84,000 katao noong isang taon lang.
Sa US lang.
At hula lang 'yon. Imposibleng malaman ang totoong numero.
941,878 mula noong 1985.
Muli, sa US lang 'yon.
Muli, hula lang 'yon.
Pero alam natin, di ba?
Milyon-milyon, Roderick.
Milyon-milyon.
At mga namatay lang 'yon.
Malay natin kung ilan ang naadik.
Mga nawasak.
Grabe ang mga numero mo, Roderick Usher.
Ikaw nga.
Di ko matatanggap ang pagbibitiw mo.
Sinabi ko sa kapatid mong di niya mababago ang mga numero.
At iniisip niya na…
Kung mamatay ako, hihinto lahat ng ito?
At pandaraya 'yon.
Di ba?
Sinubukan niya akong ikutan.
Magkano ang gusto mo?
Nako, mahal.
Nakakatawa ka.
Nandiyan na ang mga numero.
Ilang transaksyon na lang.
At makinig ka…
'yan na ang kampana.
Na pinatunog ng kinatawan mula sa Fortunato Incorporated.
Maraming salamat.
Sisirain nila ang pahayag mo.
Dapat nandito ako pag kinausap ka nila, alam nila 'yon.
Magbigay ka ng tunay na pahayag.
'Yon ang totoo.
Ang totoo, namatay sa malagim na aksidente ang ama mo
pero mahalagang mabuti pa rin siya.
Inuwi niya ang Mama mo para alagaan.
Malay natin sa gagawin niya sa sarili niya.
Ginutay-gutay siya.
Totoo ba?
Nakita mo ba?
Di ko inaasahang maiintindihan mo ito,
pero papa mo ang swing vote sa board.
Ngayong wala na siya, malamang bumabalanse na lang ang imperyo.
Inabuso at ginutay-gutay niya si Mama.
At nagdroga siya, at namatay na kasalanan niya rin.
Ang mama mo, sa kabila ng mga pinagdaanan niya,
nauunawaan niya ang pamilyang ito.
At pangako, pag kinausap ko siya, gagawin niya ang tama para kompanya
E di, di mo siya kakausapin.
Wala akong paki sa pamilya.
O sa kompanya.
Mama ko ito.
At kung lalapitan mo siya nang may dalang plais,
magkakamatayan tayo, impakto ka.
Gusto ko pang magbigay ng pahayag.
Bweno, aaminin ko…
hanga ako sa kanya.
Alam mo kung saan niya nakuha 'yon?
Bweno, nakakailang.
Sinabi mo sa kanya?
Hindi pa.
Sabihin ang alin?
Dahil wala na si Freddie, ang board… Walang paraan…
Tanggal na ako.
At ngayong wala na si Freddie, gusto nila agad ng kapalit…
- Ako 'yon. - Malamang.
Magpakamatay na ako bago mo ako patayin.
Hanga ako, Mads.
Susundan ko ang newsletter mo.
Ganoon ang board.
Mas kontrolado mo sila.
Di sila mangangahas.
Hindi kung di pa nila alam.
Pakana mo ito, Arthur?
Kailan mo ginawa? Pagkatapos ng kay Vic? Kinalkula mo lang?
Di sa ganoon.
Pantay na kalkulasyon at awa.
Pero sabi mo nga, magaling akong magkwenta.
Di na mahalaga, Madeline.
Di niya ako hahayaang mamatay.
Kasi, pinatay ka ng kapatid mo.
'Yon ang tatapos doon.
Sabi ng boss ko, panalo na kami pag namatay ka.
"Wag nang ilaban ang kaso. Bagsak na ang kalaban."
Sabi ko, mali siya.
Sabi niya, nawalan ng mga anak at kompanya si Roderick Usher.
Ano pa'ng gusto mo?
Ano pa'ng ginusto mo?
Hustisya.
Ano 'yon para sa 'yo?
Sa mga ginawa mo?
Ewan ko.
Malalaman ko pag nakita ko na.
Sana nga…
makita mo 'yon.
Siguradong makikita mo.
'Yong apo mo uli?
Siya ang pinakamabuti.
Puring-puri mo, pero di mo sinasagot ang text niya.
Si Tamerlane ang pinakagusto kong anak.
Sa iba galing ang pag-ibig.
Natural 'yon kay Lenore.
Tapos nilagpasan sina Freddie at Tammy. Ewan… Ewan ko, baka…
naalis ko sa kanila.
Si Annabel, nakuha niya ang kustodiya at…
hindi ko 'yon matanggap,
kaya hinintay kong tumanda sila at pinaliguan ko sila ng pera.
Pinakitaan ko sila ng bagong buhay at pinili nila ako. Siyempre.
At, noong nagpakita na sila sa akin,
at minasdan ko sila at nakita ko ang sarili ko.
Pero ano mang galing sa nanay nila…
nawala na.
Pinatay na ng pera.
At, hindi kaya ni Annabel na wala sila.
Lagi ko siyang nakikita kay Lenore.
Bagsik ko, pero…
puso ng lola niya.
Ang moral ng lola niya.
Natural kay Lenore.
Nakita ko siya kanina.
Sino?
Si Annabel Lee.
Sa libing.
Mas matatag ang pag-ibig namin…
Kaysa sa pag-ibig Ng mga nauna
Kaysa sa mas marurunong…
At kahit ang mga anghel ng langit O kahit ang mga diyablo sa pusod ng dagat
Ay di matitibag ang aking kaluluwa
Mula sa kaluluwa Ng mayuming Annabel Lee
Bakit ka nandito?
"Mayaman siya."
Pag tinanong kung paano sila nakuha,
kung paano mo sila nailayo sa akin.
"Mayaman siya." 'Yan ang sasabihin ko.
At di mo alam ang ibig sabihin noon.
Bata pa sila noon.
Gutom lang ang alam,
at sabi mo, "Dito, sumama kayo. Magpakabusog kayo."
Ano'ng laban ko doon?
Pero, di mo rin sila pinakain, di ba?
Ginutom mo sila.
Palala nang palala tuwing umuuwi hanggang sa wala na silang laman.
Naging tuyot sila.
Pinuno mo sila ng…
Pinuno mo sila ng ano, Roderick?
Ano'ng kailangan mong ilagay?
Dahil hindi ka mayaman, di ba?
Buong akala ko mayaman ka, pero…
Kilala na kita.
Tinitingnan kita at nakikita ko…
ikaw.
Ang kahirapan mo.
Annabel.
Siguro ibang anyo ng kabutihan ito.
Baka namatay sila noong bata pa.
Ano'ng ginawa mo?
Ano ba'ng iniisip mo?
Alam kong hindi mo maiintindihan.
Tinraydor mo si Auggie.
- Auggie… - Tama ang ginagawa niya.
Masisibak siya, Roderick.
Dahil ginusto niya 'yon
at totoo, ang tanga niya.
- Inosente. - E, ano ako?
Di sa ganoon.
Siguro ganoon.
Kasi naglalakad ka na sa Fortunato,
nakaakbay sa 'yo si Rufus Griswold.
Di pa kami tapos sa kanya.
Aalis na ako.
Wag kang tanga.
Hindi, oo. Hindi…
Hindi na kita kilala, Roderick.
Ang kilala kong lalaki, 'yong minahal ko ay hindi…
Pero hindi ikaw 'yon.
Ikaw nga ba 'yan?
Tingin ko…
ginawa ko lang siya.
Dahil ang tanglaw ng buwan Ay laging panaginip ang hatid sa akin
Ng mayuming Annabel Lee
At di na sumilip pa ang mga tala Pero dama ko ang maningning na mga mata
Ng mayuming Annabel Lee
At sa haba ng gabi Lumatag ako sa tabi
Ng aking sinta, aking sinta Aking buhay at asawa
Sa kanyang libingan sa tabing dagat
Sa kanyang monumento sa dagat na umaawit
Roderick. Roderick.
Magpadala ng bus, 'yong walang pangalan.
Sige.
Oras na.
Oras na, Roderick.
Sasabihin mo 'ka mo kung paano sila namatay.
Sinabi mo nga.
Pero sinabi mo ring aamin ka.
Wala nang natitirang katawan, Roderick.
O mga nakatagong sikreto.
Ano ba'ng nangyari?
Oras na.
Sige, Auggie.
Simulan na natin.
Ayaw mo na talaga?
Ayaw na.
Sana nasabi ko 'yan.
Ayan na siya!
Ang bayani ko.
Mga kaibigan, palakpakan natin,
si Roderick Usher, ang kinabukasan ng Fortunato!
Ayos!
Wala kang alam.
Okay, dalawang taon na akong walang tulog, Roddie,
dalawang taon akong ayaw tigilan noon.
Pero ang husay ng laro mo dito!
Wala ka na sa karera, Rod,
wala ka na sa hagdan, nandoon ka.
Kanang kamay na kita.
Sinabi ko sa board, sa shareholders,
ikaw ang pinakamagandang nangyari sa kompanya.
Sabihin mo sa kanilang ikaw ang nakaisip noon.
Na pakana n'yo ni Roderick 'yon
at ginawa mo lang ang parte mo.
Alam mo, nasabi ko na nga siguro.
At hindi 'yon kasinungalingan.
Hindi na, kasi tao na kita.
Pinapalitan ko ang blueprints ng bagong building.
Katabi ng opisina ko 'yong sa iyo. Okay?
Nasaan man ako, nandoon ka. Bigatin ka na. Naintindihan mo ko?
Walang ibang tao sa mundong ito ang hihigit
sa tiwala ko sa 'yo.
At walang ibang tao, kalaban man, ang di nakakaalam noon.
Okay?
- Inom pa tayo. - Nauna na ako.
Mahilig ka sa sherry?
Susmaryosep. Ano ito?
Amontillado. Grabe!
Matapang na wine para sa matapang na lalaki.
Mismo.
Isang bote nito, malamang isang taong s…
Bweno, dati mong sweldo.
Dahil sa makalawa, kakayanin mo nang maligo sa ganito.
Sa Fortunato.
Ito, ito na!
Sa Fortunato.
Ayos. Uy, wag kang mahiya, tungga, sige.
Nanamnamin ko.
Ang totoo, magbabanyo lang ako.
Sige, sige lang.
Uy, galing mo, pare. Bayani.
Salamat.
- Ang galing mo pumili. - Talaga?
Walang pupunta dito.
Alam mo ito, di ba?
Ito, ang magiging pundasyon ng bago kong building.
Na 70 palapag ang taas…
At alam mo?
Pwedeng-pwede tayong mag-ingay dito.
Pangako?
Okay.
- Teka lang. - Talaga?
Tatapatin kita.
Akala ko, nakakabagot ka noon.
Pero mas gusto kong ganyan ka.
Dito ka lang.
Kung makapunta ka dito, magagawa mo lahat sa akin.
Kaya ko 'yan.
Uy.
Kahit ano, pogi.
Pambihira.
Ikaw na bigatin, malakas at makapangyarihang lalaki.
Ano ito?
Uy, gising na siya.
Dinroga mo ba ako?
Nagpanggap ka talagang alam mo
ang pagkakaiba ng sherry at amontillado, a.
Ano ba ito?
Marahas na pang-aagaw ito.
'Yong totoo, ano ba ito?
Akala ko aabot siya sa lahat ng stage,
pero pagtanggi lang ata.
Tapos na tayo pero dinig pa rin ang,
"'Yong totoo, ano ba ito?"
Hoy!
Ayan na.
Pakawalan n'yo ako dito!
Papatayin ko kayo!
Hindi pwede 'yon.
At, naging self-defense tuloy ito. Kaya, salamat.
Mga bwisit kayo.
Pagpipira-pirasuhin ko kayo. Naririnig n'yo?
Ang husay magalit.
Tulong! Tulungan n'yo…
Okay.
Panalo na kayo.
Kayong dalawa. Panalo kayo.
Magagaling kayo, di ba?
Salamat.
Alam n'yo, hanga ako.
Pwede akong alas. Mababago ko lahat para sa inyo.
Ganito, Rufus.
Nagpahuli sa Feds si Roderick,
sinalo ang bala, sinagip ang lahat,
pero di ibig sabihin noon na mali ang Feds.
Pekeng datos at pirma, dinayang pag-aaral
at, pagnanakaw sa mga puntod.
Mga nawawalang bangkay matapos lumahok sa mga Fortunato trial.
Naisip kong madidiin sila dahil sa kemikal sa mga katawang 'yon.
Tinigil mo lahat 'yon. Inayos mo.
Oo, sa ngayon.
Sasabihin namin sa board na nakaiwas tayo
pero malala na ito,
at ang tao sa likod ng lahat, ang responsable,
kailangan na niyang umalis, di ba?
Para sa kompanya.
Ano'ng gusto mong gawin ko? Magbitiw?
Umamin?
Ano'ng gusto mo?
Wala.
Sige. Makinig ka.
Okay. Sige… Naintindihan ko na.
Di ko dapat hinayaang saluhin lahat ni Roderick.
Tama ba? Dahil doon, di ba?
At tama ka, ang lala noon!
Pero di ko alam! Di ko kilala ang binabangga ko.
Mali ako ng nilaglag.
Okay? Pero tapos na 'yon.
Tapos na 'yon. At alam ko na. Nagkamali ako sa 'yo.
Saka, marami akong maibibigay sa inyo.
Maibibigay ko ang gusto n'yo, Stock options, promotion.
Madeline, magtrabaho ka sa amin. Kung VP kaya?
COO ang gusto ko.
Oo, sige. Bakit hindi?
Kasi, medyo, tatagal 'yon,
pero magandang target. Pangmatagalan?
Tumigil kayo.
Tumigil na kayo! Okay…
Tatlong milyon.
Dolyar. Bawat isa.
Panimula lang!
Mababaliw ang board pag nalaman ang ginawa mo.
At dahil nawala ka, nagtago ka.
Sa beach na walang pagpapauwi.
Magulo ang kompanya, walang mai-promote sa mga nakapwesto,
may depekto silang lahat.
Mga nadawit sa kaso.
Saka, walang susugal sa alanganin.
Lalo na kung maghigpit ulit ang Feds.
Pwera kung, may isang kandidatong nakalusot na noon.
Siguro 'yong matunog sa board.
'Yong taong maski si Rufus Griswold ay tinuring na bukod-tangi,
'yong matatag, mapagkakatiwalaan.
At sa kasikatan ko ngayon, mabilis ang pag-usad ko.
Lalo na't bukambibig mo siya.
At ngayon…
Sabi mo nga, pwedeng-pwede kang mag-ingay dito.
At isang linggong walang pasok sa trabaho, kaya, happy new year.
Sandali.
Isang oras lang 'yang kandila,
tapos, didilim na diyan.
NAPAKALIIT MO
Sigurado kang walang pupunta?
Ngayong gabi, wala.
Di na siya sisikatan ng araw, dahil sa cyanide.
Di talaga niya nalasahan. Wala talaga siyang alam sa sherry.
Akyat muna tayo?
Magpakita tayo.
Inisip ko rin, pero hindi. Malinis. Dapat nakita nilang umalis tayo.
Pag nagtanong ang mga pulis, nagtalik kami sa kotse niya,
umalis siya para maghanap ng droga, at lumipat tayo sa ibang lugar.
Dapat makita tayo, pero di mapaghinalaan.
Naintindihan mo?
Mas maliit na lugar.
Bar sa paligid.
Parang ganoon.
Akala ko, mag-iingay siya.
Oo nga.
Saan na tayo?
Fur coat ang panloob niya, umaapaw na diyamante,
at binibida ang bahay niya sa Cape.
At tiningnan ko 'yong meal ticket niya, sorry, 'yong mapapangasawa niya,
at para siyang matabang halimaw,
na sinusumpak 'yong caviar ng kompanya,
at naisip ko, kung 'yon ang pagsisilbihan ko, ang sisipingan ko,
para sa alahas at damit at bahay sa Cape, wag na.
May limitasyon pala.
Hindi limitasyon, standard 'yon.
Ayoko noon, ayoko talaga,
kung magiging parausan ako ng lalaki.
E, kung babae?
Uy.
Akala ko, meron na tayo?
Marami akong kayang gawin.
Ano'ng makakapagpabago ng isip mo?
Parang wala.
Lumalalim ang pagtataka.
Halos lahat ay may bagay na nagtatakda ng limitasyon nila.
Isang bagay o taong hinding-hindi nila isasakripisyo,
ano man ang kasunduan.
Di ako tulad ng iba.
Ano'ng gagawin mo para sa pangarap mo?
Maraming pangarap ang mga tao, pero kaya ba nilang tuparin?
Ano'ng kaya mong gawin?
Halimbawa, paano kung sabihin ko sa 'yo ngayon
na pwede mong makamit lahat ng tagumpay na maiisip mo?
Lahat ng pera.
Kapangyarihan. Kaginhawaan. Karangyaan. Ano'ng gagawin mo?
Ano'ng ibibigay mo?
Binabasahan kami noon ni Mama ng mga kwento sa Bibliya.
Mamanahin daw ng mapagkumbaba ang mundo.
Bweno, wala siyang minana.
Kaya itong mga palagay na, "Never Have I Ever," "Fuck Marry Kill,"
"What Would You Do for a Klondike Bar?"
"Devil at the Crossroads."
Kwento lang 'yon.
Mga magic bean at beanstalk, mga pampatulog lang sa bata.
Darwinian ang mundo. Pagsalba, kaguluhan, kapangyarihan.
Impluwensya.
Mamamatay-tao ka, di ba?
Pareho kayo.
Totoong mamamatay-tao.
Di naman ganoon.
Talaga? Ano pa ba'ng tawag mo doon?
Pinatay n'yo si Rufus Griswold ngayong gabi, di ba?
At nandito kayo, para may alibi.
Sasabihin ng bartender na magdamag kayo dito.
Hanggang magsara ito at 'yon na.
Paano kung siguruhin ko sa inyong malulusutan n'yo ito?
At di lang 'yon.
Lahat 'yon.
Sa lalong madaling panahon, magiging CEO ka, Roderick.
O si Madeline, kung gusto n'yo.
Magiging hari at reyna kayo ng Fortunato. Karapatan n'yo.
CEO, COO, kahit anong gusto n'yo.
At may dagdag pa.
Walang legal na kabayaran. Garantisado.
Buong buhay n'yo.
Tatangkain nila pero, hinding-hindi kayo mahahatulan.
Inyong-inyo na ang kompanya.
Maging ganid, magkawang-gawa, o hindi.
Titingnan ko ang gagawin n'yo.
Ano'ng sinasabi mo?
Nararamdaman n'yo.
Kayong dalawa.
Sa paligid.
Nasa labas tayo ng oras at espasyo.
Ito ang pagtatagpo ng oportunidad at swerte.
Mabigat na alok 'yon.
At sasabihin mong kapalit noon ang ano? Kaluluwa ba namin?
Walang ganoon, at kung meron man,
binenta n'yo na, sa bawat blokeng 'yon.
Hindi, walang ganoong kalokohan.
Ni hindi kayo sisingilin doon.
Kung sabihin kong makukuha n'yo lahat 'yon, lahat,
at saka na ang bayad?
Sa susunod na henerasyon ang singil.
'Yan ang kasunduan.
Inyo na ang lahat,
at pag tapos na kayo, sa dulo noon,
bago ka mamatay, Roderick,
bago ka lang naman mamatay…
mamamatay rin ang lahi mo.
Kung sakali lang…
gaano siya katagal mabubuhay?
Siya?
Hindi kami?
Hindi, mamamatay kayong magkasama.
Sabay kayong dumating, sabay kayong lilisan.
O walang kasunduan.
Gusto ko ng balanse.
Matagal kayong mabubuhay.
Pinakamatagal sa sinumang Usher.
Pero sa pagsasara ng kurtina, sama-sama kayong yuyuko.
Bale…
'Yong mga bata… magiging maganda ang buhay nila.
Wala na silang hihilingin.
Ilang dekada nilang masusulit ang lahat ng yaman at oportunidad.
O mas matagal silang mabubuhay, pero magdurusa sila.
Ano'ng mas maganda? Mga 40, 50 taon ng karangyaan?
O mga 70, 80 taon ng pagkabagabag,
paghihirap at pagdurusa?
Lahat ng nabubuhay na Usher, at lahat ng darating,
mabubuhay silang pinagpala at sama-samang mamamaalam.
Kung sakali?
Hindi.
Totoo 'yon.
Isa itong alok.
Para sa inyo.
Tingin n'yo?
Magandang kasunduan.
Tapos na'ng kasunduan.
Sabihin mo na.
Payag na ko.
Ikaw rin, Cleopatra.
Kasi…
wala nga akong anak, siya lang.
Ikaw rin.
Payag na ako.
Noong unang panahon, dugo o dura ang pangselyo dito.
Katagalan, sa papyrus.
Pero, ang kasunduan ay kasunduan kahit saan man.
Ngayong gabi, iinom tayo.
Pero hindi karaniwang alak.
Henri IV Dudognon Heritage Cognac.
Isang daang taong inimbak sa bariles.
Ipinangalan sa hari ng France bilang pagkilala.
Mamahalin 'yan.
Iinumin mo ito sa pinakamagandang araw.
O huling gabi mo sa mundo.
Ito na ang panahong 'yon.
Sa House of Usher.
Pagkakataon n'yo na.
Magsiuwi na kayo.
Matulog kayo.
Napakarami n'yong gagawin.
Napakarami.
Magbabayad kami.
Tapos na.
Ang wirdo noon.
Ang wirdo ng babaeng 'yon.
Tingin mo seryoso siya…
Nawala siya na parang panaginip.
At pag-uwi namin, parang hindi nangyari.
Wala lang.
At noong mga sumunod na araw, natakot kaming may makaalam ng kay Gris,
na pumalpak kami.
Lasing kami noon. Baka nga bangag pa.
Iba ang naalala namin.
Parang folie à deux.
Kahibangan ng dalawang tao.
Di na namin uli pinag-usapan 'yon.
Walang nakakita kay Gris. Walang pulis.
Ibinoto ako ng board.
At nagsimula na.
Nagsimula na ang Ligodone.
At sa ilang taon, panaginip lang 'yon.
Wala nang iba.
Hinanap ni Pym 'yong babae.
- Sabi mo nahanap niya. - Oo.
Nasaan siya?
Sa parehong lugar na pinaglalagian niya.
Kunin n'yo na.
Paalis na ako.
Wow, napakagaling noon.
Sorry, kasi… di ko lang napigilan.
Dalawang araw nakapwesto 'yong tao mo, at naisip ko, bahala na.
Ang ganda ng pwesto ko.
Markado ang reputasyon mo.
Napakahusay mo sa ginagawa mo.
Inumin?
Sige, upo ka.
Matagal ko itong hinintay.
'Yong tao mo, pag nakuha niya ako,
puputulin niya ang kamay at braso ko,
tapos ilalagay ako sa drum ng langis at itatapon sa malayo.
Ganoon pa rin ba?
Pasensya na.
Trabaho lang.
Alam ko, Arthur.
At na-set up kita.
Kaya, pasensya na rin.
Di mo talaga ako naaalala?
Hangang-hanga ako sa 'yo noon.
Ang Transglobe Expedition.
Paglilibot sa buong mundo. Grabeng pakulo.
Napakaraming pera.
Isa sa pinakagusto ko sa mga tao.
Kagutuman, kahirapan, sakit, kaya n'yong ayusin 'yon, gamit ang pera.
At hindi n'yo ginawa.
Kung magbawas lang kayo ng mga mararangyang byahe,
magarbong paglalayag, pagpunta sa buwan,
kung isang taon n'yong ihinto ang telebisyon at pelikula
at gamitin ang pera sa kailangan,
malulutas n'yo ang lahat.
At may sobra pa.
Pero ikaw ang unang gumawa noon.
Ang Transglobe Expedition.
'Yong lalaki sa disyerto, iniwan nila siya, di ba?
'Yong guide sa Arctic. Ang bala ng kasama niya, tumama sa tiyan.
At may babae rin doon.
'Yong babaeng Inuit.
Hindi nga ikaw.
Hindi ka nakisali.
Pero nakita mo sila.
Marami.
Na akong nakita.
Tingin ko… mga salot tayo.
Ang mga tao.
Pero napakainteresante mo.
Kaya pumwesto ako sa tuktok.
Kailangan kong mapanood ang pag-andar ng barko.
Nakita mo rin ako.
Di ba?
Nakatayo sa yelo.
'Yong aurora sa langit.
Paano ka na pag wala na ang mga Usher?
Na malapit na, nga pala.
Nakaiwas ka buong buhay mo, pero di 'yon sa 'yo.
Kanila 'yon. Nadamay ka lang.
Huhulaan ko.
Pwede mong baguhin 'yon.
Kaya ko.
Sabi ko nga sa kliyente ko, pag nagawa ko na,
pwede kang mamaril sa gitna ng 5th Avenue,
at walang mangyayari sa 'yo.
Malapit na ba ang kabayaran niya?
May limitasyon din ako.
Mawawala ang Fortunato Pharma dahil sa bankruptcy.
Magiging 4.5 bilyon ang trust ng pamilya,
kasama ang hulugang federal settlement sa siyam na taon.
Magandang kasunduan 'yon.
Parang aginaldo sa Pasko.
Para siyang pitik na may pasubo pa.
Kaya mong gawin 'yon?
Mangyayari 'yon kahit wala ako.
Tao ang sisira sa sarili nila.
Isang malaking kalokohan ang corporate justice.
Kung ganoon… ano'ng inaalok mo?
Merong file.
Dito magaling si Camille L'Espanaye.
May file siya ng lahat.
Kahit ikaw.
Kapiraso lang 'yon,
pero kulong ka na nang 20 o habambuhay.
Mahahanap nila 'yon, o hindi.
Pwede kang sumabit sa phoenix mula sa abo ng Fortunato,
o mula sa kulungan, panoorin mo itong lumipad.
'Yan ang kaya ko.
Ano'ng hihingin mong kapalit?
Sa buhay mong pinaghirapan, ano'ng meron ka?
Ano'ng mga naipundar mo?
Di ako interesado sa pera, ari-arian o stock options.
Mga tunay na pag-aari.
Ano'ng meron ka?
Walang asawa.
Walang anak.
Walang koneksyon sa pamilya. 'Yong talagang may pakialam ka.
Pero may pinahahalagahan ang lahat.
At nasa pag-ibig na 'yon ang pamprenda.
Wala.
Wala akong maipeprenda.
Ang prenda ay panghahawakan.
At di ako pwedeng panghawakan.
