Atopouno así? Non tocou nada?
Non, señor. Fichei, fixen a rolda e velaí estaba.
Lin unha historia dun tipo que trincaba cadáveres. Un necrópilo?
Necrófilo.
Iso.
Pero non dicía que levase o corpo ó rematar.
Que pensa? Ladróns?
Levarían as xoias, non o corpo.
Diso nada! Díxenlle que se o volvía ver…
Xa me vou.
Confiscarei a cámara.
Non pode se non me acusa dun delito.
Non me cabree, Dupin.
Xa lle dixen que é cousa seria.
Non pode estar aquí!
Volvín ter que explicarlle ó capitán por que te fixeches pasar por axente.
INVESTIGADOR DE ESTAFAS JÚNIOR
Culpa das suposicións do garda.
- Sería o abrigo. - Moi gracioso.
Unha señora chamou e dixo que súa nai morrera.
Atopou papeis que dicían que vía un doutor.
A filla non o coñecía, non tiña nin idea diso.
Parece que a apuntou a un ensaio clínico,
pero a nai era incapaz.
A filla viu que a sinatura era falsa.
Chamei e saltou o contestador.
Chamo o médico e colga.
Resulta que moita xente se queixou deste estudo.
A señora Brady chamou esta mañá,
avisárona do cemiterio polo da tumba de súa nai.
- E cagáchela aí. - Fun…
- Es imbécil. - Pasou cinco veces!
Cinco tumbas abertas en catro semanas.
Desapareceron cinco corpos.
Todos participaran no estudo.
Os corpos non están.
Non me caes ben. Tiven problemas con xente coma ti.
Coma min?
A oficina é branca coma o leite, por se teme que os invadamos.
Quen dixo nada da túa pel? Si, eu tamén o vin.
Para traballar nisto só precisas chamar e escribir.
E respecto. Tres cousas, supoño.
Respecto? Aquí ninguén reclama responsabilidades e sábeo.
A xente que nos ten que curar fainos enfermar.
Enganamos os moribundos, roubamos ós pobres.
Ascendemos os racistas e deixamos que os demos manden.
O mundo ten que cambiar.
Vale.
Poñamos que gañas.
Se os podes cachar todos,
os avaros, os malvados, os corruptos,
e enfrontarte a eles, que lles dirías?
Sería algo o bastante?
Nestes anos
falei con moita xente que tomou as súas menciñas.
Nais con dores de cabeza,
contables con túnel carpiano, nenos lesionados ó xogar.
Prescríbenlles ligodona coma se fose ibuprofeno máis forte.
Un ano despois, están a meterse heroína en vertedoiros.
Ou mortos.
Non sexas inocente. Non son responsable de que a xente abuse da ligodona.
É un argumento vello e aburrido.
Sabes canta ligodona toma miña muller ó día?
E está ben.
Non era heroinómana cando a coñeceu?
Un gran éxito, estou de acordo.
Sabía que se podía abusar da liberación prolongada.
Sabía que era moi adictiva,
pero anunciou o contrario
porque quería máis millóns que os centos que gañaba
antes de vendela.
Non eran bastantes, e por iso pregunto.
Sería algo o bastante?
Canto diñeiro chegaría para que pensase "xa está"?
Existe esa cifra?
Vaia parvada. Claro que non.
Pero non estamos a falar diso.
Falamos de…
Que?
Meu fillo.
Prospero.
Perry.
Antes da fin, Frederick díxome que pensaba que o confidente era Perry.
Que che estaba a pasar información.
Era el?
Agora xa non importa.
Non importa en absoluto.
Porque o matei.
Sei como morreu Prospero.
Di que aquilo foi culpa súa dalgún modo?
Foi o primeiro dos meus fillos que morreu.
Sei que pensas que sabes o que pasou,
pero é mentira.
O primeiro que debes entender do meu fillo é que estaba,
como mínimo…
tolo.
Merda.
Bo día.
Aínda non durmimos.
Tes que probar isto.
E os meus ovos? Coméstelos?
Importa? Eran ovos de merda.
Eran de gaivota.
De gaivota chorona.
Recollidos en Keyhaven.
Só os hai tres semanas ó ano.
Se cravo isto, non o poderás sacar.
Terás que levalo aí ó hospital
ou empeorarás.
Ninguén tocou os ovos.
Xesús, asustáchesme.
Aquí están. Atopeinos.
Aínda me enfada que teu pai non aceptase a idea do club.
Non recoñecería unha boa idea
se lle metese a pirola en marmelada e a chupase.
Debín pensar iso,
pero só abrín unha botella de Glenfiddich.
E nunca fodes a túa familia. Parece que só os cazas.
Non sei, pode que sexa boa idea. Pasa cando meu pai fode.
Todos os fillos reciben un investimento ó confirmar a paternidade.
Todos os meus irmáns levárona coma se fose un dereito,
pero tes que presentarlla.
E interrógate.
Cando por fin a acepta…
Deberiades ver o que lles fai.
Poncho coma un regalo, pero é un truco.
Esmágate con ese dedo tan feo
e pode que nunca saias.
Que lle dean.
Non lle gustou?
Librámonos dunha boa.
Quen é "Cabrón"?
Frederick, meu irmán.
CABRÓN MENSAXE DE TEXTO
Merda.
Adeus.
En Fortunato, tomamos moi en serio a nosa responsabilidade co medio ambiente
e temos o obxectivo mutuo de cumprir
toda a normativa legal.
Iso é mentira.
E non me chamou ata que imputamos a empresa.
Sinto chegar tarde. Atropeloume un camión.
Desculpen. Este é meu irmán, Prospero.
Que é isto?
Instalacións de probas de Fortunato declaradas en ruínas
que non cumpren a normativa ou, peor, que botan toxinas á auga do solo.
A hostia, son todas nosas?
Admite a súa posesión?
Claro que non.
- Que problema hai? - Inspeccionámolas…
Con orde xudicial ou permiso?
Se non son súas, impórtalle?
Hai probas de toxinas soterradas.
Combustibles, pesticidas, restos, produtos químicos
e metais pesados como arsénico, bencina, cromo, mercurio e chumbo.
Unha en particular era tan ácida que…
- Vale, si, todo mal. - Acepta o achado?
Non, e sábelo, Peter.
Calquera estrutura que posuamos ou controlemos, se viola as normas
e temos a responsabilidade legal,
arranxarémola ou demolerémola o antes posible.
Levan dicindo o mesmo máis dun ano.
Con respecto, sempre é igual.
Non as demolan aínda. Algunhas son minas de ouro.
Se esta é nosa, quero vela.
É perfecta para unha idea de libertinaxe anónima…
Podemos falar un momento?
- Desculpen. - Quere…?
- Imos. - Podo convidala.
Que hostia fas?
Participar no negocio, como pediu papá.
Es a miña sombra.
As sombras non falan
e non aceptan acusacións.
Todo ben?
El fala. Ti non.
Se tes algunha dúbida, só dis:
"En Fortunato, tomamos moi en serio a nosa responsabilidade co medio ambiente
e temos o obxectivo mutuo de cumprir
toda a normativa legal."
Sabes cantos avogados teñen?
- Sete. - Seis.
Vale, pois seis. Sabes cantos temos nós?
Un!
Porque Arthur pode con seis e con sete avogados.
E o que menos falta lle fai
é a Gucci Calígula regalándolles as chaves da tenda.
Pero non tiñas que demoler eses edificios hai seis ou sete meses?
Sei que es ti, cacho merda.
Normal que esteas tan ben cos federais.
Practicas polas noites?
Sei que es o espía.
Cando o poida probar,
servireite a papá en bandexa de prata.
Non fales diso neste edificio, Frederick.
Non son…
Creo que "espía" non é a palabra axeitada,
pero non son o confidente, ou como sexa.
Só vin porque papá mandou…
Só viñeches porque papá fodeu unha crupier de blackjack
nun iate en Cannes hai 25 anos.
Fodeuna tan duro que partiu a herdanza
en seis cachos en vez de cinco.
Bastardo de merda.
Imos montar unha festa.
Aquí.
Mañá pola noite.
Sen límites nin permisos.
Un evento de libertinaxe anónima
nun sitio distinto cada mes.
Só saben onde os que estean na lista,
que é moi exclusiva.
- Un club temporal. - Exacto.
Convites dixitais.
A ligazón só dura cinco minutos.
A lista terá unha cota de asociación das boas.
- Canto? - Dez mil.
Cen persoas na lista xa dan un millón.
Cinco mil na porta por festa, millón e medio.
Nunca no mesmo sitio.
Este edificio é da empresa familiar.
Os laboratorios teñen electricidade e fontanería propios.
A cidade non o descubrirá.
E vano demoler, así que é gratis.
Precisamos temática ou algo?
Non é unha festa de graduación.
A temática é sexo e drogas.
Comeza a medianoite.
- E ponlle vinte mil. - Ceo, vinte mil…
Que sexa unha mascarada.
Vale, supoño.
Que? Non, aínda pode vivir.
- A saturación… - Cae. Era improbable.
- Máis nitratos. - Non farán nada.
Neste punto, nada axuda.
Pois máis adrenalina.
Que? Non!
Oe, Vic!
Victorine, escoita. Non…
Márcaa.
Merda!
Non pasa nada.
Pois claro que pasa, cariño!
En seis meses, perdemos o financiamento.
E viva, contaminaría todo o ensaio.
Pola adrenalina.
Neste punto, non deberiamos nin falar de probas en humanos.
Probas en humanos. Canto van tardar?
- O mono está ben, non? - Si, está…
Os suxeitos reaccionan como previamos.
Traerei os últimos informes máis tarde.
Ten que ser viable en humanos.
Moito antes.
- En seis meses. - Como?
Non, iso é…
Por que?
Preguntaches por que?
Iso déixamo a min, ti pensa nos resultados.
Se non chegas a esas datas…
e pasa o límite para as probas,
se vas perder os meus 200 millóns, diríasmo, verdade?
- Si, claro. - Mírame.
Ten que funcionar.
Veña, non pido tanto.
Se queres éxtase, coca, algún estimulante,
relaxantes, non pasa nada.
Pero non son un cártel. Non teño para toda a festa.
Alguén move tanto peso?
"Move tanto peso?"
Estiveches vendo Narcos ou algo?
Deberías, é fantástica.
E Viagra?
- Teño un alixo. - Si?
Non, son un semental no mellor da vida.
Para que cona precisas Viagra?
Estás na vintena.
Es seme nun 80 %, chéiroo desde aquí.
É que quero que sexa épica.
Papá non cre e os demais rinse de min.
Se dou o golpe e saco millóns da nada,
podería recibir algo do respecto que se debería ter o nome.
Para min é máis difícil. Ti sábelo, pero o resto non.
Xa é duro para os bastardos, pero para min é peor.
Coma se fose bastardo ó cadrado.
Vale, xa o pillo.
Valo facer ben, vale?
A metade dos invitados van levar
e a outra xa van ir colocados.
Vouche dar dous camelos.
É unha boa oportunidade para vender.
O que pase despois é cousa deles, non túa.
Mírame.
Non é o teu traballo.
Es mellor cós camelos
e máis listo cós DJ.
Estás por riba disto.
Valo bordar.
Pero estás por riba disto.
Cando te deas conta, serás imparable.
Vale.
Só por ti,
porque entendo a ansiedade por cumprir nunha orxía pública,
vou por Viagra.
Tes Viagra?
Pois claro.
Teño unha reputación.
Si!
Así me gusta!
SÍNTETE BEN HOXE: BILLT NA CASA
Iso é! Sínteo!
Ti podes.
Imos seguir 60 segundos máis.
- Séntelo? Seguro que si. - Si.
Estás BILLT.
INFORMADORA TESTIFICA
Como comercial, animábana a informar destes problemas os seus xefes?
Non. Disuadíanme de facelo.
Pero informou igual.
Preocupábame que este doutor estivese traficando con pastillas.
Polo que vostede sabe, tomouse algunha medida?
Polo que sei, non. Ningunha.
Investigádea.
SILENCIADO
A ver se atopades algo.
E se non, quizais teñamos que "atopar" algo.
Que tal o día?
Estamos a investigar, pero…
Toby, demo.
Perdoe. Se alguén falou co FBI, non fixo parvadas.
Seino. Os Usher non somos idiotas.
Menos Perry.
Tráeme os arquivos de Vic e Juno.
Non foi ninguén hoxe?
Sabía que seu pai non iría, pero o resto da familia…
Non. E coido que non volveremos.
XEFA N.º 1
Daríalle credibilidade.
Pero imos ver cada segundo, iso asegúrocho.
Aínda cres que Victorine é a confidente?
Quizais.
Podería ser o psicópata de Perry.
Tamén sospeito de Juno, pero as probas de Vic cheiran.
Puideron entrar por aí.
Podes pescudar se pasa algo coa súa rede cardíaca?
Fala, suborna ou ameaza os técnicos.
Que lle fixo?
Perdoa, que dixeches?
Nada.
Eu tamén odio a miña irmá, pero…
Non importa. Non dixen nada.
Fareino.
Sabedes que? Hoxe precisareivos, antes da cea.
Tocas a máscara e lévate á páxina de pagamento.
Queremos ter Apple Pay a tempo e estamos coa lista.
Bo traballo, Faraj.
A idea é telos a todos na pista de baile,
instalamos acolchamento
e acendemos os aspersores. Que chova.
Así comeza a orxía.
Nada de chupar nin foder ata que chova.
Vale?
E dixen friqui con carné, os sete días ben,
festa húmida, ata a sacas do revés.
Agora é así a canción?
- Si? - Si.
Como está a auga?
Non hai. A rede municipal está pechada.
Recomendaríache servir botellas.
Todos van beber Dom.
E os aspersores?
- Secos. - O carallo. Pingaron o meu móbil.
Poden suar un pouco, pero son vellos, non hai presión.
Podo chamar o concello a ver se nos conectan á rede.
Festa seca.
Non queda tan ben.
As probas precisaban auga filtrada propia.
Fortunato non usaría auga municipal nin en soños.
Vistes os depósitos do tellado cando entramos?
Ben, pois conectámolos.
Coma se fose bañeiras.
- Podes facelo antes de mañá? - Si.
Lembrade a regra de ouro.
Quen ten o ouro, fai…
O que?
Perdoa, é un chiste antigo.
Conteillo unha vez.
Lembrade a regra de ouro.
Era dun cómic.
O mago de Id.
A cuarta entrega, creo.
De finais dos 60 e con moi mal gusto.
A portada era un rei gordiño e pequecho nunha torre verde,
observando os seus súbditos cun dedo levantado
e anunciando: "Lembrade a regra de ouro."
"Cal é?",
gritaban os campesiños desde abaixo.
Entón, aparece un atrás e fala.
No último globo, di:
"Quen ten o ouro, fai…"
Está… Está ben?
Oíches falar do CADASIL?
Non.
É outro medicamento do arsenal de Fortunato?
A canta xente matará?
Investigabas fraudes á seguridade social,
formabas parte da industria, deberías coñecelo.
Arteriopatía cerebral autosómica dominante
con infartos subcorticais e leucoencefalopatía.
CADASIL.
Non se chamou así ata o 93.
En fin.
É un declive cognitivo vascular hereditario.
Antes de matar, provoca síntomas coma os da demencia.
Afecta a intelixencia, a resolución de problemas,
o razoamento e a memoria.
Ata pode causar alucinacións.
Fala de demencia vascular?
Non ten cura.
O prognóstico son cinco anos de vida.
Hai fármacos, antipsicóticos,
betabloqueadores, estimulantes… Non, grazas.
Mentiras a min, non.
A única esperanza é a prevención.
Por exemplo, unha nova rede cardíaca experimental intelixente
que dá datos en tempo real dos vasos cardíacos do cerebro.
Daríache tempo.
O mago de Id.
Un chiste do Mago de Oz. Un cómic.
Trataba dun grupo de personaxes nun reino medieval chamado Id.
Eu son máis de Calvin e Hobbes.
Vino por primeira vez fóra do despacho de Rufus Griswold.
Lembras a Gris, verdade?
Aquel desgraciado asunto no cemiterio…
Estabas obsesionado, non si?
Lémbroo perfectamente, Roderick.
Gris. O mafioso orixinal, poderíase dicir.
Todo comeza alí.
Naquel despacho con Rufus Griswold.
O soplagaitas orixinal.
LEMBRADE A REGRA DE OURO!
QUEN TEN O OURO, FAI AS REGRAS!
Dille que non a volva cagar.
E nada de polis. Por Deus, ten un traballo.
É pouco máis ca un xardineiro.
Só preciso que cave!
O Sr. Griswold está listo.
Roderick Usher.
Ai, si.
Lamento o de antes.
Queres beber algo?
Non, estou ben.
Puta FDA.
Fodidos Demos Asociados.
Carter e os Demos non paran.
Xa, Fodidos Demos do carallo.
Perdoa, imos coas proxeccións do terceiro trimestre.
Non, son Roderick Usher. Veño a unha presentación.
Cando lle doeu a cabeza?
Merda, ves vender algo?
Suz, dixeches que era de contabilidade! Non é o seu día.
Síntoo, xa estiven na axenda varias veces. Veño outro día?
Non.
Xa estás aquí, dálle.
Cando lle doeu a cabeza?
- Onte? Esta mañá? - Agora mesmo.
Artrite, dor de lombo, toma ibuprofeno?
Cando doe moito, opioides. Para a dor normal, paracetamol.
E que pasa entre medias? Que está na merda.
Preséntolle a ligodona.
Un opioide revestido con material sintético patentado
que atrasa a absorción.
Non causa efectos nin adicción.
É para lesións serias, cáncer, traumatismos,
pero tamén dor crónica ou leve, incluso temporal.
A mesma pílula.
Só cambia a dose.
Esta industria baseouse sempre no control da dor.
Isto elimínaa.
E non só na UCI. Tamén é para mamá, papá e a rabuñadura no xeonllo do neno.
A dor é algo común.
Todos a coñecemos.
Iguálanos.
E este é o primeiro comprimido para todos.
Esta pílula trae un mundo sen dor.
Primeiro contratamos o químico que a desenvolveu, Metzer.
Ou mellor compramos a farmacéutica Landor.
Xa ten a infraestrutura.
Sacámola ó mercado e creamos un mundo novo,
porque este ten que cambiar.
- Traballas aquí? - Si.
Onde?
No soto dous.
No cuarto do correo.
Na oficina de loxística e comunicación. Non traballo co correo.
Un mundo sen dor. Soa moi ben.
Non só ben. Está a chegar.
Vaia…
Interesante.
Pero o negocio farmacéutico é sucio.
Complexo, sobre todo cos Fodidos Demos.
Hai ensaios, normativas e todo iso.
Xa metemos un pouco os dedos
e é unha lea de carallo.
Estou arranxando un problema gordo.
Un ensaio no que tirei tres anos e 20 millóns por erros químicos.
E aínda que a química saia ben, que nunca pasa,
hai multas, subornos, demandas, xuízos…
Pero por outro lado…
Non obstante, os dispositivos…
Estes son a base da empresa.
Grans no cu, certo é, pero moito máis sinxelos.
Tanxibles.
Prácticos.
Físicos.
E xa son complicados sen química.
Canta xente precisa o vertedesfibrilador
no que gastamos millóns?
Cen mil ó ano, como moito?
Un analxésico forte, universal e non adictivo
é para mil veces esa cantidade ou máis.
E máis importante cós números
e os beneficios, que serían enormes,
Fortunato non sería só unha empresa médica.
Sería un milagre.
E vostede, o seu mesías.
Así se cambia o mundo.
Miña nai traballaba aquí.
No escritorio que agora ocupa Suz.
Deu a súa vida pola empresa.
Á fin, pasou anos agonizando.
Sufría todos os días.
Cada minuto, e eu vino todo, pero non tiña por que ser así.
Si, con isto gañará millóns, élle certo,
pero non o fará por iso.
E ben?
Síntoo, cariño. Equivocouse.
Ola, ceo. Non pasa nada.
- Queda con mamá. - Seino. Non pasa nada.
Vin a súa mesa.
- Era pequena. - A de quen?
De nosa nai.
Levo meses querendo. Por fin entrei no seu despacho.
Vaia, é Incrible!
Sinto o da proposta.
Puiden pasar un tempo coa túa muller,
nunca estivera tanto con Annabel.
E no meu mellor momento, sen dúbida.
Estes días sinto
que me pegaron cunha almofada chea de pomos.
Cala!
Perdoa polo da teta.
Aguanta.
Pregúntome se deberiades pasar dese sitio.
Buscade outras oportunidades.
Sei que tendes unha conexión polo de vosa nai, e voso pai, supoño.
Contáchesllo.
"Hai moitos anos xa vivía, nun reino xunto ó mar,
unha doncela coñecida,
como ben saberán, polo nome de Annabel Lee."
Que pasa aquí?
"E a doncela vivía
sen máis idea que quererme e ser querida por min."
Que noxo.
Hoxe dimitín.
Como?
Homes do demo.
Desenvolver un microprocesador
dun só chip debería outorgar respecto, pero aínda é un club de nenos.
Chúpana uns ós outros
porque inventaron o microcontrolador do puto Simón.
Ó mellor un día pos ti un chip nun xoguete.
Eu estou orgullosa dos dous.
Roddy, ti tentaches algo grande.
Madeline, es unha xenio e saíches dunha situación mala.
Os nenos están sans e contentos, e estamos xuntos.
O diñeiro non o é todo.
Imos ben.
Sodes incribles coa tecnoloxía avanzada.
Roderick coa medicina e Madeline cos algoritmos.
Non son tecnoloxía. Existen desde a antigüidade.
Un algoritmo só é unha secuencia de instrucións
para resolver un problema ou un cálculo.
Pero no futuro, cos ordenadores, poderemos usalos para todo.
Mercados financeiros, investimentos,
prevención médica…
Ata poderán escribir películas e series.
- Malas. - Xa o verás.
Ata imitaremos a conciencia humana.
Estamos a falar da inmortalidade.
E non hai cousas que só a xente triste e falible coma nós pode facer?
Pode un algoritmo escribir un poema coma Roderick?
Roddy.
Que lle dean a ese anano
con ideas minúsculas.
Nós imos cambiar o mundo,
e, se Fortunato non nos axuda, atropelarémolos polo camiño.
Non imos dar un paso atrás.
Avanzamos e,
se topamos cun muro, non retrocedemos: atravesámolo.
Rufus Griswold axudaranos a avanzar
ou esnaquizarémolo e deixarémolo atrás feito anaquiños.
Xesús, Madeline,
cando arrancas, arrancas.
Isto é o que vai pasar
tras contestar todas as preguntas,
que foron moitas.
Cen mil.
Dez mil, pero enténdote.
Remataches o diario?
Todos os días durante catro meses.
Lenore.
Agora, o algoritmo viaxará por internet
e collerá todo o que poida.
Facebook, Instagram,
os teus perfís e publicacións, o teu correo, microdatos…
- E fará unha copia de min. - Unha aproximación por IA, pero si.
Unha ti virtual que pensa e fala coma ti. Que será ti.
Como mola.
A que si que mola?
- Chegou? - Si, señora.
O que teu avó non entende
é que non é só un chatbot.
É o noso legado.
As persoas da antigüidade querían vivir tras a súa morte, coma todos.
Tentaron moitas cousas: momias, pirámides…
Pero falando de momias,
isto ven dereitiño de Exipto.
Collían isto, metíano polo nariz
e sacaban o cerebro cachiño a cachiño antes da momificación.
É unha peza nova para a miña colección de inmortalidade.
É fermosa, vouna usar…
Tes un momento?
Vou saudar o avó.
Vale, ceo.
Que pasou?
Tiñas razón.
Vin os extractos bancarios de Perry.
Gastou un pouco menos estes meses.
Como pensaba. Ou se está facendo vello…
Ou paga en efectivo.
Poderían ser varias cousas. Trafica, fíxose proxeneta ou…
- Ou? - Os federais aínda pagan en efectivo?
Sempre o facían na miña época.
- E a nena coa que casou? - Non ten conta bancaria.
- Está autorizada na de Roderick. - Pois claro.
Sigue buscando.
Descubrirémolo.
- Sorpresa! - Merda.
Pasa, cariño.
Ola, avó. E… avoa?
Non, miña nai, non fagas iso ou pégoche.
Que tal?
Ben, vin visitar a avoa.
Ai, si, está a converterte nun videoxogo ou algo así.
Encántanme os xogos. Cales son os teus favoritos?
Temos que xogar.
- Para coñecernos. - Si, coñecédevos.
As miñas dúas mulleres favoritas.
Vou buscar unhas pizzas.
Veño agora, vós… coñecédevos.
Nunca che preguntei.
Como o coñeciches?
É unha historia divertida.
Sufrín un accidente de coche moi gordo.
Esnaquizoume.
Por dentro.
Máis de tres ducias de fracturas. Colleron a perna e quitárona.
Teu pai estaba no hospital nunha visita de negocios.
Supoño que querían que me vira
porque tiña unha dose de ligodona maior que ninguén.
Eu estaba esperta e foi… moi raro.
Os médicos non paraban de falar diso.
Veu á miña habitación e preguntoume polas pílulas.
Díxenlle que eran boas de carallo,
e resultou que as inventara el!
Contestei que llo agradecía tanto que estaba disposto a soprarlla e…
Iso.
Que precisas, Perry?
Vin deixar isto para Froderick.
Digo, Cabrón.
Síntoo moito, sabes?
Teu pai tamén foi duro con el de pequeno.
E Freddie pode ser…
Ata cando te quere, Freddie pode ser… Freddie?
Non é divertido.
Só digo que o entendo.
Que?
Nada.
Non é nada.
A ver, que?
Vou montar unha festa esta noite.
Moi privada.
E exclusiva.
Soa divertido.
Vaino ser.
Unha festa de máscaras coma as de antes. Libertinaxe anónima.
Un grupo seleccionado,
de elite e discreto.
A medianoite, choverá e todos bailaremos e foderemos.
Vivirás máis en cinco minutos ca Freddie na vida.
Deberías vir.
É unha tolería.
Diso nada.
Eu aínda vexo a deusa ardente con espírito libre que levas dentro.
Non queres facelo ti?
Por unha noite?
Ninguén ten por que sabelo.
É un regalo para ti. Mira…
Pensa na verga perfecta nas túas mans. Na túa boca.
Ou a cona perfecta, se a prefires. Ou ambas.
Sen caras, palabras nin xuízos.
Húmidas, duras e todas túas.
Como te atreves?
Son a muller de teu irmán.
Si.
Ponme quente da hostia.
Convidareite.
Vale?
Mira o teléfono.
Ou espera.
Seguro que non o queres no teu,
así que toma este.
É de prepago,
gástoos coma panos.
O contrasinal é 6-6-6-9-9-9, vale?
Espera a mensaxe ou, eu que sei, tírao.
Ti saberás.
Boas, pasa. Sinto os problemas coa hora, alégrame que puidésemos quedar.
Non pasa nada.
Gústalle esta perruca?
Si, está ben.
Gústame máis que a anterior, a cor vaiche ben.
- Ola, Bill. - Boas.
Para hoxe penso en cea romántica.
Pode ofrecerche comida, cariño e unha cea íntima,
coma se fose unha cita.
Como polo voso aniversario.
Ben, acertaches coa roupa.
Teño un camisón negro de encaixe.
Iso máis tarde.
Adiante.
Que tal o día?
Duro.
Traballei moito.
Síntoo.
Dálo todo.
Toma.
Unha copa de viño,
reláxate.
Hoxe estás fermosa.
Que gana de comer isto.
Imos aló. A toda máquina en tres, dous, un…
Directo, cruzado, gancho, uppercut.
Dereita. Esquerda.
Tedes algo?
Temos contactos no persoal do laboratorio.
Falan de que un animal quizais non sobrevivise,
pero nada concreto.
Demo, Toby.
Toby, demo.
Sabedes como a chamabamos antes, non?
Roderick Usher Experimentos.
Tiña o nome no sinal,
pero foi listo e cambiouno por un xenérico.
De pequenos, chamábao Zoo RUE.
Pero medramos e cambiámosllo.
Agora é o "tanatorio RUE".
Hai rumores de que usan un paralítico non aprobado
para as operacións,
un axente experimental con beladona.
Abúrrome.
E quizais poidamos sacar algo coa eliminación de residuos biolóxicos.
Tres recollidas á semana. Pode ser interesante.
O bo de facerlle un perfil
é que podemos usalo para entrar.
Dicimos que é para o historial do artigo.
Demo, Toby, é boa idea.
Algo está a facer.
Vale, coidado.
Tira da corda.
Unha goleta de madeira.
Vaille encantar ó avó.
- Deberías chamala "Avús". - "Avús."
- Antes chamábalo así, non? - Si.
Ola ós dous.
Ola, mamá.
Eu saio.
Sen problema. Divírtete.
A que hora volverás?
Non o sei.
Nancy está bastante mal, así que vana sacar
para tentar animala.
Nin sequera sei onde imos ir,
pero tranquilo, non será toda a noite.
Cambias as luvas de forno por verniz de unllas.
Pasádeo ben cos barcos!
- Podes probar con isto. - E o tapón.
Precisamos a cera e a corda.
- Témola? - Si.
Todo queda nos armarios.
Carteiras, bolsos, chaves… Non pasa nada metálico.
Nada de teléfonos nin cámaras.
Comprobade que levades a pulseira.
É a vosa chave.
Asegurádevos de que a levades.
O demais queda nos armarios.
Chaves persoais, carteiras, bolsos…
Non pasa nada metálico.
Non pasan teléfonos nin cámaras.
Nada de teléfonos.
Tío, aí estás! Isto é a puta hostia!
Non pode ser.
Espera, perdoa.
Viñeches.
Non sei quen es.
Só hai un camareiro, levo dez minutos a esperar.
Busca a xente con paus de luz vermellos no pescozo.
Levan merda da boa, éxtase de calidade.
E proba un dormitorio.
Hai 12.
O chan son colchóns.
Búscote logo.
Védela?
Seu pai é congresista.
Este vai xogar na NFL.
Jen, mira.
Se te achegas…
- Non será quen creo que é. - Si.
Hostia.
Aquí…
Aquí está o negocio.
A festa foron 2,5, pero o vídeo,
cando comece a chuvia, vai valer moito máis.
O Cabrón vai ser meu.
O que lle queda de suorenta e noxenta vida.
Freddie ten medo ós ascensores.
Sabiádelo?
Como sempre vai polas escaleiras, chámano "Suorento Freddie".
E dalgunha forma casou con iso.
Vou foder todo o que lle importa.
Vale. Linguas.
Quen es?
Pensei que non chegarías.
Non mo puxeches fácil.
Nada que pague a pena o é.
Non contestaches.
Quen es?
Coñézoos a todos.
Fixen a lista con coidado, pero ti non sei quen es.
Podes sacar a máscara, Prospero.
Sabes quen son.
Coñézovos a todos.
Esta festa é das miñas.
E das túas tamén, non?
Gústache?
Si.
A música,
as luces,
a fermosa carne,
tan bonita e delicada…
Pero o recendo…
A suor, os perfumes, as locións e cremas…
Sexo, si,
pero cun toque romano.
Cóntame. E non mintas.
É todo o que querías que fose?
Aínda non.
Case.
"Case" é o momento máis doce.
Prométoche que o momento anterior é mellor que o posterior.
Esa é a verdade deste mundo.
Pero agora chegaches
e é tal e coma o imaxinabas.
E aínda queda tempo.
Para que?
Para paralo.
As cousas coma esta, e todas, teñen as súas consecuencias.
Esta non.
Esa é a idea. Non liches o convite?
Sempre hai consecuencias.
Por exemplo, mírate.
Alguén, hai moito, tomou unha decisión pequena,
e outra, despois unha grande e unha sen ningunha importancia.
Pasou o tempo e naciches.
Aquel día, fuches a consecuencia dunha elección inocente
tomada por alguén cando aínda non existías.
Esa elección definiute toda a vida.
Fuches unha consecuencia, Perry.
E hoxe, es outra consecuencia.
Es unha pécora completamente desequilibrada.
Puidemos divertirnos.
Queda moita noite.
Podemos divertirnos canto queiras.
Sempre me gustaron os nenos malos.
A miña debilidade, supoño.
E os nenos malos…
sempre me adoraron.
Es unha cousiña moi bonita.
Oe! Espera!
Marcha. Xa.
Que rapaz máis bonitiño.
BASEADO NA OBRA DE EDGAR ALLAN POE
Subtítulos: Marcos Carou Balado