[pieśń żałobna]
[łkanie w tle]
Stígrze, zabiłeś kiedyś człowieka?
Tak.
Czemu pytasz?
Nigdy nie walczysz w ten sposób.
Każda walka jest inna.
Robisz, co musisz.
Freydis. Słyszę lament.
Jestem za słaba, by uciec, ale nie za stara, by walczyć.
Zostaw mi topór i ratuj pozostałych.
Nie. Nikogo nie zostawię.
[łkanie w tle]
[wzdycha]
- [kapłan po łacinie] Panie… - [pomruk]
…pobłogosław naszą świętą misję beatyfikacyjną.
Pobłogosław Swą świętą łódź.
Poprowadź ją do nawrócenia dusz…
[po angielsku] Dość.
- Nie można przyspieszyć liturgii. - [Magnus] Koniec.
- Trebuszy nikt nie pilnuje, palą zwłoki. - Ilu zostało?
Naliczyłem 20.
Może być ich więcej, ale są osłabieni.
Więc to idealny czas.
Zgadza się. Idealny czas.
Otworzyć beczki!
[krzyki załogi]
Dziś uwolnimy ciało mego ojca z ziemskich okowów.
Z pogańskiej ziemi, w której leżał siedem długich lat.
Dziś zakończycie erę pogaństwa.
Dziś zniszczycie Jomsborg!
[okrzyki]
KONSTANTYNOPOL
[krzyki walczących]
[śmiech Maniakesa]
[śmieje się]
Wielki Harald Sigurdsson! Dołączysz do nas?
Dołączyć do czego?
Do pomiatania generałami?
Nie potrzebujesz mojej pomocy.
Myślę, że boisz się ze mną zmierzyć.
Boję się? Ciebie?
Boję się tylko tego, co zrobiłby cesarz,
gdybym odebrał mu drugiego najlepszego generała.
[śmieją się]
Któregoś dnia, wikingu, twój cięty język cię nie obroni.
[parska] Zobaczymy.
[śmiech żołnierzy]
- Witamy. - [Kaysan] Witamy.
Przyjęliśmy nowych rekrutów do gwardii wareskiej.
- Są gotowi na spotkanie. - Spatharokandidatosie, porozmawiamy?
Witaj, cesarzowo.
Zaprowadź mnie do moich komnat.
[Harald] Cesarzowo, to nie droga do twych komnat.
- Co robisz? - [Zoe oddycha podekscytowana]
Wiesz.
To niebezpieczne.
A ty jesteś spatharokandidatosem,
drugim najpotężniejszym mężem w cesarstwie.
Pokaż mi, czego chcesz.
Czego potrzebujesz?
Chcę ciebie.
[wzdychają obydwoje]
Panie, mogę w czymś pomóc?
Szukam cesarzowej. Myślałem, że ją słyszałem.
[Kaysan niepewnie] Była tu,
ale chyba wróciła do swoich komnat.
Czeka na ciebie w ogrodzie, panie.
Zaprowadziłem ją tam.
[wzdycha]
Dziękuję, Haraldzie.
[odgłos oddalających się kroków]
[Harald] Hę?
Walczyliśmy z tobą przez lata.
Zawsze ci służyliśmy,
ale nigdy nie oczekiwałeś od nas czegoś tak niebezpiecznego.
Niczego nie oczekuję.
[dramatyczna muzyka]
[muzyka narasta]
[czołówka muzyczna]
WIKINGOWIE: WALHALLA
GRECJA
[wrzaski w oddali]
[odgłosy walki i wrzaski w oddali]
[po grecku] Bierz zakonnicę.
Nie! W imię Boga, nie!
Jak się nazywasz?
Niketas.
[po angielsku] Chcesz się pomodlić nad grobami?
Nie. Chodź zjeść. Musisz być głodny.
On mógł cię zabić.
Nie wiemy tego.
Tylko Bóg to wie.
To Bóg cię uratował?
Może przysłał ciebie.
Zapewniam, że nie.
[cichy jęk]
Jesteś ranna. Opatrzę ci to.
Sama to zrobię. Daj mi tkaninę i piwo.
Piwo.
[wzdycha]
Co z ciebie za zakonnica?
Spragniona.
Mam na imię Tamar.
Leif.
Szykuj się, zabiorę cię do najbliższego bezpiecznego miasta.
Nie zależy mi na bezpieczeństwie.
Bóg nie posyła ludzi tam, gdzie jest ciepło i wygodnie.
Mam tu swój cel.
Odbudowę tego domu Bożego.
[Leif] Cóż…
Jeśli mnie nie potrzebujesz, pójdę sobie.
Potrzebuję.
Nie mogę nieść wody, by mieszać zaprawę.
Źródło jest za kościołem, a wieczór coraz bliżej.
Bierzmy się do pracy.
[złowroga muzyka]
Co to?
Ofiara dla ich bóstw i ostrzeżenie, że czeka tam śmierć.
Co to była za plaga?
Żadna plaga.
Ja.
Rozdzielić się! Znaleźć ocalałych!
[Magnus] „Obrończyni Wiary”.
[agresywny pomruk mężczyzny]
[wściekłe okrzyki]
[oddaje mocz]
Powinniśmy szukać twojego ojca.
Nigdzie nie ucieknie.
To był topór mojego ojca.
Znaleźliśmy kogoś.
[słaby oddech kobiety]
[kaszle]
[drży]
Szukam kobiety zwanej Freydis.
Nie żyje.
Choroba ją zabiła.
[drży]
[Magnus] Poznajesz ten topór?
To topór Olafa.
[rozbawiona] Byłam tam, kiedy Freydis go zabiła.
Co z jego ciałem?
Jest za osadą.
W Dolinie Umarłych razem z innymi chrześcijanami.
[kaszel Freydis]
W Dolinie Umarłych.
Zaprowadzisz mnie tam.
[Magnus] Brać ją.
[Tamar] Dokąd płyniesz?
Na Korfu.
A czego tam szukasz?
Człowieka.
Kim on dla ciebie jest?
Zadajesz dużo pytań.
Też możesz.
[wzdycha]
Jaka zakonnica pije piwo i zna się na budowie?
Nie zawsze byłam zakonnicą.
Byłaś kamieniarką?
Mąż był kamieniarzem. Uczyłam się od niego.
Pracowaliśmy razem na południu. Człowiek, którego szukasz?
Kartograf.
[Tamar] Czego od niego chcesz?
Odpowiedzi na nieznane.
Kiedy byłem chłopcem,
ojciec zabrał mnie w podróż na północ.
[Leif] Burza sprawiła, że zeszliśmy z kursu.
Kiedy rano zniknęły chmury, zobaczyłem coś na horyzoncie.
Linię wysokich drzew w blasku słońca.
Jestem z Grenlandii. Nie znałem drzew.
Kiedy poszedłem po ojca,
ziemia zniknęła, a tylko ja ją widziałem.
Przez długi czas spędzałem noce,
próbując ją sobie przypomnieć.
Opisałem ją siostrze, by zawsze mieć w głowie ten obraz.
Ale w końcu
uwierzyłem, że mi się przywidziało.
Chcesz wiedzieć, czy istnieje?
Tak.
Gdzie on jest teraz?
Kto?
Twój mąż.
Jak widać, nie tu.
Potrzebujemy więcej kamieni.
[stukot kopyt]
[Leif] Mój koń!
[Leif wzdycha]
[tajemnicza muzyka]
[Magnus] I co?
Już niedaleko.
Myślę, że kłamiesz.
[mężczyzna] Lordzie Magnusie!
[dynamiczna muzyka]
[łoskot]
- [jęk] - [trzask kości]
[Akí] Szybko!
Uciekaj! Prędko!
[kapłan] To Olaf.
Tabliczka. Napisana po łacinie.
[Akí] Mamy dwie łodzie! Szybko!
[kapłan] „Stultitia patris vivit in filio”.
„Głupota ojca przechodzi na syna”.
To pułapka.
Nie opuścili Jomsborga!
Sprawdziliśmy wszędzie.
Nie wśród zwłok! Wracamy do Jomsborga!
Szybko!
- [okrzyki mężczyzn] - [dyszenie Freydis]
Freydis!
[dyszy]
[Akí] Do wioseł!
[krzyk kobiety]
Szybciej!
[Stígr] Prędko, dzieci. Wsiadajcie!
Do wioseł!
[krzyki ludzi Magnusa]
[kobieta] Szybciej!
[okrzyki ludzi Magnusa]
- Dalej, ruchy! - Szybciej!
[Hrefna] Płyną!
Wiosłujcie!
[kobieta] Szybciej!
Wiosłujcie!
[mężczyzna] Przyłóżcie się!
Za późno, by się poddać, Freydis!
Może zabiłaś mojego ojca, ale przede mną nie uciekniesz!
Twoi ludzie zapłacą za twoje grzechy!
Nie poddaję się, Magnusie!
To twój koniec!
Teraz!
W lewo!
[wrzeszczą]
[wrzaski ustają]
[łapie oddech]
[Magnus] Freydis!
[Leif] Powinienem był go zabić.
[Tamar] Żeby bezpiecznie spać?
Powstrzymałam cię,
bo miłosierdzie to największy dar Chrystusa.
Na tym świecie…
ten dar sprowadzi śmierć.
Nie wierzysz w Boga? Jakiegokolwiek boga?
Widziałem, jak religia spowodowała więcej śmierci i nienawiści niż cokolwiek innego.
[Tamar] Nie pytałam o religię.
Pytałam o Boga.
O siłę większą niż ty.
Mądrzejszą niż ty.
Zdolną przebaczać.
Bóg, który by mi przebaczył, byłby głupcem.
[Leif] A ja nie wierzę w głupców.
Wszyscy żyjemy z ciężarem naszych błędów.
[Tamar] Mój mąż mnie zostawił.
Zostawił mnie, bo…
zabiłam nasze dziecko.
[rzewna muzyka]
Kiedy go nie było,
bandyci zaatakowali naszą wioskę i zabili wielu mieszkańców.
Kiedy dotarli do naszego domu, schowałam się z synem pod podłogą.
Miał zaledwie kilka miesięcy.
Płakał.
Dzieci płaczą.
Żeby go nie usłyszeli,
zasłoniłam mu usta dłonią.
Ale bandyci wciąż tam byli.
A syn nie przestawał płakać.
Docisnęłam dłoń.
W końcu odeszli, a ja przeżyłam.
Jednak moje dziecko nie.
Mąż próbował mi wybaczyć, ale nie mógł.
Podobnie reszta mieszkańców wioski.
Myślisz,
że twój bóg ci wybaczył?
Nie.
Wierzę, że pomógł mi wybaczyć samej sobie.
[wzdycha]
- [muzyka biesiadna] - [gwar biesiadny]
[Zajęcza Stopa] Tostig! Harold!
DANIA
Chodźcie. Świętujmy.
[kobieta śpiewa po staronordycku]
[wszyscy zaczynają śpiewać]
[przestają śpiewać]
[po staronordycku] Zebraliśmy się tu
pod gałęziami drzewa początku,
by podziękować za ochronę przed Wendami.
Przodkowie wierzyli, że z jego korzeni pochodzi to, co znamy i kochamy.
[po angielsku] Pamiętacie opowieści o Drzewie Życia?
[Gida] To właśnie to drzewo.
Przeżyło wiele, podobnie jak my.
Nasze korzenie też są silne i sięgają głęboko.
Niech to będzie dla nas lekcja.
[okrzyki zdumienia i radości]
[mężczyzna] Chodźcie.
Chodź.
Chodźcie, chłopcy.
[Gida] Dziadku!
[Widłobrody] Gida!
[tłum milknie]
Earl Godwin.
Witaj w Danii.
Król Knut otrzymał papieskie błogosławieństwo
dla trzech hrabstw toczących wojnę z Wendami.
Jego słowo i słowo Kościoła bronią tej umowy.
Cudownie.
Poznałeś papieża?
Tak.
Jest wielki?
Dość wysoki. Dość ciężki.
A jakiego topora używa w walce?
Dużego jak mój czy małego?
A może walczy mieczem?
Rozumiem, Wasza Wysokość, ale Wendowie są teraz chrześcijanami.
Nie powstrzymają presji ze strony Kościoła,
jeśli będą mu się opierać. Twój syn to rozumie.
Dobrze postąpił.
[parska] Wiking w Rzymie.
Spotkanie z przywódcą chrześcijan. Chciałbym to zobaczyć.
Dobrze reprezentował twój lud.
Ponoć ty również.
Walczył jak wiking.
Jestem bardzo wdzięczny.
Mam żonę wikinżkę
i dwóch silnych synów dzielących z tobą ród.
A co myślisz o moim wnuku?
Pragnie zostać dziedzicem tronu Anglii.
Walczy jak król,
ale niewiele wie o Anglii, do tego ma konkurentów.
Jestem na nich gotów, a Godwin będzie służył mi radą.
Spytaj, kogo chcesz, dzielnie walczyłem z Wendami.
Król musi być też inteligentny.
Prawdziwy król przewidziałby atak
i wystawił straż.
Król musi być twardszy.
[Widłobrody] Mój ojciec był królem Danii.
Był kiepskim władcą, a kraj cierpiał.
Mimo że każdy wiedział, że byłbym lepszy,
nie chciał oddać tronu.
Mogłem czekać, jak radzili mi doradcy,
ale wybrałem inną drogę.
Zabiłem go.
[dramatyczna muzyka]
Jeśli chcesz rządzić, musisz być twardszy.
NORMANDIA
Książę Edwardzie!
Wybierzmy się na przejażdżkę, zanim wyjadę.
Ja pojadę.
Nie, Alfredzie. Matka chce cię zobaczyć.
[wzdycha]
Chodź. Ostatnia przejażdżka z gościem.
Jeśli się boisz,
weź strażników.
[wzdycha]
Alfredzie, gdzie twój brat?
Na przejażdżce z Knutem.
Chciałem jechać z nim, ale nie mogłem.
Chciał jechać tylko z Edwardem.
Co robią moi strażnicy?
Kazałem im nas zostawić.
Kosztowało mnie to zaskakująco mało.
[spanikowany] Co planujesz?
Spokojnie, Edwardzie.
Gdybym chciał cię skrzywdzić, zrobiłbym to dawno temu.
Zejdź. Porozmawiajmy.
Dobrze wiem, co o mnie myślisz.
O mnie i o matce.
O tym, że korona Anglii
należy się tobie.
Należy mi się. Tron należy do dynastii z Wesseksu!
[Knut] Kiedyś.
Ale nie teraz.
Siedzę na tym tronie z powodu błędów twojego ojca.
Ale kiedyś go opuszczę.
A kiedy nadejdzie ten dzień,
być może jeden z moich synów na nim zasiądzie.
Może ty lub twój brat.
Ale ten, kto nie chce stracić korony,
musi wiedzieć coś ważnego.
Władza jest dziedziczna…
ale królem się zostaje.
Twój ojciec to rozumiał.
Ja też.
Może i ty to zrozumiesz.
Czemu mi to mówisz?
Bo twoja matka cię kocha.
A ja kocham twoją matkę.
Nie podoba mi się, jak ją traktujesz.
Zostawiła nas.
Żeby was chronić.
W Anglii nie jesteście bezpieczni.
Zrobiła to, żebyście mogli żyć!
Nie karz jej za to.
Jeśli chcesz być królem, zachowuj się jak król.
Inaczej duma i gniew wpędzą cię do grobu.
[bicie dzwonów w oddali]
[Roman] Książę Jarosławie,
dlaczego zawsze prosisz mnie o żołnierzy?
[Jarosław] Ponieważ zawsze ich potrzebuję.
Mogę dać ci 2000. Nie więcej.
Myślałem, że chcemy pozbyć się Pieczyngów.
Z tyloma ludźmi mogę ich co najwyżej posmyrać.
Pięć tysięcy to minimum.
Nie poświęcę tylu.
Więc nie szukaj mnie, kiedy Pieczyngowie będą sikać ci na mury.
Dam ci 2000 Waregów.
Są warci dwa razy więcej niż żołnierze Maniakesa.
A kto ich poprowadzi, ty?
Nie.
Potrzebuję go tu.
Muszę iść. Umowa stoi?
Tak.
[Jarosław] Przebyłaś daleką drogę, cesarzowo.
Tęsknisz czasem za dawnym domem i ludźmi z północy?
Teraz to mój dom, Jarosławie.
[Zoe] To mój lud.
[prycha]
Zapomniałem już, jak cudowny jest Konstantynopol.
Sztuka, kultura, piękno.
Trudno się dziwić, że zapomniałeś o ojczyźnie.
Nie zapomniałem o Norwegii.
Mówiłem ci siedem lat temu, że zdobędę tu fortunę.
Żeby wrócić po swoje.
Owszem.
Czy przez te lata
nie wysyłałem skarbów do Nowogrodu na przechowanie?
Cały czas.
Więc czemu wątpisz?
Bo masz dość złota na pięć armii!
Mimo to wciąż tu jesteś.
Jest tu coś, co chcę osiągnąć.
No tak, zrobili cię sparticoticusem! Ważnym człowiekiem!
Spatharokandidatosem.
To ważne. Jestem blisko cesarza.
Ach.
Cesarza…
Haraldzie, znasz różnicę między głodem a apetytem?
O głodzie mówi nam nasze ciało.
Apetyt to nasze chęci.
Znam różnicę, wuju.
Lata temu chciałeś, bym powiedział ci,
czy słyszałem o kobiecie, która trafiła do Jomsborga.
Olaf też mnie o nią pytał.
Znalazł Jomsborg
i próbował go zniszczyć.
Co było potem?
Zabiła Olafa i jego ludzi, teraz rządzi Jomsborgiem.
Władza była jej przeznaczona.
Rządzi z siedmiolatkiem u boku.
Dziękuję, wuju.
Dobrze to wiedzieć.
Ale nie dość dobrze, by to zostawić? Hmm?
Freydis wybrała swoją drogę.
Ja wybrałem swoją.
[wiwatowanie]
[śmieją się]
[ponura muzyka]
[kapłan] Co teraz?
Nie mamy łodzi. Nie mamy jak wrócić.
Utknęliśmy.
Mam pomysł.
Poszukaj kuchni,
upiecz sobie solidny bochen i go zjedz.
A jeśli to za mało,
pomódl się do świętego Olafa o kolejny cud!
[roześmiane głosy]
[śmiech] Udało ci się!
Nie.
[wzdycha] Nam.
[wiwatują]
Co teraz?
Poszukamy nowego domu.
[rżenie konia]
[stukot kopyt]
Wybacz, że zabrałem ci konia,
ale musiałem znaleźć siostrę.
To Esther. Chcemy pomóc.
Dwie pary rąk do budowy kościoła.
Jestem wam wdzięczna.
Chodźcie.
Bywaj, książę Edwardzie.
Bywaj, królu Knucie.
Żegnaj, Edwardzie.
Żegnaj, matko. Będę na ciebie czekał.
[spokojna muzyka]
Dla ciebie, panie.
Sam to wystrugałem.
[Knut] Kogo to ma przedstawiać?
To bóg wikingów, Thor.
Inspirował cię, kiedy byłeś chłopcem.
Swym oddechem panuje nad wiatrem.
Niech zapewni ci dobre wiatry podczas podróży.
Dawno nie myślałem o tych sprawach.
Dziękuję, Wilhelmie, książę Normandii.
Masz w żyłach krew Rolla.
Niech daje ci siłę.
Dar od wikinga dla wikinga.
Dziękuję.
Na pewno nie zostaniesz dłużej?
Nie. Mam dość kamieni.
Powodzenia w szukaniu drzew.
Co zrobisz, kiedy zbudujecie kościół? Nie widziałem dzwonów.
Kiedy skończymy, Bóg da nam dzwony.
[epicka muzyka]
[motyw końcowy]
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA