GRENLANDIA
Patrzcie.
Widziałaś Haralda?
Spał z twoimi rodzicami.
Handlarze. Płyną tu.
Handlarze!
Wrócili.
Akí!
Co się stało?
Topór.
Ktoś go zabił.
Kto?
Kto zrobiłby coś takiego?
Gdzie jest mój ojciec?
Witajcie. Mamy tyle rzeczy na handel.
Nie zmieścicie wszystkiego na łodziach.
Zabiłeś Akíego i ukradłeś łódź?
O czym ty mówisz? Nikogo nie zabiłem.
Akí został zamordowany,
a nikt nie robi tu nic bez twojego pozwolenia.
Żądam procesu.
Żądam, byś odpowiedział za zabójstwo Akíego.
Nie prowokuj mnie, córko. Ja tu rządzę.
Nie rządzisz mną.
Jesteś zaledwie starcem, który boi się przyszłości.
Mój ojciec pragnie pojedynku.
Niech bogowie zdecydują, kto ma rację.
Nie chcę cię zabić.
Więc ja zabiję ciebie.
Pora na gorzką lekcję.
Bogowie przemówili.
Poddaj się procesowi lub giń.
Jeśli mnie zabijesz, nie zobaczysz więcej swojego syna.
Co mu zrobiłeś?
Odpowiadaj. Gdzie Harald?
Jest bezpieczny. Póki i ja jestem.
Nie skrzywdzisz go, by mnie ukarać.
Oczywiście, że nie.
Podobnie twoi ludzie nie skrzywdzą mnie.
Zabrać ją!
Nie wtrącaj się.
Co ty wyprawiasz?
Niech wie, gdzie jest jej miejsce w rodzinie.
Zabrać ją do magazynu!
WIKINGOWIE: WALHALLA
Złoty ląd nie istnieje. Wiem to. Próbowałem go szukać.
Próbowałem przekonać Freydis, ale ona mnie nie słucha.
Zabrałem jej łodzie, ale ona wciąż w to wierzy.
Gdybyście za nią poszli, czekałaby was śmierć.
Freydis się opamięta, mam nadzieję, że wy też.
Ale… jeśli będziemy współpracować,
możemy zmienić Grenlandię w żyzny kraj.
Tak?
Tak.
Nie musiałeś zabijać Akíego.
Jak masz na imię, dziewko?
- Hrefna. - Hrefna.
Hrefno, wiem, że to trudne.
Ale uwierz mi, nadchodzi grenlandzka zima,
a ona nie jest jak zimy, które znasz.
Jest długa. Brutalna. Wasze namioty to za mało.
Przeżyjecie tylko w budynku.
Z nami.
Pomódlmy się.
Panie, dziękujemy Ci za bezpieczną podróż do Norwegii.
Masz.
Ojciec chciałby, żeby dostał go wiking.
Dziękuję, lordzie Magnusie.
Ciało mojego ojca. Nie zgniło.
Jak to możliwe?
Miał miejsce kolejny cud.
Bogu niech będzie chwała.
Teraz ojciec na pewno zostanie świętym.
Chodźcie. Podziękujmy Chrystusowi.
Cud.
A ty miałeś okazję go widzieć.
Dość żałoby.
Wynoś się.
Mam dla ciebie dwie opowieści.
Powiedz, którą wolisz.
Powiedziałam „wynoś się”!
Jestem twoją cesarzową i będziesz mnie słuchał!
W pierwszej cesarzowa opłakiwała ukochanego Romanosa.
Ale ku uciesze jej ludu
zakochała się w wielkim generale Maniakesie.
Szybko się pobrali, a on został cesarzem.
Nie licz na to.
On na początku jej nie kochał,
ale potrafiła go rozpieścić tak,
że znaleźli wspólny język.
To bajka.
Druga opowieść…
mniej mi się podoba.
Cesarzowa była tak pochłonięta przez żałobę,
że wzięła nóż
i przecięła żyły na swoich pięknych nadgarstkach.
Generał Maniakes i tak został cesarzem.
Znalazł jedynie nową żonę.
Kiedy moja egzekucja?
Jutro. W południe.
Chcesz więcej?
Wróć z przyjaciółmi.
Ojciec opowiadał mi o twoich podróżach, Leifie Eriksson.
