[muzyka budująca napięcie]
GRENLANDIA
[złowroga muzyka]
Patrzcie.
Widziałaś Haralda?
Spał z twoimi rodzicami.
[odgłos rogu w oddali]
[rozmowy w tle]
[mężczyzna] Handlarze. Płyną tu.
[odgłos rogu w oddali]
[kobieta] Handlarze!
Wrócili.
[entuzjastyczne krzyki w tle]
[Skögul rozpaczliwie] Akí!
- [krzyk Skögul] - Co się stało?
Topór. Ktoś go zabił.
[Gunn] Kto?
Kto zrobiłby coś takiego?
[dramatyczna muzyka]
Gdzie jest mój ojciec?
Witajcie. Mamy tyle rzeczy na handel.
Nie zmieścicie wszystkiego na łodziach.
Zabiłeś Akíego i ukradłeś łódź?
O czym ty mówisz? Nikogo nie zabiłem.
Akí został zamordowany,
a nikt nie robi tu nic bez twojego pozwolenia.
Żądam procesu.
Żądam, byś odpowiedział za zabójstwo Akíego.
Nie prowokuj mnie, córko. Ja tu rządzę.
Nie rządzisz mną.
Jesteś zaledwie starcem, który boi się przyszłości.
- [krzyk Eryka] - [zdumione krzyki]
Mój ojciec pragnie pojedynku.
[szemranie w tłumie]
Niech bogowie zdecydują, kto ma rację.
- [jęk Freydis] - [zdumione głosy]
Nie chcę cię zabić.
Więc ja zabiję ciebie.
[pomruk Eryka]
[Freydis wzdycha]
[muzyka pełna napięcia]
[krzyki obydwojga]
[dyszą obydwoje]
[krzyki obydwojga]
[muzyka cichnie]
Pora na gorzką lekcję.
[krzyk Freydis]
[krzyk Eryka]
Bogowie przemówili!
Poddaj się procesowi lub giń.
Jeśli mnie zabijesz, nie zobaczysz więcej swojego syna.
[dyszą obydwoje]
Co mu zrobiłeś?
- [krzyk] - [zdumione głosy]
Odpowiadaj! Gdzie Harald?
Jest bezpieczny. Póki ja jestem.
Nie skrzywdzisz go, by mnie ukarać.
Oczywiście, że nie.
Podobnie twoi ludzie nie skrzywdzą mnie.
- [krzyk] - [zdumione głosy]
Zabrać ją!
Nie wtrącaj się.
Co ty wyprawiasz?
Niech wie, gdzie jest jej miejsce w rodzinie.
[Eryk] Zabrać ją do magazynu!
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[czołówka muzyczna]
WIKINGOWIE: WALHALLA
Złoty ląd nie istnieje. Wiem to. Próbowałem go szukać.
Próbowałem przekonać Freydis, ale ona mnie nie słucha.
Zabrałem jej łodzie, ale ona wciąż w to wierzy.
Gdybyście za nią poszli, czekałaby was śmierć.
Freydis się opamięta, mam nadzieję, że wy też.
Ale…
[wzdycha]
…jeśli będziemy współpracować,
możemy zmienić Grenlandię w żyzny kraj.
Tak?
Tak.
Nie musiałeś zabijać Akíego.
Hmm.
[niepokojąca muzyka]
Jak masz na imię, dziewko?
- Hrefna. - Hrefna.
Hrefno, wiem, że to trudne.
Ale uwierz mi, nadchodzi grenlandzka zima,
a ona nie jest jak zimy, które znasz.
Jest długa. Brutalna. Wasze namioty to za mało.
Przeżyjecie tylko w budynku.
Z nami.
[Eryk szepcze w tle]
[zamykane drzwi]
[złowroga muzyka]
[muzyka cichnie]
[biskup] Pomódlmy się.
[biskup] Panie, dziękujemy za bezpieczną podróż do Norwegii.
[modlą się cicho]
Masz.
Ojciec chciałby, żeby dostał go wiking.
Dziękuję, lordzie Magnusie.
- [zduszony krzyk] - [mówi po łacinie]
- [krzyk] - [rozbryzg]
[oddycha ciężko]
Ciało mojego ojca. Nie zgniło.
[Magnus] Jak to możliwe?
[wzdycha zdumiony]
Miał miejsce kolejny cud!
Bogu niech będzie chwała!
Teraz ojciec na pewno zostanie świętym.
Chodźcie. Podziękujmy Chrystusowi.
Cud.
A ty miałeś okazję go widzieć.
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Dość żałoby.
Wynoś się.
Mam dla ciebie dwie opowieści.
Powiedz, którą wolisz.
Powiedziałam: „Wynoś się”!
Jestem twoją cesarzową i będziesz mnie słuchał!
W pierwszej cesarzowa opłakiwała ukochanego Romana.
Ale ku uciesze jej ludu
zakochała się w wielkim generale Maniakesie.
Szybko się pobrali, a on został cesarzem.
Nie licz na to.
[Maniakes] On z początku jej nie kochał,
ale potrafiła go rozpieścić tak,
że znaleźli wspólny język.
To bajka.
Druga opowieść…
[niepokojąca muzyka]
…mniej mi się podoba.
Cesarzowa była tak pochłonięta przez żałobę,
że wzięła nóż
i przecięła żyły na swoich pięknych nadgarstkach.
Generał Maniakes i tak został cesarzem.
Znalazł jedynie nową żonę.
[dramatyczna muzyka]
[Harald wzdycha]
[kracze]
- [pomruk Haralda] - [kracze]
Kiedy moja egzekucja?
[strażnik] Jutro. W południe.
[oddalające się kroki]
[trzepot skrzydeł]
[zamykane drzwi]
[kracze]
[Harald] Chcesz więcej?
Wróć z przyjaciółmi.
[kracze]
[miejski zgiełk]
[Swen] Ojciec opowiadał mi o twoich podróżach, Leifie Eriksson.
Opowiedz mi o Konstantynopolu. Naprawdę ma tak wielkie mury?
Wyższe niż drzewa.
- [prycha] - I grubsze niż trzy łodzie.
[Magnus] Królu Knucie!
Modliłem się o to, by nie przegapić twej wizyty.
A Bóg wysłuchał twojej modlitwy, Magnusie.
[Swen] Magnus wrócił z Jomsborga.
[Swen] Co z twoją misją?
Powiodła się. Odzyskałem ciało ojca,
które z woli Bożej nie uległo rozkładowi.
Zaiste cud.
Nie uwierzyłbym, gdybym tego nie widział,
a Kościół potwierdza ten cud.
[złowroga muzyka]
Byłeś w Jomsborgu?
Tak.
[Knut] Leif dopiero tam był.
Szukał swojej siostry.
- Twoja siostra? - Freydis Eriksdotter.
Więc widziałeś zniszczenia.
Musiała spaść na nich wielka plaga.
Znaleźliśmy tylko jej kapliczkę. Musiałeś ją widzieć.
Widziałem wiele.
W tym wasz zatopiony statek.
Spadła na nas lawina, kiedy odpływaliśmy.
Lawina. Doprawdy?
Niemożliwe.
Mieliśmy szczęście, że przeżyliśmy.
Wierzę, że to boska interwencja.
Zaiste.
Hilde, muszę pomóc Freydis.
Jeśli spróbujesz, zabije cię.
Ja będę się o to martwił. Powiedz, dokąd zabrał Haralda.
Nie wiem.
Myślę, że wiesz.
Lang wrócił dziś z rzeczami od ludu Kalaallit.
To dobrzy ludzie.
Jeśli Eryk zostawił z nimi Haralda, nic mu się nie stanie.
Jak do nich trafię?
Łodzią to ponad tydzień drogi.
- A pieszo? - Dużo dłużej.
Musisz przejść przez góry.
Najpierw chcę zobaczyć Freydis.
[złowroga muzyka]
Zapłacisz za to, ojcze.
Spotkałem się z twoim ludem.
Powiedziałem im, co się stanie, kiedy nadejdzie zimny wiatr.
Wiedzą też, co się stanie, jeśli zechcą mi się sprzeciwić.
Zgodzili się zostać ze mną.
Nie dałeś im wyboru.
Ty nie dałaś wyboru mnie.
Twierdzisz, że podążasz za wizją.
Ja podążam za swoją.
Modliłem się o ratunek.
A bogowie zesłali mi ciebie.
Leif mawiał: „Sam sobie stworzyłeś to więzienie”.
Teraz widzę, że miał rację.
[prycha]
W nocy będzie zimno.
W domu jest dużo cieplej.
Zaznałam już zimna. Nigdy mnie nie złamiesz.
[Eryk] Nie muszę cię złamać.
Wystarczy mi twój lud.
[śmiech publiki]
[muzyka fletowa]
- [pacynka rży] - [śmiech publiki]
[pacynka Knut] Wyjdź i walcz!
[pacynka Edmund] Łucznicy!
- [pacynka kobieta] Nie! - [gromki śmiech pacynki Knut]
[skald naśladuje trzask drewna]
[tłum wiwatuje]
[radosne okrzyki]
[śmiech]
[pacynki razem] Niech żyje Knut. Nowy król Anglii.
[śmiech i wiwaty publiki]
[pacynka Knut] Emmo z Normandii. Zostań mą żoną, pomóż mi rządzić.
[pacynka Emma] Dobrze, mój królu.
[śmiech i szemranie]
- [pacynka Emma piszczy] - [śmiech publiki]
[odgłos dzwonka]
- [pacynka modli się po łacinie] - [śmiech publiki]
[pacynka] Amen.
[pacynka papież] Oto ja, papież, wielki posłaniec Boga na Ziemi.
[pacynka papież] A kim ty jesteś?
[pacynka Knut] Knut Wielki. Król Imperium Morza Północnego.
[pacynka papież] Och!
[tłum wiwatuje]
[jąkając się] Co za potęga!
[śmiech]
[pacynka Knut] Czy ktoś z was mnie zdradził?
[pacynka Knut] Bo ta uczta nie skończy się,
póki nie zetnę chociaż jednego łba!
[śmiech wszystkich]
- [śmiech skalda] - [śmiech tłumu]
[biesiadny gwar w tle]
Jako osoba, która interesuje się waszą wiarą,
myślę, że poważnie zainspirowałbym się,
jeśli mógłbym obejrzeć cud twojego ojca.
Mogę zobaczyć ciało Olafa?
Oczywiście.
Biskup Grimketel ci je pokaże.
Nie. Obawiam się, że to niemożliwe.
Ciało Olafa jest teraz święte.
Trwa proces beatyfikacji, ciałem zajmować się mogą tylko zakonnice,
a samo ciało musi być chronione według wytycznych z Rzymu.
Hmm.
Zasady.
[Knut] Rodzino.
Przyjaciele.
[gwar cichnie]
Dziękuję, że zjawiliście się w Kattegat.
Tu, gdzie spotkało mnie wiele pięknych rzeczy.
Mnie i nasz lud.
I być może spotka kogoś z was.
[Knut] Nie dlatego tu jesteście?
[Knut] By wiedzieć, czy czeka was tron.
[mruczy zmęczony]
Książęta Edwardzie i Alfredzie, synowie Ethelreda i Emmy.
Swen już jest królem.
Niecierpliwy Zajęcza Stopa.
Gotów zabić tysiąc Wendów, by udowodnić, że jest gotów na koronę.
Zapomniałem o kimś?
- O Hardekanucie. - Och.
Oczywiście.
Hardekanut.
Ty również masz miejsce przy stole książąt.
[Knut] Przyszłych królów.
Albo nie.
Leif Eriksson.
Byłeś w wielu miejscach, na Rusi, w Egipcie, w Konstantynopolu, na Sycylii.
[tajemnicza muzyka]
Poznałeś wielu potężnych władców, prawda?
Jednego czy dwóch.
Powiedz z doświadczenia, co czyni dobrego króla?
Siła.
Dwa rodzaje siły.
Dwa rodzaje. Opowiedz nam.
Siła umysłu. Inteligencja.
[Knut] Inteligencja. Ciekawe.
Edwardzie, stań przed królem.
Twój ojciec był wielkim władcą.
[Knut] A twoja matka dwukrotnie wielką królową.
Czy zgadzasz się z Leifem,
że inteligencja jest ważna u króla?
Tak, Wasza Wysokość. Najważniejsza.
A czy uważasz, że byłbyś dobrym królem Anglii?
- Wielkim królem, panie. - [Zajęcza Stopa wzdycha]
[Knut] Ale zaczekaj.
Powiedziałeś, że są dwa rodzaje siły.
[Knut] Jaki jest drugi rodzaj?
Siła fizyczna.
By bronić siebie.
I swoich słów.
A kto z was ma taką siłę?
Odpowiem za ciebie, ojcze.
[mruczy rozbawiony] W tej sali nie ma silniejszego księcia ode mnie.
Zgadzam się.
Ale który rodzaj siły jest ważniejszy?
To zależy.
Od czego?
Od osoby.
Ciekawe.
Więc sprawdźmy, kto ma siłę,
by zostać władcą Anglii.
[krzyki tłumu]
Zatrzymaj to.
- [krzyki] - A kto powstrzyma ich, gdy odejdę?
[zdumione krzyki]
[Emma] Nie!
[Zajęcza Stopa oddycha ciężko]
Myślę, że to oczywiste, kto powinien być królem.
Ja.
[cichy śmiech pozostałych]
Ja będę nowym królem Anglii.
Doprawdy, najmłodszy synu?
Tak.
Zabijesz nas wszystkich, braciszku?
Nie. Swen nie chce Anglii, zostawiłbym mu Norwegię.
[chichocze] Dziękuję, Wasza Wysokość.
Pozwoliłbym ci zabić Edwarda i Alfreda,
bo zostawieni sami sobie byliby zbyt groźni.
A kto powstrzyma mnie przed zabiciem ciebie?
Chcesz się przekonać?
[cichy śmiech pozostałych]
[Hardekanut] Moi huskarlowie to najsilniejsi wikingowie na świecie.
Dlatego będę królem Anglii.
[śmiechy]
- [Hardekanut] Mam dość tych gierek. - [śmiech]
Myślisz, że to zabawa, Hardekanucie?
Oczywiście, że tak. Mamy już króla. Ciebie.
- [Leif] Za Knuta Wielkiego. - [epicka muzyka]
Pierwszego wikińskiego króla Anglii.
[wszyscy] Za Knuta Wielkiego! Skol!
Dziękuję.
Ale nie będę żył wiecznie.
Oto co postanowiłem.
Hardekanucie, popłyniesz do Danii i zostaniesz tamtejszym królem.
Książęta Edwardzie i Alfredzie, wrócicie do Normandii
i będziecie kontynuować pracę tam.
Zajęcza Stopo,
będziesz regentem Hardekanuta w Danii.
Opiekunem?
Tak.
A co z Anglią?
Nie będzie króla Anglii.
[szemranie w tłumie]
Anglią będzie rządzić królowa.
Niech żyje królowa Emma.
[wszyscy] Niech żyje królowa Emma.
Królowa Emma.
[Harald oddycha ciężko]
[trzepot skrzydeł]
[krakanie]
[kraczą głośno]
Nie walczcie.
Starczy dla wszystkich.
[kracze]
- [strażnik 1] Co nowego? - [strażnik 2] Mamy nowego cesarza.
[strażnik 2] Generał Maniakes poślubił cesarzową Zoe.
Śpijcie dobrze.
[dramatyczna muzyka]
Przed nami wielki dzień.
[handlarz] Takie same ozdoby i skóry możemy znaleźć w innych osadach,
bliżej Islandii.
Jeśli niczego nie macie,
nie mamy powodu nadkładać drogi.
Zostawiłem to na koniec.
[niepokojąca muzyka]
I to jest powód, by tu wrócić.
Imponujące.
Skąd go macie?
Ci, którzy tworzą takie miecze, żyją teraz ze mną.
Wykujemy jeszcze niejeden.
[muzyka narasta]
Langu. Eryk mówi, żebyś się napił.
Freydis.
Stígr.
Znalazłeś Haralda?
Matka uważa, że jest z ludem Kalaallit.
Niedługo przeniosą się do zimowego domu.
Muszę go znaleźć.
Nawet jeśli go znajdziesz i bezpiecznie wrócisz,
wciąż będziemy więźniami.
Jestem jego matką.
Znajdę Haralda. Ale tylko ty nas uratujesz.
[wzdycha]
Kiedy odpływają handlarze?
[Stígr] Rano.
Znajdź mojego syna.
Ja znajdę nam łódź i kapitana.
[dramatyczna muzyka]
[trzask zamka]
Idź. Ratuj swój lud.
[epicka muzyka]
- Matko! - [Hilde] Och!
[Freydis łka]
[trzask zamka]
Gdzieś ty był?
Nie zaproszono mnie.
Chłopiec został królem Danii.
A ja? Zaledwie służącym!
Możesz się od niego wiele nauczyć.
Chłopiec się nie obraża.
Emma będzie rządzić Anglią.
[Godwin] Hmm.
Nie dziwię się.
I akceptujesz to?
Gdybym miał gniewać się o byle co,
nie osiągnąłbym tego, co osiągnąłem.
[wzdycha] Odnajdziesz się wszędzie,
jeśli będziesz odpowiednio mądry.
Na przykład?
Nie.
Ty mi powiedz.
Moi rywale będą w Danii i Normandii.
[Godwin] Mhm.
Co jeszcze?
Kiedy Knut umrze…
to, czego chce, będzie nieważne.
[niepokojąca muzyka]
Warto było rzucać jedzeniem?
[parska]
[złowroga muzyka]
[wzdycha]
Kto tam?
Nie możesz spać?
Ja też nie.
Myślę o kamieniach, które zniszczyły wasz statek.
Nie wyglądało mi to na boską interwencję.
Raczej na rękę mojej siostry.
[muzyka cichnie]
Nie widziałem też…
śladów plagi.
[niepokojąca muzyka]
Wyglądało mi to na walkę.
- [Leif] Opowiedz mi. - [odgłos pocierania ostrza]
Co widziałeś?
[jąka się] Widziałem…
[wzdycha]
On jest diabłem. Magnus.
[Grimketel] Zło płynie w jego żyłach. To nie jego ojca przywieźliśmy.
To nie była plaga. On ich otruł.
Przeżyło niewielu, uciekli jednym z naszych statków.
Freydis?
[Leif] Była z nimi?
Nie widziałem jej. Tylko jej grób.
Więc Magnus ją otruł.
Tak.
[Grimketel] Odpłynął zaraz po uczcie.
Dokąd?
Na północ. Po wsparcie jarlów.
[złowroga muzyka]
[zamykane drzwi]
[miejski gwar]
- [mężczyzna 1] Jeszcze raz. - [mężczyzna 2] Gotów?
Bezpiecznej podróży.
Wciąż nie wierzę, że zrobiłeś ze mnie niańkę.
Musisz się jeszcze wiele nauczyć.
Bycie regentem ci w tym pomoże.
Rozumiem.
Żegnaj, Knucie.
[spokojna muzyka]
Dobrze wiem, kto tak naprawdę rządził Norwegią.
Zawsze możesz wrócić do Mercji.
Dziękuję, ale teraz to mój dom.
Mam powód, by zostać.
Dobry powód.
- [Emma] Alfredzie. - Matko.
Nie wierzę, że odsyła mnie do Normandii.
Nie on. Ja.
[Emma] Nie jesteś gotów.
Twój czas nadejdzie, ale nie teraz.
[Emma] Zaufaj mi.
Kiedy cię urodziłam, w kolejce do tronu
było już kilku synów Ethelreda.
[Emma] Ale kiedy cię trzymałam, wiedziałam, że to ty będziesz królem.
Wciąż to wiem.
Przywiozłam to dla ciebie z Rzymu.
[Emma] W środku jest kawałek drewna z krzyża Chrystusa.
[Emma] Daję ci go i przysięgam.
Pewnego dnia będziesz królem Anglii.
[Emma] Bądź na to gotowy.
[Hardekanut] Matko.
[śmiech Emmy]
[wzdycha] Powiedz mi prawdę.
- Będziesz tęsknił? - Nie.
Dlaczego nie?
Kiedy chcę być przy tobie,
zamykam oczy i czuję cię w moim sercu.
Ruszaj.
Zaopiekuj się moim synem.
Nie spotka go krzywda.
Dziękuję.
[rzewna muzyka]
[krzyki załogi]
[Godwin] Królowo Alfgifu.
Słowo ostrzeżenia.
Wiem. Magnus. Jestem świadoma zagrożenia.
- Tworzylibyśmy zgrany duet. - Nie, zniszczylibyśmy siebie nawzajem.
[zaśmiewa się]
- Dziękuję, królowo Alfgifu. - Czeka cię trudna przyszłość.
Mam nadzieję, że będziesz mieć dużo siły.
Ja również.
[Agnarr] Pani.
[wzdycha]
[epicka muzyka]
[Harald wzdycha głęboko]
[dramatyczna muzyka]
W porządku, przyjaciele.
[krakanie]
Dokąd lecicie, kiedy nic nie macie?
Do domu.
[kracze]
[muzyka narasta]
- Do lata, druhu. - [handlarz] Dziękuję.
[handlarz 2] Eryk.
- [handlarz 3] Powodzenia. - Dziękuję.
[niepokojąca muzyka]
Córko!
Jak twoja pierwsza noc na mrozie?
Mężu, potrzebuję cię w domu.
Weź to.
Wiecie, kim jestem?
Popłynę z wami do Kattegat, macie coś przeciwko?
Nie.
To dobrze.
[dramatyczna muzyka]
[mistyczna muzyka]
Ruchy!
Cesarzu Maniakesie.
[mężczyzna] Dym! Na dachu!
[poruszenie w tłumie]
- [kobieta 1] Pożar! - [kobieta 2] Szybko! Tędy.
[spanikowane krzyki w tle]
[ryczy]
[dramatyczna muzyka]
[dyszy]
Osadzony uciekł. Panie, Harald uciekł.
[dramatyczna muzyka]
[Harald] Maniakesie!
Morderco!
[Maniakes] Nie!
Stań przed swym katem!
Zostawcie go mnie.
[okrzyk Haralda]
[krzyki obydwu]
[Harald krzyczy z bólu]
[krzyczą obydwaj]
[krztusi się]
[dyszy]
[muzyka cichnie]
[motyw końcowy]
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA