KSIĄŻĘ
Susie Glass. Zostaw wiadomość po sygnale.
Mów, co się stało.
Więc ci dwaj zaczęli walkę.
Potem ten Uzbek robił…
Ale Jack dalej walczył. Uderzał…
Ale ten Uzbek go podpuścił.
A potem Jack padł.
Zrobiło się nam smutno.
A Susie? Co mówiła?
Dużo brzydkich słów.
Na „k” i na „ch”.
A Henry Collins?
On chyba był tym „ch”.
Była już na farmie?
Nie. Myślę, że jest w domu.
Smutna.
Gdzie to?
Jej dom?
Tak, gdzie jest jej dom?
Książę, to tajemnica. Nawet ja nie powinienem wiedzieć.
Ale wiesz, prawda?
Tak jakby.
- Jak mnie znalazłeś? - Dzień dobry.
Porozmawiajmy.
Przykro mi z powodu Jacka.
Nie byłem w to zamieszany.
Czemu miałabym ci wierzyć?
Postawiłaś mnie pod ścianą.
Musiałem poszukać wyjścia.
Z Henrym Collinsem.
Nie dasz rady Collinsowi.
Nie masz bladego pojęcia, z czym się mierzysz.
Jesteśmy tam, gdzie jesteśmy.
Twój brat. Jak się czuje?
Ma pęknięty oczodół i wylew krwi do mózgu.
Podobno to cud, że nie jest gorzej.
Wszystko przez to, że dałeś się podejść.
Mogę to naprawić.
Znajdę Collinsa. Wypłoszę go.
Ten świat nie jest dla ciebie.
Dlatego chciałeś się wycofać. Pamiętasz?
Mogę ci pomóc.
Wiesz o tym.
Nie potrzebuję twojej pomocy. Poradzę sobie sama.
Dobra.
DŻENTELMENI
Jedna robota, trzy cele. Bez marginesu błędu.
- Ojciec dał zielone światło? - Jak myślisz?
Przykro mi.
W kwestii?
Tego, co się stało z Jackiem.
Czemu ci przykro? Nic nie zrobiłeś, prawda?
Tobie przykro, mnie przykro. Wszystkim jest, kurwa, przykro.
Nie robi to żadnej różnicy.
- Skupmy się na robocie. - Jasne, szefowo.
Co?
Spokojnie.
Chodź.
Panie Glass…
Cześć, tato.
Co z nim?
Nieźle. Rokowania są dobre.
- Jest silny. - Tak.
Więc dlaczego zabijasz ludzi?
Myślisz, że nie wiem, co się dzieje?
Widzisz…
Musisz przestać.
Dlaczego?
Bo jeśli ja wiem, to ta kurwa Collins wie,
a ja muszę go dorwać tak, żeby nie wiedział.
Co ty sobie wyobrażałaś?
W biały dzień.
Sprzedajny sędzia. Krew na trawniku.
Naprawiał jebanego bmx-a!
Gdy skończyłaś przystawkę, przeszłaś do pierwszego dania.
Stukilowa porcja najwyższej jakości spoconego Uzbeka.
Z auta. Podczas joggingu. W parku.
Przez, kurwa, okno!
I danie główne, Henry Collins.
Nie możesz go znaleźć. Straszysz bukmachera.
Kaleczysz mu nie jedno jajko, tylko dwa. Ale Collinsa nie znajdujesz.
Jestem księgowym.
Nie wiem, gdzie jest!
Nie myślisz biznesową częścią mózgu.
Dajesz się ponieść emocjom.
A Collins wie, że nadchodzisz.
Dobrze. Niech wie.
On coś knuje.
Inaczej po co by zgrywał takiego mafiosa?
Krew mu uderzyła do łba? Chuj z tym.
Trzeba go powstrzymać.
W porządku.
Ale nie ty to zrobisz.
Ty masz się usunąć.
Mam od tego ludzi.
Słyszysz?
Jesteś moim aniołem życia, nie aniołem śmierci.
To nie dla ciebie.
Dobra,
posłuchaj.
Nie chcę stracić też ciebie.
Kurwa, tato, on żyje.
Wiem.
Co zrobisz?
Zostaw to staremu.
Wróć do domu, zjedz coś
i odpocznij.
Odpręż się.
- Tak zrobię. - Hej.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Pizdy.
ODCINEK 7 RYZYKO JEST ZAWSZE
Dziękuję za przybycie.
Pan Johnston chętnie się dowie, co może pan dla nas zrobić.
W ramach przeprosin za swoją nieobecność
przesyła pudełko cygar jako symbol dobrej wiary.
Osiemnaście centymetrów, kaliber 50.
Ulubione Churchilla.
Podobno podczas negocjacji sir Winston wykorzystywał pewną sztuczkę.
Wbijał w cygaro szpilkę od kapelusza.
Gdy je palił, skupiał uwagę wszystkich zebranych,
którzy ze zdumieniem czekali,
kiedy niesłychanie długa kolumna popiołu w końcu spadnie.
Pomysłowe.
Dziękuję za prezent.
Niestety od naszej ostatniej rozmowy
wynikły okoliczności, które zniechęciły mnie
do negocjowania bez wiedzy rodziny Glassów.
Tak, słyszeliśmy o tej haniebnej napaści na młodego pięściarza.
Jack, prawda?
Zgadza się.
Jesteśmy tak samo zniesmaczeni postępkiem owego Collinsa jak pan.
W naszej działalności odrzucamy przemoc i oszustwo.
Pańska troska o rodzinę Glassów jest godna podziwu.
Uważamy, że mamy rozwiązanie,
które przyniesie pokojowe,
a jednocześnie obopólnie korzystne zakończenie tych…
nieprzyjemności.
Proszę mówić.
Jak pan wie, pan Johnston jest wielbicielem pańskiego domu,
który oczywiście nie jest na sprzedaż.
Ale rozumiemy też,
że są inne rezydencje, które dają takie same możliwości.
Jest ich ponoć 11.
Właściwie to 13.
Poprosilibyśmy o zdobycie nazwisk lordów,
którzy są w posiadaniu rzeczonych domów.
Jak wykorzystacie te nazwiska?
Pan Johnston wierzy, że przy dobrej umowie każdy dostaje coś, czego chce.
Te nazwiska dałyby panu Johnstonowi przewagę
podczas negocjacji z Bobbym Glassem.
Wyeliminowałyby skrytość, która chroni jego imperium.
Pańska rodzina zyskałaby
wolność od rodziny Glassów, której tak pragniecie.
A wszystko to w zamian za listę
nazwisk.
Od kiedy zamykamy bramę?
Ostrożności nigdy za wiele.
Wakacje na uczelni już się zaczęły?
Nie do końca.
Musiałam iść na przymusowy urlop.
Dziecko?
Tak, mam nadzieję.
Chyba że mocno się zapuściłam.
Jak mama przyjmie, że zostanie babcią?
Będzie głęboko wzruszona.
Myślę, że będzie tak wzruszona, że wybuchnie płaczem.
Dziękuję, Geoff.
Oby się udało.
Wyglądasz inaczej.
Byłaś u fryzjera?
Nie, wzrok ci się chyba psuje.
Skarbie!
Jak mogłaś tak długo zwlekać?
Nie mówiłam twoim braciom. Sama to zrób.
Ale wielki!
Chuckles!
Co to, kurwa, jest?
Jak do tego doszło?
Jak? Widzisz,
gdy mężczyzna zasadza nasionko w ogródku kobiety…
Błagam, nie mów „nasionko”. Kto jest ojcem?
To przywilej Charlie.
Nie pytaj, kto jest ojcem. Nie powie.
To ważne? Będziesz mniej kochał siostrzenicę czy siostrzeńca?
Niewykluczone.
Dobra. Przytulmy się.
- Gratuluję. - Chcesz dotknąć?
Nie, podziękuję.
Ciociu Wham Tam?
Nie. Dziękuję.
Przychodzą mi na myśl koty w workach.
Dzień dobry.
A niech mnie.
Nie będę pytał. Nie próżnowałaś.
To prawda.
Wybacz. Zamierzałam zadzwonić.
Ale miałam dużo esejów, wykładów…
- Gratuluję. - Dzięki.
Podobno pracujesz.
Tak. Można tak to nazwać.
Nudne zajęcia w posiadłości.
Właściwie muszę pomówić z mamą.
Rozumiem, że zostajesz.
Przynajmniej dopóki tego nie wycisnę. I może potem jeszcze parę miesięcy.
Coś koło tego.
Mogę?
Oczywiście.
Tak, oczywiście.
Załatwię tę sprawę, a potem pogadamy.
Rozumiem, że mam wyjść.
I tak miałam wziąć kąpiel.
- Do zobaczenia. - Pa, skarbie.
Cudownie wygląda, prawda? Tak się cieszę.
Choć nie jest to najlepszy moment.
Wkrótce wystąpią pewne zawirowania
w związku z kłopotami imperium Glassów.
Dlatego musisz mi pomóc, mamo.
Potrzebuję listy innych rezydencji w tym samym położeniu co my.
Nie mam jej. To była domena twojego ojca.
Nie możesz spytać Susie?
Nie byłoby to wskazane.
Rozmawiałeś z nią?
Wspominała o mnie?
Nie, ani słowem.
Ale była taka kolacja.
Lata temu.
W okolicach Gwiazdki.
Było tam 11 lordów i twój ojciec.
Oraz ktoś pokroju straganiarza.
Gdzie to było?
W Faringbourne.
To dom Tibsy’ego.
Znasz go?
Tata nalegał, żebyśmy jeździli z nim na narty.
Nieprzyjemny typ. Dziwak.
Podobno ześwirował.
Zaczął wciągać za dużo proszku.
Jeśli ktoś ma wiedzieć, to właśnie on.
Freddy, musisz do niego zadzwonić.
Co?
- Tibsy nie odbiera. - Dobra.
Pojadę do niego.
Znałeś go, więc jedziesz ze mną.
Jak zareaguje Susie, gdy się wyda, co robimy?
Dba o swoją rodzinę, ja dbam o swoją.
To, jak zareaguje,
mnie nie obchodzi.
Jasne.
Rodzina.
- Freddy? - Tak.
- Eddie, zaczekaj. - Chodź.
Co za burdel.
O co biega?
Tak.
Może się przeniósł.
- Cóż, próbowaliśmy. - Chodź.
Tibsy?
- Halo! - Halo!
Czekaj.
- Czuć zapach zioła. - Tak.
Już idę.
Tibsy!
Freddy?
Freddy Horniman.
Cieszę się, że widzę przyjazną twarz!
Cześć.
- A to kto? - Edward Horniman.
Mój brat. Nowy książę.
Książę.
Proszę wybaczyć nieład.
Nie spodziewałem się gości tego kalibru.
Nie szkodzi.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Też weszliście w ten biznes?
Wycofajcie się, póki możecie.
- Pogadajmy. - Chodźmy w spokojniejsze miejsce.
Mój tajny zapas.
Muszę to ukrywać przed nimi.
Tibsy, staruszku,
kim są ci intrygująco wyglądający młodzieńcy w korytarzu?
Miałem zatarg z rodziną Glassów.
- Nie przedłużyli kontraktu. - Jasne.
Potem ci się wprowadzili.
Rozmawiałeś z Bobbym Glassem?
Sam sobie pościeliłem łóżko.
Mogę w nim spać.
- Dziękuję. - Tibsy.
Wiesz, że nie musisz tak żyć, prawda?
Jak?
Jakie młode damy tu przyprowadzają!
Jasne.
Chyba moglibyśmy ci pomóc rozwiązać ten problem.
Ale przyjechaliśmy dlatego,
że podobno organizowałeś spotkanie
osiem czy dziewięć lat temu.
Ty i dwunastu lordów, w tym nasz ojciec.
Chcielibyśmy poznać nazwiska.
Jeśli gdzieś są, to pewnie w moich pamiętnikach.
Tutaj.
Piszę wspomnienia.
Freddy, szukaj czegoś w latach 2014-2018. Grudzień.
Wyglądasz zupełnie jak on. Twój ojciec.
Kto? Ja?
Dobry Boże, skądże.
To ja go przedstawiłem Glassowi.
Początkowo nie chciał się przyłączać.
Twój ojciec negocjował dla nas umowę.
Wcześniej zarabialiśmy grosze.
Inni byli zbyt tchórzliwi,
żeby żądać więcej od przestępcy.
Wtedy Archie rzekł: „Non sine periculo”.
Co to?
Wasza rodzinna dewiza.
Tak. „Ryzyko jest zawsze”.
Chyba mu się to spodobało.
Eddie, bingo.
Idealnie.
To jest to.
Możemy?
Bierzcie.
Pikantne kawałki są w latach 70. i 80.
Ej, dziadek!
Znów próbujesz coś chować przed nami?
- Nie mówiłem, że możesz mieć gości. - Tibsy.
Dzięki za gościnę. To było…
Po prostu było.
Świetnie.
Dobra.
Co to?
Pamiętnik.
To widzę.
Tyle że to mój pamiętnik.
Wszystko w tym domu jest moje. Opiekuję się nim dla dziadka.
Rozumiem.
To wyjaśnia, czemu nosisz szlafrok 75-latka.
- Wygląda nieźle. - Na mnie jest już za duży.
Nie wiem, czy pasuje do tego dresu.
- Co ty, kurwa… - Słusznie. Nie znam się na modzie.
Mamy wszystko.
Chwila. Jeśli chcesz z tym wyjść,
musisz znać cenę.
Zazwyczaj gdy ktoś chce stąd coś zabrać,
płaci za to.
Czyżby?
Twój sikor wystarczy.
Mój zegarek?
Nie dam ci zegarka.
Daj mu ten zegarek i chodźmy stąd.
A ponieważ ty
ciągle gadasz, wezmę też twoje spodnie.
Masz rację. Dresy nie pasują. A ja szukam czegoś modniejszego.
Nie do końca o to mi chodziło.
Dawaj spodnie.
- Nie róbmy kłopotów. - Właśnie.
Biorę spodnie i zegarek.
- Zdejmuj spodnie. - Eddie?
Ściągaj, kurwa, gacie!
W porządku.
Weźmy głębszy oddech.
Spokojnie.
Masz rację.
To uczciwa wymiana.
Dam ci zegarek za ten pamiętnik.
Ale nie dostaniesz spodni mojego brata.
- Niepotrzebnie to zrobiłeś. - Sporo wstydu ostatnio się najadłem.
Kolejna porcja nie robi różnicy.
- Ładne nogi! - Dzięki.
- Woskujesz? - Tak.
Cholernie żenujące.
- Przeze mnie? - Tak.
Wybacz. Zrobiłem to dla ciebie.
- Dla mnie? - Żeby cię chronić.
- Jestem twoim starszym bratem. - Jasne.
Po co ja się staram? Pieprzyć to!
Czemu znowu to robimy?
Chodzi o to…
Ostatnio przychodzą mi do głowy chore myśli.
Bardzo chore.
Życzyłem ci śmierci.
Mówiłem Susie przed walką.
Że gdyby udało się jakoś… cię usunąć,
ja zająłbym twoje miejsce.
Wiem, że to pojebane. I chore. Ale nie wiem, co się stało.
Po śmierci taty zaczęło mi się mieszać w głowie. Przepraszam.
Nigdy sobie tego nie wybaczę,
bo cię kocham, stary.
Przez całe życie
byłem przy tobie.
Wiem.
Zawsze po tobie sprzątałem, kiedy dałeś dupy.
Oczekuję czegoś w zamian?
Nie.
- Zawiodłeś mnie. - Przepraszam.
Spójrz na to miejsce.
Tak samo może być z nami. Musimy to przerwać.
Przepraszam.
Geoff.
Korzeń mniszka lekarskiego.
Herbatka bardzo służy kobietom w ciąży.
Dziękuję.
Pamiętam.
Pomyślałem,
że Halstead nie jest teraz właściwym miejscem
dla młodej Charlotte.
Ale to jej dom.
Chce tu być.
Wije gniazdo. To naturalne.
Może zmieniłaby zdanie, gdyby znała prawdę.
Prawdę?
To ty nalegałeś, żebyśmy trzymali to w tajemnicy.
Ty chciałeś, aby wierzyła, że Archibald jest jej ojcem.
Mówiłem o tym, co się odbywa pod mleczarnią.
O przemocy, która z tego wynika.
- Moje lalki! - Witaj.
Nie wierzę, że je zachowałaś.
Freddy dorysowywał moim Barbie włosy łonowe.
Cześć, Geoff.
Panienko Charlotte.
Co?
NIEZNANY NUMER
Cześć, Susie.
Spierdalaj, pizdo.
Jak burger?
Zamówiłem taki, jaki lubisz. Z dodatkowym jalapeño.
Bałeś się sam dostarczyć?
Trzeba było spróbować.
Ale ty nie masz jaj, Collins.
Trzymaj się z dala od moich ludzi.
Gdy dostanę zielone światło, zapukam do twoich drzwi.
Słodkich snów.
Twój też jest przesmażony?
Mój się skurczył.
Weź mój.
Super!
Dzień dobry.
Nie mam wybitnie ekscytującego życia towarzyskiego,
głównie maratony filmowe i karmienie rybki,
czasem zdarzy się jakiś romans.
Ale cenię równowagę między życiem zawodowym a prywatnym.
W związku z tym mój adres domowy ma być tajemnicą.
Jak mnie znalazłeś?
Czy to ważne?
Ważne, bo teraz Henry Collins też wie, gdzie mieszkam.
Więc nie mogę wrócić do mieszkania.
Rozumiem.
Zwłaszcza że ten dupek krąży po okolicy.
Jeśli mam przeciek, muszę wiedzieć, jak go zatkać.
Książę,
mówiłem, że to tajemnica.
Skąd ty wiedziałeś?
Z etykiety na paczce.
Pamiętasz, jak przyniosłaś te fajne buty?
Z czerwonymi podeszwami.
Otworzyłaś je tutaj.
Pudełko dałaś mi na moje przyprawy.
Nie pamiętam.
A ja – tak.
Nie zapominam adresów.
To nawyk z czasów, kiedy dostarczałem paczki.
Kto jeszcze wie, Jimmy?
Nikt. To była tajemnica.
Tak,
ale powiedziałeś Eddiemu.
Kto jeszcze?
Myśl!
- Ktoś o mnie pytał? - Tak.
Ta dziewczyna, którą posądzaliście o kradzież vana.
Niesłusznie.
Ma na imię Gabrielle.
- Mówiłem, że zadzwoni. - Dałeś jej mój adres?
Może.
Dużo rozmawiamy.
O wszystkim.
O nadziejach, marzeniach…
Chciała wysłać ci kwiaty.
- Dla Jacka. - Jasne.
Zadzwonisz do swojej Gabrielle
i umówisz się na spotkanie.
Tak, szefie.
Gdzie?
A gdzie się zwykle spotykacie?
Cześć, Jimmy.
Dostałam wiadomość.
Wszystko w porządku?
Witaj, Gabrielo.
Spokojnie. To Susie, moja szefowa.
I książę.
Mój książę, ale może też być twój.
Pora zamilknąć, Jimmy.
Gdzie jest Henry Collins?
Nie wiem, kto to.
Może martwy Jimmy przywróci ci pamięć.
W takim nastroju naprawdę to zrobi.
Próbowałam. Zabij Jimmy’ego.
Johnston. Nie znam żadnego Collinsa.
Zatrudnił mnie Stanley Johnston.
Przez „t”.
Mów wszystko.
Wcześniej go nie znałam.
Dawał 20 tysięcy za kradzież vana.
Dopiero później zobaczyłam, że jest w nim zioło.
Umówił się z nią jutro na kolację.
Świetna wiadomość.
Pan Johnston będzie wprost wniebowzięty.
Nie chcieli towaru. Chcieli tylko wam zaszkodzić.
Grozili, że mnie zabiją, jeśli nie poderwę Jimmy’ego.
Gdy się udało,
kazali mi wszystko z niego wyciągnąć.
To Stanley Johnston zakłócił eksport na kontynent.
Byłem przekonany, że wstrzymała wszystkie dostawy.
Działał z ukrycia, żeby zyskać przewagę.
Otrzymuje pan sowite wynagrodzenie, panie de Groot.
Mój klient czeka na efekty.
Ale wy radziliście sobie z każdą przeszkodą.
Nie tylko ja dla niego pracowałam.
Miał też wtykę. Keitha.
Z tym też sobie poradziliście.
Zmienił więc taktykę.
Panie Collins,
nadszedł czas wywrzeć nacisk.
Zgodnie z umową.
Chyba wykorzystał tego Collinsa.
Ale Collins przesadził. Nie chcieli, by twój brat był w śpiączce.
Johnston chciał tylko przejąć interes.
I wciąż chce.
Teraz, gdy polała się krew, nie spocznie, póki nie osiągnie celu.
Nie cofnie się przed niczym.
Wszystko się układa w całość. Węszył od miesięcy.
Czekał na ten moment.
Wykorzysta naszą sieć, żeby sprzedawać swój towar.
Taki McDonald’s dla ćpunów.
Gdy przejmie posiadłości, podwoi swoje aktywa
i stanie się hegemonem na kontynencie.
Zajmiemy się tym później.
- Najpierw Collins. - Poczekaj.
A twój ojciec?
Nie ma go tutaj.
Dorwę Collinsa, zanim on dorwie mnie.
Jesteś ze mną?
Oczywiście.
Przepraszam, Jimmy.
- Jak mogłaś… - Hej!
Słuchaj, królewno,
nie strzeliłam ci w łeb, ale jeszcze mogę to zrobić.
Teraz pracujesz dla mnie.
I zrobisz wszystko, co każę.
Rozumiemy się?
MAM INFORMACJE… Gx
Nie tylko ja nie próżnowałam, Edwino.
Nie wypadałoby zapukać?
Wiem od mamy, co się odbywa pod mleczarnią.
- Rozumiem. - Czułam, że coś jest nie tak.
Tata nie mógłby tak zarabiać na inwestycjach.
Usiądź.
Wybacz, że to zataiłem.
Też ci czegoś nie mówiłam.
Przepraszam, że cię w to wciągam.
Mama mówi, że chcesz się wycofać.
Kłopot w tym,
że muszę podjąć trudną decyzję,
która strona daje większe szanse wyjścia z tego układu
przy jak najniższej cenie.
Jakie są możliwości?
Dżuma lub cholera.
Kiedy się dowiedziałam, że jestem w ciąży,
chciałam zadzwonić do ciebie.
Nie wiedziałam, co robić.
Ale się powstrzymałam, ponieważ…
wiedziałam, że sama muszę zdecydować.
Dlatego nikomu nie mówiłam.
Żeby mieć kontrolę nad wszystkim.
Jak ty.
Wiesz,
dokonasz dobrego wyboru.
Jak zawsze.
Znakomicie.
Pan Johnston będzie bardzo rad.
To gwarancja bezpieczeństwa mojego domu
i tego, że zapomnicie o mnie i mojej rodzinie?
Taka była umowa.
Dżentelmeńska.
Dziękuję, książę.
Ja również.
Mamy to, czego potrzebujemy.
Możesz działać… wedle własnego uznania.
Najwyższy, kurwa, czas.
Masz namiary?
Nie sądzisz, że śpiączka nie jest taka zła?
To taki długi sen.
Przeglądasz wspomnienia w głowie,
bo w końcu masz czas.
Budzisz się
i czujesz się…
wypoczęty.
Czytałem o babce, która po wybudzeniu mówiła po chińsku.
Dzięki, Kocyk.
Pora oczyścić parkiet.
WIĘZIENIE LEYHILL
Chodź.
Masz tupet.
Żeby tu przyjść.
Dajesz forsę typkowi, który skrzywdził mi syna?
Przykro mi z powodu Jacka.
Nie ma to ze mną związku.
Chciałem się wycofać, więc poszedłem do Collinsa.
I dlatego też poszedłem do Johnstona.
Po co?
Pomóc mu zdobyć twój interes,
przekazując nazwiska lordów z twojej stajni,
żeby ich przejął.
Kto ma tę listę, posiada klucze do królestwa.
Więc przyszedłeś
powiedzieć, że wydymałeś mnie dwa razy?
Nie do końca.
Doktor Bailey proszona do pokoju pielęgniarek.
Zaczynamy.
Tak jest.
Pierdol się, Susie Glass.
Tutaj jesteś.
Jeśli masz to zrobić, to rób.
Nie.
Przez ciebie cierpiał mój brat,
więc mam prawo trochę to przeciągnąć.
Dla przykładu.
Żeby nikt więcej nie chciał kraść mojego interesu.
Zwłaszcza Stanley Johnston.
To nic nie zmieni.
Johnston was skasuje.
Nie da rady.
Serio?
Myślę, że da.
On kupi każdego.
Ma na smyczy twojego jaśniepana.
Właśnie tak. Księcia.
Nie wiedziałaś, co?
Zostałaś wyrolowana, Susie.
Wybacz, John.
Dzwoni Susie Glass. Mówi, że to ważne.
Mów.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Wiem, kto zabił pańskiego brata.
Odstrzelił mu głowę Freddy Horniman w stroju kurczaka.
- Freddy! - Spierdalaj!
Potem z bratem kłamali jak najęci, żeby to zatuszować.
Napisy: Przemysław Rak