Opowiedz mi o Konstantynopolu. Naprawdę ma tak wielkie mury?
Wyższe niż drzewa i grubsze niż trzy łodzie.
Królu Knucie!
Modliłem się o to, by nie przegapić twej wizyty.
A Bóg wysłuchał twojej modlitwy, Magnusie.
Magnus wrócił z Jomsborga.
Co z twoją misją?
Powiodła się. Odzyskałem ciało ojca,
które z woli Bożej nie uległo rozkładowi.
Zaiste cud.
Nie uwierzyłbym, gdybym tego nie widział,
a Kościół potwierdza ten cud.
Byłeś w Jomsborgu?
Tak.
Leif dopiero tam był.
Szukał swojej siostry.
- Twoja siostra? - Freydis Eriksdotter.
Więc widziałeś zniszczenia.
Musiała spaść na nich wielka plaga.
Znaleźliśmy tylko jej kapliczkę. Musiałeś ją widzieć.
Widziałem wiele.
W tym wasz zatopiony statek.
Spadła na nas lawina, kiedy odpływaliśmy.
Lawina. Doprawdy?
Niemożliwe.
Mieliśmy szczęście, że przeżyliśmy.
Wierzę, że to boska interwencja.
Zaiste.
Hilde, muszę pomóc Freydis.
Jeśli spróbujesz, zabije cię.
Ja będę się o to martwił. Powiedz, dokąd zabrał Haralda.
Nie wiem.
Myślę, że wiesz.
Lang wrócił dziś z rzeczami od ludu Kalaallit.
To dobrzy ludzie.
Jeśli Erik zostawił z nimi Haralda, nic mu się nie stanie.
Jak do nich trafię?
Łodzią to ponad tydzień drogi.
- A pieszo? - Dużo dłużej.
Musisz przejść przez góry.
Najpierw chcę zobaczyć Freydis.
Zapłacisz za to, ojcze.
Spotkałem się z twoim ludem.
Powiedziałem im, co się stanie, kiedy nadejdzie zimny wiatr,
wiedzą też, co się stanie, jeśli zechcą mi się sprzeciwić.
Zgodzili się zostać ze mną.
Nie dałeś im wyboru.
Ty nie dałaś wyboru mnie.
Twierdzisz, że podążasz za wizją.
Ja podążam za swoją.
Modliłem się o ratunek.
A bogowie zesłali mi ciebie.
Leif mawiał: „Sam sobie stworzyłeś to więzienie”.
Teraz widzę, że miał rację.
W nocy będzie zimno.
W domu jest dużo cieplej.
Zaznałam już zimna. Nigdy mnie nie złamiesz.
Nie muszę cię złamać.
Wystarczy mi twój lud.
Wyjdź i walcz.
Łucznicy!
Niech żyje Knut. Nowy król Anglii.
Emmo z Normandii. Zostań mą żoną, pomóż mi rządzić.
Dobrze, mój królu.
Oto ja, Jego Świątobliwość, papież. Wielki posłaniec Boga na Ziemi.
A kim ty jesteś?
Knut Wielki. Król Imperium Morza Północnego.
Co za potęga!
Czy ktoś z was mnie zdradził?
Bo ta uczta nie skończy się,
póki nie zetnę chociaż jednego łba.
Jako osoba, która interesuje się waszą wiarą,
myślę, że poważnie zainspirowałbym się,
jeśli mógłbym obejrzeć cud twojego ojca.
Mogę zobaczyć ciało Olafa?
Oczywiście.
Biskup Grimketel ci je pokaże.
Nie. Obawiam się, że to niemożliwe.
Ciało Olafa jest teraz święte.
Trwa proces beatyfikacji,
ciałem zajmować się mogą tylko zakonnice,
a samo ciało musi być chronione
według wytycznych z Rzymu.
Zasady.
Rodzino. Przyjaciele.
Dziękuję, że zjawiliście się w Kattegat,
tu, gdzie spotkało mnie wiele pięknych rzeczy.
Mnie i nasz lud.
I być może spotka kogoś z was.
Nie dlatego tu jesteście?
By wiedzieć, czy czeka was tron.
Książęta Edwardzie i Alfredzie, synowie Ethelreda i Emmy.
Swen już jest królem.
Niecierpliwy Zajęcza Stopa.
Gotów zabić tysiąc Wendów, by udowodnić, że jest gotów na koronę.
Zapomniałem o kimś?
O Hardekanucie.
Oczywiście…
Hardekanut.
Ty również masz miejsce przy stole książąt.
Przyszłych królów.
Albo nie.
Leif Eriksson.
Byłeś w wielu miejscach, na Rusi, w Egipcie, w Konstantynopolu, na Sycylii.
Poznałeś wielu potężnych władców, prawda?
Jednego czy dwóch.
Powiedz z doświadczenia, co czyni dobrego króla?
Siła.
Dwa rodzaje siły.
Dwa rodzaje. Opowiedz nam.
Siła umysłu. Inteligencja.
Inteligencja. Ciekawe.
Edwardzie, stań przed królem.
Twój ojciec był wielkim władcą.
A twoja matka dwukrotnie wielką królową.
Czy zgadzasz się z Leifem…
że inteligencja jest ważna u króla?
Tak, Wasza Wysokość. Najważniejsza.
A czy uważasz, że byłbyś dobrym królem Anglii?
Wielkim królem, panie.
Ale zaczekaj.
Powiedziałeś, że są dwa rodzaje siły.
Jaki jest drugi rodzaj?
Siła fizyczna.
By bronić siebie.
I swoich słów.
A kto z was ma taką siłę?
Odpowiem za ciebie, ojcze.
W tej sali nie ma silniejszego księcia ode mnie.
Zgadzam się.
Ale który rodzaj siły jest ważniejszy?
To zależy.
Od czego?
Od osoby.
Ciekawe.
Więc sprawdźmy, kto ma siłę,
by zostać władcą Anglii.
Zatrzymaj to.
A kto powstrzyma ich, gdy odejdę?
Nie!
Myślę, że to oczywiste, kto powinien być królem.
Ja.
Ja będę nowym królem Anglii.
Doprawdy, najmłodszy synu?
Tak.
Zabijesz nas wszystkich, braciszku?
Nie. Swen nie chce Anglii, zostawiłbym mu Norwegię.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Pozwoliłbym ci zabić Edwarda i Alfreda,
bo zostawieni sami sobie byliby zbyt groźni.
A kto powstrzyma mnie przed zabiciem ciebie?
Chcesz się przekonać?
Moi huskarlowie to najsilniejsi wikingowie na świecie.
Dlatego będę królem Anglii.
Mam dość tych gierek.
Myślisz, że to zabawa, Hardekanucie?
Oczywiście, że tak. Mamy już króla… ciebie.
Za Knuta Wielkiego.
Pierwszego wikińskiego króla Anglii.
Za Knuta Wielkiego! Skol!
Dziękuję.
Ale nie będę żył wiecznie.
Oto co postanowiłem.
Hardekanucie, popłyniesz do Danii i zostaniesz tamtejszym królem.
Książęta Edwardzie i Alfredzie, wrócicie do Normandii
i będziecie kontynuować pracę tam.
Zajęcza Stopo…
będziesz regentem Hardekanuta w Danii.
Opiekunem?
Tak.
A co z Anglią?
Nie będzie króla Anglii.
Anglią będzie rządzić królowa.
Niech żyje królowa Emma.
Królowa Emma.
Nie walczcie.
Starczy dla wszystkich.
Co nowego?
Mamy nowego cesarza.
Generał Maniakes poślubił cesarzową Zoe.
Śpijcie dobrze.
Przed nami wielki dzień.
Takie same ozdoby i skóry możemy znaleźć w innych osadach,
bliżej Islandii.
Jeśli niczego nie macie,
nie mamy powodu nadkładać drogi.
Zostawiłem to na koniec.
I to jest powód, by tu wrócić.
Imponujące.
Skąd go macie?
Ci, którzy tworzą takie miecze, żyją teraz ze mną.
Wykujemy jeszcze niejeden.
Langu. Erik mówi, żebyś się napił.
Freydis.
Stígr.
Znalazłeś Haralda?
Matka uważa, że jest z ludem Kalaallit.
Niedługo przeniosą się do zimowego domu.
Muszę go znaleźć.
Nawet jeśli go znajdziesz i bezpiecznie wrócisz,
wciąż będziemy więźniami.
Jestem jego matką.
Znajdę Haralda. Ale tylko ty nas uratujesz.
Kiedy odpływają handlarze?
Rano.
Znajdź mojego syna.
Ja znajdę nam łódź i kapitana.
Idź. Ratuj swój lud.
Matko!
Gdzieś ty był?
Nie zaproszono mnie.
Chłopiec został królem Danii.
A ja? Zaledwie służącym.
Możesz się od niego wiele nauczyć.
Chłopiec się nie obraża.
Emma będzie rządzić Anglią.
Nie dziwię się.
I akceptujesz to?
Gdybym miał gniewać się o byle co,
nie osiągnąłbym tego, co osiągnąłem.
Odnajdziesz się wszędzie…
jeśli będziesz odpowiednio mądry.
Na przykład?
Nie.
Ty mi powiedz.
Moi rywale będą w Danii i Normandii.
Co jeszcze?
Kiedy Knut umrze…
to, czego chce, będzie nieważne.
Warto było rzucać jedzeniem?
Kto tam?
Nie możesz spać?
Ja też nie.
Myślę o kamieniach, które zniszczyły wasz statek.
Nie wyglądało mi to na boską interwencję.
Raczej na rękę mojej siostry.
Nie widziałem też śladów plagi.
Wyglądało mi to na walkę.
Opowiedz mi.
Co widziałeś?
Widziałem…
On jest diabłem. Magnus. Zło płynie w jego żyłach.
To nie jego ojca przywieźliśmy.
To nie była plaga. On ich otruł.
Przeżyło niewielu, uciekli jednym z naszych statków.
Freydis…
Była z nimi?
Nie widziałem jej. Tylko jej grób.
Więc Magnus ją otruł.
Tak.
Odpłynął zaraz po uczcie.
Dokąd?
Na północ. Po wsparcie jarlów.
Bezpiecznej podróży.
Wciąż nie wierzę, że zrobiłeś ze mnie niańkę.
Musisz się jeszcze wiele nauczyć.
Bycie regentem ci w tym pomoże.
Rozumiem.
Żegnaj, Knucie.
Dobrze wiem, kto tak naprawdę rządził Norwegią.
Zawsze możesz wrócić do Mercii.
Dziękuję, ale teraz to mój dom.
Mam powód, by zostać.
Dobry powód.
- Alfredzie. - Matko.
Nie wierzę, że odsyła mnie do Normandii.
Nie on. Ja.
Nie jesteś gotów.
Twój czas nadejdzie, ale nie teraz.
Zaufaj mi.
Kiedy cię urodziłam, w kolejce do tronu
było już kilku synów Ethelreda.
Ale kiedy cię trzymałam, wiedziałam, że to ty będziesz królem.
Wciąż to wiem.
Przywiozłam to dla ciebie z Rzymu.
W środku jest kawałek drewna z krzyża Chrystusa.
Daję ci go i przysięgam.
Pewnego dnia będziesz królem Anglii.
Bądź na to gotowy.
Matko.
Powiedz mi prawdę.
- Będziesz tęsknił? - Nie.
Dlaczego nie?
Kiedy chcę być przy tobie,
zamykam oczy i czuję cię w moim sercu.
Ruszaj.
Zaopiekuj się moim synem.
Nie spotka go krzywda.
Dziękuję.
Królowo Aelfgifu.
Słowo ostrzeżenia.
Wiem. Magnus. Jestem świadoma zagrożenia.
Tworzylibyśmy zgrany duet.
Nie, zniszczylibyśmy siebie nawzajem.
Dziękuję, królowo Aelfgifu.
Czeka cię trudna przyszłość.
Mam nadzieję, że będziesz mieć dużo siły.
Ja również.
Pani.
W porządku, przyjaciele.
Dokąd lecicie, kiedy nic nie macie?
Do domu.
- Do lata, druhu. - Dziękuję.
Erik.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Córko!
Jak twoja pierwsza noc na mrozie?
Mężu, potrzebuję cię w domu.
Weź to.
Wiecie, kim jestem?
Popłynę z wami do Kattegat, macie coś przeciwko?
Nie.
To dobrze.
Ruchy!
Cesarzu Maniakesie.
- Pożar! - Szybko! Tędy.
Osadzony uciekł. Panie, Harald uciekł.
Maniakesie!
Morderco!
Nie!
Stań przed swym katem.
Zostawcie go mnie.
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA
Napisy: Jakub Jadowski