Nin o procesamos.
Os axentes aínda están a vomitar.
Os científicos están a prepararse e este…
Si, xefe.
Si.
Entendido.
Non sei a quen demo coñece…
Oia! Non sei a quen coñece no centro,
pero non pode sacar nada.
O xefe di que ten dez minutos. Despois, entramos.
Nin un máis.
Comprendeu? Escoita?
- E non toque nada. - Grazas, sarxento.
Ei, alto.
Sarxento.
Non sei como, pero ten permiso.
Non toque nada!
Hai unha persoa viva!
Foron os aspersores.
Conectounos cos depósitos do tellado,
pero non tiñan auga potable.
Reutilizámolos ó cerrar o laboratorio
para gardar materiais perigosos e evitar multas da EPA.
Volveriamos cando ninguén mirase para tiralos.
Eran…
residuos médicos, moi ácidos, dun…
desenvolvemento non moi legal
que violaba múltiples normas ambientais,
pero non podiamos…
Non podiamos trasladalos, eran moi corrosivos,
e nin debiamos telos.
As multas virían acompañadas de cargos.
Era malo,
e os tanques case non aguantaban.
Xa os estaban comendo, e tamén os tubos.
Nunhas semanas máis
teriamos unha boa lea.
Iamos levalos ó demoler o edificio
para esconder a extracción.
Nunha demolición entra e sae moito,
ninguén o notaría.
Xesús.
E meu fillo entenderíao
se prestara atención ós negocios da familia, pero non.
Foi e contratou o amigo dun amigo dun primo dun amigo
para conectar a liña,
mais non o probaron.
Terrible.
Unha cousa.
Hai algo que non encaixa
coa historia do accidente tráxico.
Pilláchelo, non?
Veña.
Dío.
Os camareiros.
Dis que os camareiros saíron? Todos?
Puideron ir fumar, pero a pregunta é
por que marcharon todos xusto nese momento.
Sabíano. Sabíano, hostia.
Alguén arranxou isto.
Cantos morreron?
Setenta e oito polo de agora.
Meu Deus, as accións apenas sobreviviron ás acusacións.
Arthur, fala con periodistas amigos.
Di que foi unha festa clandestina que non organizamos nós.
Hai criminais na lista de invitados.
Culpamos a un deles, non a Perry.
Camille vaise enfadar se non falamos con ela.
Non podemos facelo.
Ten que vir de fóra da familia. Que Camille non se meta.
Alguén montou unha festa
e Perry estaba no lugar equivocado.
Temos os vídeos das cámaras.
Puxo cámaras, xa estamos a revisalas.
Se alguén non é quen parecía ser, descubrireino.
Vou por eles.
Señor, non pode entrar aí atrás!
Onde demo estabas?
- Que pasou? - Un accidente.
Terrible.
Teu irmán morreu.
Escoitas? Teu irmán morreu.
Si, Perry morreu, vale.
Temos que chamar o resto, vai amencer.
Os programas da mañá van comezar. Farano público.
Tes razón, temos que ir no mesmo carro.
Tráeos.
Temos que falar.
Que hostia pasou? Onde estaba? Que… Que está a pasar?
Temos que falar porque, cando a xente pregunte,
hai cousas que non podes dicir.
Merda, é terrible.
Si que o é.
Todo vai ir a peor.
As investigacións, as demandas, o xuízo… Máis forza para todo.
Vai á merda, Camille. Noso irmán morreu.
Medio irmán.
Mala pécora.
Di o que queiras, pero era un de nós.
Non merecía morrer así.
Merda, ninguén o merece.
- Como non o sabías? - Que?
Non xogues. A información é o teu.
Perry monta unha festa clandestina nun edificio en ruínas
e non o sabías?
Non invitou a súa irmá á orxía.
Só a media irmá?
Non sei como o vou esconder.
Se non sae do hospital, e seguramente sairá,
alguén verá que Morella Usher xa non ten pel.
Vale, xa basta.
Temos que pechar filas, e de verdade.
Dille a Pym que faga o seu e me deixe a publicidade a min.
Teu pai cre que ten que vir de fóra da familia.
Para nada. É ó revés.
Traxicamente, Perry Usher morreu esta noite
nun accidente evitable.
Teremos apoio.
Levamos tres anos sen el.
- Apoio popular. - Vale.
Que farías?
Comezaría con vinte e cinco artigos conmemorativos.
"Perry Usher, fillo dos Estados Unidos, príncipe caído."
Será JFK júnior.
Falaremos con GQ, Us Weekly, USA Today…
Poñeremos a súa faciana en todas as tendas,
que seus amigos conten historias del.
"Lembrades cando levou un amigo da universidade a rehabilitación?"
Ou "lembrades cando pagou as aldeas escola da India e África?"
Non.
Temos unha división benéfica para usar a cara que queiramos.
Lembramos que o fixo, así que fíxoo.
Daba a beneficencia coma Paul Newman,
pero, agora que morreu, podemos divulgalo.
Se nos atacan mentres o choramos, atácano a el.
Que máis?
Perfís de papá, os nosos irmáns e ti, que continuaremos
co seu traballo.
É a nosa quenda.
Fotos no enterro,
pero só ata que pidamos que paren.
A familia Usher síntese perdida, coma todo o mundo.
Sabemos o que é perder xente,
coma cos opioides.
Choramos convosco. Agora, chorade con nós.
O apoio público é un recurso limitado
e non podemos deixar que Pym
gaste algo tan valioso.
Nunha semana, os segundos contan.
Quedo sen tempo e xa perdín bastante.
Vale. Vai.
E estráñavos que nos odien. É por isto.
Non é certo, esta é a forma
na que a familia construíu un imperio.
Ás oportunidades dálles igual o que sofres.
Por iso nos odian.
Non porque nós as aproveitamos, senón porque eles non.
- Oito putos meses. - Tentei seguir as normas.
Dicías que os mantivese a raia, pero a EPA tíñanos vixiados.
Que lles dean. Derruír un edificio non leva oito meses,
só miles de dólares e alguén que o faga.
Era o teu traballo.
Os permisos…
Se fixeras o que dixen
e mandases albaneis a demolelo…
- Podemos falar noutro sitio? - É culpa túa.
Fuches ti.
Ola, cariño.
- Que pasou? - Tranquila.
Non debeu pasar.
Vale.
Onde está?
No quirófano.
Outra operación.
Que pasou? Foi un accidente?
Onde está?
A morte de Prospero Usher é unha traxedia.
Só dicía que non alivia
a dor e a pena que causaron desde a dirección de Fortunato.
Veña, a por el.
Neste último ano…
O FISCAL AUXILIAR FALA DA MORTE DE PROSPERO
…case 50 000 persoas morreron por sobredose de calmantes.
Debe facerse xustiza.
Di que a morte de Prospero Usher é xustiza?
- Iso é. - Claro que non.
- Pois por que compara… - Bum.
… as sobredoses accidentais cos eventos desta noite?
Por iso adoro a Fox.
Mandádelle algo de picar ó fiscal.
Deunos un par de días máis de apoio.
Quere que o faga de verdade? Non o sei.
Toby, demo, todo o mundo sabe
que é un xesto de odio, así que si.
Que tendes?
O da caridade colou.
Vox picou, tragan con todo.
Non falo desa trola, falo da verdade.
De Vic.
O único que nos salvará será executar o confidente.
O máis interesante son os animais de ensaio.
Non dos que morreron, iso é o normal no mercado.
O problema son as cantidades.
- Que pasa? - Non encaixan.
Faltan animais.
Adiante.
Os números van ben cando se informa de mortes
durante un estudo,
pero se debía sobrevivir ó procedemento…
Desfanse do inventario tras uns días.
Un mono menos na instalación sen explicacións, informes nin axustes.
Simplemente cambian os números.
Que pensan?
Case ninguén o sabe.
Digo os empregados do laboratorio.
Que pensan? De que falan nos descansos?
Que os cambia.
Se morre un chimpancé,
din que saca outro, pélalle o peito,
fai unha incisión idéntica e ata o cose.
E di que o animal sobreviviu.
É difícil, tería que desfacerse do outro.
- E recuperar o aparello. - Complicado, hai cámaras e persoal.
Rumoréase que os despeza pola noite
e sácaos a cachiños.
Fan bromas con que plastificou o seu bolso de Birkin
e leva os anacos á incineradora nel.
Vaia.
Vale.
Vale…
Tes enchufe bo no tanatorio RUE?
Aceptable. Nin firme nin débil.
Tráeme vídeo.
Camille?
Sentímolo moito.
A súa perda.
Hai un equilibrio desafortunado…
CUARTO DÍA DO XUÍZO DE FORTUNATO
…pero é un que non nos podemos permitir.
Xesús, entra.
Síntoo. Como estás?
Xenial, marabillosa.
Veña, imos.
Cambio as quendas que podo para marchar da cidade.
- Esperaba ir comer contigo. - Falo en serio.
Conta comigo.
Quédanme dous, despois son toda túa.
- Vale. - Esconderémonos.
Vale?
Queda aquí, toma un té. Volvo en 20 minutos, 30 como moito.
Desculpe. Desculpe.
Debería mirar por onde vou.
- Ti cres? - Estou perdida.
Tiña que darllos á recepcionista,
pero non está e non atopo ninguén.
Podes deixarllo na mesa.
É que teñen todos os meus datos.
Non me importa que se saiba o do corazón,
pero non me gustaría que vexan o meu número da Seguridade Social.
É horrible vivir nun mundo así.
Se tes problemas de corazón,
estás no mellor lugar posible, porque a doutora Ruiz é a mellor.
Lévote ó seu despacho
para que os poñas arriba de todo?
Sería xenial.
Grazas.
Vale. Estás ben?
Si, teño latexos irregulares. Cánsome moi pronto.
Podo levalos eu.
Ti senta.
Traballa aquí?
Si, coa doutora Ruiz.
Marabilloso.
Senta.
MIOCARDIOPATÍA HIPERTRÓFICA
CAMBIOS POSIBLES POR ISQUEMIA DE MIOCARDIO
Es… Es perfecta, non si?
Ei.
Ei!
- Que fas aquí? - Escribinche hai unha hora.
En serio?
- Subiume o comestible. - Teño que prepararte.
Mañá tes entrevistas con GQ, USA Today e PC Gamer.
Imos repasar o plan.
Ademais, Perry morreu, a familia está na merda,
es a punta de lanza da campaña e tomaches un comestible?
Queres?
Pois si, claro.
Tranquilo, fera.
Estaba a virme abaixo, isto equilibrarame.
Sei o que fago.
Outra copa, Camille?
Si.
Creo que si.
Gústame. É xenial.
Deberías traelo coa familia
e presentalo, porque tes que quedar con ese cu.
Dáme consellos de relación, por favor.
Ou ordénallo ós teus axudantes.
Tammy e Froderick chámannos "os bastardos".
A ti, a min e a Perry.
- E a Vic. - Que lle dean.
Por que a odias tanto?
Pero fano.
Chámannos "os bastardos".
Que idade tiñas ó coñecer o vello?
Dezaoito.
Certo. Eu tiña 20.
Grazas. Quérote.
E Leo tamén. Di que ides casar.
Dío el ou son os comestibles, a maría, as anfetas,
o viño, a cocaína e as pílulas?
Tiña 18 anos.
Díxeno agora, non?
Perry era moi pequeno cando apareceu.
Tiña 16 anos ó descubrilo.
Do lixo á elite.
Era un adolescente.
Normal que tolease.
Se cres que isto é a realidade, caes ó abismo.
Fala por ti. Eu non me metín niso.
- Troleiro. - Que dis?
Eu só fago videoxogos.
Non formo parte da lea da farmacéutica.
Só fago videoxogos, sabes?
Non fas videoxogos.
Pagas á xente que fai videoxogos.
Ti non fas nada.
Froderick é coma un grupo homenaxe de Roderick Usher
que toca os grandes éxitos, pero desafinado.
Tammy é Goop co adhesivo dun becho dourado
e nin sequera leva a súa cara, senón a de BILLT, o pallaso do fitness.
E a rede cardíaca de Vic tampouco é súa,
senón da cirurxiá, que para algo o é.
Ti es un gran Gatsby da Xbox ou algo así.
- Vaia. - Eu só o poño bonito.
Papá decidiu que só faga espellismos
e eu son un espello,
reflíctoo todo pero non vou a ningures.
Os Usher non creamos.
Ningún de nós.
Aínda estou co do Gatsby da Xbox.
- Merda… - Non.
- Tendes un gato? - É miña.
Veña, Plutón, deixa a papá Leo, está de loito.
E aí ven máis xente de loito.
Compañía!
Si, montei unha festiña.
Para distraerme, é o que Perry querería.
E o meu sinal para irme.
Mañá pola mañá, preciso que…
Faino perfecto.
Es o primeiro ataque. E todo listo, estás preparado.
Queres quedar?
Non é nada moi aló, só uns amigos e merda da boa, de deseño.
Quero poñerme cego.
Non sei quen non querería estar contigo para iso,
pero non, déixote para que chores ata quedar en coma ti soíño.
Ten coidado.
Atrasarei as entrevistas á tarde.
- Ei, o coidado inventeino eu. - Que tal?
Moi ben. Canto tempo.
Ei!
- Si que hai tempo, non? - Si.
- Entramos a relaxarnos? - Si, déixame iso.
Xa preciso algo.
- Ola, Leo. - Ola!
Trouxen monty.
Queres?
A morte era algo novo para meus fillos. Nunca se enfrontaran a ela.
Pero, coma sempre, os Usher adáptanse rápido.
Se algo lles ensinei, foi a cambiar de rumbo.
Cando a vida te da limóns…
Fai limoada?
Non.
Primeiro, unha campaña multimedia
para convencer á xente de que escasean,
o cal só funciona se os acumulas, os controlas e dominas os medios.
Só os limóns din "quérote", son un accesorio obrigado
para pedidas e aniversario.
As rosas xa non están de moda. Os limóns, si.
Carteis que din que non farás o amor se non tes limóns.
Metes a De Beers no allo
e sacas pulseiras exclusivas con diamantes amarelos.
Fas que Apple chame o novo sistema operativo "OS-Lemón",
con acento na "o".
Cobras un 40 % máis polos orgánicos e 50 % máis polos libres de conflitos.
Fas presión política na capital.
Filtras un vídeo porno cunha Kardashian chuchando un limón.
Thimothée Chalamet leva zapatos de limóns en Cannes.
Fas un hashtag,
as cousas non "molan" nin son "guais", son "limóns".
"Viches a película?"
"Fuches ó concerto? Foi un limón dos bos."
Billie Eilish: "Meu Deus, hashtag… limón."
O doutor Oz recomenda catro ó día
e un supositorio de suplementos para limpar as toxinas,
porque nada asusta máis que as toxinas,
e patentas as sementes.
Escribes código xenético
que fai que se parezan un pouquiño máis ás tetas,
patentas a secuencia xenética dos limóns teta,
fas polinización cruzada
para que circulen na natureza
e demandas os agricultores por violar o copyright
cando aparezan nas súas terras.
Esperas, recadas os millóns e ó rematar,
tras vender o imperio por miles de millóns,
só entón é cando fas limoada.
Perry tiña drogas interesantes no corpo.
De feito, o informe toxicolóxico di que tiña monty no sistema.
Non fixo limoada con iso, verdade?
Que hostia é iso?
Un derivado das rúas da ligodona, a súa droga.
Tíñao no sistema
cando morreu.
Xa ves o que digo.
Pasa todo o tempo.
Químicos afeccionados collen un fármaco aprobado pola FDA
e modifícano.
Hai decenas.
Bágoas de anxo, downset e…
monty, supoño.
Borrouse da autopsia orixinal.
Foi segredo máis dunha semana.
Non o sabía, verdade?
Meu avogado, Arthur Pym, protéxeme.
E é moi bo, como xa sabes.
Esmagoute o caso.
Que pasa?
Desculpa, eu…
Vou tomar outra.
Que dis, Auggie?
Non, grazas.
Imos ver. A ligodona.
Algúns días desexo que non a descubrira.
Era inocente.
A verdade, non se pode evitar cando es novo.
Asumes moitas cousas.
Como que os químicos non menten sobre as propiedades adictivas,
ou que a empresa será ética coa túa proposta, ou…
Non era miña.
A ligodona, digo.
Tírasma á cara e suxires
que matou meu fillo?
Non a creei, non a deseñei, non é a miña…
Dixo vostede que matou a Perry.
A droga non. Merda, non escoitas.
Non foi así…
A ligodona é moitas cousas para moita xente.
Eu son outra vítima dela, coma os demais.
Son o mensaxeiro.
Pero non era miña.
Nunca o foi.
- É miña! - Pare! Espere…
Eu atopei o químico, trouxen isto e vostede pasou.
Que merda é isto de que Fortunato vai comprar Landor?
Empurroume.
Non pasa nada.
Senta se queres.
Penseino e tiñas razón.
A ligodona é una mina de ouro.
Propúxeno eu.
É que tes un acordo exclusivo con Landor?
- Pero… - Non?
Teño un contrato con Metzer.
El creou a ligodona en Landor.
É súa, non de Metzer. Non tiña dereito a negociar con ela.
Teno no contrato.
A propiedade intelectual que cree…
Non.
…en Landor será propiedade única…
Creouna el, é súa.
Por iso é químico, non avogado.
É propiedade de Landor
e eu comprei Landor, así que é miña.
Ata Metzer é meu.
Xa está feito,
e Rod, non falei contigo porque…
Quen es ti nesta ecuación exactamente?
Que pensabas que ía pasar? Teño curiosidade.
Que ías falar un pouco aquí e entón… Que?
Seriamos socios?
Que pasarías do correo á xunta
e consultaría os nosos pasos contigo?
Veña, es máis listo ca iso.
No poderías facer o que fixen, comprar Landor
ou controlar a Metzer
e controlar a ligodona.
Non podes facer nada porque non tes o sangue para iso.
Aínda. Non é culpa túa.
Foi todo idea miña.
As ideas non son nada.
Peidos do cerebro.
Cando a patentas, é un recurso.
Entendes agora?
Escoita.
Hai algo que si que tes, vale?
Parece que non é nada, pero é moito.
Polo de agora, tes a miña gratitude,
e iso pode ser un recurso.
Ata pode ter valor.
Mira, vouche facer un cheque
cun valor de 500 dólares.
Non teño por que facelo, non pago polas ideas,
polos peidos de outros,
pero ti es intelixente, colle o diñeiro
e cómpralle algo bonito á túa muller.
Diñeiro gratis.
Por palabras.
Por aire.
Entraches aquí, o teu cerebro peideou e sacaches 500 dólares.
Se es listo, daraste conta do que vale a miña gratitude.
Agora pensarás "as miñas ideas gústanlle".
Os bos directores queren xente con boas ideas.
A gratitude vale algo máis do que crías?
E agora pensas "esa gratitude vale un ascenso?".
A resposta é si.
Porque se alguén ten boas ideas,
quero que a viaxe en ascensor para chegar aquí dure menos.
Mellor telo no cuarto piso ou no décimo que no segundo soto.
Tardarei menos en escoitar as ideas.
Quizais no futuro o queira aquí arriba.
Neste corredor.
Ó mellor, no despacho do lado.
Entendes a situación? Escoitas o que che digo?
Entendo.
Ben. Pois mellora a túa actitude,
cala a boca e escoita un momento,
porque verás que tes unha oportunidade
para acercarte máis a onde queres chegar.
Ou queres seguir berrando e quedar na rúa?
Iso é.
Sabía que eras listo.
Falemos do teu futuro en Fortunato.
- Coñezo esa ollada. - Que queres dicir?
Estou de celebración.
Que levaches?
Un aumento do 15 %,
subir á cuarta planta e 500 dólares de regalo.
Quiñentos dólares neste momento.
- Axudan moito. - Si.
É moi bo, Roddie.
Lembras cando nos levaron cos Muldoon?
Os primeiros despois de morrer mamá.
Eran horribles. Cinco nenos de acollida, cinco cheques.
Facíano por diñeiro.
Metíannos nun cuarto, racionaban a comida,
cobraban os cheques e quedaban coa pasta.
Roderick non o aceptou.
Desafiounos.
Armou unha boa. Foi por eles.
Cargou.
Que conseguiches?
Quedar pechado nun armario.
Xa.
Eu probei doutra forma.
- Lambiches cus. - Era a súa favorita
entre todos.
Dicíalle que era moi difícil.
"Non sei como o fas."
Ata suxerín formas de recortar
e aforrar máis diñeiro.
Funcionou.
Comezou a verme como axudante,
deume cada vez máis responsabilidades.
Pronto, nin tapaba as contas cando entraba no despacho.
E que pasou?
Servizos sociais.
Desfixérono todo.
Velo?
Cando eu decidín que era o momento.
Non soubo que fora eu ata que estaba esposada.
Ti vas de fronte.
E sempre te amarei por iso.
Rufus Griswold é a señora Muldoon cun traxe caro.
Se cargas, meterache no armario e pecharate con ladrillos.
Canto máis loites, máis porá,
ata que esteas na túa tumba.
Pero agora es máis listo.
Non vaias de fronte.
Ponte ó seu lado,
fai que queira darche a pala,
que che ensine como funciona,
e despois crávaslla.
Podemos comprar a menciña de Tammy.
Xa había tres meses que non podiamos.
Agora si, é xenial.
Fantástico.
E podemos arranxar o aire acondicionado grazas a ti.
Seino.
Sei que túa irmá pasouno mal.
Os dous pasástelo mal.
Tivestes que ser duros desde xoves
e nunca o entenderei.
Nunca poderei, pero…
non me cae ben.
Síntoo, pero non.
"Nenos eramos ela máis eu neste reino alén do mar.
E amemos cun amor que era máis que amor,
eu e Annabel Lee."
Sigue.
"Semellante amor que os serafíns alados do ceo
desexábana a ela e a min."
Hostia.
Identifiquei todas as persoas dos vídeos menos ela.
Canta xente falou con ela?
É difícil de saber. O persoal di sempre o mesmo.
Non lle viron a cara. Tiña unha capa vermella e bo corpo.
Pode que lles pagase.
- Quizais. - Nin iso saben.
Cren que puido dicirlles algo, pero non lembran o que.
Só sentiron que debían saír.
Non me gusta. Quen fai algo así? E para que?
E por que non pediu nada?
Volve investigalos.
A ver se alguén fixo un gran depósito
ou comprou zapatos caros, calquera cousa nestas semanas.
Pode que teñas razón, Roddie. Que fose un terrible accidente.
Pero ten en conta as dúas posibilidades, Arthur.
Claro que si.
Saberemos máis cando Morrie esperte.
Bo día?
- Tarde? - Quen sabe?
Ei.
Fíxenche ovos.
Incrible.
Non podo crelo,
pensei que non espertarías ata mañá.
Limpaches?
Xa ves que si.
Eu que sei. O loito é curioso, supoño.
É Keith.
Di que Liam chegou baldado a casa.
Xa, foi…
Esquecino. Como foi?
Dá igual o que penses, foi aínda mellor.
Alégrame que o esqueceses.
Mellor para ti.
Por que?
Como estaba?
Fatal.
Xa, pero algo fóra do normal? Algo…?
Non dixen iso.
Merda.
Non lembro nada desde que marchou Camille.
Nada sorprendente?
Onde está Plutón?
Eu que sei.
Púxenlle a comida, mira.
En canto espertei.
Pero non a oín…
Merda, deixámola saír sen querer?
Hostia, outra vez non.
Ei, sempre volve.
Canto tardou a outra vez?
Tres días.
Hai unha hora seguía inconsciente.
Está estable, nada máis.
Enténdoo.
Aínda así, querería vela, se é posible.
Mamá?
Mamá, tranquila, estou aquí. Mamá?
Mamá, non fagas iso!
Miña nai espertou, pero está aterrada!
Ma, non fagas iso!
Apurade! Mamá!
Ola, falo con Pam?
Son Victorine Lafourcade,
falamos onte na clínica. Eu…
Si.
Si, iso é.
Mira, revisei os teus papeis coa doutora
e lembrei que falaches de latexos irregulares.
Imos comezar a probar un novo tratamento apaixonante,
un dispositivo.
Serías unha candidata marabillosa.
Só se che interesa.
Chegades tarde. Máis vos vale ter enchufe con Vic,
pero xa falaremos máis tarde, tiven un día de merda
e só quero tirarme e esquecer o mundo.
- Tedes traballo abondo. - Camille.
Non faledes ata que me corra dúas veces.
Hostia.
Tranquila, ti podes.
Co debido respecto, non imos seguir facendo esta parte.
Isto quero escoitalo.
Meu Deus.
Nenos de merda.
Pasou así.
Non o banalices.
- Estamos xuntos e imos en serio. - Polo amor de Deus.
- A dinámica é inadecuada… - Tina.
…e estivemos pensando en como dicirllo,
porque temiamos as repercusións.
Non o digas.
Namorástesvos.
Si.
Vaia merda de día.
Os dous asinastes acordos de confidencialidade fantásticos,
deberiades lelos outra vez,
e tamén formularios de consentimento, así que…
Tamén pensamos daquela que era raro.
Pensastes que era raro? Non son parva.
Como vos dixen cando vos contratei,
pido moito ós meus axudantes.
Sentímolo moito.
Este é un posto de servizo completo.
Non teño… Teño… Mirade.
Teño necesidades,
requisitos específicos
para un estilo de vida sexual único e moi específico.
Non é conveniente que vos emocionase
firmar os formularios
e despois vos namorásedes
un mes despois de que pagase a túa débeda estudantil, Tina?
Non me chamo Tina, son Beth.
Impórtame unha merda, Beth!
Toby e Tina soa gracioso,
así que no traballo es Tina, hostia!
Por que é tan… Au.
Teño unha puta xaqueca.
Vale, querédesvos.
Papóns adorables.
Calquera pensaría que pasar tanto tempo en Fortunato
ensinaríavos algo sobre a química cerebral,
bonecos sexuais cheos de dopamina.
Mándovos un Bizum coa indemnización.
Non dimitimos, só queriamos que o soubese.
Non dimitides, estades despedidos, non me servides
se non podedes facer o traballo
e non vou poder foder con vós sen rir.
Ala, xa está listo.
Cando baixe a norepinefrina,
esteades tirados na cama xuntos
e un tire un peido ó durmir,
lembraredes este momento
e saberedes que foi unha decisión estúpida.
Tedes algo de Vic polo menos?
En serio?
Fágao vostede.
Chega tarde.
Non pasa nada.
É pouco profesional.
Non sería horrible se non vén.
Sufriches moito, aínda que non o admitas.
Chegas tarde.
E Lauren?
Enferma, non quería contaxialos,
pero non se preocupe, traballamos xuntas moito.
Contoumo todo, sei o que teño que facer.
Son Candy.
Candy?
Querida, son quen vostede queira.
Lauren está enferma.
Vale, todo ben? Ou…
Si, isto sírveme.
Vale. Ola, son Bill.
Xenial.
Comezamos coa cea?
Aí… Aí a tes.
Moitas grazas.
Sabes?
Ule que alimenta.
Tiña ganas disto hoxe.
Case che mando un mensaxe ó saír
para pedir que fixeses a piccata de polo.
É coma se o souberas.
Quérote.
Sabía que tiveras un día malo, así que merécela.
Fálame do teu día.
Foi o peor.
Non sei que dicir, nin como sentirme.
Esta traxedia…
Non sei que debería sentir.
Sabes que?
Non falemos de Perry, da familia nin de nada.
Hoxe non.
Hoxe…
Só quero cear co meu marido.
Quero que me atendan
e facer o posible para esquecer o resto.
Para relaxarme.
E quen sabe?
Que tal o teu día?
O meu?
A verdade é que ben.
Rematamos dous vídeos novos, dous capítulos,
e creo que temos por fin supervisor musical.
Vai marcar a diferencia.
Xa.
Vai ser xenial para Goldbug.
Teño ideas para o lanzamento, se queres escoitalas.
Cóntamas todas, cariño.
RESERVADO 24 HORAS
Perdoe.
RESTRINXIDO
- É unha zona restrinxida. - Seino.
Debes ser nova.
Non debería estar aquí.
Meu pai é Roderick Usher.
Seino.
Pero non debería estar aquí.
Meu Deus, que día.
Como te chamas?
Mira, dáme igual.
Escoita, garda de seguridade, non sei se les o diario,
pero foi unha semana dura para a familia
e imos escribir sobre o traballo de miña irmá.
Coñécela? Victorine Lafourcade.
Sei quen é.
E traballas de noite.
Sabes o que fai con eses pobres animais
e engráxache a man
cando pasa co seu bolso de Birkin cheo de cachiños de mono.
Se non queres que audite os teus depósitos
e os compare co teu humilde soldo,
serás lista e seguirás co encrucillado,
ou farei que te despidan e demanden.
Seis letras, "fodida".
Fodida.
Non debería estar aquí.
Sei quen é.
Claro que o sei.
É a lista.
Non debería estar aquí
nin ten por que estar aquí.
Só digo iso.
Abre a porta.
Hostia!
Vas de adrenalina ata as orellas?
Para que o corazón latexe?
Vic, Vic, Vic…
ESPÉCIME
Vic, estás fodida.
Por que a odia?
Hostia puta.
Foron os gregos quen comezaron.
Século IV antes de Cristo. Os primeiros experimentos con animais.
Documentados, polo menos.
Con porcos e cabuxas.
Sabe en cantos animais se experimenta cada ano?
En máis de cen millóns.
Os humanos facemos isto con moitas especies.
É incrible.
As investigacións médicas con chimpancés prohibíronse en 2015.
Dixeron que se podían facer excepcións
se o estudo era crítico para comprender enfermidades humanas
e se facía unha doazón cuantiosa
para a protección dos chimpancés salvaxes.
Seu pai é unha forza da natureza, non si?
Quero que me contes quen demo cres que es.
Por que a odia?
En teoría, deberían ser aliadas. As fillas bastardas de Roderick Usher.
Sería unha alianza magnífica.
Sexas quen sexas, xa estás despedida.
O 90 % das drogas fracasan nas probas en humanos
aínda que superen os estudos preclínicos. Síntovolo, animais.
E que pasa co que non ten que ver coa saúde?
Non sabedes facer carmíns nin xampús anticaspa
sen causar sufrimento a algo.
Adoro o deliciosamente malvados que podedes ser sen motivo algún.
"Despedida" non é bastante.
Vou ordenar que te maten.
E podería.
Elixiu o peor traballo para esconder a súa natureza.
Adícase a limpar merda.
Pola súa parte, Victorine…
Ela elixiu mellor.
É Madre Tereixa para os demais.
Salva a humanidade corazón a corazón,
pero por dentro son as máis semellantes.
Ódiaa porque ela escondeuno mellor.
Ten razón…
Sabe?
Minte.
Énchenos de adrenalina para que pareza que funciona.
Pero non tiña por que vir.
Puido pasar en silencio.
Tranquila.
Na cama.
Pero supoño que ten que ser así.
Síntoo.
Non é persoal.
Tampouco o foi co teu irmán.
É que…
Aquí estamos.
Á merda.
Teño o que quería.
Que raro. E Phil?
Miña nai.
BASEADO NA OBRA DE EDGAR ALLAN POE
Subtítulos: Marcos Carou Balado