Tylko w zeszłym roku 84 000 osób.
W samych USA.
Szacunkowo, ciężko określić dokładnie.
Od 1985 roku – 941 878 osób.
Znów w samych USA.
I znów szacunkowo.
Ale my wiemy lepiej.
Miliony, Rodericku.
Miliony.
A to tylko zgony.
Nie wiadomo, ilu jest uzależnionych.
Zniszczonych.
Naprawdę imponujące, Rodericku Usher.
To naprawdę ty.
Przykro mi, nie przyjmuję rezygnacji.
Próbowałam wyjaśnić twojej siostrze, że rezultatu nie zmieni.
A umyśliła sobie, że…
To się skończy, jeśli umrę?
Działała w złej wierze.
Prawda?
Chciała przechytrzyć mnie.
Podaj cenę.
Mój drogi.
Jesteś zabawny.
Wszystko już ustalone.
Zostało tylko kilka transakcji.
Posłuchaj.
Dzwonek na otwarcie.
Zadzwonił nim ktoś z Fortunato Incorporated.
Bardzo dziękuję.
Zniszczą twoje zeznania.
Dobrze wiedzą, że nie powinni rozmawiać z tobą beze mnie.
Teraz powiesz im prawdę.
Powiedziałam prawdę.
Prawda jest taka, że twój ojciec zginął w straszliwym wypadku.
Nie możemy skalać jego imienia.
Chciał otoczyć twoją mamę opieką.
Kto wie co mogła sobie zrobić w tym stanie.
Okaleczył ją.
Czyżby?
Widziałaś to?
Nie oczekuję, że to zrozumiesz,
ale zarząd czekał na jego głos.
Bez niego całe imperium może lada chwila runąć.
Torturował i okaleczył moją matkę.
Potem się naćpał, jak sądzę, i przez to zginął.
Twoja mama wiele przeszła,
ale rozumie tę rodzinę.
Obiecuję, że gdy z nią pomówię, zrobi to, co dobre dla firmy.
To z nią nie pomówisz.
Mam gdzieś dobro rodziny
czy firmy.
Chodzi o moją mamę.
Jeśli też chcesz do niej podejść ze szczypcami,
to po moim trupie, pieprzony zombiaku.
Chcę znów złożyć zeznania.
Muszę przyznać, że…
jestem z niej dumny.
Wiesz, po kim to ma, prawda?
Niezręcznie.
Powiedziałeś mu?
Jeszcze nie.
Niby co?
Bez Freddiego zarząd… Nie wiem, jak to…
Wyleciałem.
Freddie nie żyje, muszą mnie szybko zastąpić…
- Mną. - Nie wątpię.
Miałem sam się zabić, nim ty mnie zabijesz.
Jestem pod wrażeniem.
Będę śledził twoją karierę.
Zarząd to zarząd.
Nie mogę więcej niż ty.
Nie śmieliby.
Chyba że to było dogadane.
Pośredniczyłeś?
Kiedy zacząłeś działać? Po śmierci Vic? Czysta matematyka?
To nie tak.
To litość i matematyka. Pół na pół.
A obliczenia były trafne.
To już nieważne.
Nie pozwoliła mi umrzeć.
Własna siostra odcięła ci łeb.
To wystarczyło.
Mój przełożony uznał, że wygraliśmy, skoro wyleciałeś.
Smok zgładzony, nie ma co drążyć.
Nie zgodziłem się.
Powiedział: „Roderick Usher stracił dzieci i firmę.
Czego chcesz?”.
Czego chciałeś?
Sprawiedliwości.
A jak ona wygląda?
Za twoje winy?
Nie wiem.
Dowiem się, jak ją ujrzę.
Naprawdę liczę…
że to zobaczysz.
Jestem wręcz pewien.
Znów wnuczka?
Jest najlepsza z nas.
Tak ją chwalisz, a jej nie odpisujesz.
Z dzieci najbardziej przypominam Tammy.
Bliskość tylko z obcymi.
Lenore ma w sobie to coś.
Freddie i Tammy nie. Być może to ja…
ich tego pozbawiłem.
Opiekę przyznano Annabel.
Nie mogłem tego znieść.
Zaczekałem, aż dorosną, i zasypałem ich pieniędzmi.
Pokazałem, jak może wyglądać życie. Oczywiście, że wybrali mnie.
Gdy zjawili się u moich drzwi,
ujrzałem w nich siebie.
Cokolwiek mieli w sobie z matki…
zniknęło.
Zabite przez pieniądze.
Annabel nie mogła bez nich żyć.
Lenore zawsze ją w sobie miała.
Ma mój ogień, ale…
serce babci.
Jej kompas moralny.
Zawsze go miała.
Dziś ją widziałem.
Kogo?
Annabel Lee.
Na pogrzebie.
Nasza miłość silniejsza była
Niż miłość tych Co starsi niż my
Jakże mądrzejsi niż my
Ni anioły, co w niebiosach ucztują Ni demony, co z głębin chcą wyjść
Nie wyrwą za nic mej duszy
Z objęć duszy Pięknej Annabel Lee
Co ty tu robisz?
„Jest bogaty”.
Gdy pytają, jak ich odebrałeś,
jak ich do siebie przekonałeś.
„Jest bogaty”, odpowiadam.
Nie masz pojęcia, co oznacza to słowo.
Byli młodzi.
Znali tylko apetyt.
„Weźcie”, mówiłeś. „Bierzcie, ile się da”.
Jak miałam z tym konkurować?
Nie karmiłeś ich, prawda?
Głodziłeś ich.
Każdego dnia ich ubywało, aż pewnego dnia zjawili się puści.
Wydrążeni.
Zacząłeś ich napełniać…
Czym ich napełniłeś?
Czym mogłeś ich napełnić?
Bo nie byłeś bogaty.
Miałam cię za bogacza, ale…
Teraz cię widzę.
Patrzę i widzę…
ciebie.
Twoje ubóstwo.
Annabel.
Może to ukryty akt łaski.
Może zmarli już w dzieciństwie.
Coś ty zrobił?
Co ty sobie myślałeś?
Wiedziałem, że nie zrozumiesz.
Zdradziłeś Auggiego.
- Auggie… - Postępował słusznie.
Zwolnią go.
Sam sobie nawarzył piwa.
A to kretyn, szczerze mówiąc.
- Naiwniak. - Ja też?
Nie o to mi chodzi.
A jednak.
Przechadzasz się po Fortunato
z Rufusem Griswoldem uwieszonym na ramieniu.
To nie koniec.
Muszę odejść.
Nie bądź głupia.
Muszę.
Nie znam cię.
Człowiek, którego znam i kocham, nigdy by…
Nie jesteś nim.
Prawda?
Chyba…
Chyba go zmyśliłam.
Księżyc nie wzejdzie znów Gdy mi nie ześle snów
O pięknej Annabel Lee
I choćby gwiazdy spowił mrok Poczuję cudnych oczu wzrok
Oczu pięknej Annabel Lee
I gdy zmrok już zapadnie Położę się obok bezwładnie
Obok mej ukochanej Mego życia, mej wybranej
W jej grobowcu, co przy nim morze lśni
W grobie jej, co wśród szumu fal śpi
Roderick.
Daj karetkę, ale po cichu, bez nazwisk.
Robi się.
Już czas.
Miałeś opowiedzieć, jak zginęli.
Opowiedziałeś.
Ale miałeś też coś wyznać.
To już wszystkie ciała.
Ostatni trup w szafie.
Co się stało?
Już czas.
Dobrze, Auggie.
Do rzeczy.
Nie skusisz się?
Nie.
Takie proste słowo.
Jest i on!
Mój bohater.
Panie i panowie, wielkie brawa.
Roderick Usher, przyszłość Fortunato!
Nawet nie wiesz.
Nie mogę spać od dwóch lat.
Ten pies dwa lata deptał mi po piętach.
Aleś to pięknie, kurwa, rozegrał.
To nie tak, że masz fory.
Nie tak, że się pniesz.
Jesteś moją prawą ręką.
Powiedziałem zarządowi i udziałowcom,
że jesteś najlepszym, co spotkało spółkę.
Niech pan powie, że to wasz pomysł.
Wymyśliliście to razem,
a pan tylko odegrał rolę.
Być może już to powiedziałem.
To nie kłamstwo.
Już nie. Jesteś moim człowiekiem.
Kazałem przeprojektować nowy budynek.
Obok mojego gabinetu stanie twój.
Gdzie ja pójdę, tam i ty. Jesteś ustawiony, rozumiesz?
Nie ma na świecie nikogo,
komu ufałbym bardziej.
I nie ma nikogo, przyjaciela czy wroga, kto by o tym nie wiedział.
Jasne?
- Napijmy się. - Uprzedzę pana.
Pije pan sherry?
Kurka wodna, co to?
Amontillado.
Mocne wino dla potężnego człowieka.
Tak jest.
Ta butelczyna kosztuje pewnie więcej niż twoje roczne…
Dotychczasowe roczne zarobki.
Bo od jutra możesz się w tym kąpać.
Za Fortunato.
O tak.
Za Fortunato.
Wyborne. Nie wstydźcie się, do dna.
Wolę powoli.
Skoczę szybko do toalety.
Jasne, idź.
Brawo, bohaterze.
Dzięki.
- Dobry wybór. - Tak?
Nikt tu nie zawędruje.
Wiesz, co to jest?
To fundamenty mojego nowego budynku.
Siedemdziesiąt pięter…
I wiesz co?
Możemy hałasować, ile chcemy.
Obiecujesz?
No dobrze.
- Cierpliwości. - Tak?
Będę z tobą szczery.
Myślałem, że będziesz jak kłoda.
Ale to mi się podoba.
Zostań.
Jeśli tu dotrzesz, zrobisz ze mną, co chcesz.
Przyjmuję wyzwanie.
Co tylko chcesz, ogierze.
Co jest, kurwa?
Taki wielki, silny, potężny.
Co to ma być?
Obudził się, Roddie.
Naćpaliście mnie?
Ciekawie zgrywałeś znawcę,
który odróżnia sherry od amontillado.
Co to ma być?
Wrogie przejęcie.
Poważnie, o co chodzi?
Liczyłam na wszystkie etapy,
ale utkniemy na zaprzeczaniu.
Będziesz dawno zamurowany,
a nie przestaniesz pytać.
No właśnie.
Wypuśćcie mnie, ale już, kurwa!
Rozszarpię was!
No to nie.
I teraz to już samoobrona, dzięki.
Pieprzone zjeby.
Potnę was na kawałki i każdy wyrucham, jasne?
Jest i faza gniewu.
Pomocy! Na…
No dobra.
Nabraliście mnie.
Ja pierdolę, jajcarze.
Jak gracie, to ostro.
Dzięki.
Jestem pod wrażeniem.
Mogę wam pokazać magię. Odmienić wasze życie.
No widzisz, Rufusie.
On rzucił się na pożarcie lwom,
przyjął kulkę, oczyścił firmę.
Ale prokuratura ma rację.
Fałszowanie danych, podpisów i badań,
rabowanie grobów.
Znikające ciała osób uczestniczących w badaniach Fortunato.
Zapewne substancje w ich ciałach mogłyby was pogrążyć.
Przerwałeś ten proceder. Naprawiłeś.
W pewnym stopniu.
Powiemy zarządowi, że się udało,
ale firmę toczy rak.
Człowiek, który za tym stoi,
musi odejść, prawda?
Dla dobra firmy.
Mam odejść czy co?
Przyznać się?
Czego chcecie?
Niczego.
Dobra, posłuchajcie.
Rozumiem.
Roderick nie powinien był zostać kozłem ofiarnym.
Bo o to chodzi, tak?
Macie rację, to chore.
Ale nie wiedziałem, z kim mam do czynienia.
Źle wybrałem.
Ale to już przeszłość.
Źle cię oceniłem.
Posłuchaj. Załatwię, co chcecie.
Wszystko. Akcje, awans.
Madeline, pracuj dla nas. Wiceprezes?
Wolę stanowisko COO.
No i zajebiście. Czemu nie?
Chwilę to potrwa,
ale mamy już cel na dłuższą metę.
Przestańcie.
Dość!
Trzy miliony.
Dolarów. Na głowę.
Na początek!
Zarząd się wkurzy po tym, co zrobiłeś.
A do tego zniknąłeś.
Opalasz się w kraju bez ekstradycji.
W firmie zamęt, produktów nie ma jak promować,
wszystko splamione.
I wszystko w aktach.
Nikt nie chce pakować głowy w pętlę.
A prokuratura znowu ją zaciśnie.
Chyba że znajdzie się kandydat, który raz już zwiał z szubienicy.
Ktoś, o kim zarząd dużo słyszał.
Sam Rufus Griswold mówił, że to ktoś z innej gliny.
Niezniszczalny, godzien zaufania.
A że jestem gwiazdą, to kwestia czasu.
W końcu sam go tak wychwalałeś.
A teraz…
Jak mówiłeś, możesz hałasować, ile chcesz.
Robotnicy wrócą tu za tydzień. Szczęśliwego nowego roku.
Zaczekaj.
Świeczka wystarczy na godzinę.
Potem zostanie ci mrok.
JESTEŚ MAŁYM CZŁOWIEKIEM
Na pewno nikt tu nie zejdzie?
Nie dziś.
A dzięki cyjankowi jutra nie dożyje.
Nie wierzę, że niczego nie wyczuł. Gówno wie o sherry.
Wracamy na górę?
Pokażmy się.
Myślałam o tym, ale to zbyt podejrzane. Widzieli, jak wychodzimy.
Powiem policji, że zerżnęłam go w jego aucie,
a potem on pojechał po kokę, a my zmieniliśmy lokal.
Mają nas zobaczyć, nie obserwować.
Rozumiesz?
Mała knajpa.
Bar w okolicy.
Coś takiego.
Coś cichy.
Fakt.
To dokąd teraz?
NOWY ROK 1980
Siedzi w futrze w pomieszczeniu, cała w diamentach.
I ględzi o domu nad morzem.
Patrzę na jej sponsora… Pardon, narzeczonego,
a to półtonowy potwór w ludzkiej skórze
napychający gębę kawiorem za firmowe pieniądze.
Pomyślałam, że jeśli miałabym obsługiwać i dymać takie monstrum
za diamenty, futra i dom nad morzem, to dziękuję.
Czyli są granice.
Raczej standardy.
Nie chcę niczego,
jeśli miałabym za to usługiwać mężczyźnie.
A kobiecie?
Ejże.
To między nami iskrzy.
Jestem wszechstronna.
A co dla ciebie wyklucza umowę?
Chyba nic.
Coraz ciekawiej.
Większość osób ma jednak granice.
Coś lub kogoś, kogo nie poświęcą,
niezależnie od oferty.
Nie jestem jak większość.
Co byście zrobili, by spełnić marzenia?
Gadać sobie można, ale liczą się czyny.
Co byście zrobili?
Gdybym wam na przykład powiedziała,
że możecie osiągnąć niewyobrażalny sukces.
Mieć bogactwo.
Władzę. Życie w luksusie i komforcie. Co byście zrobili?
Co byście oddali?
Mama czytała nam biblijne przypowieści.
Opowiadała, że to cisi i pokornego serca odziedziczą Ziemię.
Gówno odziedziczyła.
Wszystkie te wyliczanki, „Nigdy nie”, „Pieprzyć, poślubić, zabić”,
przygody Fausta
i inne cyrografy.
To wszystko bajki.
Magiczne ziarna i łodygi fasoli, bajki na dobranoc.
To Darwin zrozumiał świat. Przetrwanie, chaos i władza.
Przewaga.
Jesteś zabójczynią, prawda?
Oboje jesteście.
Prawdziwi zabójcy.
Nie sądzę.
A jak was nazwać?
Zabiliście dziś Rufusa Griswolda.
A tu szukacie alibi.
Ta barmanka potwierdzi, że byliście tu całą noc.
Do rana, a potem dalej.
A gdybym mogła zagwarantować, że ujdzie wam to na sucho?
Nie tylko to.
Wszystko.
Całkiem niedługo Roderick zostanie CEO.
Albo Madeline, jeśli wolicie.
Prawowici król i królowa Fortunato.
CEO, COO, co tylko chcecie.
Dorzucę coś od siebie.
Żadnych konsekwencji prawnych.
Do końca życia.
Będą próbować, ale nikt nigdy was za nic nie dopadnie.
Firma jest wasza. Róbcie, co chcecie.
Altruizm, fundacje. Albo nie.
Ciekawa jestem.
Co ty pieprzysz?
Czujecie to.
Oboje.
W powietrzu.
Opuściliśmy czas i przestrzeń.
Szczęście splotło się z okazją.
Nie do odrzucenia.
Jaka jest cena? Nasze dusze czy coś?
Nie ma czegoś takiego. Inaczej już byście je sprzedali,
cegiełka po cegiełce.
Żadnych głupot.
Nie wy zapłacicie.
Wszystko to dostaniecie,
a płatność odroczę.
Do następnego pokolenia.
Oto moja oferta.
Złożę wam świat u stóp.
A u waszego kresu, na końcu drogi,
tu przed twoją śmiercią, Rodericku,
kiedy i tak byś umarł…
twój ród wymrze razem z tobą.
A hipotetycznie…
Jak długo będzie żył?
On?
A nie „my”?
Nie, moja droga. Umrzecie wspólnie.
Razem na świat przyszliście i razem go opuścicie.
To warunek umowy.
Cenię sobie symetrię.
Pożyjesz długo.
Dłużej niż którykolwiek z twoich przodków.
Ale gdy opadnie kurtyna, wszyscy pokłonicie się wspólnie.
W sumie…
Dzieciaki czeka wspaniałe życie.
Niczego im nie zabraknie.
Przed nimi dziesięciolecia pełne luksusu i możliwości.
Albo pożyją nieco dłużej, ale będzie im ciężej.
Co jest lepsze? 40 albo 50 lat w luksusie
czy 70 albo 80 lat
udręki i smutku?
Każdy żyjący dziś Usher i każdy, jaki się narodzi,
będzie żyć wśród przywilejów, lecz odejdą z tego świata wspólnie.
Hipotetycznie?
Nie.
Wprost.
To oferta.
Leży na stole.
To jak?
To dobra oferta.
Nie da się odmówić.
Powiedzcie to.
Akceptuję umowę.
Ty też, Kleopatro.
Ja…
Nie mam dzieci, to dotyczy jego.
Ty też.
Umowa stoi.
W starożytności przypieczętowywano umowy krwią albo śliną.
Później na papirusie.
Ale umowa to umowa na całym świecie.
Dziś się napijemy.
Nie byle czego.
Henri IV Dudognon Heritage Cognac.
Leżakowany w beczkach 100 lat.
Nazwany na cześć ukochanego króla Francji.
Droga rzecz.
Pije się to w najlepszy dzień życia
lub ostatni na Ziemi.
Ta chwila jest tego warta.
Za ród Usherów.
To jego czas.
Zbierajcie się.
Wyśpijcie się.
Przed wami dużo pracy.
Bardzo dużo.
Musimy zapłacić.
Zapłaciliście.
Pokręcona sprawa.
Dziwna baba.
Myślisz, że mówiła…
Wszystko rozmyło się jak sen.
W domu już w to nie wierzyliśmy.
Ani trochę.
Dzień czy dwa później, przejęci, że ktoś znajdzie Grisa,
daliśmy sobie spokój.
Byliśmy pijani, może upaleni.
Inaczej to pamiętaliśmy.
Obłęd udzielony.
Urojenia dwóch osób.
Już nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Policja nawet nie szukała Grisa.
Zarząd wybrał mnie.
Zaczęła się praca.
Pojawił się Ligodon.
Przez lata uważałem to za dziwaczny sen.
I nic więcej.
Pym szukał tej kobiety.
- Znalazł ją? - Tak.
Gdzie była?
Tam, gdzie była cały ten czas.
Można odebrać.
Wychodzę.
Rety, niesamowite.
Wybacz, nie mogłam się powstrzymać.
Kazałeś swojemu człowiekowi sterczeć tam dwa dni. Uznałam…
że lepszego widoku mieć nie będę.
Zasłużyłeś na reputację.
Jesteś mistrzem w tym fachu.
Napijesz się?
Usiądź.
Czekałam na to.
Twój człowiek miał mnie odebrać,
odciąć mi dłonie i głowę,
a ciało wrzucić do beczki i wywieźć 150 kilometrów stąd.
Nadal tak robicie?
Wybacz.
To nic osobistego.
Wiem, Arthurze.
Sama ci to umożliwiłam.
I ja przepraszam.
Naprawdę nie pamiętasz?
Tak mi zaimponowaliście.
Ekspedycja Transglobe.
Wyprawa dookoła świata. Co za przedstawienie.
Ileż pieniędzy.
Uwielbiam to w ludziach.
Głód, ubóstwo, choroby. Wszystko możecie rozwiązać za pieniądze.
A tego nie robicie.
Wystarczyłoby na chwilę darować sobie próżne wojaże,
rejsy, kosmiczny wyścig miliarderów.
Wystarczyłoby przez rok nie kręcić filmów
i przeznaczyć środki na to, co ważne.
Wszystko byście naprawili.
I by zostało.
Ty byłeś pierwszy.
Ekspedycja Transglobe.
Porzucili go na pustyni, prawda?
Przewodnika na Arktyce. Dostał zabłąkaną kulą w brzuch.
Była też kobieta.
Innuitka.
To nie ty.
Nie brałeś udziału.
Ale to widziałeś.
Widziałem.
Wiele.
Jesteśmy… wirusem. Tak sądzę.
Ludzie.
A jesteście tacy ciekawi.
Dlatego musiałam tam być.
Zobaczyć ten statek na własne oczy.
Też mnie widziałeś.
Prawda?
Stałam na lodzie.
Tuż pod zorzą.
Co cię czeka, gdy Usherowie odejdą?
A to nieuniknione.
Całe życie cieszyłeś się nietykalnością, ale nie była twoja.
Cieszyłeś się ich przywilejem.
Niech zgadnę.
Możesz coś na to poradzić.
Mogę.
Jak powiedziałam pewnemu klientowi,
możesz zastrzelić kogoś na ruchliwej ulicy,
a nic ci nie grozi.
On niedługo musi zapłacić, prawda?
Nawet ja mam granice.
Fortunato Pharma zbankrutuje, spółkę zlikwidują.
Fundusz rodzinny zgromadził 4,5 miliarda dolarów,
w tym opłaty w ramach ugód płatne w ratach przez dziewięć lat.
Ciekawa oferta.
Pieprzony prezent świąteczny.
Delikatny klaps i obciąganko.
I ty mi to dasz?
Nie, to i tak się stanie.
Ludzkość sama to spieprzy.
Korporacyjna sprawiedliwość w tym świecie to żart.
Co mi zatem oferujesz?
Teczkę.
Camille L'Espanaye wiedziała, co robi.
Na każdego miała haki.
Nawet na ciebie.
To ledwie cząstka win,
ale już ta cząstka oznacza dożywocie.
Albo ją znajdą, albo nie.
Możesz odlecieć na grzbiecie feniksa z prochów Fortunato
albo patrzeć, jak odlatuje, zza więziennych krat.
To moja oferta.
Czego chcesz w zamian?
A co takiego zgromadziłeś w tym życiu?
Jaki majątek?
Nie pieniądze, nieruchomości czy akcje.
Coś naprawdę cennego.
Co masz?
Nie masz żony.
Ani dzieci.
Żadnej rodziny. Przynajmniej takiej, na której ci zależy.
Ale każdy darzy coś miłością.
I taka miłość stanowi poręczenie.
Nie.
Nie mam poręczenia.
Poręczenie daje kontrolę.
A ja nie stracę kontroli.
Przeżyłem 70 lat i nikt jej nade mną nie zyskał.
Nie zrezygnuję z tego. Nie tak blisko końca.
Tak że…
Dziękuję za wyrozumiałość
i za szczodrą ofertę.
Ale chyba pogodzę się z losem.
Skoro dajesz mi wybór.
W porządku.
Dziękuję.
To był zaszczyt.
Powinieneś być w szpitalu.
Wiem więcej o szpitalach, niż ktokolwiek by chciał.
Nigdy nie leżałem w szpitalu.
Tu mi lepiej.
Naprawdę.
Poradzę sobie, nie musisz zostawać.
A dokąd mam pójść?
Mama jest na OIOM-ie, do domu nie wrócę.
A Juno cię zostawiła.
Nie miej jej tego za złe.
Gdzie ona jest?
W Four Seasons.
Tymczasowo…
Pewnie w klinice.
Już niedługo.
Ale nie wiń jej.
Ma swoje powody.
Nigdzie stąd nie idę.
Tak sobie myślę…
Może to i dobrze, że straciłeś firmę.
Dla ciebie.
To nie było dobre miejsce.
Nie było.
Ale było moje.
Może ty je naprawisz.
Kiedyś.
Potrafiłabyś?
Mówię z miłości.
Odpuść.
Zostaw to za sobą.
Masz więcej pieniędzy, niż zdołasz wydać.
Niż ja zdołam wydać.
Wykorzystajmy je.
Naprawmy to.
Zapomnijmy o Fortunato, Ligodonie, wszystkim, co złe.
A czyniliśmy zło.
Cała nasza rodzina.
Zdążymy to naprawić.
Prześpij się.
Wiesz, że możesz zostać.
Kazałem pościelić w gościnnym.
Ja też.
Dobranoc.
Kim ty…
Powiedziałam im.
Warunki były jasne.
Ale oni nigdy nie myśleli o tym,
co nie wadzi im w danej chwili, prawda?
To nie ja powinnam tłumaczyć ci
definicję pokrewieństwa, ale…
Usiądź.
W tej pracy pewne rzeczy uwielbiam.
Ale są i takie chwile, które radości mi nie przynoszą.
Pamiętaj.
Opowiem ci o twojej mamie.
Jest w klinice, wraca do zdrowia.
Przed nią trzy lata leczenia, ponad 100 przeszczepów,
fizjoterapia, rekonstrukcje.
Zniesie to.
Jest silna.
Jej blizny staną się zbroją.
Po upadku Fortunato odziedziczy fortunę.
Od razu zacznie działać.
Większość pieniędzy odda
na rzecz ofiar przemocy domowej.
Założy też organizację non profit.
Działającą na całym świecie.
Nazwie ją Fundacją Lenore.
Po córce.
Ocali niejedno istnienie.
Chcesz wiedzieć ile?
W pierwszym roku dziesiątki.
Potem setki.
A potem tysiące.
Później nastąpi skok.
Pierwsze pięć lat to 600 000 osób. Miliony w dziesięć lat.
Ponad trzy miliony.
A potem się nie doliczę.
Ludzie, którym pomoże, pomogą innym,
a oni kolejnym i kolejnym.
I tak dalej.
I teraz najważniejsze.
To twoja zasługa.
Dokonałaś tego, zabierając ją z domu i sprzeciwiając się ojcu.
Ocaliłaś tych ludzi.
Twój wybór wpłynie na miliony istnień.
Powinnaś to wiedzieć.
O czym ty mówisz? Lenore Usher żyje.
Nie żyje.
Zmarła wieczorem.
To niemożliwe.
Przecież…
Wypisuje do ciebie.
Madeline miała taki projekt.
Stworzyła czującą SI.
Skanuje twoje posty, tworzy cyfrowego ciebie.
Nie dokończyła.
Udałoby jej się,
kwestia czasu.
Lenore była jakby wersją beta.
Jakiś czas temu stworzyła bota Lenore.
Cholerstwo musiało się włączyć, bo do mnie pisze.
Całą noc.
Zacięło się na…
jakichś bzdurach.
NIGDJŻ – NGDY JUŻ – NGDJŻ – NIGDY JUŻ
W północy mrok przerażający
Zamyślony
Znużony, śpiący
Wciąż tak spoglądałem w ciemność Lęk i myśli były ze mną
Wątpiąc, śniłem sny Nie śmiał nikt nigdy śnić tych snów
Ciszy nie przerwał żaden dźwięk Ni ruch, ni krzyk, ni szczęk
Słychać było jeno cichy jęk „Lenore” – i już żadnych słów
Kruk, co przyleciał, ani drgnie Tylko siedzi, już nie mknie
Na Pallady bladym biuście Tuż powyżej drzwi jak stróż
Zwraca ku mnie swoje ślepia Demoniczny wzrok swój wlepia
Światło lampy, choć oślepia Rzuca ptaka cień tuż-tuż
I ma dusza z tego cienia Co zalega tu jak kurz
Nie powstanie nigdy już
Najwyraźniej już czas.
Nieprawdaż?
Świat bez bólu.
Taki był nasz cel.
Nikt nie umie znosić dyskomfortu.
Boli, a jak boli, to płaczą. Sprawiłem, że przestało!
Wyrwałem ten płomień, który palił im plecy,
palił stawy, głowy i dłonie.
Machnąłem różdżką, ale to za mało.
Zawsze było im mało.
Ciągle chcieli więcej.
Więcej i więcej.
Kochany.
Kogo chcesz oszukać?
Jechałeś tak?
Kiedy ostatnio sam prowadziłeś wóz?
A dziś jechałeś boso.
Brawo.
Pracowałam z wieloma naprawdę wpływowymi ludźmi,
ale jeśli chodzi o liczbę ofiar, jesteś w najlepszej piątce.
Spójrz tylko.
To twoje ofiary.
Każdy z nich by żył, gdyby nie ty.
Kolejna osoba co pięć minut. A to tylko w kraju.
Ty wyszedłeś do świata.
Dlaczego tu przyszedłeś?
Po drodze do domu.
Prawdziwego domu.
Pożegnać się?
Po raz ostatni spojrzeć na swoją imponującą wieżę.
Swoją piramidę.
To twój prawdziwy pomnik.
Właśnie tam.
Cud świata.
Wieczny.
To twoje dziedzictwo.
Popatrz sobie.
A potem wróć do domu.
To już niemal koniec.
Zadzwonisz do Auguste'a Dupina i poprosisz o spotkanie.
To było dziś?
Tak.
I na dole jest Madeline.
Tak. Tak sądzę.
Wezwałem cię i tu przyjechałem.
Roderick?
Jesteś tu?
Na dole.
Dostałam wiadomość. Nie wiem, co powiedzieć.
Czyli to koniec.
Nic nie zrobimy.
Nic.
Dała nam kilka minut na rozmowę,
więc pewnie jest coś,
co powinniśmy domknąć.
Napijesz się?
Właściwie to czemu, kurwa, nie.
Zawsze to mówiłeś. Ty i ja przeciw światu.
Zmienimy świat.
I zmieniliśmy, prawda?
Zmieniliśmy.
Kiedy zacząłeś zwozić te rzeczy?
Część należy do mnie.
Kilka dni temu.
Tak robili faraonom.
Ten dom to…
Ten szkielet domu to nasz grobowiec.
Brakowało tylko dodatków.
Skarbów, które zabierzemy na tamten świat.
Skarbów? Co to w ogóle znaczy?
Złoto to tylko metal przejściowy, nic szczególnego.
Nawet pieniądze to już tylko zera i jedynki.
Kłamstwo, które akceptujemy.
Za nami życie.
Pełne przywilejów, choć zaczynaliśmy od brudu, traum,
biedy i złamanego serca.
Mów, co chcesz, ale to było życie pełne obfitości.
Owszem.
Czy coś byśmy zmienili,
wierząc, że barmanka była prawdziwa?
Tylko tego nie wiemy.
A wierzyłaś?
Bo ja nie pamiętam, w co wierzyłem.
Na tyle, by się zabezpieczać.
A ty nawet stewardessy dymałeś bez gumki.
Byłem sobą.
I za to cię kochałam.
A ci wszyscy pieprzeni ludzie…
Nie chcesz Ligodonu, nie kupuj.
Nie chcesz nałogu, bierz mało.
Wściekają się, bo lek jest dostępny i pożądany.
Cóż, taka nasza praca.
Co za ludzie.
Chcą mieć posiłek za pięć dolców gotowy w pięć minut,
a narzekają, bo to gówno w plastiku.
McDonald's sprzedawałby tylko sałatkę z jarmużem,
gdyby ludzie to jedli.
A nikt jej nie kupuje.
Zabierzemy się za badanie AIDS,
cukrzycy i chorób serca,
jak tylko znajdziemy sposób,
by dziadkowy kutas postał chwilę dłużej.
Jaki udział w rynku mają środki na erekcję?
Jakieś 60–70%.
Pentagon w zeszłym roku wydał 83 miliony na Viagrę.
A pieprzony Sąd Najwyższy robi swoje,
niszczy autonomię, odziera kobiety z wolności,
odbierając im wybór, przyszłość i potencjał.
Z mężczyzn robimy fontanny spermy, a z kobiet fabryki
produkujące rzeszę zubożałego proletariatu,
który będzie harował i wydawał swoje ochłapy na konsumpcję.
Mówimy im, czego mają chcieć.
Domów, na które ich nie stać. Aut, które trują powietrze.
Jednorazowych sztućców,
ciuchów produkowanych przez głodujące dzieci w Trzecim Świecie.
A oni tego pragną tak, że błagają na kolanach.
Krzyczą, domagają się.
I to my stanowimy problem?
Pieprzone potwory, pieprzeni konsumenci,
ich pieprzone gęby.
Widzą problem w nas,
a sami nas stworzyli.
Błagali o nas i nadal błagają.
Dlatego bądźmy odważni i dumni, bracie.
Czas zapłacić.
Nie chowajmy się w piwnicy, jakbyśmy mieli się czego wstydzić.
Nie my. Ja i ty przeciwko światu.
Niech przyjdzie po nas sama śmierć.
Chce pieprzonej Madeline Usher?
Niech spojrzy mi prosto w oczy.
Wybacz mi.
Ty skur…
Wybacz.
Masz rację.
Jesteś pieprzoną Madeline Usher.
Jesteś królową.
Boginią.
I będziesz żyć wiecznie.
Coś ty zrobił?
Pożegnałem ją jak królową.
Królową Tauseret, ściśle mówiąc.
Musi przywyknąć.
Dlatego zmarłych chowano z pewnymi rzeczami.
Niezbędnymi po śmierci.
Niczego jej nie zabraknie.
Tylko musi przywyknąć.
Co jej zrobiłeś?
Kochałem ją.
Uhonorowałem ją.
A po tym „uhonorowaniu”…
Na pewno zmarła?
Może i nie.
Teraz to nabrało sensu.
Jej matka też taka była.
Dziękuję, że wpadłeś, Auggie.
Wybacz wszystkie niedogodności, które ci sprawiłem.
Idealnie nie było,
ale wiesz, że zmieniliśmy świat.
Ile osób może tak powiedzieć?
Obiecałem ci wyznanie.
Oto ono.
Wiedziałem.
W głębi serca.
W godzinie duchów.
Wiedziałem.
Wiedziałem, że wejdę na szczyt po stosie trupów.
Wmówiliśmy im, że łagodzimy ból świata.
To nasze największe kłamstwo.
Nie da się wyeliminować bólu.
Nie ma na niego lekarstwa.
Wyobraź sobie te słowa na etykiecie.
I tak byśmy to sprzedali.
Nigdy już.
„Dało się słyszeć długi, gromki krzyk,
jakby szum tysiąca rzek.
Głębokie, zimne jezioro u mych stóp zwarło posępnie swe brzegi,
pochłaniając w ciszy ruiny domu Usherów”.
Inne rzeczy dobiegły końca z Usherami.
Cała moja sprawa nie miała już sensu.
Odszedłem na emeryturę.
I wróciłem do domu.
FUNDACJA FENIKS
Juno odziedziczyła firmę.
Rozwiązała ją całkowicie.
Fortunato Pharmaceuticals rozebrano na części pierwsze.
Ze szczątków powstała fundacja Feniks.
Sfinansowano programy rehabilitacji,
badania uzależnień i ich leczenia.
Juno odstawiła Ligodon.
Całkowicie.
Arthura Pyma zatrzymano kilka tygodni później,
po tym jak byli asystenci Camille
przekazali całe góry akt policji.
Arthur Pym przyznał się do winy.
Nie wypowiedział ani słowa na swoją obronę.
Został jedyną osobą skazaną w sprawie Fortunato Pharmaceuticals.
Umrze za kratkami.
Organy nadzoru działają.
Próbują tamować krwawienie.
Trwa epidemia opioidów,
którą sprowadziłeś na świat, ale oni z nią walczą.
Rozkładają.
Leczą.
Nie wiedziałem, co z tym zrobić.
Nie ma znaczenia, dlaczego to zrobiłeś.
Ja też mam to gdzieś.
Nie chcemy spowiedzi, uzasadnień, wyjaśnień.
Zabierz je ze sobą do grobu.
Żegnaj, Rodericku.
Wracam do domu.
Do męża.
Do dzieci.
Do ich dzieci.
To największe bogactwo.
Wiesz o tym?
Twa dusza jest tu sama znowu
Wśród czarnych myśli, szarych grobów
Nie jeden ktoś, lecz cały tłum Wgapia się w twe tajemnice
Milcz zatem w samotności Lecz nie w odosobnieniu
Bowiem duchy zmarłych, coś je znosił W życiu, przyszły w okamgnieniu
Kroczą teraz u twego boku, a wola duchów Cieniem cię okryje, stój w bezruchu
Noc, choć piękna, zmarszczy brwi
Gwiazdy nie skierują oczu swych
W dół z tronów wysoko w niebie
Z nadzieją, śmiertelnych brzemieniem
Czerwień gwiazd blaskiem samym
Ludziom wyczerpanym
Pali oczy przez powieki
I palić je będzie na wieki
Teraz myśli złych nie przegnasz gdzieś
Teraz obrazy nie odejdą w cień
Lecz opuszczą umysł w końcu Niczym krople rosy w słońcu
Ta bryza, Boże tchnienie, nieruchoma
Mgła, ta wzgórzem niesiona
Pełna cieni nieprzerwanym biegiem Jest symbolem i znaczeniem
W drzew koronach znów się mości
Pełna sekretów, zawiłości
ZAGŁADA DOMU USHERÓW
NA PODSTAWIE DZIEŁ EDGARA ALLANA POE
Napisy: Konrad Szabowicz