WIKINGOWIE: WALHALLA
Twoje ubrania leżą przy ogniu.
Mogłeś umrzeć.
Skąd się tu wziąłem?
Kazałam cię przynieść.
Jeśli chcesz, by zabił cię piorun, użyj tego.
Przyciągnie go lepiej niż twoja głowa.
Nie chciałem się zabić. Szukałem…
Nie musisz się tłumaczyć.
To dobrze.
Nie wiem, czy bym potrafił.
To książka?
Nigdy żadnej nie widziałem.
Musisz być bogata.
Odwrotnie.
Umiesz… czytać?
Tak. To książka pełna idei.
- Czyich? - Moich.
Napisałam ją.
Skąd jesteś?
Urodziłam się w Aleppo, na południu.
To miasto wiedzy.
Całe życie podróżuję po innych.
Presław, Aleksandria oraz największe z nich, Konstantynopol.
- Kamień z nieba? - Tak.
Meteoryt.
Źle wyglądasz.
To tylko kaszel.
Na Grenlandii mamy na to nazwę. Gastkramning.
Uścisk ducha.
Pragnę wrócić do Konstantynopola.
Mają tam dobrych lekarzy.
Tu mam chociaż niebo i książki.
Dziękuję, że mi pomogłaś.
Nie wiedziałam, czy powinnam.
Tak.
Chwała
Wszystkim bogom
Otwieramy swe serca
Łodzie są pełne.
Z twoim błogosławieństwem najazd na pewno się powiedzie.
Nigdy nie wchodzisz do świątyni.
To miejsce dla tych, którzy mówią z bogami.
Świątynia musi być czysta.
Czysta?
Nikt nie ma władzy nad bogami.
W Uppsali każdy mógł wejść do świątyni.
To nie Uppsala.
JOMSBORG POGAŃSKI OBÓZ PRACY DLA UCHODŹCÓW
Masz. Szybko.
Dalej! Jest tego więcej!
Dołączcie do reszty. Pomożecie przy łodziach.
Ponoć spodziewasz się dziecka.
Tak.
Przyjaciele!
Freydis, nasza Gudija, spodziewa się dziecka!
To dla nas zaszczyt.
To dar od bogów.
Obietnica nowej przyszłości!
Cieszymy się.
- Dziękuję. - Gudrid się tobą zaopiekuje.
Zostawię tu Jorundra na wypadek kłopotów.
Kłopotów?
Ile za tę łódź?
Nie jest na sprzedaż.
Zapłacę podwójnie.
Muszę zawieźć towar do Konstantynopola.
Ja też.
Ale po obu stronach rzeki obozują Pieczyngowie.
Dlatego ci, którzy dadzą radę się przebić,
mogą żądać podwójnej zapłaty za towar.
Masz innych wikingów, którzy ci pomogą?
Najlepszych.
Jestem Gestr. Na pokładzie są dwa magazyny.
Jeśli popłyniesz ze mną do Konstantynopola,
oddam ci drugi.
Harald. Co wieziesz?
Niewolników.
Patrzcie.
Nigdy się nie broni.
Nawet w postawie defensywnej.
Dobrze.
Dziewczynko z kijem. Chodź.
Jak masz na imię?
- Hrefna. - Hrefna.
Masz dobre ruchy.
Hrefna to tylko głupiutka dziewczyna z kijem.
Nie… Nie to widziałam.
- Kto cię uczył walczyć? - Mój ojciec.
Był wielkim wojownikiem.
- Pokaż, co potrafisz. - Nie, tak nie wolno.
Dlaczego?
Tylko potomkowie Skulda mogą nosić broń.
Norny, tkając nasz los,
łączą nas z naszymi przodkami.
Należy przejść rytuał.
Jaki rytuał?
Podróż.
Na cmentarz przodków.
To duchowa i fizyczna próba,
którą podejmuje każdy Jomswiking.
Wszyscy powinni móc to zrobić.
Dziewka nie ma tu przodków.
Ja też nie. A jednak mnie tu powitaliście.
Wszyscy jesteśmy wikingami.
Przyjęłam waszych przodków jako swoich, podobnie jak pozostali.
W tym ta dziewczynka.
Pozwalam jej.
Chodź.
Pokaż, co potrafisz.
Atak!
Hrefno, masz talent.
- Ćwicz dalej. - Dziękuję, Freydis.
Dość.
Możecie już iść.
Mam nadzieję, że nie wydałeś wszystkiego na tę krypę.
Nie obrażaj mojej łodzi.
Przywiązałem się do niej.
Znam się na łodziach.
A ja nie mam cierpliwości dla pesymistów.
Co z Pieczyngami?
Czemu cię to obchodzi?
Zmieniłeś zdanie na temat tego, co mi mówiłeś?
Nie.
Zmieniłem zdanie, jeśli chodzi o podróż.
Jeśli mam płynąć,
muszę wiedzieć, jaki masz plan.
Wyruszymy stąd.
Stąd? Po lodzie?
Na saniach.
Jeśli dotrzemy do Rusi przed odwilżą,
wykorzystamy stopiony lód,
by popłynąć przez co płytsze bystrza.
Nie będziemy musieli się zatrzymywać, więc unikniemy Pieczyngów.
Co z załogą?
Znalazłeś jakichś desperatów?
Być może.
W Nowogrodzie jest zbyt niebezpiecznie?
Jeśli chcesz pieniędzy, nie mam ich.
Nie przyszedłem po pieniądze.
Chcę zaoferować wam pracę.
Jaką?
Płyniemy do Konstantynopola.
Potrzebuję wojowników.
To niełatwa podróż.
Nikt nie powiedział, że będzie łatwo.
Ale zostaniecie sowicie wynagrodzeni.
Co z Pieczyngami?
Raz udało nam się ich uniknąć.
Nie chcę znów liczyć na szczęście.
W takim razie wróć do Nowogrodu,
może tam będziesz miał więcej szczęścia.
Zaczekaj.
Dołączymy do was.
- Jak się nazywacie? - Jestem Kaysan.
To Batu.
- Ja jestem Leif. - Macie przewodnika?
- Kogoś, kto zna rzeki? - Nie. Znacie jakiegoś?
Jest jeden w Nowogrodzie.
Ponoć zna Dniepr lepiej niż ktokolwiek.
Gdzie go znajdziemy?
Szukam przewodnika po Dnieprze.
Nazywa się Kuria.
Spokój!
Więzienne ścierwo!
To ty?
Czemu chcesz wiedzieć?
Wiozę towar do Konstantynopola.
Potrzebuję przewodnika.
Kogoś, kto dobrze zna rzekę.
Znam Dniepr.
Pływałem tamtędy setki razy.
Jestem Harald Sigurdsson.
Jeśli się zgodzisz, uwolnię cię stąd.
Zamienię więzienie na karę śmierci.
Wiem, jak uniknąć Pieczyngów.
Doprawdy?
Chcę popłynąć przez bystrza,
żeby nie zatrzymywać się na lądzie.
To odważny plan,
ale nie unikniesz spotkania z Pieczyngiem.
Czemu tak sądzisz?
Bo jestem jednym z nich.
- Jesteś niewidomy. - Tak.
Jak będziesz widział rzekę?
Wszystko mam tu.
Każdy zakręt, wioskę, dźwięk i kolor, od początku do końca.
Byłem na rzece dziś rano, wczoraj też.
Jestem tam codziennie.
Za co byłbyś gotów popłynąć?
Osobiście.
Płaszcz.
LONDYN
- Dla mnie? - Dla mojej narzeczonej.
To rodzinny pierścień z Sussex?
Nie.
Nie zobaczysz niczego z tamtych czasów.
Za to, co zrobił ojciec, odebrano nam Sussex.
Wszystko?
Prawie wszystko.
Król zostawił mi pierścień ojca.
Nigdy go nie nosisz.
I nie będę.
Dostałem go, by przypominał mi o tym, co zrobił ojciec.
Pozbyłem się go, opuszczając Sussex.
To symbol naszego początku.
Nie mojej przeszłości.
Freydis!
Co się stało?
Moja córka, Hrefna.
Rozmawiali z nią, a teraz zniknęła w lesie.
Stało się coś strasznego.
Pomóż jej. Proszę.
Co powiedziałeś dziewce?
Chciała iść na cmentarz. Powiedziałem jej, gdzie jest.
Wiedziałeś, że to niebezpieczne i jej nie powstrzymałeś.
Ty ją do tego zachęciłaś.
Bez ciebie nawet by o nim nie wiedziała.
Którędy na cmentarz?
Powiedz.
Wierzyłeś kiedykolwiek w dawnych bogów
czy wierzysz tylko w Harekra?
Wasza Wysokość.
Czy powieszenie zabójcy ma być ostrzeżeniem
dla tych, którzy są między nami?
Niech wiedzą, że wciąż szukamy.
Co powiedzieli ci informatorzy od kielicha?
Skupiamy się na wspólnikach zabójcy.
Jak się tu dostał?
Udało się coś dowiedzieć?
Jeszcze nie. Ale pieniądze zawsze otwierają usta.
Ktokolwiek za tym stoi, popełni błąd.
Mówię ci, Gytho,
nie powinnaś się nimi interesować.
Nie!
Aelfwynn!
- To astrolabium. - Co robi?
Wszystko.
Mówi, jaką mamy porę dnia,
jak wysoko jest Słońce, Księżyc, gwiazdy.
To wskazówki do wyznaczania kątów.
Pokaż mi, jak go używać.
Musisz poznać diagramy.
Ten mówi, byś ustawił ten symbol względem Gwiazdy Polarnej.
Wtedy przy użyciu innych symboli
zmierzysz kąt i określisz szerokość geograficzną.
Będę wiedział, gdzie jestem.
Zawsze.
Nauczysz mnie tych runów?
To nie runy. To litery.
Tworzą alfabet, którym zapisujesz słowa.
A te?
To co innego.
To matematyka.
- Kolejny język? - Najpiękniejszy język na świecie.
Znajomość matematyki to znajomość sekretów świata.
Nauczysz mnie tego?
To zajęłoby lata.
Mamy trzy lub cztery miesiące drogi,
a jestem pilnym uczniem.
Mogę cię tam zabrać.
Nie będzie łatwo,
ale na pewno trafisz na południe.
Dziękuję.
- To Pieczyng! - Zna rzekę.
Czyli wie, gdzie się zatrzymać, by nas zabili.
Albo gdzie się nie zatrzymywać.
Pieczyngowie mi to zrobili.
Zakładam, że źle to wygląda,
bo to przez Pieczyngów nie mogę tego zobaczyć.
Nie jestem wrogiem.
To dobrze, że znam mój lud.
Nie mówiłeś nic o służącym.
Odeślij go.
Przypomnieć ci, kto zapłacił za twoje futra?
Zajmiemy miejsca. Schowajcie to.
Poproszę.
Ładny kuferek.
Nie odzywaj się do mojego sługi bez pozwolenia.
Kto to?
- To Mariam. Mariam, to Harald. - Witaj, Haraldzie.
Panie przodem.
Dlatego płyniesz do Konstantynopola?
- Tak. Ona jest tego warta. - Oby.
Potrzebujemy silnej załogi.
Nie słabowitych kobiet i ich bagażu.
Nie zgadzam się.
Właśnie jej potrzebujemy.
- Zimno. - Cisza!
Wszystkim zimno!
Zastosowałem się do twojej rady.
Wymyśliłem coś nowego.
Widzę. Co takiego?
Wrócę jako bogaty i potężny człowiek,
będę miał armię i cel.
Zobaczysz.
Nie mogę się doczekać.
Co powiedzieć twojemu bratu, kiedy po ciebie przyjdzie?
Powiedz Olafowi, by spał z toporem.
Nie wymyślaj na nowo pewności siebie. To twój największy dar.
Z Bogiem.
Książę, handlarz niewolników, ślepy Pieczyng, uczona,
dwóch oszustów i arystokrata, wszyscy w łodzi na saniach.
Co może pójść nie tak?
Ruszajmy.
Dalej!
Do dzieła!
Nie chcę cię zadręczać.
Teraz mogę ufać tylko wam.
Nie zostawimy Waszej Wysokości.
Cieszymy się, mogąc służyć.
Gytha, przygotujesz moje ubrania? Aelfwynn jest zmęczona.
Tak, Wasza Wysokość.
Przepraszam, Wasza Wysokość. Jestem rozkojarzona.
Masz zaczerwienione oczy. Czy źle się czujesz?
Nie śmiałabym zarazić królowej.
Więc płakałaś.
Nie. Bardzo mi tu dobrze.
Wasza Wysokość jest dla mnie dobra.
Cieszę się.
Zależy mi na tobie.
Dlatego zauważyłam w tobie zmianę.
Czy coś cię martwi?
Coś, czym chciałabyś się podzielić?
Obiecuję, że to się więcej nie powtórzy.
Ubrania są gotowe, pani.
Wybacz, ukochana.
Jesteśmy sami.
Wszystko w porządku?
- Tak, wystraszyłeś mnie. - Na pewno?
Możesz mówić mi wszystko.
Wszystko w porządku. Naprawdę.
Hrefno!
Jestem tutaj.
Jesteś ranna.
Nic mi nie jest.
- Co się stało? - Spotkałam dzika. Ale przegoniłam go.
Freydis…
Kawałek Skulda.
Udało ci się.
Pozwolą mi ją zachować?
Oczywiście. Zasłużyłaś.
Puszczę cię teraz.
Uciekaj!
Chodź.
Wracajmy do domu.
Precz.
Precz!
To jego towar. Nie mój.
Precz!
Nie!
Nie! Orlaith!
Orlaith!
Orlaith! Nie!
Nie!
Nie! Orlaith!
Złam mi nos, a tylko na mnie stracisz.
Jaka szkoda.
Dwie siostry zarobiłyby mnóstwo pieniędzy.
Pomódlmy się.
Dobry pomysł.
Powinnaś zacząć.
Ojcze Niebieski.
Zaprowadź swą córkę Orlaith do swojej świętej ziemi.
Bądź przy jej siostrze Brigtoc w żalu.
- Amen. - Āmīn.
Tu mieszkam.
Hrefno, jestem z ciebie dumna.
Hrefno!
Chodź.
Do środka.
Co ci się stało w nogę?
To nic. Zagoi się.
Musisz powiedzieć mi prawdę.
Znasz tego człowieka.
Nie.
Kłamiesz.
Widziałam, jak upadłaś, gdy zobaczyłaś ciało.
Unikasz odpowiedzi.
Proszę mnie nie pytać.
Będę.
Próbował mnie zabić.
Skąd go znasz?
Powiedz.
Proszę nie mówić earlowi Godwinowi.
Godwinowi? Dlaczego?
Oświadczył mi się.
Jeśli dowie się tego, co teraz powiem,
zostawi mnie.
Na pewno.
Ślub? Prawie nie widuję was razem.
Utrzymywaliśmy to w sekrecie, czekając na błogosławieństwo twego męża.
Bycie jego żoną, Wasza Wysokość,
to więcej niż spełnienie marzeń.
Kocha mnie,
a ja kocham jego.
Czy coś łączy tego mężczyznę z earlem Godwinem?
Nie z nim.
Ze mną.
To mój brat.
Nie widziałam go od lat.
Do wczoraj nie wiedziałam nawet, że jest w Londynie.
Kłamiesz, byłaś tam, kiedy próbował mnie otruć.
Miałam pochyloną głowę jak ty, pani.
Gdybym go zobaczyła, zareagowałabym jak dziś.
Przysięgam!
Nie rozmawiałaś o tym z Godwinem?
Nie.
Proszę mu nie mówić.
Jeśli się dowie,
zostawi mnie, a ja stracę wszystko.
Praojcze. Dziękuję, że mnie tu sprowadziłeś.
Napisy: Jakub Jadowski