84 000 persoas o ano pasado,
só nos EE. UU.
E iso é só unha estimación. Non coñecemos os datos reais.
941 878 dende 1985.
Tamén só nos EE. UU.
e tamén unha estimación.
Pero sabemos a verdade.
Millóns, Roderick.
Millóns.
Se só falamos de mortes.
Quen sabe cantos adictos.
Arruinados.
A cifra é… impresionante de collóns, Roderick Usher.
Es ti de verdade.
Non podía aceptar a túa renuncia.
Tentei explicarlle á túa irmá que non podería cambiar as contas,
pero pensaba que…
Se morro, isto parará?
Sodes uns malafés.
A que si?
Buscou un tecnicismo.
Pon o prezo.
Ai, meu ceo.
Que chistoso.
As contas xa están feitas.
Só quedan unhas poucas transaccións.
Escoita…
É a campá do comezo.
Fíxoa soar un representante de Fortunato Incorporated.
Agradézollo moito.
Desbotarán a declaración.
Non deberon falar contigo sen min, e sábeno.
Xa podes darlles a real.
Declarei a verdade.
A verdade é que teu pai morreu nun terrible accidente,
pero é importante que fose honorable.
Trouxo túa nai a casa para coidala.
Quen sabe o que se faría tal como está.
El mutilouna.
Fíxoo?
Víchelo?
Non espero que entendas isto.
Teu pai era o voto decisivo na xunta.
Sen el, o imperio pende dun fío.
Abusou de miña nai e mutilouna.
Despois foise drogar, creo, e matouse.
Con todo polo que pasou túa nai,
entende bastante ben a familia.
Prométoche que, cando fale con ela, fará o correcto pola empresa.
Pois non o farás.
Danme igual a familia
e a empresa.
Falamos de miña nai.
E achegaraste a ela con outras pinzas
por riba do meu cadáver, gul dos collóns.
Quero volver declarar.
Teño que dicir que…
estou orgulloso.
Sabes de quen o sacou, non?
Que incómodo.
Contáchesllo xa?
Aínda non.
O que?
Sen Freddie, a xunta quere…
- Isto non é sinxelo. - Botarme.
E sen Freddie, precisan alguén que poida entrar sen problemas.
- Eu. - Sabíao.
Queren que me suicide antes de que me matedes.
Impresiónasme, Mads.
Subscribireime ó teu boletín.
É a xunta.
- Non a controlo, coma ti. - Non se atreverían
se non tivesen todo ben atado.
Negociáchelo ti?
Cando actuaches? Tras Vic? Ou foron simples matemáticas?
Non foi así.
Foron matemáticas e compaixón a partes iguais.
Como dixeches, fixen ben as contas.
Non importa, Madeline.
Non me deixou morrer.
Súa propia irmá apuñalouno.
Iso foi o remate.
Meu xefe dixo que gañamos cando vostede caeu.
Non tiña sentido seguir. O dragón morrera.
Díxenlle que erraba.
Contestoume que perdera os fillos e tamén a empresa.
Que máis quería?
E que querías?
Xustiza.
Que é iso?
Polo que fixo?
Non o sei.
Supoño que terei que vela.
Espero que pase…
Que a vexas.
Coido que o farás.
Súa neta outra vez?
É a mellor de todos.
Fala moi ben dela, pero non contesta.
Dos meus fillos, parézome a Tamerlane.
Subcontrato a intimidade.
Lenore sempre a tivo.
Saltou a Freddie e Tammy. Non sei, quizais…
Os afoguei e quiteilla.
Annabel tiña a custodia e…
Eu non o soportaba,
así que esperei a que medrasen e bombardeeinos con diñeiro.
Ensineilles a miña vida e escolléronme a min, claro.
Cando apareceron na porta,
mireinos e vinme a min mesmo.
O que quedase da súa nai…
desaparecera.
O diñeiro matárao.
Annabel non puido vivir sen eles.
Lenore sempre a levou dentro.
O meu lume…
co corazón da avoa.
O seu compás moral.
Sempre os tivo.
Vina hoxe.
A quen?
A Annabel Lee.
No funeral.
O noso amor máis forte era…
Ca o amor de moitos maiores ca nós,
máis sabios ca nós.
Nin os anxos que no ceo voan nin os demos que baixo o mar aboian
poden a miña alma partir
da da fermosa Annabel Lee.
Como podes estar aquí?
É rico.
É o que dicía cando preguntaban
como os convenciches para me deixar.
"É rico", contestaba.
Ti non entendes o que significa.
Eran xoves.
Só coñecían a fame
e ti ofrecícheslles unha enchente.
Como podía competir con iso?
Pero non lles deches de comer.
Matáchelos de fame.
Cada vez volvía menos deles, ata que un día quedaron baleiros.
Absorbíchesllo todo.
Comezaches a enchelos con…
Con que os enchiches, Roderick?
Que tiñas para enchelos?
Porque non eras rico, verdade?
Sempre pensei que eras rico, pero…
Agora, véxoo.
Mírote e só te vexo…
a ti.
A túa pobreza.
Annabel.
Quizais no fondo foi boa cousa.
Quizais morreron de pequenos.
Que fixeches?
Que cona pensabas?
Sabía que non o entenderías.
Traizoaches a Auggie.
- Auggie… - Só facía o correcto.
Vano despedir, Roderick.
É culpa súa e foi un pouco parvo, a verdade.
- Inocente. - Eu que son entón?
Non quería dicir iso.
Teño que selo,
porque agora vas por Fortunato
coa man de Rufus Griswold no ombreiro.
Non rematamos con el.
Teño que marchar.
- Non sexas estúpida. - Non, eu…
Non te coñezo, Roderick.
O home que coñezo, que quero… Non podería facer isto.
Ti non o es.
Ou si?
Creo…
que o inventei.
Pois nunca a lúa vai relucir sen traer soños para min
da fermosa Annabel Lee,
e nunca as estrelas sairán, pero os ollos si que lucirán
da fermosa Annabel Lee.
Pois toda a noite xazo xazo toda a noite ó lado
de meu amor, meu amor miña vida e miña dona,
no seu sepulcro xunto ó mar,
na súa tumba a carón do mar.
Roderick.
Pide un bus, pero extraoficialmente, sen nomes.
Feito.
É a hora.
É a hora, Roderick.
Íame contar como morreron,
e fíxoo,
pero tamén ía confesar.
Non quedan cadáveres, Roderick.
Non hai esqueletos no armario.
Cónteme o que pasou.
É a hora.
Vale, Auggie.
Imos aló.
Non te podo convencer?
Non.
Oxalá eu dixera iso.
Aí está!
Meu puto heroe.
Damas e cabaleiros, un grande aplauso
para Roderick Usher, o futuro de Fortunato!
Ben!
Non tes nin idea.
Levo dous anos sen durmir, Roddie.
Levo dous anos con ese sabuxo pisándome o rabo,
pero ti fixeches unha xogada xenial!
Non estás na vía rápida, nin na escada, Rod.
Xa chegaches.
Es a miña man dereita.
Conteillo á xunta e ós accionistas.
Es o mellor que lle pasou nunca a esta empresa.
Sabe? Debería contarlles que foi idea súa.
Que desenvolveron o plan xuntos
e vostede xogou o seu papel.
Quizais xa o fixera.
E nin sequera é mentira.
Xa non, porque agora estás comigo.
Escoita, cambiei os planos do novo edificio.
Van poñer un despacho ó lado do meu. É teu.
Onde vaia, ti virás comigo. Xa chegaches á cima, entendes?
Non hai ninguén neste planeta
en quen confíe máis,
e sábeno tanto amigos coma inimigos.
Vale?
- Outra copa. - Xa está listo.
Vaille o xerez, non?
A hostia, que é?
Amontillado, bum!
Un viño poderoso para un home poderoso.
Ben dito.
Esta botella custará máis ca un ano do teu s…
Do teu antigo soldo.
Despois de mañá, poderás bañarte nisto.
Por Fortunato.
Iso é, hostia.
Por Fortunato.
Que bo. Ei, non sexades tímidos, ata o fondo.
Quero saborealo.
Vou ir un momento ó baño.
Vai, fai o que debas.
Ei, bo traballo, tío. Es un heroe.
Grazas.
- Boa elección. - Si?
Ninguén vai baixar aquí.
Sabes o que é, non?
Estes son… os cimentos do novo edificio.
Que vai ter 70 plantas!
E sabes outra cousa?
Podemos facer todo o ruído que queiramos.
Promételo?
Ei, vale.
- Paciencia. - Si?
Teño que confesar.
Pensaba que eras antipática.
Así gústasme máis.
Quieto.
Se chegas ata aquí, podes facerme o que queiras.
Acepto o reto.
Ei.
O que queiras, semental.
Que pasa?
Que home tan forte e poderoso.
Que pasou?
Roddie, espertou.
Drogástesme?
Gustoume que simulases que te impresionei.
Nin sabes a diferenza entre xerez e amontillado.
Que demo pasa?
Unha OPA hostil.
En serio, que pasa?
Pensei que veriamos todas as etapas. Pasaremos da negación?
Remataremos o muro e aínda oiremos: "En serio, que pasa?"
Ei!
Iso é.
Deixádeme saír agora mesmo!
Vouvos matar!
Entón non.
E creo que así isto é defensa propia, así que grazas.
Merdeiros do demo.
Despezareivos e foderei cada cachiño. Escoitastes?
A ira vai coma a seda.
Axuda! Que alguén…
Vale.
Caín de cheo.
Fixéstesme caer de cheo, a hostia.
Sodes estrelas.
Ai, grazas.
Impresionástesme.
Podo facer maxia. Cambiareivos a vida.
Mira, Rufus,
Roderick lanzouse ante os federais,
parou a bala e librouvos a todos,
pero iso non significa que non levaran razón.
Datos, sinaturas e estudos falsos.
E profanación de tumbas.
Desapareceron corpos tras as probas de Fortunato.
Porque as substancias nos corpos incriminaríante, supoño.
Paráchelo todo. Arranxáchelo!
Si, ata un punto.
Dixémoslle á xunta que nos salvamos, pero temos un cáncer
e o home responsable de todo
ten que marchar, non si?
Pola empresa.
Que queredes? Que dimita?
Que confese?
Que queredes que faga?
Nada.
Vale, escoitade.
Vale. Enténdoo, sabedes?
Non debín facer que Roderick levase as culpas.
É por iso, non?
Tedes razón, foi unha cabronada,
pero non sabía nada! Non sabía con quen trataba!
Escollín o pandote equivocado.
Pero iso xa pasou.
Deixámolo atrás e agora seino. Errei.
Escoitade, podo conseguirvos cousas.
O que queirades. Accións, un ascenso…
Madeline, traballa para nós. De vicepresidenta?
Ou directora de operacións.
Vale, marabilloso, por que non?
Teriamos que esperar un pouco,
pero é un gran obxectivo a longo prazo.
Parade.
Parade! Vale.
Tres millóns.
De dólares. Para cada un.
Para comezar.
A xunta preocuparase cando descubra o que fixeches.
Pero despois, desapareciches. Fuxiches.
A unha praia en algures sen extradición.
A empresa está en caída libre e non pode confiar nos xefes.
Todos están podres.
E nomeados no arquivo.
Ninguén quere meter a cabeza aí,
por se os federais deciden cortala.
A menos que haxa un candidato que xa escapara do verdugo.
Alguén que a xunta xa coñece.
Que Rufus Griswold admitiu que estaba noutro nivel.
A proba de balas, fiable ata a fin.
E dado que xa son famoso, estou na vía rápida.
Sobre todo despois do ben e moito que falaches del.
E agora…
Como dixeches, podes facer todo o ruído que queiras.
Ninguén ten que volver traballar ata a semana que vén. Feliz Aninovo.
Espera.
Esa vela durará unha hora ou así.
Despois quedarás a escuras.
ES DIMINUTO
Seguro que ninguén baixará?
Esta noite non.
E non pasará da mañá co cianuro.
Non podo crer que non recoñecese o sabor. Non sabía nada do xerez.
Subimos un pouco máis?
Que nos vexan.
Penseino, pero non. Demasiado limpo. Mellor que nos viran marchar.
Se pregunta a policía, fodín con el no coche,
foi buscar algo que nifrar e nós estivemos noutro local.
Teñen que vernos, pero non analizarnos.
Entendido?
Algo pequeno.
Un bar da zona.
Algo así.
Pensei que faría máis ruído.
Eu tamén.
Onde imos agora?
FELIZ ANINOVO 1980
Leva un abrigo de peles, vai cuberta de diamantes
e non para de falar da casa que ten no Cabo.
Entón mírolle a carteira…, quero dicir, o prometido,
e é un monstro inchado
enchéndose de caviar a conta da empresa.
Na vida serviría nin fodería algo así
por diamantes, peles e unha casa no Cabo.
Entón tes un límite.
Non é un límite, é un estándar.
Non quero nada se supón
ter que servir os praceres dun home.
E os dunha muller?
Ei.
Non era o noso momento?
Son moi versátil.
Cal é o teu límite, tío bo?
Creo que non teño.
Es cada vez máis curioso.
Coido que a maioría temos algún extremo.
Alguén ou algo que non estamos dispostos a sacrificar,
calquera que sexa o acordo.
Non son como a maioría.
Que farías para cumprir os teus soños?
Podes falar moito, pero demóstrao.
Que farías?
E se te dixese agora
que poderías conseguir todos os éxitos que imaxinas?
Todo o diñeiro,
o poder, unha vida de luxo e confort. Que farías?
Que ofrecerías?
Nosa nai contábanos historias da Biblia.
Dicía que os non violentos herdarían a Terra.
Pois ela non herdou nada.
Todas estas especulacións como "eu nunca", "foder, casar e matar",
"que farías por chocolate?",
atopar o diaño nun cruzamento…
Son só historias.
Feixóns e fabas máxicas, contos de fadas para nenos.
O mundo real é darwiniano: supervivencia, caos, poder…
Vantaxes.
Es unha asasina, non si?
Os dous.
Un par de asasinos.
Non diría iso.
De verdade? Como o chamarías logo?
Hoxe matastes a Rufus Griswold, non?
E estades aquí para ter unha coartada.
Esta camareira diría que estivestes aquí toda a noite.
Ata despois do peche.
E se vos dixese que podo garantir que non vos vai pasar nada por isto?
E non só iso.
Daríavolo todo.
No seu momento, e non moi tarde, nomearante director executivo, Roderick.
Ou a Madeline, se o preferides.
Seredes os reis de Fortunato por dereito de nacemento.
Directores executivos, de operacións ou o que vos pete.
E aínda mellor.
Sen consecuencias. Garantido.
O resto da vida.
Intentarano, pero nunca vos condenarán por un só crime.
Coa empresa, facede o que queirades.
Altruísmo, caridade ou nada.
Só quero saber que facedes.
De que cona falas?
Sentídelo.
Os dous.
No ar.
Estamos fóra do tempo e do espazo.
É o momento no que a sorte atopa a oportunidade.
É unha ofertaza.
E cal é o custo? As nosas almas, ou algo?
Para empezar, iso non existe. E, aínda que existise,
xa as vendestes hoxe ladrillo a ladrillo.
Non é unha parvada así.
Nin sequera vos irá na conta.
E se vos digo que conseguiredes todo iso
e o pagamento aprázase?
Que pague a próxima xeración.
Ese é o trato.
Vós levades o mundo enteiro
e, cando acabedes, á fin de todo,
xusto antes de morrer, Roderick,
que xa ías morrer de todas formas,
a túa estirpe morre contigo.
Pois falando hipoteticamente…
Canto tempo viviría?
El?
Non "viviriamos"?
Diso nada. Morredes xuntos.
Chegastes xuntos ó mundo e marcharedes xuntos
ou non hai trato.
Gústame a simetría.
Vivirás moito,
máis ca ningún home da familia Usher,
pero, cando caia o pano, todos marchades xuntos.
Pois…
Eses nenos terían unha vida incrible.
Non terían falta de nada.
Vivirían décadas de luxo e oportunidades
ou poden vivir máis tempo, pero pelexando.
Que amosa máis amor: 40 ou 50 anos dunha vida bañada de ouro
ou 70 ou 80 de ansiedade,
problemas e angustias?
Todos os Usher que viven hoxe e todos os que están por nacer
terán vidas benditas e privilexiadas e deixarán o escenario xuntos.
Falas hipoteticamente?
Non.
É de verdade.
Unha oferta posta na mesa.
Que dicides?
Diría que é boa.
Diría que está aceptada.
Pois dío.
Acepto a oferta.
Ti tamén, Cleopatra?
Eu…
Nin sequera teño fillos, é cousa súa.
Ti tamén.
Acepto a oferta.
No mundo antigo, asinabamos con sangue ou esputo.
Máis tarde, en papiro.
Un trato é un trato en todo o mundo.
Hoxe, simplemente bebemos.
Pero non un licor calquera.
Henri IV Dudognon Heritage Cognac.
Madura cen anos en barrís.
Leva o nome dun rei francés moi querido.
É caro.
Bébese no mellor día da túa vida
ou no derradeiro.
Este momento pídeo.
Pola casa Usher.
Chegou o seu momento.
Deberiades marchar.
Durmide.
Tedes moito que facer.
Moito.
Deberiamos pagar.
Xa o fixestes.
Vaia viaxe.
Que muller máis rara.
Cres que o que dixo ía…?
Desapareceu coma un soño.
Cando chegamos á casa, xa non parecía real.
Para nada.
E un par de días despois, preocupábanos tanto que atopasen a Gris
que ambos lle quitamos ferro ó asunto.
Estabamos bébedos e quizais colgados.
Non o lembramos igual.
Era un folie à deux,
un delirio compartido.
Nunca máis falamos del.
Non atoparon a Gris. A poli non veu.
A xunta votoume
e comezou o traballo.
Comezou a ligodona.
Cos anos, converteuse nun soño raro.
Nada máis ca iso.
Pym buscaba a muller.
- Dixo que a atopou. - Si.
Onde estaba?
Onde estivo todo o tempo.
Recollédeme.
Saio agora.
Vaia, iso foi incrible.
Síntoo, é que… non puiden evitalo.
Deixaches o tipo aí aparcado dous días, así que á merda.
Tiven o mellor asento.
Mereces a túa reputación.
Fas un traballo fermoso.
Algo de beber?
Senta, por favor.
Levo tempo esperando isto.
Cando o teu tipo me colleu,
íame cortar as mans e a cabeza,
meter o corpo nun barril de petróleo e tirarme a douscentos quilómetros.
Segue sendo o plan?
Síntocho.
Non é persoal.
Seino, Arthur.
E tendinche unha trampa.
Tamén o sinto.
Non me recordas?
Impresionástesme.
A expedición Transglobe.
Circunnavegastes o planeta. Vaia espectáculo.
E que cara.
É das miñas cousas favoritas dos humanos.
Fame, pobreza, enfermidades… Poderiades solucionalo todo con diñeiro,
pero non o facedes.
Se só descansarades un pouco das viaxes por orgullo,
cruceiros e carreiras espaciais de millonarios
ou pararades de gravar películas e series un ano
e gastarades o presuposto en necesidades,
solucionariádelo todo
e sobrarían cartos.
Vós fostes os primeiros.
A expedición Transglobe.
Deixaron aquel home no deserto, non?
O guía do Ártico. Fogo amigo, déronlle no estómago.
E tamén aquela muller,
a inuit.
Ti non.
Non participabas,
pero vías o que facían.
Víao.
Vin moito.
Somos… un virus, creo.
Refírome á xente.
Pero ti es moi interesante.
Por iso tiña que subir.
Para ver o navío pasar cos meus propios ollos.
Ti tamén me viches.
A que si?
De pé no xeo,
coa aurora por riba.
Que che pasará cando non queden Usher?
Que vai ser moi pronto, por certo.
Desfrutaches de inmunidade toda a vida, pero non é túa.
É deles e reflíctese en ti.
Déixame adiviñar.
Ti tes a solución.
Teño.
Como lle dixen a un cliente, cando remate,
poderás ir á Quinta Avenida e disparar a alguén
sen que che custe nada.
Vai vir pronto a conta?
Ata eu teño límites.
Fortunato irase á creba.
O fondo familiar pagará 4500 millóns,
incluídas comisións federais pagadas a prazos durante nove anos.
É un trato bastante bo.
É un regalo de Nadal.
Unha palmadiña no lombo cunha mamada.
E podes facelo realidade?
Ai, eu non terei nada que ver.
A humanidade cagaraa soíña.
A xustiza empresarial é un chiste neste mundo.
Entón, que ofreces?
Hai un arquivo.
Camille L'Espanaye era moi boa no seu traballo.
Tiña arquivos de todos,
ata de ti.
Apenas rabuña a superficie,
pero condenaríate a entre 20 e perpetua.
Poden atopalo ou non.
Así que podes saír das cinzas de Fortunato coma unha ave fénix
ou ver como voa desde unha cárcere federal.
Iso podo arranxalo.
Que pides a cambio?
Que tes nesta vida, Arthur, que obtiveses para ti?
Que recursos conseguiches?
Non me interesan o diñeiro, as propiedades nin as accións.
Recursos de verdade.
Que tes?
Nin parella,
nin fillos,
nin conexións familiares, polo menos que che importen.
Pero todos amamos algo,
e nese amor hai debilidade.
Non.
Non teño debilidades.
Permitiría facerme chantaxe,
e non permitirei que mo fagan.
Non hai persoa que me fixese chantaxe nos meus 70 anos de vida
e non vou ceder nese eido, sobre todo tan preto da fin.
Así que…
Grazas pola consideración
e pola xenerosa oferta,
pero creo que xogarei a miña man,
se non che importa.
Paréceme xusto.
Grazas.
Foi todo un pracer.
É incrible que non quedes no hospital.
Cariño, sei máis dos hospitais do que ninguén querería.
Non pasarei nin unha noite nun.
Estou moito mellor aquí,
prométocho.
Estou ben, non… Non tes que quedar.
Onde vou ir?
Mamá está na UCI e nunca vou volver a casa.
Como te deixou só Juno?
Non sexas dura con ela.
E onde está?
No hotel Four Seasons.
Polo de agora.
E nunha clínica
a non moito tardar.
Non a culpes.
Ten que facer o seu.
Pois eu non vou a ningures.
Creo que, quizais…
Non ter Fortunato pode ser bo.
Para ti.
Era un sitio malo, avó.
Si que o era.
Pero era meu.
Quizais ti o fagas bo
algún día.
Cres que poderás?
Isto vai con amor.
Déixao ir.
Déixao todo.
Tes máis diñeiro do que podes gastar na vida e do que poderei gastar eu.
Utilízao.
Arranxemos as cousas.
Abandona Fortunato, a ligodona e todo o malo.
Fixemos cousas malvadas.
A nosa familia.
Aínda podemos arranxalo.
Durme un pouco.
Podes quedar, sabes?
Preparei un cuarto de invitados.
Xa o ía facer.
Boa noite.
Quen es…?
Sabías que llo dixen?
Os termos estaban claros.
Eles… sempre tiveron problemas para entender as cousas
que non lles preocupan nun momento dado.
Non debería ser eu quen lles explique
a definición da palabra "estirpe".
Senta.
Adoro moitas cousas do traballo,
pero hai momentos coma este que non me divirten.
Espero que o saibas.
Vouche contar unha historia de túa nai.
Recuperarase moi ben agora que está na clínica.
Levaralle tres anos, máis de cen enxertos,
fisioterapia e operacións de reconstrución,
pero aguantarao.
É forte.
As cicatrices serán unha armadura.
Herda unha gran fortuna cando Fortunato afunde
e pona a funcionar.
Doa a maior parte a caridade contra a violencia doméstica e os abusos,
pero garda o bastante para fundar unha ONG.
Monta divisións en todo o mundo.
Chámaa Fundación Lenore,
pola súa filla,
e salva moitas vidas.
Queres saber cantas?
Ducias o primeiro ano.
Despois, centos.
Pronto son milleiros
e despois crece moito.
Seiscentas mil en cinco anos. Tras unha década, millóns.
Máis de tres millóns.
Aí xa custa contalas,
porque a xente que salva axuda a outros,
e estes a outros, e a outros,
e así seguido.
O que máis quero que saibas é isto.
Fuches ti.
Porque a sacaches da casa e desafiaches a teu pai.
Salvaches esa xente.
A decisión que tomaches reverbera en millóns de vidas.
Deberías sabelo.
Pero de que fala? Lenore Usher non morreu.
Si.
Morreu esta noite.
Non é posible, Roderick.
Non…
Pasou a noite escribíndolle.
Madeline tiña un proxecto.
Intelixencia artificial consciente.
Escanea as túas redes sociais e crea unha copia dixital.
Nunca tivo éxito,
pero con máis tempo
conseguiríao.
Usou a Lenore de probadora beta.
Hai un tempo, creou un bot de Lenore.
Supoño que a cousa esa activouse, porque está a escribirme.
Toda a noite.
Está atascado.
Nunha parvada.
NUNAMI - NNCAMAIS - NNAMI - NUNAMAI NUNCAMAIS - NUNCAMI
"Unha medianoite estraña,
mentres débil
e cansado… meditaba,
a profunda escuridade observei, moito tempo pensando quedei.
Soñar soños temía e dubidaba que ningún mortal antes soñara.
Ninguén o silencio rompe, tampouco o acougo se revolve.
Tan só unha palabra se oe, un murmurio que di 'Lenore'.
E o corvo non fuxe con medo, segue quedo, segue quedo
no pálido busto de Palas que sobre a porta do meu cuarto hai.
Nos ollos vese a mesma manía ca nos dun diaño que un soño ansía.
Unha lámpada por riba o ilumina, e a sombra ata o chan vai.
e nesa sombra a miña alma, flotando nos seus momentos finais,
erguerase nunca máis."
Por fin chegamos, supoño.
Non credes?
Un mundo sen dor.
Ese era o obxectivo.
Ninguén aguanta estar un pouco incómodo.
Dóelles e choran, e eu alivieinos!
Estirei a man e apaguei o lume que lles queimaba o lombo,
as articulacións, a cabeza e as mans.
Abaneei a variña, pero non bastou.
Nunca bastou.
Só querían máis,
cada vez máis.
Ai, meu ceo.
Non mintas a unha mentireira.
Conduciches ata aquí así?
Cando fora a última vez que conduciras?
E hoxe fixéchelo descalzo.
Moi ben.
Traballei con moita xente influente ó longo dos anos,
pero ti estás entre os cinco mellores no que a baixas se refire.
Mira.
Son os teus corpos.
Hoxe estarían vivos de non ser por ti.
Hai un novo cada cinco minutos só nos EE. UU.,
pero se o abrimos ó mundo…
Por que viñeches hoxe
de camiño á casa?
Á túa verdadeira casa.
Para te despedir?
Para botar unha última ollada á túa gran torre?
Á túa pirámide?
Ese é o teu monumento, Roderick.
O de aí fóra.
Unha marabilla do mundo.
E é eterna.
Ese é o teu legado.
Dáte un minuto
e despois volve á casa.
Case rematamos o acordo.
Chama a Auguste Dupin e pídelle que se reúna contigo.
Iso foi esta noite?
Si.
Dixo que Madeline está abaixo.
Está. Iso creo, polo menos.
Chameite e vin para aquí.
Roderick?
Roderick, estás aquí?
Aquí abaixo.
Recibín a túa mensaxe e non sei que dicir.
Entón xa está?
Non hai nada que facer?
Nada de nada.
Dános uns minutos para falar,
así que haberá algo
que temos que rematar.
Unha copa?
Sabes que? Si, por que non?
Sempre dicías que eramos os dous contra o mundo.
Que cambiariamos o mundo.
E fixémolo, non?
Fixémolo.
Cando comezaches a traer todo isto? Hai cousas miñas.
Hai uns días.
Polo mesmo que os faraóns.
Esta casa, este…
Este cadáver de casa é a nosa tumba.
Precisabamos toda a decoración,
os tesouros para o máis aló.
Por favor, que demo son os tesouros?
O ouro non é máis ca un metal de transición, nada especial.
O diñeiro nin sequera é ouro, só uns e ceros.
Unha mentira común.
Vivimos.
Construímos unha vida de luxo a partir de terra, traumas,
petos baleiros e corazóns rotos.
Fixémolo, e importou, dá igual o que digas.
Si.
Fariamos algo diferente
se créramos que a muller do bar era real?
É a única pregunta que queda.
Ti críchelo? Eu…
A verdade é que nin lembro o que crin.
Crino o bastante para poñer un DIU,
pero ti nin usabas protección coas asistentas.
Fun quen fun.
E ameite así.
E despois está a puta xente, Roderick.
Non queres ligodona, non a compres. Evitas a adicción se non abusas.
Enfadáronse porque lla puxemos á súa disposición.
Novas frescas: é o noso traballo.
Puta xente.
Queren unha comida en cinco minutos por cinco dólares
e quéixanse de que é plástico e merda.
Os McDonald's só servirían ensalada
se fose o que a xente come,
pero ninguén as compra.
Pagaremos estudios sobre o SIDA,
a diabetes e as enfermidades cardíacas
en canto descubramos
como poñer duros uns minutos máis os carallos dos vellos.
Sabes cal é a porción do mercado dos penes brandos?
Entre o 60 e o 70 por cento da industria médica.
O Pentágono gastou 83 millóns de dólares en Viagra o ano pasado.
Entre tanto, o Tribunal Supremo dos collóns fai o seu traballo,
quítalles a autonomía e a liberdade ás mulleres,
o seu poder de decisión, o seu futuro e o seu potencial.
Os homes son fontes de esperma e as mulleres, fábricas
que sacan man de obra empobrecida
para traballar e consumir co pouco que gañan.
E que lles ensinamos a querer?
Casas que non poden comprar, coches que envelenan o aire,
plásticos dun só uso
e roupa feita por nenos famentos do terceiro mundo,
e quéreno tanto que suplican por todo,
insisten a berros.
E o problema somos nós?
Os consumidores son uns putos monstros,
só unhas bocas.
Sinálannos coma se fósemos o problema,
pero inventáronnos.
Suplicaron por nós. Aínda o fan.
Eu digo que conservemos o orgullo, meu irmán.
Toca pagar.
Non nos imos esconder no soto coma se estivésemos avergoñados.
Nós non. Somos os dous contra o mundo.
Dáme igual se é a Parca.
Hostia, se quere a Madeline Usher,
terá que mirarme ós ollos.
Síntoo. Perdóame.
Fillo de…
Síntoo.
Tes razón.
Es Madeline Usher, hostia.
Es unha raíña.
Unha deusa.
E vivirás para sempre.
Que fixo?
Dinlle unha despedida de raíña.
Da raíña Tausert, concretamente.
Estase aclimatando.
Por iso os enterraban con todo aquilo.
Para a outra vida.
Ten todo o que precisa,
só debe acostumarse.
Que lle fixo?
Queríaa.
Honreina.
Xa, e despois de "honrala",
asegurouse de que morrera?
Sabes? Pode que non.
Agora que o mencionas, ten sentido.
Nosa nai era igual.
Grazas por vir esta noite, Auggie.
Perdón por todas as veces que te molestei.
Non sería perfecto,
pero debes admitir que cambiamos o mundo.
Á fin, canta xente pode dicir iso?
Prometinche unha confesión.
Aquí a tes.
Sabíao.
No fondo.
Na hora das bruxas,
sabíao.
Sabía que chegaría ó máis alto sobre un monte de cadáveres.
Diciamos que queriamos aliviar a dor do mundo.
Esa foi a nosa maior mentira.
A dor non se pode eliminar.
Os calmantes non existen.
Imaxina que o puxésemos na caixa.
Seguiría vendendo.
Nunca máis.
"Soou un berro largo e tempestuoso,
como a voz de millares de augas,
e o profundo e húmido lago ós meus pés pechou sombría
e silenciosamente sobre os restos da casa Usher."
Levou á terra outras cousas con el.
Por exemplo, o meu caso, xa inútil.
Pedín a xubilación
e fun para casa.
FUNDACIÓN FÉNIX
Juno herdouno todo
e disolveuno completamente.
Pechou a farmacéutica Fortunato, fixo cachiños con ela
e refundouna como a fundación Fénix.
Cada dólar ía a programas de rehabilitación,
e estudios de adiccións e recuperación.
E deixou a ligodona.
Por completo.
Unhas semanas despois, arrestaron a Arthur Pym
cando os asistentes de Camille
entregaron unha morea de arquivos á policía.
Entregouse ó xulgado
e non dixo nada na súa defensa.
É aínda o único condenado polo caso da farmacéutica Fortunato
e morrerá no cárcere.
As reguladoras traballan.
Tentan cortar a hemorraxia
da epidemia dos opioides.
Tatuástela no mundo, pero queren borrala.
Despezala.
Curala.
Non sabía que facer con isto.
Á fin, non importa por que o fixeches.
Écheme igual.
Non queremos confesións, razoamentos nin explicacións.
Lévaas contigo, queres?
Adeus, Roderick.
Vou para casa.
Co meu marido,
os meus fillos
e os seus.
Son o home máis rico do mundo.
Sabíalo?
"Soa rematará a túa alma
pensando na gris campa,
E non tan só un, senón todos, o teu segredo verán cos seus ollos.
Silencio no retiro, que non é soidade,
pois os espíritos dos mortos que na vida tiñas ante ti
volven na morte rodearte e coa a súa vontade eclipsarte.
Agora clara, a noite pechará
e as estrelas abaixo non mirarán.
desde os altos tronos no ceo
que con luz esperanza ós mortais deron,
Os orbes vermellos sen refulxencia
semellarán na túa canseira
ser lume e febre
que contigo quedarán por sempre.
Agora os pensamentos nunca rexeitarás
e as visións nunca desaparecerán.
Polo teu espírito pasarán desta máis nunca, coma o orballo na herba.
Non hai brisa, o alento de Deus,
e a néboa no castrelo,
na escuridade máis escura, aínda enteira, é símbolo e mostra.
Como colga das árbores,
misterio entre misterios."
BASEADO NA OBRA DE EDGAR ALLAN POE
Subtítulos: Marcos Carou Balado