[posępna muzyka]
[krakanie]
[oddycha ciężko]
Freydis!
[oddycha ciężko]
[czołówka muzyczna]
WIKINGOWIE: WALHALLA
KONSTANTYNOPOL
[mroczna muzyka]
Roman o wszystkim mi powiedział.
Chciałaś jedynie dziecka.
Szybko zorientowaliśmy się, że nie możemy mieć dzieci.
[Zoe] Próbował z innymi żonami.
Zgodziliśmy się, że jesteś najlepszym kandydatem.
[pomruk Haralda]
Nigdy nie chciałaś dla mnie wszystkiego.
A ty nie chciałeś, bym była twoją żoną.
Wykorzystałam twoje pragnienia, by dostać to, czego potrzebuję.
[Harald oddycha ciężko]
A co z moimi ludźmi?
Maniakes przekazał twoją sprawę Kościołowi.
[Zoe] Patriarcha poprowadzi proces.
[wzdycha]
[Zoe] Wie, że twoi Waregowie nie będą kłamać przeciwko Kościołowi.
Wie też, że nie mam mocy cię uniewinnić.
[prycha]
Przykro mi, Haraldzie.
Nie chciałam tego.
To nie twoja wina.
To moja chciwość.
[muzyka narasta]
[ożywione rozmowy]
Więcej światła.
Musi być jasno!
[Swen] Nie widziała ich ponad siedem lat.
Przyszły król się nie spieszy?
- [Alfgifu] Hmm? - [wzdycha]
Byłoby idealnie, gdyby urodził się podczas wizyty Knuta.
Może to być dla ciebie szok, ale nie możesz wszystkiego kontrolować.
Wiem, ale są zioła przyspieszające poród.
Nie mówisz poważnie.
Królowo Alfgifu! Flota Knuta!
Nie stójcie tak, do roboty.
- [ożywione rozmowy służących] - Zaraz tu będzie.
[muzyka narasta]
[Alfgifu wzdycha]
[służący] Zimna woda!
- [wrzawa] - [epicka muzyka]
Dobrze wrócić na ziemie wikingów!
[wiwatowanie]
A jeszcze lepiej do Kattegat!
[wiwatowanie]
[kobieta 1] Król Knut!
[kobieta 2] Niech was Bóg błogosławi!
[mężczyzna 1] Niech błogosławi!
- [dziewczynka] Wasza Wysokość. - Dziękuję.
Ojcze, witaj w Kattegat.
Swenie, to królowa Emma,
a to twój przyrodni brat, Hardekanut.
Dziękujemy za ciepłe powitanie.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Witaj, Harde.
Ojcze, to moja żona, Katla.
Panie, pani, to dla mnie zaszczyt.
Miło cię w końcu poznać, Katlo.
Może zdążę nawet poznać wnuka.
- [śmiech] - [śmiech w tłumie]
[Katla] Zrobię, co mogę, panie.
Wasza Wysokość, witamy w Kattegat.
Cieszymy się, mogąc tu być.
Kim są Normanowie?
To synowie Emmy z pierwszego małżeństwa.
[Knut] Alfred i Edward.
Przywiozłeś ich tu?
Rozumiem, że masz większe plany.
Owszem.
Gdzie twoja matka, królu Swenie?
Czeka na nas w wielkiej sali.
Niecierpliwie.
Być może pokażesz moim chłopcom i Hardekanutowi Kattegat,
a ja pójdę złożyć jej wyrazy szacunku.
Chodźcie. Zaczniemy od najstarszej części.
Ponoć mieszka tam stuletnia volva.
Co to jest volva?
Wiedźma!
Wikińska wiedźma? Przerażające.
[odgłos rogu]
- [mężczyzna 1] Ostrożnie. - [mężczyzna 2] Patrzcie, ile mamy!
[Eryk] Czeka nas uczta, co?
Poczekaj, aż zobaczą, ile złowiłeś, niedźwiadku.
[mężczyzna 1] Lina!
Będziesz bohaterem Grenlandii!
[mężczyzna 2] Schować wiosła!
Akí, jesteś świetnym kapitanem. Przypominasz mi siebie za młodu.
Z jego ust to największy komplement.
Jestem zaszczycony.
Gdzie druga łódź?
Wzięli ją ludzie ojca.
Kto?
Lang i Vilfil, zaraz jak wypłynęliście.
To dobrze. Wiedzą, co robią.
Nie mieli prawa zabrać łodzi bez mojej zgody.
Obiecałaś nam pomóc.
[Eryk] Nie przeżyjemy na samych rybach, musimy mieć coś na handel.
Niedźwiedzie futra, focze skóry, kły narwala.
Musimy mieć co pokazać handlarzom.
Wszystko dzięki tobie.
Chodź, Haraldzie!
- Powiesz babci, jak złowiłeś wielką rybę. - [chichot Haralda Jr.]
Muszę ci coś pokazać.
[niepokojąca muzyka]
[Hrefna] Ułamany zamek.
Straciliśmy połowę zapasów.
Wiesz, kto to zrobił?
Wszyscy.
Nie możemy ich winić po tym, co przeszli.
Poczekamy dłużej, a nie będziemy mieli nic.
Od teraz będziemy pilnować magazynu. Powiedz pozostałym.
Pora płynąć dalej.
[ożywione rozmowy służących]
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Królowo Emmo, witaj w moim domu.
To zaszczyt, królowo Alfgifu.
Mój mąż niedługo przyjdzie.
Chciałam być przed nim.
Jesteśmy zaszczyceni waszą wizytą.
[Alfgifu] Choć daleko nam do Londynu.
Przeszliście moje oczekiwania.
Na pewno.
Knut umiera.
[niepokojąca muzyka]
To wiedza powszechna?
Nie.
Wie o tym niewielu.
Dzieląc się ze mną tą wiedzą,
jesteś albo ufna, albo naiwna,
ale ja wiem, że to nieprawda.
Powiedziałam ci, żebyś doceniła powód jego wizyty
i pohamowała uszczypliwości.
Dziękuję.
Obie mamy synów w kolejce do tronu.
A podobnie jak ja pragniesz ich sukcesu.
To prawda.
Wiesz, co planuje Knut, jeśli chodzi o sukcesję?
Nie, ale na pewno nie chce,
by doszło do rozlewu krwi.
Cały on.
Tak, to cały on.
Jak się z tym czujesz?
Będzie mi go brakowało.
- [otwierane drzwi] - [Knut] Oto wielka sala…
Wracaj!
…dom Ragnara Lodbroka, Bjorna Żelaznobokiego i Ivara bez Kości.
To tutaj zebrałem wielkie armie wikingów,
zanim ruszyliśmy do Londynu.
Tu nasi przodkowie od wieków opowiadali sobie historie.
Rozmawiali na temat interesów, polityki,
praw i ambicji.
Nawet ty, Alfredzie, jesteś połączony z tym miejscem.
Rollo, pierwszy normański książę.
Zgadza się. Sprowadziłem was tu…
żebyście czerpali z tego miejsca inspirację.
[Knut] Z domu bohaterów.
Też jestem bohaterem?
Czy to volva?
[śmiech wszystkich]
Zależy, kogo zapytasz.
Nie.
To królowa Alfgifu,
matka króla Swena
i regentka Norwegii.
[epicka muzyka]
[Knut] To jej sala.
A my okażemy jej szacunek.
[Eryk] Kochani, za nami udany tydzień połowów,
a Lang i Vilfil niedługo wrócą z futrami,
skórami i kłami, żebyśmy mogli wznowić handel!
[wiwatowanie]
Ludu Jomsborga, dziękujemy wam nie tylko za użyczenie łodzi,
ale też za pomoc w odbudowie gospodarstw i domów.
A część z was się do nas wyjątkowo zbliżyła.
[śmiech wszystkich]
Cieszę się, widząc, jak stajemy się jedną rodziną.
Zawsze będziemy częścią tej rodziny
i dziękujemy bogom, że mogliśmy się z wami podzielić.
- Tak. - Tacy jesteśmy.
- Ale jutro płyniemy dalej. - [zdumione westchnięcia]
[Freydis] Nie możemy już czekać.
[ożywienie w tłumie]
Mamy cztery dodatkowe miejsca na łodzi. Jeśli ktoś chce dołączyć, niech da znać.
[szemranie w tłumie]
Freydis, czy Signe może z nami płynąć?
Jeśli chce.
Tak. Dziękuję.
Pytasz Grenlandczyków, czy chcą opuścić Grenlandię?
To jak pytać ryby, czy chce opuścić ocean.
To nasz dom. Nie zostawimy go.
Doprawdy?
Wszyscy chcecie zostać?
- Też chcę płynąć. - [mężczyzna] Co ty wyprawiasz?
Jestem świetnym żeglarzem i potrafię ciężko pracować.
Też popłynę.
Zostawicie rodziny, bo usłyszeliście bajkę?
Też chcę płynąć, Freydis.
[muzyka narasta]
- [wrzask] - [przerażone krzyki]
Maniakes pytał nas o twój czas spędzony z cesarzową.
Co mu powiedzieliście?
Że nic nie wiemy.
Dobrze. Mówcie tak dalej.
To prawda.
Haraldzie, byliśmy i będziemy wobec ciebie lojalni,
ale prawda w końcu wyjdzie na jaw.
Prosiłem was tylko o jedno.
O zaufanie.
[Harald] Zaufajcie mi jeszcze raz.
[dramatyczna muzyka]
[zamykane drzwi]
[muzyka cichnie]
Odważnie sprowadzać mnie tak blisko.
Proszę, spróbuj mnie zabić.
[Maniakes] Pogrążysz się jeszcze bardziej.
Czego chcesz?
Wiem, że sypiałeś z cesarzową.
To zbrodnia przeciwko cesarstwu, kara śmierci dla was obojga.
Nie masz dowodów.
To tylko kwestia czasu,
a kiedy je znajdę, cesarzowa i twoi lojalni Waregowie,
którzy kłamali, by ukryć twój sekret,
dołączą do was na egzekucji.
[dramatyczna muzyka]
Podważyłaś mój autorytet.
A ty zlekceważyłeś mój.
Wykorzystałeś moją hojność i potraktowałeś jak głupca.
Wiesz, że gdybyśmy zostali dłużej, musielibyśmy zostać.
Ty odebrałaś mi ludzi!
Nie są twoimi więźniami!
Nie dyktuj niczyjego losu.
Zostawię ci łódź i nasiona na wiosnę.
Co to ma być? Łaska?
Tak. Nie chcę, by moja matka zginęła przez twój upór.
[muzyka budująca napięcie]
[rozmowy w tle po grecku]
[mężczyzna] Aleksy, z woli Bożej arcybiskup Konstantynopola,
Nowego Rzymu i patriarcha ekumeniczny.
Haraldzie Sigurdsson, stajesz przed sądem chrystusowym,
oskarżony o najohydniejszą zbrodnię.
Zabójstwo naszego ukochanego cesarza, wielkiego Romana Argyrosa.
Nie zabiłem go.
Kochałem go z całego serca.
Spędzałem z nim więcej czasu niż ktokolwiek.
Gdybym chciał go zabić,
dlaczego miałbym zrobić to na przyjęciu, wśród świadków?
Była tam kobieta, która go zabiła.
Kobieta, o której mówisz,
opiszesz ją?
Miała złotą maskę zakrywającą twarz.
Jakiego koloru były jej włosy?
[Maniakes] Jaki miała strój, jaką biżuterię?
Pomóż nam ją znaleźć.
Moi ludzie już jej szukają.
Ojcze Święty, to nie pierwsza zbrodnia,
o jaką oskarża się mnie z zazdrości,
wiedząc, że po moim upadku zyska wszystko.
Niech powie, dlaczego miałbym zabić człowieka,
którego przez ostatnie siedem lat chroniłem jak brata.
Jedno słowo.
Ambicja.
Wszyscy jesteśmy ambitni.
Nie jak ty.
Nie jak wikingowie.
Tytuł spatharokandidatosa mu nie wystarczył.
[Maniakes] Chciał więcej, chciał zostać cesarzem.
A pomogła mu kobieta,
która chciała śmierci męża.
- I sypiała z Haraldem. - [zdumione westchnięcia]
Cesarzowa Zoe.
[szemranie w tłumie]
[Patriarcha] Cisza!
To poważne oskarżenie
mające wpływ na wiele osób.
Możesz to udowodnić?
Przyprowadźcie go.
Oto jeden z członków gwardii wareskiej Haralda Sigurdssona.
Służyłeś Haraldowi Sigurdssonowi przez siedem lat.
Tak. To świetny przywódca.
Czy kiedykolwiek kazał ci
ukrywać cudzołóstwo, o które jest oskarżony?
[Batu] Nie.
Nigdy nic nie widziałem.
Nigdy?
Pomyśl.
[dramatyczna muzyka]
[wzdycha]
[drżący oddech]
[Maniakes] Zadam ci pytanie jeszcze raz.
Czy Harald Sigurdsson uprawiał seks z cesarzową Zoe?
[muzyka pełna napięcia]
[oddycha ciężko]
Ja na to odpowiem.
[muzyka narasta]
Tak.
[szemranie w tłumie]
[Harald] Ale nie było tak, jak twierdzi Maniakes.
To nie była miłość.
Zrobiłem to wbrew jej woli.
- [westchnięcia] - [Harald] Splugawiłem ją.
Moi ludzie mówią prawdę.
Nie wiedzą o mojej zbrodni.
A twoje spotkanie z cesarzem?
Kiedy dowiedział się o gwałcie, spotkał się ze mną, a ja go zabiłem.
[zdumione westchnięcia]
[Patriarcha] Zdajesz sobie sprawę, że popełniłeś dwie zbrodnie,
zabójstwo i gwałt, i przyznałeś się do obu?
[oddycha ciężko]
Tak.
Na mocy mojego urzędu cesarzowa i pozostali są uniewinnieni.
Haraldzie Sigurdsson, ciebie czeka natomiast najstraszliwsza śmierć,
egzekucja na oczach twoich towarzyszy.
Przed tobą wieczna pokuta w piekle.
[poruszenie w tłumie]
[dramatyczna muzyka]
- [krzyki w tle] - [odgłos rogu]
To jest to słynne Kattegat?
Pojawię się jako książę i odpłynę jako król.
[muzyka budująca napięcie]
[miejski zgiełk]
Po butach wiedziałem, że kłamie.
[śmiech wszystkich]
Ojcze.
Synu, dobrze cię widzieć.
Wyrosłeś na silnego młodego mężczyznę.
Walka z Wendami hartuje ciało.
[Knut] Mhm.
Królowo Emmo, jako chłopiec myślałem,
że jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie.
Okazuje się, że pamięć mnie nie myli.
Wdał się w ojca.
[Knut zaśmiewa się]
Zajęcza Stopo.
[Alfgifu śmieje się poruszona]
Matko, poznaj
earla Godwina z Wesseksu.
Twoja matka i ja się znamy.
Niestety.
Panie, pani.
- Jak wyprawa do Danii? - [Godwin] Była pouczająca.
Widzę, że moi synowie to prawdziwi wikingowie.
Nauczyłem się wiele.
[Emma] A Gida?
Wróciła do Anglii z dziećmi.
Gdzie mój ojciec? Nie przypłynął z wami?
Twój ojciec nie żyje, panie.
[ponura muzyka]
[Zajęcza Stopa] Zmarł tuż przed naszą podróżą.
Widłobrody nie żyje?
Był chory?
Nie, on…
To wydarzyło się nagle, Wasza Wysokość,
ale można było się spodziewać, zważywszy na wiek i okoliczności.
[Godwin] Ale nie był sam.
Jego wnuk był przy nim do ostatniego tchu.
Bogu dzięki, że przy nim byłeś.
Że obaj byliście.
Niech spoczywa w pokoju.
[modlą się cicho]
Amen.
[niepokojąca muzyka]
[gdakanie kur]
[wzdycha]
Odpowiednia komnata dla kogoś o twoim statusie.
Nie oczekiwałbym po tobie więcej.
Nigdy nie zapominam zdrady.
Jeszcze jedno.
Póki jesteś moim gościem, trzymaj się z dala od mojego syna.
Obawiam się, że nie możesz mi rozkazywać, Alfgifu.
Nie jestem już służącym, jestem członkiem rodziny królewskiej.
Poza tym nie mogę spełnić twojej prośby,
ponieważ jest sprzeczna z moim talentem.
Jakim?
Zawsze popieram zwycięzcę.
Edmund nie mógł pokonać Knuta, więc poparłem Knuta.
[Godwin] Nie mogłaś pokonać Emmy, więc poparłem królową.
[niepokojąca muzyka]
Ale Zajęcza Stopa dzięki odpowiednim wskazówkom
może pokonać każdego.
A ty będziesz udzielał mu wskazówek?
Jednak zmienię pokój.
[rżenie konia w tle]
[wzdycha głęboko]
[mistyczna muzyka]
[stłumione odgłosy bitwy]
- [młody Knut] Jesteście tu… - Jesteście tu…
- [młody Knut] …dla waszych rodzin! - …dla waszych rodzin.
- [młody Knut] Jesteście tu… - Jesteście tu…
- [młody Knut] …dla waszego honoru! - …dla waszego honoru.
- [młody Knut] Jesteście tu… - [Leif] Jesteś tu…
[naśladując Knuta] bo jesteś wikingiem.
[wzdycha]
Tamtej nocy stałem się wikingiem.
[motyw przewodni]
Dobrze cię widzieć, Grenlandczyku.
Ciebie również, królu Knucie.
Hmm.
Bez ciebie moglibyśmy mieć trudności w Londynie.
Ja również.
Co z twoją siostrą…
- Freydis? - Freydis.
Nie wiem.
Była w Jomsborgu, ale osada jest pusta.
Co się stało?
Jakiś najazd lub plaga.
Przykro mi.
Uratowała życie mojemu synowi Swenowi, kiedy zabiła Olafa.
Zabiła Olafa?
Nie wiedziałeś?
[Knut] Gdzie byłeś przez ostatnie lata?
[waha się]
Na Rusi. W Konstantynopolu.
[Leif] W Afryce. Na Sycylii.
Służyłem z Haraldem w gwardii wareskiej.
Ach. [wzdycha]
Nie chce już być królem Norwegii? [oddycha ciężko]
- [Leif] Tylko on zna odpowiedź. - [wzdycha]
Co cię tu sprowadza?
Szukam statku i załogi, by popłynąć na zachód,
znaleźć ziemię, która powinna tam być.
Pamiętam, że nie chciałeś ode mnie niczego za zniszczenie Mostu Londyńskiego.
Ech.
[epicka muzyka]
[oddycha ciężko] Pozwól, że dam ci statek
i załogę w moim imieniu.
Przynieś wikingom chwałę swoim odkryciem.
To będzie zaszczyt.
A ciebie co sprowadza do Kattegat?
Pamiętasz naszą rozmowę o życiu w cieniu ojca?
Tak.
Przywiozłem tu synów, by zobaczyć, który wyjdzie z mojego cienia.
[kruki kraczą]
[niepokojąca muzyka]
Nie.
[dramatyczna muzyka]
[pomruki Haralda]
Widziałeś swoich przyjaciół?
Myślałeś, że jesteś sprytny, ale niedługo zginiesz
i nikt nie będzie pamiętał Haralda Sigurdssona.
Lepiej zabij mnie teraz,
bo jeśli chcesz czekać na egzekucję,
obiecuję, że zabiorę cię ze sobą do piekła.
[muzyka pełna napięcia]
[strzela językiem i zaśmiewa się]
[krzyk Maniakesa]
[Harald wzdycha]
Poczekam.
[parska]
[wzdycha]
[trzepot skrzydeł]
- [trzepot skrzydeł] - [wzdycha]
- [kracze] - [złowroga muzyka]
[Harald] Jeszcze nie, kolego.
Jeszcze nie.
[rozmowa w tle]
- [Freydis] Wszyscy gotowi na podróż? - Tak.
[muzyka budująca napięcie]
[Akí] Eryk?
[Eryk] Przygotowujesz podróż?
Tak.
[Eryk wzdycha]
Mam prośbę.
Miałem nadzieję, że przekonasz Freydis,
żeby została nieco dłużej.
Niedługo pogoda się zmieni.
Im dłużej zostaniemy, tym trudniej będzie nam płynąć.
Słowa prawdziwego kapitana.
Masz dziurę w kadłubie.
[Akí] Co?
Pewnie uszkodziłeś go przy cumowaniu.
[złowroga muzyka]
Gdzie?
[jęk]
[dramatyczna muzyka]
- [jęk] - [rozbryzg]
Cii.
[Harald Jr.] Dokąd idziemy, dziadku?
Idziemy wszystkich uratować. Jesteś gotów?
- Tak. - [Eryk] Dobrze.
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[motyw końcowy]
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA