SYRAKUZY, SYCYLIA
[Roman] Emirze.
Przełamaliśmy mury i zajęliśmy twoje miasto.
[Roman] Twój zamek jest otoczony.
Przyszedłem, byś się poddał
i ocalił swój lud przed zbędnym cierpieniem i śmiercią.
[tłumaczy na arabski]
[po angielsku] Nie potrzebuję tłumacza.
Rozumiem doskonale.
Nie poddam się.
Kiedy my tu rozmawiamy,
wielka saraceńska armia jest w drodze z Kairu i Aleksandrii.
Kiedy się pojawi, zostaniecie zniszczeni.
Powinieneś liczyć, że armia przybędzie szybko.
My się nie przejmujemy. Mamy jedzenie i zapasy na kilka miesięcy.
Ale nie macie wody.
[Leif] Syrakuzy mają sześć studni.
Przekierowałem wodę z pięciu.
Wystarczy wam wody na tydzień.
Być może wasi sojusznicy zdążą nas zniszczyć,
Być może nie, a wtedy
Syrakuzy przegrają.
Tak czy inaczej,
wielu ludzi zginie.
[Roman] A wszyscy będą cierpieć.
Mam więc inną propozycję.
Pojedynek między dwoma wojownikami.
Jeśli wygrasz, Syrakuzy będą twoje,
a moi wojownicy nie będą się mścić.
[emir] Jeśli przegrasz, odejdziecie i nie wrócicie.
Tak czy inaczej, mój lud nie ucierpi.
Kogo wystawisz do walki?
Siebie.
A ty?
Ja walczę za Imperium.
[Roman] Nie.
Zmierzysz się z moim Waregiem.
Masz moje słowo.
[Roman] Nie skrzywdzę twojego ludu i dotrzymam obietnicy.
[czołówka muzyczna]
WIKINGOWIE: WALHALLA
[Stígr w oddali] Wyżej. Dobrze.
[głos Haralda Jr.]
[Stígr] Atak.
- [krzyk Haralda Jr.] - [śmiech Stígra] Tak!
[śmiech obydwu]
[Stígr] Prawidłowo.
Blokuj w ten sposób.
[śmiech Stígra]
Co to?
[śmieją się]
[Harald Jr.] Matko, spójrz!
[śmiech Freydis]
Jeszcze raz. Idzie ci coraz lepiej.
Kręci mi się w głowie.
Ile miodu wczoraj wypiłeś?
Widziałam. Jesteś za młody.
Odpocznij.
A ty jak się dziś czujesz?
Cudownie.
- [meczenie kozy] - [rozmowy w tle]
To był wyjątkowy wieczór.
Choć niewiele pamiętam.
[śmiech kobiet]
Hrefno, co tu robisz?
Powinnaś leżeć pod futrami ze swoim mężem.
Kolr źle się czuje.
- [Hrefna] Przyszłam po wodę. - Za dużo wypił.
Proszę, Hrefno.
[drżący oddech Kolra]
[niepokojąca muzyka]
[Hrefna wzdycha]
[spanikowana] Pomocy…
Pomocy!
- [kobieta] Co się dzieje? - [zmartwione głosy]
[drżący oddech Kolra]
[jęk Hrefny]
- [kobieta] Długo tak wygląda? - Co się stało?
Nie wiem.
Jest rozpalony. Serce mu wali.
Co jadł?
To samo, co wszyscy.
[Kolr oddycha ciężko]
Harald.
- Pokaż mi kuchnię. - Oczywiście.
Tu gotujemy.
Skąd bierzecie składniki?
Wszystko poza mąką jest stąd.
Mąkę musimy kupować.
Co to za mąka?
[kobieta] Żytnia. Kupujemy ją w Kattegat.
[kobieta] Co to? Czemu bogowie się gniewają?
Bogowie nie mają z tym nic wspólnego.
Grzyby. Trucizna. Ktoś wrzucił je do mąki.
Co z nami będzie?
Jest na to lek.
Rośnie niedaleko, ale mamy mało czasu.
Pokaż to Freydis.
Powiedz, że wrócę.
[kaszle]
Ciągle się trzęsie.
[kobieta] To stało się tak szybko.
Freydis, musisz to zobaczyć.
- Teraz? - Tak.
[jęk Haralda Jr.]
[przejęta] Zaraz wrócę.
[złowroga muzyka]
[mężczyzna] Pierwszy raz tutaj, lordzie Magnusie?
[Magnus] Nie, byłem tu jako chłopiec.
[plusk wody]
[Magnus] Król Norwegii Swen, syn Knuta.
Jestem Magnus, syn Olafa.
Magnusie,
synu Olafa.
To z twoim ojcem pierwszy raz zakrwawiłem mój miecz.
Co sprowadza cię tu po tylu latach?
Mój ojciec.
Chciałbym wznieść tu kaplicę w jego imieniu.
[Alfgifu] Mam nadzieję, że niczego więcej tu nie szukasz.
Królowa Alfgifu.
Przepraszam. Nie zauważyłem cię, pani.
Dorosłeś od naszego ostatniego spotkania.
- A ty nie zmieniłaś się wcale. - Mhm.
Norwegia ci służy.
O ile nie próbuje mnie zabić.
Co naprawdę sprowadza cię do Kattegat?
Chcesz odebrać tron mojemu synowi?
Królowo, spójrz na moją armię.
[śmiech pozostałych]
Nie. Dzięki mojemu ojcu w Anglii miał miejsce cud.
Cud?
Jarl Olaf objawił się niewidomemu mnichowi we śnie.
- Kiedy ten rano wstał, odzyskał wzrok. - [zdumione głosy]
Ojciec Święty w Rzymie ogłosił, że w przypadku drugiego cudu
jarl Olaf zostanie świętym.
Pierwszy święty wiking.
Święty Olaf.
Prawdziwy cud.
Gdybyśmy byli w Nowogrodzie,
sprzedałbym tysiąc biletów i zarobił na emeryturę. [śmieje się]
[śmiech wszystkich]
[milknie zmieszany]
Powodzenia.
Możemy wybrać trzy bronie.
Zacznę od topora.
Milczysz, więc coś cię gnębi.
Nie traktujesz go poważnie.
Chce mnie zabić, traktuję go poważnie.
Obaj walczymy o życie.
Nie, tylko ty.
On walczy za swój lud.
Ja też.
Czyj lud?
Twój czy cesarza?
Walczę z tego samego powodu,
co przez ostatnie siedem lat.
Za skarby.
By wrócić do Norwegii
i objąć tron mego ludu, który mi się należy.
Za nic więcej.
Dobrze to słyszeć.
Bo jeden z was dziś umrze.
A ta śmierć powinna coś znaczyć.
[dramatyczna muzyka]
[kobieta oddycha ciężko]
- Gdzie Stígr? - [mężczyzna] Jest ich tak wielu.
Stígr!
Gunn!
- Znaleźliście Stígra? - [mężczyzna] Uciekł.
[mężczyzna] Znaleźliśmy to.
- Były w mące. - [mężczyzna 2] Stígr nas otruł.
Stígr? Dlaczego?
Nie wiem, ale wczoraj nie chciał jeść chleba.
[pełna napięcia muzyka]
[wiwatowanie]
[ludzie milkną]
[mężczyzna] Zniszcz go!
Zabij!
[posępna muzyka]
[wzburzone głosy]
[łka]
[wiwatują]
[oddycha ciężko]
[karczemny gwar]
[Swen] Wychowałeś się na dworze mego ojca w Londynie?
Zazdroszczę ci.
Niepotrzebnie. Miał dla mnie mało czasu.
Wychowali mnie huskarlowie. Wielu znało mego ojca.
Byłem przy Olafie do końca.
Walczył mężnie przeciwko Freydis.
Ale była za szybka.
Czemu cię oszczędziła?
Bo jest inteligentna i ma uczucia.
Kiedy Freydis oddała mi Swena, poprosiła tylko o jedno.
O pokój.
Zamierzam dotrzymać obietnicy.
Nie zrozumiałaś mnie, królowo Alfgifu.
Również przychodzę w pokoju.
Handlujecie z Jomsborgiem.
Miałem nadzieję, że przedstawisz mnie Freydis.
Chcę spełnić mój chrześcijański obowiązek wobec papieża.
Co masz na myśli?
- Chcę zabrać jego ciało. - Z Jomsborga?
Kościół nie pozwoli, by nasz pierwszy święty
był pochowany na pogańskiej ziemi.
Cóż.
To nie będzie trudne.
[Swen] Kiedy planujesz wypłynąć?
Niedługo, Wasza Wysokość. Jak najszybciej.
Widzę, że jesteś brzemienna. To twoje pierwsze dziecko?
Tak.
Jeśli to chłopiec,
nazwiemy go Knut.
Na cześć jego dziadka.
Wspaniałe imię.
[Magnus] Za Knuta!
[wszyscy] Za Knuta!
Dawnego i przyszłego.
[złowroga muzyka]
[pukanie]
Wejść.
[Magnus] Bosmanie.
[Magnus] Udał ci się handel w Kattegat?
Tak, lordzie Magnusie.
Dostałem świetną cenę za towary, które mi dałeś.
Cudownie.
- [kaszlą] - [nerwowa muzyka]
Już się nie trzęsie, ale ma coraz słabszy oddech.
[wystraszona] Obawiam się, że on umiera.
RZYM
- [bicie dzwonów w oddali] - [muzyka chóralna]
[po łacinie] Wasza Świątobliwość, dziękuję za audiencję.
Witaj, dziecko.
[po angielsku] Proszę rozmawiać z papieżem przeze mnie.
Ja wyrażam zgodę.
Ale ja nie.
Nie chcemy precedensu.
Powiedz nam, czemu tu jesteś.
Obawiam się, że mój mąż nie był w stanie przedstawić swojej wartości.
Twój mąż przedstawił się jako dzikus.
Twierdzi, że jest chrześcijaninem, ale nie szanuje Kościoła.
Nie zgodzę się.
Biskupi wiedzą, że jest nie tylko zaangażowanym chrześcijaninem,
ale i hojnie wspiera Kościół i wiernych.
Wszyscy wiedzą o najazdach twego męża na Anglię,
a jego spotkanie z papieżem
tylko udowodniło jego skłonność do agresji.
On tylko bronił racji swojego ludu.
Przemocą.
Czasem jest niezbędna,
kiedy nie ma innej możliwości.
Kościołowi przyda się potężny sojusznik
na trudne czasy.
Kościół nie sprzymierza się z dzikusami.
Ale zgodziłeś się na sojusz z earlem Godwinem,
za który dostałeś 300 solidi, kardynale.
Earl Godwin jest emisariuszem korony, Wasza Świątobliwość,
chciałem jedynie ustanowić linię komunikacji.
Ja również.
Obawiam się jednak,
że nie mówisz w imieniu Anglii, pani,
a czas audiencji u Ojca Świętego dobiegł końca.
[mówi po łacinie]
Amen.
[po angielsku] Proszę przekazać mężowi, by kontynuował swoją hojną służbę.
[obozowy zgiełk]
[Roman] Dobrze, że czujesz się lepiej.
Haraldzie, zdaję sobie sprawę, że twoje serce jest na Północy.
Ale to, że walczyłeś w moim imieniu
nie zostanie zapomniane.
To dla mnie zaszczyt, że mi ufasz.
Zasłużyłeś na zaufanie.
[zaśmiewa się]
Bezpiecznej podróży.
[Roman] Georgiosie Maniakes,
bez twojej pomocy nie udałoby się nam.
Dziękuję.
Pozwól swoim ludziom plądrować przez dwa dni.
Zniszczenie zamku w Syrakuzach
nie sprawi, że pozbędziemy się Saracenów.
Powinniśmy robić więcej.
Obiecałem emirowi, że potraktujemy jego lud z szacunkiem.
Moje słowo jest prawem.
Zgodnie z rozkazem.
[żołnierz] Prowadź!
Powiedz, że jesteśmy gotowi.
Wasza Wysokość, zaczekajmy na kardynała…
Nie mam zamiaru czekać.
[po łacinie] Jeśli to możliwe, król prosi o wznowienie negocjacji.
[po angielsku] Brakuje mi twego wyrafinowania, Wasza Świątobliwość.
[Knut] Więcej przekazuję czynami niż słowami.
Mój lud definiują czyny.
[tłumaczy na łaciński]
[po angielsku] Przybyłem do Rzymu w celu nawiązania przyjaźni.
Przepraszam, jeśli moje wzburzenie cię uraziło.
[tłumaczy na łaciński]
[po angielsku] Dziękuję.
Po zastanowieniu
moja żona zachęciła mnie, by wręczyć ci osobisty dar.
[tłumaczy na łaciński]
[Knut] Coś, co udowodni, że sojuszu z wikingiem
nie należy się wstydzić,
ponieważ przysłuży się nam obu.
[tłumaczy na łaciński]
[niepokojąca muzyka]
[po angielsku] Za murami pałacu świat wygląda inaczej.
[wzdycha]
Warto mieć wikinga za przyjaciela.
[Godwin tłumaczy na łaciński]
[tłumaczy na łaciński]
[mówi po łacinie]
[papież mówi po łacinie]
[po angielsku] Jego Świątobliwość przyjmuje tę hojną ofertę
i dziękuje za ten
przemyślany dar.
Tu śpi ten wiking, Leif Eriksson.
Ten, który zburzył mur.
Saraceńskie pisma.
[niepokojąca muzyka]
[strzela językiem]
[muzyka narasta]
[posępna muzyka]
[Stígr] Freydis!
[przełyka]
Dość! Co robisz? Zostaw ją!
[Stígr] Nie rozumiecie.
- Chcę tylko pomóc. - Trucizna. Wkładałeś jej ją w usta.
Czy gdybym ją otruł, wróciłbym tu?
Mógłbym zostawić was na śmierć.
Zajrzyjcie do torby. Mam lekarstwo.
Nie truciznę, nie grzyby.
To bulwy z lasu.
[Stígr] Pomogą im. Zacznijcie je szatkować.
[kobieta kaszle]
Kolr, zjedz to.
Proszę!
Pomóżcie mi.
[łka] Musi…
Musi to zjeść.
Hrefno, on odszedł.
[mężczyzna] Zostaw go.
[Hrefna płacze]
Pożegnanie? Jak miło.
Dar dla Freydis, znak tego,
że przybywasz w pokoju i z moim błogosławieństwem.
Na pewno jej poddani pomogą ci
wykopać ciało twojego ojca.
Dziękuję, królu Swenie.
Potraktuję ich z należnym szacunkiem.
To znaczy?
[śmiech] Cięty język, królowo Alfgifu.
Rozumiem, czemu mój ojciec tak cię cenił.
Twój ojciec cenił tylko siebie.
Masz to po nim.
[Magnus] Odpływamy!
[Magnus] Do wioseł!
Oby tu nie wrócił.
Matko, to honorowa podróż.
Magnus nie zna honoru, jedynie okazje.
Twój dziadek dogadał się z Olafem.
W zamian za ochronę Olafa
Magnus przejmie tron Norwegii.
Ale tylko po mojej śmierci.
Właśnie.
[Swen] Nie obawiam się Magnusa, matko.
Mam armię.
On zaledwie łódź pełną księży.
Pragnę wichury, burzy.
Nawet morskiego potwora.
Żebyś tylko nigdy nie wrócił.
Dziękuję.
[Emma] Gotowe.
Przygotowałem podróż powrotną do Anglii, Wasza Wysokość.
Twój brat, pani, zostanie poinformowany,
że zatrzymamy się w Normandii.
[Knut] Dziękuję, Godwinie.
Ale nie dołączysz do nas.
[Knut] Wysyłam cię do Danii,
byś przekazał wieści memu ojcu.
Oczywiście, panie. Chętnie odwiedzę kraj mojej żony.
[Knut] Wątpię.
[Knut] Ale jesteś częścią mojej rodziny.
Twe dzieci mają krew wikingów.
Dobrze, byś zobaczył, skąd pochodzą.
Dzięki byciu wikingiem wygrałeś dzisiejsze starcie, panie.
Wciąż mam się czego uczyć.
Zgadzam się. Bezpiecznej podróży.
[niepokojąca muzyka]
- [mężczyzna] Dokąd to zabieracie? - [raban]
[kobieta mówi po arabsku]
- [chłopiec mówi po arabsku] - [Leif po angielsku] Proszę.
[żołnierz mówi po grecku]
[Leif] Przestańcie!
Wyjdźcie!
- Już! - [odburkuje po grecku]
- [spokojna muzyka] - [wzdycha]
[brzdęk]
[po arabsku] Jesteś bibliotekarzem?
Tak. Znasz arabski?
[po angielsku] Owszem. Nie przyszedłem niszczyć, lecz ratować.
[Leif] Znasz ten symbol?
Tak. Księga nieznanego.
Pokaż mi ją.
Skąd o niej wiesz?
Od katiba z Egiptu.
Wielu uważa ją za przeklętą,
jako że kwestionuje święte prawdy.
Nie tylko muzułmańskie,
chrześcijańskie też.
Ja wierzę tylko w prawdę.
Księga nieznanego.
[zgiełk]
[kobieta mówi po arabsku]
[ktoś po angielsku] Jedzenie!
Jedzenie. [oddycha z ulgą]
[ożywione krzyki]
[niepokojąca muzyka]
[krzyk żołnierza]
[żołnierz mówi po grecku]
[bibliotekarz] Czego szukasz?
Mapy.
Pewnego ważnego miejsca.
Wszystkie są nieznane. Jak je rozpoznasz?
Będzie różniło się od pozostałych.
Znalazłeś?
Nie wiem, na co patrzę.
[Leif] Nie ma północy ani południa.
Skąd to pochodzi?
Autor jest nieznany, jak większość w tej księdze.
[bibliotekarz] Ale trafiło tu z Korfu.
[żołnierze wydają rozkazy po grecku]
Jesteśmy gotowi.
Do dzieła.
[poruszenie w tłumie]
[Maniakes] Ognia!
[kaszlą]
[komenda po grecku]
[wrzeszczą i kaszlą]
[krzyki w oddali]
Nie, nie.
[Leif] Nie!
[doradca mówi po grecku]
[Leif] Nie!
[Leif krzyczy]
Nie!
[wrzaski]
Nie. Nie!
- [eksplozja] - [przerażone wrzaski]
[Harald] Coś jest nie tak.
Dajcie mi konia! Szybko!
[wrzeszczą z bólu]
[wrzeszczy przeraźliwie]
[kobieta] Proszę.
[krztusi się] Proszę!
Maniakes!
[żołnierz] Zatrzymać go!
[żołnierz] Nie puszczać!
Nie!
Jak mogłeś? Kobiety i dzieci?
To nasz wróg.
Cesarz dał słowo.
Martwemu człowiekowi.
Jego ludowi.
Saraceni są jak szkodniki.
Jeśli ich nie zniszczymy, będą się mnożyć
i wkrótce wyplenią chrześcijaństwo.
Zrobiłem to, czego cesarz nie mógł.
Zamordowałeś ich.
Nie, Leifie Eriksson, ty to zrobiłeś.
[Maniakes] Twoja nauka była naszą bronią.
[Maniakes] Wszystko dzięki twojej wyobraźni.
Ja
tylko przekazałem wiadomość.
[dramatyczna muzyka]
[muzyka narasta]
[oddycha ciężko]
[muzyka cichnie gwałtownie]
[motyw końcowy]
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA