Szukam kici.
Niestety, chodzi mi o bardzo konkretnego kociaka.
To piąte takie miejsce na mojej liście.
Ulżyj oczom obolałym
od tych futrzastych szkarad.
Szukam czarnej kotki.
Gdzieś takiej.
Powiedz, że coś masz.
Słonko, ma się rozumieć.
A to maleństwo?
Z krótkim terminem. Dziś nas opuści.
To dopiero eufemizm.
Nasi goście mają tydzień na znalezienie domu.
To nie wieczne schronisko.
Mam słabość do krótkoterminowców.
Musi być czarny.
A te? Nie są czarne, ale to rodzeństwo.
Wypadałoby zabrać oba, niech zostaną razem.
Rodzeństwo musi trzymać się razem.
A tamten?
Nie do wydania.
Rasowy brytyjski krótkowłosy.
Mamy już kolejkę wniosków online.
Są inne urocze kociaki,
które bez pomocy nie przeżyją.
Kurde, niesamowite.
Mówiłam, nie do wzięcia.
Chyba mnie nie kojarzysz.
Mam forsę.
Nowe klatki, komputer, budynek.
Adoptuję tu każdego kota i oddam do sierocińca.
Dostaniesz nowy budynek nad wodą z jacuzzi dla kiciusiów.
Nienawidzą wody.
Ciebie ubiorę w Louis Vuittona od stóp do głów.
Ale wyjdę stąd z tym kotem.
Niesamowite.
Tylko…
Potrzymaj go tak.
Właśnie.
Ocaliłeś mi życie, chujku.
Zobacz, kogo znalazłem pod drzwiami.
Szkoda tylko,
że ktoś buchnął obrożę Gucciego.
Przykro mi.
Tatuś pewnie wyskoczył po kawkę.
Ty pizdo!
Jestem zajęty, tato.
Że co?
Jeszcze raz.
Nie.
Pieprzysz.
Nie może być.
Nie.
Wyparcie.
Zadziwiające, jak długo można coś wypierać.
Wiesz, dlaczego tylu ludzi coś wypiera?
Bo to działa.
Znowu wnuczka, o tej porze? Może lepiej odbierz.
Nic jej nie jest.
Z wyparciem jest tak, że problemy czasami znikają same.
Pozory skuteczności.
Efekt placebo.
To Madeline.
Co tam robi?
Grzebie przy swoich gigabajtach czy coś.
Jest geniuszem. Prawdziwym.
Takim w skali stulecia.
Odeszła z Mensy, bo się tam nudziła.
Może zaprosimy ją do rozmowy?
Posłuchamy geniuszu.
Na czym stanęło? Wyparcie.
Czasem działa, jak mówiłem.
A czasem nie.
Nie działa jak cholera.
Nie wierzę.
- To niemożliwe! - Wciąż to badamy.
Co ona tam w ogóle robiła? Vic.
- Co? - To twoje laboratorium i małpy.
Nie wiem. Nie kazałam jej tam iść.
Może to przez 50 milionów nagrody.
Co ty im tam robiłaś?
- Tym cyborgom-zabójcom? - Nie zrzucaj tego na mnie.
Moja żona leży w szpitalu. Okaleczona.
O czym w ogóle rozmawiamy?
A proces? Moja premiera?
Siadać!
Okazujcie złość, zaskoczenie, śmiało. Byle tutaj.
Tutaj wam pozwalam. Gdy stąd wyjdziemy,
ktoś będzie musiał wydać oświadczenie.
Najlepiej Leo.
Oczywiście, że Leo.
To okropne. Tak mi przykro, Camille była…
A to coś czemu się w ogóle odzywa?
Współczuje nam. Jak ma się czuć?
Mamy kryzys, musimy złagodzić skutki.
Od tego mieliśmy Camille.
„W imieniu swoim i całego rodu Usherów
z przykrością zawiadamiam, że nasza ukochana Camille L'Espanaye
odeszła w wieku 35 lat”.
Co to ma być?
Okropne. Poważnie, 35?
Robomałpa rozszarpała mi siostrę,
- a mnie jest przykro? - Dość.
Użyj swoich słów,
słów Eltona Johna, mam to gdzieś.
Ale macie być posłuszni.
Nie mamy trzymać się razem, a stworzyć zwarty mur.
Przypomnę, że Morella jest w szpitalu,
a Prospero i Camilla nie żyją.
Darujcie sobie, dopóki się czegoś nie dowiem.
Tymczasem choćby Madeline kazała wam pierdnąć do mikrofonu
w telewizji, macie pierdzieć.
Trwa wojna, a ja dowodzę.
Wy wykonujecie rozkazy.
Czy to jasne?
Tak jest.
Skoro to mamy już za sobą,
możemy stąd wyjść. Leo zrobi swoje.
Weźcie sobie Tammy albo Frodericka.
- Nie mów tak. - Walić to.
- Leo! - Nie podoba się?
To mnie wydziedzicz!
Oddaj moją część kolejnej przypadkowej ćpunce.
Juno dziedziczy?
Nic nie dostanie.
To jak, tato?
Wciąż tu jestem. Więc…
To ten materiał.
Ochroniarzem miał być Philip Fasullo.
Zwykle ma nocki.
To nie Philip.
Odwołano go.
Ktoś z firmy zadzwonił do jego przełożonych.
Nie wiemy kto. Nie wiemy, kim jest ta kobieta.
- Mamy dźwięk? - Nie.
Dlaczego?
Monitoring zwykle nie ma takiej funkcji.
Zatrzymaj.
Przybliż.
Jak wyżej.
Nie możesz przybliżyć?
W serialach ciągle to robią.
Mogę powiększyć, ale nie przybliżę.
- No to powiększ. - W porządku.
- Poznajecie ją? - Ciężko powiedzieć.
Może gdyby to przybliżyć.
Mads?
Nie wiem. Nie sądzę.
W RUE nie ma kobiet w ochronie.
Nie obecnie.
Wiemy, że nie powinno jej tam być.
Czyli działanie było celowe.
Uważamy, że to kobieta z klubu Perry'ego?
Nie mogę potwierdzić.
Nie musimy niczego potwierdzać.
Każ wszystkim się szykować. Trwa wojna.
Nie wiem, kto to i jak to robi,
ale rozpoznam mijającą mnie kulę,
nawet jeśli nie słyszałam wystrzału.
Znajdź ją, kimkolwiek jest.
Nie zorganizowaliśmy jednego pogrzebu, a już mamy drugi?
Pochowamy ich razem?
Co jest gorsze, podwójny pogrzeb czy dwa pogrzeby?
Nie mam nawet nic czarnego.
- Coś kupimy. - Nie mam czarnego garnituru!
A nie, czekaj, bzdura. Mam.
Mój błąd. To satyna!
Zostaw to mnie.
Wiem, co powiedziałaby Camille.
„Satyna to jedwab dla ubogich. To nie na pogrzeb,
chyba że ktoś w tym zmarł”. Kurwa.
Jest ci ciężko, słowa tu nie pomogą. Rozumiem.
Naprawdę.
Powiedz, co mam robić.
Wszystko jasne.
Widziałeś Pluto, odkąd wróciła?
Bo ja nie. Martwię się, że zwiała.
Musi tu być, tylko się chowa.
Pewnie się najadła strachu.
Szkoda tylko obroży.
Nie przejmuj się.
Nałożę jej jedzenia, może przyjdzie.
Jasne.
Kurwa mać!
Jules!
Co?
Minęliście się.
Wysoki Sądzie, należy dopuścić możliwość celowego działania.
Jeszcze kilka minut.
Gdybym ja spóźnił się pół godziny,
byłaby to obraza sądu.
- Co pan sugeruje? - To spostrzeżenie.
Mam wrażenie, że Usherów i ich przedstawicieli
obowiązują inne zasady.
Powie pan to przysięgłym.
Przepraszam.
Właśnie omawialiśmy
okoliczności obrazy sądu.
Przez pana i przez niego.
Nie mogłem nic poradzić.
Na rodzinę Usherów spadła kolejna śmierć.
Zmarła Camille L'Espanaye.
Przepraszam, za nami ciężki poranek.
Bardzo mi przykro.
Rodzina jest wstrząśnięta.
Nic więcej nie mogę powiedzieć.
Prokuratura nie wiedziała.
Co się stało?
Ze względu na okoliczności wznowimy rozprawę w poniedziałek.
Proszę przyjąć nasze kondolencje.
- Odraczam. - Proszę wstać.
- Arthurze. - Później.
Co tu robiła?
Nie wiem.
Powiedz mi. I tak się dowiem.
Naprawdę nie wiem, tato.
Trafiła na jakiś trop i przyszła tutaj.
Albo w związku z twoją pracą,
albo z tobą.
Miała nosa do sekretów.
Umiała węszyć.
Nie wiem, czy pytasz, czy byłam informatorką,
- czy zarzucasz to jej. - To nie Camille.
- Skoro tak mówisz. - Mówię.
- Sprawdzała ciebie albo siatkę. - Spytaj już.
To ty?
Może to ty doniosłaś.
Żeby zdobyć przewagę.
- I zabrnęłaś za daleko. - Pieprzysz.
Wiesz co? Wal się, skoro tak myślisz. Życie bym oddała za rodzinę.
- Czego szukała? - Nie wiem!
Może kazałeś jej napisać o mnie artykuł.
Myślę, że chodziło o szympansy.
Dlaczego?
Chciała sabotować mój projekt.
- Po co? - Dla zabawy? Nie wiem.
Wiesz, ile wydałem, żeby zatuszować te małpy?
- Wiem. - A koszt zgody?
- Zbudowałem 15 km rezerwatu. - Wiem.
A to zwierzę… Co ty mu zrobiłaś?
Urządzenie nie wzmaga agresji.
Gdzie jest?
Nie żyje.
Ja pierdolę, nie małpa.
Warta 200 milionów własność intelektualna na gównianym, martwym sercu.
Odzyskana, zwierzę nie ma znaczenia.
Nie, jest kluczowe.
Znajdzie się w centrum zainteresowania.
Małpa może być miejscem zbrodni.
Mam zakręcić kurek? Skrócić agonię?
Będzie więcej na gry Leo czy żuki Tammy.
Rozpoczynamy próby na ludziach.
- Na to czekałem. - Jesteśmy gotowe.
Macie wszystko, aby to zatwierdzono?
Owszem, mamy.
To wspaniałe wieści.
Wiem, że jestem…
To ważne.
Bardziej, niż myślisz.
Jej rzeczy.
Zabrałem je, nim przyszła policja.
- Przejrzeliśmy telefon. - Jak?
Dzięki hasłu.
Znasz jej hasło?
Znamy wasze hasła.
Ma sens.
Jest pewna kwestia, wrażliwa.
I tak masz ją potraktować.
Rozumiesz?
Rozumiem.
Nie rozumiem, co do mnie mówisz.
Co to za kwestia?
Morrie miała to w torebce. Poznajesz?
Nie, to nie jej.
Na pewno jej. Ale nie możemy odblokować.
Mówię, że to nie jej.
Nie szkodzi.
Wypróbuj hasła, które stosowała.
Może się uda.
To nie jej.
Rozumiem.
I tak spróbuj.
Data naszego ślubu.
Nie.
Urodziny Lenore?
Nie.
Zaraz się zablokuje na amen.
Na służbowym telefonie nie było niczego niezwykłego.
Ale na tym…
Naprawdę muszę tam zajrzeć.
A jej obrączka?
Znaleźliście ją?
Gdzie jest?
Spróbuj to odblokować.
WYOSTRZONE. I JAK?
Skręć w lewo.
Muszę coś załatwić, zanim wrócę do biura.
Poprowadzę cię.
Nie wygłupiaj się, Madeline. Oszalałaś.
To chore.
Podpisz tam.
Rety, ile papierów.
Wszystkiego się zrzekam.
To standardowe dokumenty.
Dobrze, że pani ufam.
Trzeba sobie ufać.
- To w tym ważne. - Pewnie tak.
Często się słyszy,
że wielkie koncerny farmaceutyczne
testują leki w biednych krajach.
Wie pani?
Słyszałam, owszem.
Zawsze myślałam, że ludzie chętniej tam biorą pieniądze.
Rzadziej się skarżą.
Może rzadziej zgłaszają efekty uboczne.
Albo nawet ich nie zauważają.
A może znają ryzyko, ale go nie rozumieją.
Jest też druga strona medalu.
Otrzymują dostęp do leków i terapii,
na które nie byłoby ich stać.
Najlepiej robić badania tam,
gdzie zapotrzebowanie na ich przedmiot jest największe.
Podobnie jak…
Jak u ciebie.
Potrzebujesz zabiegu.
Dlatego jestem szczególnie wdzięczna.
Takie urządzenie testowane w naszych pięknych Stanach.
Na kimś, komu może odmienić życie.
Cieszę się na tę możliwość.
Proszę. Gotowe.
Dziękuję.
Będę to mieć na sercu? Jak rozrusznik?
To od rozrusznika dzieli przepaść.
To w dużej mierze implant pasywny. Na początku.
Gromadzi dane o sercu i układzie krążenia w czasie rzeczywistym,
ocenia ich wydajność.
Lokalizuje zatory, zanim powstanie zakrzep czy dojdzie do udaru.
Zapobiega naprawdę licznym problemom z układem krążenia.
Może ocalić ci życie.
A pewnego dnia, jeśli się uda, przejmie kontrolę
i zapewni równą pracę twojego serca w spoczynku,
w stresie, podczas ćwiczeń i wysiłku.
Przez wiele kolejnych dekad.
No dobrze.
Dobrze.
Kiedy zaczynamy?
Cóż.
Potrzebuję kilku dni, żeby wszystko przygotować.
Nie spieszmy się. Ale jeszcze w tym tygodniu.
Będzie można zaczynać.
Operacje przeprowadzi doktor Ruiz?
Tak.
Oczywiście.
Też jest bardzo podekscytowana.
Tato, musisz jeść.
Nie jadłeś od dwóch dni.
Przeżyję, szkrabie.
Widziałaś ten telefon?
U mamy?
Nie. Po co jej drugi telefon?
Sądzę, że się pomylili,
a to telefon kogoś innego.
Powinniśmy odszukać jego właściciela.
- Zwrócić telefon. - Fakt.
Masz może… Wy, dzieciaki,
wszędzie się potraficie włamać, nie?
Ciągle coś hakujecie.
Nie, hakerzy tak robią.
Masz pomysł, jak to odblokować?
Za pomocą jednej z trzech rzeczy.
To zawsze działa.
Kod, odcisk palca albo twarz.
Jak z moim.
Nie gadaj.
Cholera.
Tapeta ekranu blokady jest domyślna.
Co to znaczy?
Mama zawsze ma fotki ciast.
To prawda.
Czyli nie jej.
Nie jej.
Słońce.
Dobijasz mnie.
Wybacz.
Oszaleję. Nic nie czaję.
Wziąłem końską dawkę,
powinienem zapaść w śpiączkę.
Przykro mi.
Mogę jakoś pomóc?
Skoro proponujesz.
Serio? To ci teraz w głowie?
Różnie można przeżywać żałobę.
Skoro ci to pomoże zasnąć.
No dobra.
Zboku pieprzony.
Nie ty, idzie ci świetnie.
- Jules, przepraszam! - Mój nos.
Przepraszam! Kuźwa.
Co się…
Bez jaj, kurwa!
Jules, twój kot zostawił…
Wywalam pościel. A łóżko spalę.
I się wyprowadzimy.
Przemieszczenie.
Kolejny mechanizm obronny w mojej rodzinie.
Polega na kierowaniu gwałtownych reakcji
na coś lub na kogoś, kto wydaje się niegroźny.
Reagujemy i okazujemy złość,
stosujemy nawet przemoc,
ale nie ryzykujemy konsekwencji.
- Znam to. - Zapewne.
Ile razy biedny Ernie oberwał przeze mnie?
Jak mówiłem, znam to.
Napoleon był tu podobny do mnie.
Najbardziej.
Wyparcie, przemieszczenie, projekcja.
Ja chciałem czegoś więcej.
Dla niego, dla nich.
Mojej cechy, która jakoś ich ominęła.
Sublimacji.
To jeden z niewielu mechanizmów obronnych
uznanych za pozytywne.
Polega na przemieszczeniu silnych emocji
na obiekt lub działanie, które są akceptowane i bezpieczne.
Zamiast wyżywać się na pracownikach,
idziesz na kickbox…
Co to jest?
Nie przerywaj mi, kurwa!
Chryste!
- Odbiło ci? - Przepraszam.
Nie podnoś na mnie głosu.
Możesz sobie mówić o przemieszczeniu,
ale nie kieruj tego we mnie.
Krzyknij na mnie raz jeszcze, to zobaczysz gwiazdy.
Masz rację.
Wybacz. To…
To nie twoja wina.
Szanuję cię i zawsze szanowałem.
Zabawnie to okazujesz.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
Oczywiście.
Naszło mnie wtedy wiele myśli.
Wiele po raz pierwszy.
Zacząłem inaczej postrzegać świat.
Ale nie sądziłem, że skończymy tutaj.
Tak?
Dzień dobry, szukam Rodericka Ushera.
- W celu? - To pan?
W końcu będzie pan musiał się przedstawić.
Nie chciałem, żeby pan zamknął drzwi.
Jestem Auguste Dupin i staram się zrobić coś dobrego.
Potrzebuję pomocy
i liczyłem na pańską.
Badam oszustwa w pana branży.
Pracuje pan w Fortunato.
Proszę.
Mam na liście 36 osób i 30 z nich zamknęło przede mną drzwi.
Proszę. Pan nic nie zrobił.
Chcę tylko zrozumieć kilka kwestii.
Uzupełnić szczegóły. Proszę.
Proszę wejść.
Zapraszam.
Dziękuję.
Proszę na to spojrzeć.
Nie wiem, co to jest.
Zgody na udział w badaniu.
Z podpisem doktora Brevita.
- Dobrze pan go zna? - Wcale.
Kto to jest?
Jest w zarządzie działu badań klinicznych Fortunato.
Na pewno pan go nie zna?
Wiem, że nie może pan wiele powiedzieć,
ale jeśli pan powie, czego pan szuka,
- mąż chętnie pomoże. - Tak.
Wygląda na to, że wiele z tych osób nie podpisało formularzy.
Sądzę, że część podpisów podrobiono.
Lekarz zapisywał pacjentów do badań klinicznych
bez informowania ich czy ich rodzin
o możliwych skutkach ubocznych.
Poważnych.
Boże jedyny.
Część zmarła.
- A ich ciała… - Panie Dupin…
Auguste.
Auguste. Nie znam się na branży farmaceutycznej,
ale znam swojego męża.
Gdyby wiedział o czymś takim,
coś by zrobił.
To prawda. Nic mi o tym nie wiadomo.
Naprawdę.
Właśnie. Nie bez powodu mam cię na liście.
Gdy Brevit zapisuje pacjenta,
formularz musi zostać zatwierdzony przez kilka działów.
Niektóre powinny skontaktować się z pacjentem,
potwierdzić dane, uzgodnić formę płatności.
Potwierdzić, że pacjent jest świadomy i wyraża zgodę.
- Do czego zmierzasz? - Cóż.
To twój podpis.
Obok Brevita.
Mogę?
I tutaj.
Tutaj, tutaj i tu.
- To nie jego podpis. - Zaczekaj.
- Widzę. - Czekaj.
- Podrobiono go? - Nie.
Nie.
Nic takiego nie mówi, a to nie jest przesłuchanie.
- Ale… - Nie pamiętam,
czy to podpisywałem.
Przyjrzę się temu jak najszybciej.
Po prostu nie pamiętam.
Na tę chwilę.
Wszyscy jakoś często zapominają.
Co oni tam wam robią?
Zbiorowy wstrząs mózgu?
Przykro mi.
Wiem, jesteś na dole tej drabinki.
Ja też. Obaj mamy swoich szefów.
Wiem też, że jak powiecie coś nie tak,
możesz z tej drabinki spaść.
Stracić pracę.
Widzę dziecko,
zabawki własnej roboty.
Ktoś uszył te lalki, wyrzeźbił pociąg.
Żyjecie od pensji do pensji, jak ja.
Macie drugie dziecko.
Starszego brata.
Pewnie śpi, a pokojów nie ma wiele.
Dzieciaki pewnie śpią z wami.
Słoik z miodem jest niemal pusty.
Na stole i podłodze jest miód.
Domowe lekarstwo dla starszego.
Czarny bez, jeżówka. Staracie się.
Młody śpi, bo nie spał całą noc.
Kubki po kawie koło zlewu wskazują, że ktoś z was czuwał.
Podawał mu miód.
Kubków jest wiele, oboje czuwaliście.
Na zmianę.
Dobrzy rodzice, których nie stać na leki.
Na tyle sprytni, by zapomnieć.
Nie chcesz ryzykować. Nie stać cię na błąd.
Ciężko jest go popełnić.
A jeszcze ciężej postąpić właściwie.
Gdybyś zmienił zdanie…
Bzdura.
Przykro mi, że cię naszli.
Zadzwonię do ministerstwa, niech nie nękają naszych ludzi.
Nie mają prawa.
- Co do formularzy… - Durni ludzie.
Myślą, że leki powstają w próżni.
Że zamykamy się w sterylnym pomieszczeniu,
bierzemy zlewkę, palnik Bunsena i parę probówek,
wychodzimy z penicyliną.
Nie szanują wysiłku, jakiego wymaga wyprodukowanie leku.
Prawdziwym laboratorium jest świat.
- Podpisy… - Wiesz, co jest cechą świata?
Zmienne.
W prawdziwym świecie są efekty uboczne,
niespodzianki, anomalie, siła wyższa.
Wszystko to znosimy.
Bierzemy to na klatę dla tych jęczących owieczek.
Skargi, pozwy, śledztwa i cały ten bajzel.
Po co? Żeby im pała chwilę dłużej stała?
Żeby ból głowy szybciej minął?
A ci debile nas za to atakują.
Podrobiono mój podpis.
Nie.
Tak.
Na co najmniej sześciu formularzach.
Umiesz pracować w zespole?
Jesteś częścią zespołu?
Tak.
Z czym to się dla ciebie wiąże?
Nie wiem, chyba…
Jeśli przychodzisz tu
i mówisz, że twój podpis podrobiono na ważnych dokumentach,
które, pozwolę sobie dodać, skradziono,
to nie jesteś z nami, tylko z nimi.
Proszę o wyjaśnienie…
A ja wyjaśniam, że ta firma to zespół.
Jedność. Nie mamy trzymać się razem,
a stworzyć zwarty mur.
Ma nie dopuścić tych, którzy chcą nam zagrozić.
Trwa wojna,
a ja dowodzę. Ty masz wykonywać rozkazy.
Czy to jasne?
- Jasne. - Powiedz to.
Tak jest.
Już lepiej.
Przyjrzę się tej sprawie.
A jeśli coś jest nie tak z twoim podpisem,
poprawimy to.
Gramy do jednej bramki.
Jesteśmy jednym zespołem.
Nikt niczego nie podważa.
Nieważne, czyje nazwisko gdzieś widnieje.
Nie pozwolimy na wojnę domową, prawda?
Jestem z wami na sto procent.
Wspaniale.
Rod.
Te podpisy to stare dzieje.
Nie znałem twojego potencjału.
Później wziąłem cię pod skrzydło.
Już nie pozwolę na takie błędy.
Jesteś wśród dowódców, synu.
Nie przejmuj się.
Pamiętaj, po czyjej jesteś stronie, a będzie dobrze.
Oczywiście.
Tak jest.
- Wiesz, czym jeżdżę? - Nie.
Nie? Ferrari.
- Nieźle. - Żebyś wiedział.
Ferrari 308 GTS z 1979 roku.
Czerwień Rosso Dino, naturalna toskańska skóra,
zdejmowany dach, pięć biegów, V8 o pojemności 2,9 litra
i mocy 292 koni.
Setka poniżej ośmiu sekund.
To nie jest zwykły wóz.
Jest wyjątkowy. Nie dla byle kogo.
Trzeba być kimś.
Jazda takim autem wiele mówi.
Kim jesteś, dokąd zmierzasz i jak się tam dostaniesz.
Słuchaj mnie, unikaj kłopotów,
nie paplaj i miej oczy otwarte,
a sam będziesz jeździł, czym zechcesz.
I parkował to na podjeździe domu, o jakim tylko zamarzysz.
Ja jestem mikołajem.
Jebanym Willym Wonką, to moja fabryka czekolady.
A ty dostałeś złoty bilet.
Rozegraj karty mądrze,
a to będzie kiedyś twoje, Charlie.
Napijmy się. Gdzieś tam jest już południe.
Rzuć tę pracę.
- Umrzemy z głodu. - Znajdę pracę.
Studia też zrobisz?
- Przestań. - Wybacz.
Jeśli odejdę, to po mnie. Gris mnie zniszczy, za dużo wiem.
Może pójdę do konkurencji,
zanim zrujnuje mi reputację. Albo…
Jestem wśród dowódców.
Ochroni mnie. Może lepiej milczeć.
Możesz też robić cokolwiek innego.
- To okropna branża. - Nie musi taka być.
Chryste, darujcie. Podrobił twój podpis.
Nasze nazwisko widnieje na dowodzie przestępstwa.
Kozioł ofiarny poznaje swój los dopiero na ołtarzu.
Jak pójdziesz do konkurencji, nikt ci nie zaufa.
Zostań, a nikt nie będzie cię szanował.
Zeżarłeś przy nich z uśmiechem ich własne gówno.
Nie będziesz dowódcą. Nie będziesz im równy.
Nie po tym, co widzieli.
Przyroda.
Co jest chore, bo firmę zbudował twój ojciec.
Masz do niej prawo. Oboje mamy.
Wrócisz do pracy
i będziesz dalej żreć to gówno.
Tak, by Rufus Griswold myślał, że nic ci tak nie smakuje.
A potem zadzwonisz pod ten numer.
Ona ma rację.
Tak trzeba.
Jutro zadzwonimy.
Zostaniesz najlepszym przyjacielem
Auguste'a Dupin.
- Ciężka noc? - Tak. Sorki.
To było niechcący.
Jak nos?
Boli.
Ale cały.
Znalazłeś gnojka?
Nie, ale na pewno gdzieś tu jest.
Wiem, że masz teraz ciężko. I wiem, na co się pisałem.
Nigdy nie ukrywałeś, że bierzesz.
Nie marudź mi o dragach.
Masz problem.
Nie rób tego.
Nie każę ci rzucić. Po prostu się martwię.
Zawsze miałeś to pod kontrolą,
jakbyś miał czarodziejską moc. Ale teraz ci nie idzie.
Zwolnij.
Choćby w ramach przysługi.
Dla mnie.
Dobra.
Wybacz, że tak bez zapowiedzi.
Ale tu wysoko.
Kawy?
Nie, dzięki.
Nie trzeba.
Ładnie tu.
Jeszcze tu nie byłeś?
Nie.
Byłem w jakby domku na drzewie,
ale tu nie. Elegancko.
Jak w rzemieślniczym browarze.
Niedługo znów przeprowadzka.
Mój facet się wypisał, tylko jeszcze o tym nie wie.
Przykro mi.
Ogarniesz mi jakieś dragi?
Wybacz, że tak wprost. Chcę narkotyków.
Mam ciężki okres, a Morrie…
Cóż, jest poparzona.
Miała telefon na kartę.
Zastanawiam się, czemu w ogóle poszła na tę…
Orgię Perry'ego.
- Nie mów tak. - Sorki.
Szał ciał.
Nie brzmi lepiej.
Muszę się skupić i nabrać energii,
poczuć się odrobinę lepiej.
Choć przez chwilę.
Coś w stylu koki? Dopalaczy ci nie dam.
Mogą zaszkodzić.
Zostań przy klasyce.
Tylko nie przesadź.
Parę ściech dziennie, aż ci przejdzie.
Kurwa mać!
Co jest?
Ja pierdolę, łap tego kota!
Kurwa mać!
Daj mi go, oskóruję go żywcem.
Oko?
Ja pierdolę!
Przemyj dokładnie.
Kurwa mać!
- No to… - Jasny chuj!
Wezmę kokainę i pójdę.
Będziemy w Points Park jutro od 11 do 13.
Zapraszam na wspólny trening.
Jesteśmy tu w studiu niezwykle podekscytowani.
Powitajmy zwycięzców konkursu BILLT Nation Goldbug.
Zapraszam.
Zwycięzcy zobaczą nasze studia
i przejdą pełną metamorfozę.
Wszystko to z okazji czwartkowej premiery
marki lifestylowej Goldbug.
Zapraszam na zaplecze.
Naszykujcie się i widzimy się po treningu.
Wiadomo, że życie jest krótkie, a wszechświat pełen chaosu.
Nad mało czym mamy kontrolę. Tak mówią fataliści.
A ja pytam, nad czym tę kontrolę mamy.
Czy twój umysł, ciało i święta energia Gai są w harmonii?
Ja mam kontrolę. Ty też możesz.
Zbudowaliśmy to miasto
Od szczęścia dzieli cię tylko styl życia. Gotowi?
Rozgrzewka!
- Zbudowaliśmy to miasto - To ciało
- Rock and rollem - Ciężką pracą i duszą
Ja pierdolę!
Dzięki, że wpadłaś.
Zaskoczył mnie twój telefon.
Nie mogę go znaleźć.
Skurwiel pieprzony. Nigdzie go nie ma.
Spokojnie.
Koty to drapieżniki. Mają to w genach.
Udomowiono je 10 000 lat temu, ale natury nie oszukasz.
Jak malutkie i słodziutkie by nie były,
będą przynosić dary.
Chcą nauczyć nas polować.
To nieszkodliwe, chyba że dla myszy.
Nieszkodliwe?
To normalne?
Dziwne, że znosi je do wanny.
Znosi je wszędzie. Nawet na lodówkę.
Nie wiedziałem, co z nimi zrobić.
Zabierz tego kota.
Uśpij czy coś. To pieprzony psychopata.
Jest w ścianie.
- Co? - Tak. Posłuchaj.
Koty to doskonałe drapieżniki.
Polują jak nikt.
Potrafią rozciągnąć kręgosłup, by się rozpędzić.
Do 50 km/h.
Potrafią ściągnąć łopatki i żebra, by wejść w wąskie szczeliny.
Skaczą na dziewięciokrotność swego wzrostu
i niemal zawsze lądują na łapach.
Ze zdobyczy pozyskują taurynę, ważny aminokwas.
Same wytwarzają go za mało.
Są drapieżnikami z powodu swych…
braków.
Zupełnie jak twój ojciec. Prawda, Leo?
Za tobą.
Kurwa, Jules. Może masz rację.
Może czas na odwyk.
Dość tego.
Ja ci pokażę.
Ani drgnij, kurwa!
Mogę kupić nową ścianę. Nowe mieszkanie!
Hemsworth przyśle mi nowy młot.
Ale ty, śmieciu…
To nic.
To ja. Twój Freddie. Śpisz?
Ja pierdolę.
Kurwa mać.
Nie mam pojęcia.
Coś nie wierzę.
Znam zasady.
Nie widuję się z nimi.
Bo bym cię zabiła.
To na pewno ona?
Stała tuż za tobą, w tej samej peruce.
Musiałeś ją widzieć.
Nie widziałem. Masz screena?
Nie mam, to szło na żywo.
Przykro mi, Tam.
Powinienem był
ją rozpoznać i posłać w diabły.
Posłuchaj.
- Musisz… - Co? Nie.
Prześpij się.
Poważnie.
To niezdrowe. Musisz…
Każę Lauren przekazać Candy, żeby trzymała się od nas z dala.
To nieprofesjonalne.
Wydajesz się zagubiony.
Pewnie tak jest.
Trochę cię zabawię.
Jak się czujesz?
Dobrze.
- Jak noga? - W porządku.
Ale tak sobie myślę…
Może odstawię na trochę Ligodon?
- Dlaczego? - Nie wiem. Poczytałam.
To cudowny lek, wiem. Ale…
Zobaczmy, jak będę się czuć bez niego.
Jak by to wyglądało?
Jesteś chodzącym dowodem.
Obalasz wszystkie tezy tych dupków.
Nie znam nikogo, kto wziął w życiu więcej Ligodonu.
Spójrz tylko.
Jesteś wizją.
Rozkwitasz. Żyjesz bez bólu.
Jesteś moim pięknym, idealnym dowodem.
Ale skoro już proponujesz, nie odmówię odrobiny zabawy.
I jak?
Coś nie tak?
Roddie!
Co się dzieje?
Roddie!
Co się dzieje?
Co się stało?
Zostaw nas.
W porządku.
- Niepotrzebnie cię wezwała. - Skądże.
- To nic. - Obrażasz mnie.
Doktor wpadł tu kilka dni temu.
Bez zapowiedzi.
Diagnoza?
CADASIL.
- Jak u mamy. - Rozumiem.
Czyli…
Zostaje ci pięć lat.
To późny etap.
Dużo mniej.
Wiem, że choroba powoduje halucynacje,
ale nie sądziłem…
- że aż takie. - Rozumiem.
Victorine.
To samo pomyślałem.
Jeśli jej ustrojstwo działa, może mi pomóc.
Zapobiegnie udarom i uszkodzeniom mózgu.
Dobrze. Leki?
Beta-blokery, Risperdal.
Risperdal? Jak ci da przeciwpsychotyczne, to go rozszarpię.
Mógłby dać.
To, co dziś widziałem…
Victorine przyspieszy prace nad swoją cudowną siatką.
- Jak mama. - Przestań.
Co to za…
Prawie ją mam!
Cholera!
Leo, co się dzieje?
Łap ją, jeśli wyskoczy!
Rozgniotę tę pizdę!
Chodź tu!
Co jest?
Nie widzisz?
Stój!
ZAGŁADA DOMU USHERÓW
NA PODSTAWIE DZIEŁ EDGARA ALLANA POE
Napisy: Konrad Szabowicz