Walang nakapagtali sa akin sa 70 taon ng buhay ko.
At di ko ibibigay 'yon, hindi ngayong malapit na sa katapusan.
Kaya…
Salamat sa konsiderasyon.
At sa maganda mong alok.
Pero siguro tatanggapin ko na lang ang nakatadhana sa akin.
Kung pareho din naman.
Tama naman.
Salamat.
Natutuwa ako dito.
Di ka talaga pumunta sa ospital.
Apo, napakarami kong alam tungkol sa ospital na higit sa gusto ko.
Di ako magpapalipas ng gabi.
Mas maayos ako dito.
Sigurado ako.
Ayos lang ako. Wag kang… Di mo kailangang manatili.
Saan ako pupunta?
Nasa ICU si Mama, at hinding-hindi na ako uuwi sa bahay na 'yon.
Iniwan kang mag-isa ni Juno.
Hayaan mo na siya.
Nasaan na siya?
Sa Four Seasons.
Sa ngayon, baka…
Baka sa klinika.
Di magtatagal.
Wag mo siyang sisihin…
May kailangan siyang gawin.
Well, dito lang ako.
At tingin ko…
'yong pagkawala ng Fortunato… mabuti na siguro 'yon.
Para sa 'yo.
Hindi maganda 'yon, Lolo.
Hindi, hindi nga.
Pero akin 'yon.
At baka mapaganda mo 'yon.
Balang-araw.
Kaya mo ba, tingin mo?
Dahil mahal kita,
bitawan mo na 'yon.
Bitawan mo lahat.
Di ba, ni hindi mo na kayang ubusin ang pera mo.
Sobra-sobra pa sa akin.
Gamitin natin 'yon.
Ayusin natin ito.
Bitawan ang Fortunato, Ligodone, at masasamang bagay.
Masama ang ginawa natin, Lolo.
Ng pamilya natin.
Di pa huli para ayusin ito.
Matulog ka na.
Alam mo, pwede kang dumito muna.
Ipapaayos ko ang isang guest room.
Naunahan na kita.
Good night.
Sino…
Sinabi ko sa kanila.
Malinaw ang kondisyon.
At, talagang hirap silang intindihin ng mga bagay
na labas sa agarang problema, di ba?
Kumbaga, di dapat ako ang magpaliwanag
ng kahulugan ng salitang lahi, pero…
Maupo ka.
Marami kong gusto sa trabaho ko.
Pero may mga ganitong oras na nalulungkot ako.
Sana alam mo 'yon.
May ikukwento ko sa 'yo tungkol sa nanay mo.
Kasi, maganda ang paggaling niya ngayong nasa klinika siya.
Tatlong taon ang kailangan, higit 100 skin grafts,
physical therapy, reconstructive surgery.
Pero kinaya niya.
Malakas siya.
Naging baluti ang mga peklat niya.
Malaki ang minana niya nang bumagsak ang Fortunato.
Ginamit niya agad 'yon.
Marami siyang pinamigay.
Domestic violence at abuse charities.
Nagtira siya para magtayo ng non-profit.
Nagtatag siya ng mga chapter noon sa buong mundo.
Lenore Foundation ang tawag.
Sunod sa anak niya.
At marami siyang nailigtas.
Gusto mong malaman kung ilan?
Dose-dosena noong unang taon.
Tapos daan-daan.
Libo-libo na kalaunan.
At talagang lumobo na ito.
600,000 sa limang taon. At, milyon-milyon sa isang dekada.
Higit nga sa tatlong milyon.
Tapos hindi na mabilang.
Dahil tumulong sa iba ang mga natulungan niya.
Na tumulong din sa iba, at iba pa.
Tuloy-tuloy na…
Ito ang gusto kong marinig mo.
Ikaw ang gumawa noon.
Noong nilabas mo siya sa bahay n'yo, sinuway mo ang tatay mo, nagawa mo 'yon.
Niligtas mo ang mga 'yon.
Napakaraming naabot na buhay ng pasya mong 'yon.
Dapat mong malaman 'yon.
Teka. Anong sinasabi mo? Buhay pa si Lenore Usher.
Patay na siya.
Namatay siya kanina.
Imposible 'yon, Roderick.
Hindi…
Kanina ka pa niya tine-text.
May project si Madeline.
Sentient AI project.
Ini-scan ang posts mo at gagawa ng digital na ikaw.
Hindi niya natapos.
Baka nagawa niya.
Kung may oras pa.
Pero… ginamit niya si Lenore bilang beta test.
Nagawa niya itong… Lenore bot.
Baka na-activate 'yon kasi nagte-text sa akin.
Magdamag.
Puro…
walang kwenta 'yong sinasabi.
Isang hating gabing malamlam
Habang ako'y naninimbang
Mahina… at pagal
Sa karimla'y nakamata Nakatayo ako roon, nag-iisip, natatakot
Nag-aalangan, nangangarap ng mga pangarap Na walang mortal ang nangahas
Di matinag ang katahimikan At walang laman ang kawalan
At nag-iisa nitong turan Ay ang bulong na sabi'y, "Lenore"
At di tumalilis ang uwak Nananalungko, nananatiling nanalungko
Sa maputlang rebulto ni Pallas Sa itaas ng aking pintuan
At ang mata niyang nagwawari'y Diyablong nananaginip
At ang liwanag ng lamparang tumatanglaw Nagtambad ng kanyang anino sa sahig
At aking kaluluwa, mula sa anino Na nakagiyagis sa sahig
Ay di na muling hahango
Ito na tayo sa wakas.
Di ba?
Mundong walang sakit.
'Yon ang punto.
Di makapagtiis ang tao sa kaunting hirap.
Masakit. At nag-iiyak sila, at inalis ko 'yon!
Lumapit ako at tinanggal lahat ng sakit sa likod nila,
sa kasukasuan, ulo at kamay nila.
Nagkumpas ako ng baton, pero kulang pa.
Laging kulang.
Gusto nila ng higit pa.
Di sila makontento.
Uy, ikaw naman.
Tama na'ng lokohan.
Nagmaneho ka nang ganyan?
Kailan ka huling nagmaneho ng kotse mo?
At nakayapak mong ginawa ngayon.
Mabuti 'yan.
Alam mo, marami na akong nakatrabahong maimpluwensyang tao
pero kung magbibilangan ng katawan, isa ka sa limang pinakamataas.
Tingnan mo.
Ang mga katawan mo.
Buhay silang lahat kundi dahil sa 'yo.
May bago kada limang minuto. Sa States lang, pero…
binuksan mo sa mundo.
Bakit ka ba pumunta dito?
Bago sa bahay mo.
Sa totoong bahay mo.
Para magpaalam?
Huling tanaw sa tore mo.
Sa piramide mo.
'Yan ang totoong monumento mo.
Doon.
Isang magandang tanawin sa mundo.
At wala itong katapusan.
'Yan ang pamana mo.
Meron kang isang minuto.
Tapos umuwi ka na.
Malapit na tayong matapos.
Tawagan mo si Auguste Dupin at makipagkita sa kanya.
At ito ang gabi na 'yon?
Ganoon nga.
Sabi mo si Madeline 'yon.
Oo. Kahit paano, tingin ko.
Tinawagan kita't pumunta ako dito.
Roderick?
Roderick, nandito ka?
Dito sa ibaba.
Natanggap ko ang mensahe mo at wala akong masabi.
Ito na 'yon, di ba?
Wala nang magagawa.
Wala na.
Meron tayong ilang minuto para mag-usap, at…
Tingin ko may mga…
May mga dapat tayong tapusin.
Inumin?
Alam mo? Oo, bakit hindi?
Sabi mo, tayong dalawa laban sa mundo.
At babaguhin natin ito.
Nagawa natin, di ba?
Nagawa natin.
Kailan mo pa dinala 'yan dito?
Akin 'yong iba, di ba?
Noong nakaraan.
Tulad ng mga paraon.
Kasi, itong bahay, ito…
itong bangkay ng bahay, ito ang libingan natin.
Kaya, kailangan natin lahat ng palamuti, lahat ng…
Lahat ng kayamanan, para sa kabilang buhay.
Ano ba, kayamanan. Ano'ng ibig mong sabihin?
'Yong ginto… transition metal element lang 'yan, walang espesyal.
Hindi na nga ginto ang pera, numero lang 'yon.
Pinagkasunduang kasinungalingan.
Nabuhay tayo.
Pinagpalang buhay, mula sa dumi at matinding takot,
Mga butas na bulsa at mga sugatang puso.
Ginawa natin. At, mahalaga 'yon, anumang sabihin nila.
Ganoon nga.
Iba kaya ang ginawa natin
kung naniwala tayo doon sa babae sa bar?
'Yan ang tanong ngayon.
Naniwala ka ba? Ako…
Ang totoo, nalimutan ko na kung anong pinaniniwalaan ko.
Naniwala ako kaya ako nagpa-IUD.
Ni di ka nagko-condom pag tumitira ng stewardess.
Ganoon na ako, e.
Mahal kita dahil doon.
At ang mga tao, ang mga tao doon, Roderick.
Ayaw ng Ligodone, wag bilhin,
ayaw maadik, wag abusuhin.
Galit sila kasi ginawa nating kaya at masarap abutin.
Ipinaaalam lang namin, trabaho namin 'yon.
Itong mga taong ito.
Gusto nila ng pagkain para sa 5 dolyar at limang minuto.
tapos magrereklamo pag gawa sa plastik.
Puro kale salad sana ang ihahain ng McDonald's
kung 'yon ang kinakain nila.
Pag meron naman, walang bumibili.
Magpopondo tayo ng AIDS research,
at diabetes, at heart disease,
kasabay ng pagtuklas natin
kung paano mas tatagal ang pagtigas ng kulubot na ari.
Ano'ng market share sa latang ari, Roderick?
Animnapu hanggang 70% ng healthcare industry.
Gumasta ang Pentagon ng 83 milyong dolyar sa Viagra noon.
Samantala, ang Supreme Court, ang lintik na Supreme Court, kumilos din,
nanira ng kasarinlan, inalisan ng laya ang mga babae,
di lang sinira ang pasya nila, pati kinabukasan, potensyal.
Ginawang bukal ng tamod ang lalaki at factory ang babae,
at ano'ng niluwal noon? Mahinang workforce,
nagtatrabaho lang at gagasta kung ano'ng kaya ng maliit nilang sahod.
Ano'ng tinuro nating gustuhin nila?
Mga bahay na mahal. Mga kotseng nilalason ang hangin.
Isang gamitang plastic,
mga damit na gawa ng mga batang nagugutom sa third world countries,
at gustong-gusto nila nito, ipinagmamakaawa nila ito,
ipinagsisigawan at ginigiit nila ito.
At tayo ang problema?
Itong mga pesteng halimaw, ang mga mamimili,
itong maiingay.
Dinuduro tayo, na parang tayo ang problema.
Nilikha nila tayo.
Hiningi nila tayo hanggang ngayon.
Kaya ang masasabi ko, taas noo tayo, kapatid.
Oras nang magbayad.
Wag tayong magtago na parang may ikinahihiya tayo.
Hindi. Hindi tayo 'yon.
Kahit pa kamatayan 'yon.
Kung gusto niya si Madeline Usher,
kailangan niya akong titigan nang mata sa mata.
Pasensya na.
Hayop ka…
Patawad.
Tama ka.
Ikaw si Madeline Usher.
Reyna ka.
Diyosa ka.
Mabubuhay ka magpakailanman.
Ano'ng ginawa mo?
Hinatid ko siyang parang reyna.
Parang si Reyna Twosret pa nga.
Nakikiangkop siya.
Kaya sinasama ang mga gamit sa paglilibing sa kanila.
Kailangan sa kabilang buhay.
Nandoon na lahat.
Kailangan lang niyang masanay.
Ano'ng ginawa mo sa kanya?
Mahal ko siya.
Iginagalang ko siya.
Oo nga. At pagkatapos mo siyang "igalang"
Sigurado kang patay na siya?
Alam mo, baka hindi.
Ngayong nabanggit mo 'yan, tama nga.
Ganoon din ang ina namin.
Salamat sa pagpunta ngayong gabi, Auggie.
Pasensya na sa mga panggugulo ko.
Hindi nga perpekto,
pero nabago namin ang mundo.
Ilang tao ang makakapagsabi noon sa katapusan nila?
Nangako akong aamin ako.
At ito na 'yon.
Alam ko.
Sa kailaliman.
Sa oras ng diyablo.
Alam ko.
Alam kong aakyat ako sa tuktok ng bundok ng mga patay.
At sasabihin naming pagpapagaling ito ng sakit ng mundo.
Isang malaking kasinungalingan.
Di mo maaalis ang sakit.
Di totoo ang painkiller.
At kung ilalagay namin ito sa bote,
maibebenta ko pa rin 'yon.
Di kailanman.
"May mahabang palahaw na alingawngaw ng hiyaw
gaya ng tinig ng isang bugsong tubig,
at ang malamig at malalim na lawa sa aking paa'y nagsara
at matahimik sa mga labi ng House of Usher."
Hinila nito ang iba sa lupa kasama niya.
Ang kaso ko naman, wala nang saysay.
Nagretiro na ako.
At umuwi na ako.
Si Juno ang nagmana ng lahat.
At talagang sinara na niya 'yon.
Nawasak ang Fortunato Pharmaceuticals. Pinira-piraso lahat.
Ginawa itong Phoenix Foundation.
Napunta ang pera sa mga rehabilitation program,
addiction at recovery research.
At naialis niya sa sistema niya ang Ligodone.
Malinis na malinis.
Naaresto si Arthur Pym matapos ang ilang linggo,
nang isuko ng dating mga assistant ni Camille
ang napakaraming file sa mga pulis.
Isinuko niya ang sarili sa courtroom.
At wala nang sinabi bilang depensa niya.
Siya lang ang nahatulan sa kaso ng Fortunato Pharmaceuticals.
Mamamatay siya sa kulungan.
Gumagana ang regulators.
Pinapatigil ang pagdurugo.
May opioid epidemic na.
Inukit mo ito sa mundo, pero binubura na nila ito.
Dinudurog.
Ginagamot.
Di ko alam kung ano'ng gagawin ko dito.
Kasi hindi na mahalaga kung bakit mo ginawa 'yon.
Wala akong pakialam kung bakit.
Ayaw namin ng kumpisal o dahilan, o paliwanag mo.
Kaya dalhin mo na 'yan, sige na.
Paalam, Roderick.
Uuwi na ko…
sa mister ko.
Sa mga anak ko.
Mga anak nila.
Ako ang pinakamayamang tao.
Alam mo ba 'yon?
Mag-iisa ang iyong kaluluwa
Sa madidilim na palaisipang maabong libingan
Di lang isa, pero para halukayin ng madla Sa oras ng kanilang lihim
Manahimik sa pag-iisa, Na hindi kalungkutan, dahil
Ang espiritu ng namayapa ng tumindig Sa buhay bago sa iyo, ay muli
Sa kamatayang umaaligid, at lalamunin ka ng kanilang kalooban, ika'y pumanatag
Ang gabi, aliwalas ma'y didilim din
At di na yuyuko ang mga tala
Mula sa kanilang luklukan sa langit
Nang may liwanag na pag-asang bigay sa mga mortal
Ngunit ang pulang bolang walang sinag
Na sa iyong pagkapagal
Bilang alab at karamdaman
Ang walang maliw na sa iyo'y yayapos
Di na dapat maglaho ang mga saloobin
Di na maglalaho ang mga pangitain
Manunulay sila sa iyong espiritu Walang kapara, gaya ng hamog sa damo
Ang hangin, ang hininga ng Diyos ay nananatili,
At ang hamog sa burol,
Madilim, madilim, ngunit matatag, Ay isang simbolo't palatandaan.
Sa pagkakakapit nito sa mga puno,
Isang misteryo't hiwaga.
HALAW SA MGA KATHA NI EDGAR ALLAN POE
Tagapagsalin ng Subtitle: Dawn Rosello