.
Non quero volver e poñerme duro contigo.
Podería ganarche.
Se non che axudan os teus amigos imaxinarios.
Ou unha Taser.
Que gracioso. Ao final conseguiches selo.
Si.
Por iso lle gusto a túa irmá. Abur, amigo.
Joel, non sigas con isto.
Non quero ter que usar isto.
Creme, destruiríate.
Déixao estar.
Podo aforrarche moita dor se paras agora.
Non podo facer iso.
Por favor, vai para a casa.
Déixao estar.
Non podo.
Ola.
Sei que é un pouco raro, pero quería falar contigo.
Sobre o meu pai, Joel Lazarus.
Sei que sodes… íntimos.
Es Aidan, non si?
Faloume de ti.
É un mal momento?
Non, pasa.
Non me gusta falar de min.
Nin a min.
Incomoda a moita xente.
Non é iso. É que…
Non confío na xente.
Conteille cousas a xente e non as gardaron en segredo.
Pois prométoche que o que digas aquí…
quedará entre nós.
Xúrocho por Snoopy.
DOUTOR JONATHAN LAZARUS - PSIQUIATRA
Alison.
Temos que falar.
Seino.
Sei o que fixeches…
o que fixemos.
Fun moi parva.
En psicoloxía chamamos á culpa "a emoción inútil".
O remorso amosa humanidade, pero a culpa vólvese tóxica.
- Corróenos. - Entón non sentes culpa?
Ningunha.
Durante anos pensei que me axudabas a pechar casos.
Cría que enganabamos o sistema porque merecían ir ao cárcere.
- Meréceno. - Quen o di?
O gran psiquiatra?
Non nos poñamos melodramáticos. Recolliches os froitos, Alison.
Os premios, os aplausos…
Sempre fuches moi ambiciosa nese sentido.
Sempre me pareceu estraño dar premios ao traballo policial.
É case vulgar.
Pensei que eras amigo meu.
Pero manipuláchesme e deixei que o meu ego entrase en xogo.
Mataches a Imogen.
Non o negues, sei que o fixeches.
E fixéchesme crer que fora Arlo Jones.
Eu quería a Imogen
e estaba enferma.
Estaba morrendo e tíñalle pavor á morte.
Entón esganáchela?
Púxenlle fin ao seu sufrimento.
Iso diste a ti mesmo?
Ás veces, para algúns,
permanecer no mundo é infinitamente máis doloroso que deixalo.
E os demais?
Que pasa con eles?
O padre Frank Barnway deixou un vídeo antes de suicidarse
alegando a súa inocencia no asasinato de Harry Nash.
Había sinais, debín velos, pero estaba absorta.
Levas anos dándome información para desviar de ti a atención.
Alison, non tes nin idea.
Algúns pacientes que pasan por aquí
son persoas moi traumatizadas con vidas moi problemáticas.
Son coma un vaso roto.
Pódelo pegar de novo, e desde lonxe pode parecer normal,
pero de preto sempre verás as gretas.
Racionalízao como queiras.
Asasináchelos, Jonathan.
E fixéchesme condenar xente inocente polos teus delitos.
Entón queres…
Que?
Que confesemos?
Os dous vimos esas prisións, Alison.
Son 22 horas ao día nunha cela, recibindo golpes e empurróns.
Non durariamos nin dous minutos. E para ti, policía corrupta, sería o fin.
Non o podo deixar pasar.
Enténdelo, non si?
Enténdoo.
Ti non es así.
Entón, que propós, Alison?
Unha alternativa.
Escribe unha nota.
Despídete.
Acaba coa túa… Como dixeches?
Dor? Permanencia no mundo?
Así o teu segredo…
morre contigo.
Esa é unha alternativa que te favorece máis a ti que a min.
As gretas dese vaso,
as da morte de Sutton,
nunca se poderían reparar, non?
Como sabes que non a usarei contra ti?
Fuches unha boa amiga, Alison.
Nos momentos malos
sempre estiveches aí.
Cres que verei a Sutton?
Iso espero.
E ti?
Non o sei.
Polo menos xa non a botarei máis de menos.
Xa está.
Oxalá houbese outro xeito.
Pero non o hai.
Non cres?
Gustaríame estar só.
Agardarei fóra.
Adeus.
E grazas.
Coñecerte…
foi un pracer.
CHAMANDO… JOEL
CHAMADA ENTRANTE PAPÁ
Chamaches a Joel Lazarus.
Deixa unha mensaxe.
NON REMATOU
Sinto que tiveses que escoitar todo iso,
pero sabes que gravo todo o que ocorre neste despacho.
Matoume ela.
Non me deixou elección.
Mataches.
Libereinos da súa dor.
E liberei ao resto do perigo que supoñen.
Coñeciches a Cassandra. Matouno a el no meu despacho.
Non podía deixar un cadáver aquí tirado,
axudei a movelo.
Que probabilidade había de que alguén así gardase un segredo?
Ou de que non volvese matar?
Ela foi a primeira.
E Harry?
Sabes que faría se soubese que estabamos falando?
O dano estaba feito, denuncialo fíxoo peor.
A verdade, fillo, non sempre te libera.
Estiven toda a vida intentando entender isto.
A maioría da xente ten empatía, moralidade,
sentido do ben e do mal, por retorcido que sexa.
E despois… están os outros.
Os que non teñen remedio.
A súa cablaxe está demasiado estragada.
Que foi do "non deixes que se sintan abandonados nunca"?
Non os abandonei, salveinos.
Vaia merda de autoxustificación. Ti…
Mataches porque querías matar.
Collícheslle o gusto.
Pode ser.
Pero por que?
Deus santo, por que, papá?
Despois de Sutton, pechouse algo en min.
Vía as cousas doutro xeito.
Mataches xente.
Veña.
Por Deus, nós sabemos o que se sente, non? Nós sabémolo!
Tiña a miña propia dor! Perdera unha filla!
Do peor xeito posible!
Pero nunca deixei de querervos. A ningún de vós.
E o meu último día só quixen falar contigo.
Que dirías?
Pois intentaría…
Intentaría facerche entender que, acabase como acabase,
ti es o meu fillo, e sempre te quixen.
Eu só quería que meu pai volvese.
Iso foi o que quixen sempre.
Ese debuxo,
o da miña nota de suicidio, sabes o que significa ese símbolo?
Non.
Que o tempo non é lineal, é cíclico.
Os fillos convértense nos seus pais, Joel.
Lévano no sangue.
- Non. - A historia está destinada a repetirse
a non ser que rompamos o padrón.
Non, papá. Ti estabas enfermo.
Pasei toda a miña vida intentando ser coma ti,
pero xa non.
Xa non.
Entón déixame ir.
Rompe o padrón.
Adeus, fillo.
Adeus, papá.
Sospeitoso liberado
NON REMATOU.
Rematou.
Ola, son Laura.
Deixa unha mensaxe e chamareite.
Ola, Laura, son eu.
Teño ganas de verte.
CASSANDRA, 27 DE MAIO DE 1999
Mírolle a cara morta.
Hai sangue saíndolle da cabeza, onde o golpeei,
e míroo fixamente tirado no chan e non sinto nada.
Nin felicidade nin alivio… nada.
Díxechesme que era o correcto.
Ti fuches quen me animou a ir á policía.
Dixen que non estaba preparado!
ARLO, MAIO DE 2023
Deus veu a min e díxome
se me importaría "impartir o seu castigo".
E eu dixen: "Máis que encantado."
Sabes que gravo todo o que ocorre neste despacho.
JOEL, SET., 1998
Perdoa, papá.
Perdón, tes un momento?
Os fillos convértense nos seus pais, Joel.
Lévano no sangue.
Laura?
Síntoo.
Subtítulos: Yolanda Casás Fuentes
Supervisora creativa: Abraham Díaz López