Dwójka!
Nic nie zrobiłam. Ja też jestem ofiarą.
Robiłam, co mi kazali!
Dwójka!
To powinno wystarczyć.
Byliśmy już bezpieczni.
Wtedy poczuliśmy ulgę.
A to poczucie ulgi
wywołało wybuch tłumionego gniewu.
Ulało nam się całe rozgoryczenie.
Pieprzone gnoje!
Ty sukin…
Sukinsynu!
Dlaczego mi to zrobiłeś?
Nie powstrzymaliśmy go.
Jego gniew był słuszny,
co usprawiedliwiało przemoc.
Jesteś taka sama,
tylko miałaś szczęście.
Uważasz się za niezłą laskę?
Ja…
Kurwa.
Niemal nie straciliśmy życia.
Ale nie byliśmy tak brutalni jak oni.
Ktoś wyjął baterię.
To ty, prawda? Żeby nie zadziałał?
Czemu powiedziałeś nam o dźwiękach?
Dałeś nam wskazówkę, prawda?
Wiesz co,
jestem zwykłym tchórzem.
Zrobiłbym to samo, gdyby mi grozili.
Proszę, powiedz szczerze.
No powiedz coś.
Powiedz, że musiałeś czekać na okazję, by nas uratować.
Przepraszam.
Co?
Mogę tylko powiedzieć…
że przepraszam.
Po długiej dyskusji postanowiliśmy go uwolnić.
Gdyby nie on,
wciąż bylibyśmy niewolnikami.
Oswobodzony Siódemka ukradkiem otarł łzy.
Wyglądało, jakby wyrażał długo skrywane emocje.
On też musiał czekać na ten dzień.
Zarobiliśmy tyle czasu.
Musiało im się podobać.
Dlaczego nie czuję, że wygraliśmy?
Bo oni zarobili dużo więcej pieniędzy.
Naszą rewolucję nagrodzono wieloma godzinami.
Swój gniew mogłem skierować tylko wobec samego siebie,
bo sam wybrałem niższe piętro.
Dam ci coś do jedzenia.
Po tej utarczce
troje z góry trafiło do swoich pokoi.
Zmieniło się to,
że pokoje przestały być ich osobistą przestrzenią.
Były otwarte całą dobę
i wszyscy mogli z nich swobodnie korzystać.
Dlaczego nie wchodzisz?
Jestem trochę w szoku.
Słucham?
Wszystko to kupiła za pieniądze, które zarobiliśmy naszą krwawicą.
Nie wierzę.
Pieniądze…
dają szczęście.
Od tak dawna…
nie widziałem wody w wannie.
Mój Boże.
Czy tego się używa zamiast nici dentystycznej?
To miejsce jest jak hotel.
Mógłbym już tu zostać.
To jest bidet.
Ma 21,9 miliarda, zarabia 340 000 na minutę.
Mój Boże.
Nie wierzę własnym oczom.
Może wszystko wydamy?
Możemy kupić, co chcemy.
Jak ten bidet.
I tak dalej.
Myślicie, że to w porządku?
Nieważne.
Ona nie różni się od nas.
Będzie potrzebowała kasy.
Pierwszy raz czuję się najedzony.
- Tak. - Ja też.
Ale uczta, nie?
Totalna uczta.
Byłoby idealnie,
gdybyśmy mogli się teraz napić.
- Jednego małego drinka. - Właśnie.
Nie możemy kupować żywności.
Kiedyś kupowałem na targu dzwonkowiec,
żeby zrobić z niego wino.
Nie znam się na winie i piwie,
ale może udałoby się zrobić soju?
Patrzcie. Mamy mnóstwo wody.
Gdybyśmy mogli, byłoby…
Byłoby super.
Osobiście…
lubię odrobinę się napić,
więc nawet byłam na zajęciach z warzenia alkoholu.
Ale już nie pamiętam, jak to się robi.
- Nie przypominam sobie. - Zaraz.
Może pieniądze się przydadzą?
- W sensie? - Cóż…
Może kupimy przepis
na napój alkoholowy?
To znaczy, że możemy kupić, tak?
Chyba tak.
Cena wyskakuje, gdy coś kupujemy.
Patrz!
Sto milionów.
Dla nas to ogromna suma, ale ona zarabia to w pół dnia.
W porządku, nie?
Bolało!
Możemy wziąć twoje sto milionów?
Tak, ale najpierw mnie rozwiąż.
Nie lubię być związana.
Wolę wiązać innych.
- Nie mogę. - Co?
Szlag by to.
JAK ZROBIĆ ALKOHOL
Gotowe.
Mam spróbować?
Na wszelki wypadek nie połykaj.
Posmakuj i wypluj.
Mówiłem, żebyś nie połykała. Trzeba było splunąć…
Jak smakuje?
Kwaśne z początku.
Ale ogólnie gorzkie.
Jak by to ująć?
Smakuje, jakbyś miał umrzeć,
jeśli nie będziesz ostrożny.
To ekscytujące.
Smakuje obrzydliwie,
ale nie mogę się powstrzymać.
- A nie mówiłem? - Serio.
Piątka, zróbmy więcej.
Oczywiście.
- Proszę. - Dziękuję.
Siódemka wygląda, jakby pił drogą whisky.
Jak z reklamy whisky.
Co nie?
Totalnie.
Jak miło.
Jakbyśmy byli na biwaku.
Faktycznie.
Na kempingu zawsze trzeba zjeść ramen.
Tak, ramen.
Mam straszną ochotę.
Zupa…
Bez zupy nie ma posiłku.
Nie jedliśmy zupy, odkąd tu jesteśmy.
Bo nie możemy kupować jedzenia.
Wszyscy macie ochotę na ramen?
Co?
Ramen.
Gorąco!
Ale gorące!
Rany, ale gorące.
Co ty robisz?
Przestań.
Nie widzisz?
Dodałem zieloną cebulkę i jajka.
Pięknie pachnie, co?
Spróbuj.
Pyszne.
Poważnie.
Niesamowita ta zupa!
A może…
wzniesiemy toast zupą?
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Jak długo
chcecie to robić?
Jeśli jesteś śpiąca, wróć do swojego pokoju.
Chodzi mi o ten program.
Nie sądzicie, że powinniśmy skończyć?
Co?
Myślałem, że ustaliliśmy,
że zostaniemy, dopóki nie zarobię miliarda wonów.
Jedynka. Z tym miliardem…
dołożę ci, ile ci zabraknie.
Słucham?
Potrzebujesz miliarda wonów,
więc dam ci
część mojej nagrody.
Czyż nie byliśmy świadkami,
co jesteśmy w stanie zrobić innym dla odrobiny czasu?
Ale nie sądzicie,
że są inne sposoby na zarobienie czasu?
Wymyśliłem kilka rzeczy.
To już za mało, by zarobić czas.
Sami wiecie, że przekroczyliśmy granicę.
A gdy to się dzieje,
nie ma odwrotu.
Ale nie sądzisz, że to niesprawiedliwe?
Tyle wycierpieliśmy.
Powinniśmy ich wykorzystać…
A zrobisz to?
- Co? - Wykorzystasz ich?
Dasz radę?
A czemu nie?
Założę się, że nie.
- Dam radę! - To zrób to.
Jest związana.
No dalej. Zemścij się na niej, zaspokój swoje żądze.
Rób co chcesz.
Nie obroni się.
Trójka.
Opuśćmy to miejsce jako ludzie.
To nasza ostatnia szansa.
Ostatnia szansa,
by odejść stąd bez szwanku.
- Co jest? - Co?
Gwiazdy…
czyż nie są piękne?
W sumie są.
Jesteśmy tu tak długo,
że zastanawiam się, czy okno to całe niebo.
W sensie?
Tylko to tutaj widzimy.
Świat zewnętrzny. Rzeczywistość.
Zanikają,
odchodzą w niepamięć,
w ciemność,
w nicość.
Może ona ma rację.
To może być nasza ostatnia szansa, by odejść z godnością.
Chcę zobaczyć prawdziwe niebo.
Co za zwrot akcji.
Moja córka uwielbia, gdy jej to pokazuję.
Jeśli jest podobna do ciebie, musi być urocza.
Może powinienem był przemycić tu jej zdjęcie.
Niedługo stąd wychodzimy.
Za pieniądze, które zarobiłeś, kupisz jej pyszne jedzenie
i mnóstwo cudownych rzeczy.
Zgodziliśmy się zakończyć program,
gdy skończy się czas, jaki mamy.
Ci z wyższych pięter się zgodzili,
choć nie mieli wiele do gadania.
Sami dobrze jedliśmy,
dobrze ich karmiliśmy,
a nawet dbaliśmy o nich.
- W porządku. - Ja nie chcę.
Przepraszam. Możesz mnie podrapać?
Tuż pod nosem.
Strasznie swędzi.
Nie, bardziej z boku.
Dokładnie tu.
Ale przyjemnie.
To miłe.
Wyobrażałem sobie takie scenariusze.
Dziękuję.
Ale nasze dni były spokojne,
czas mijał bez żadnych wrażeń.
Wypraliśmy znoszone i brudne ciuchy,
umyliśmy włosy.
Byliśmy wypoczęci i gotowi do wyjścia.
Czas powrócić do świata
i do rzeczywistości.
To nasza ostatnia noc.
To prawda.
Dobrze sobie tu poradziłeś.
Ty też, Piątka.
Świetnie ci poszło.
Jak nam wszystkim.
Chodź.
Chodź, Dwójka.
Wszyscy byliście niesamowici.
Żegnajcie.
Było zarazem super i chujowo.
Nie spotykajmy się więcej.
NAGRODA ÓSEMKI 25 666 090 000 WONÓW
NAGRODA SIÓDEMKI 16 319 960 000 WONÓW
NAGRODA SZÓSTKI 10 053 930 000 WONÓW
NAGRODA PIĄTKI 6 212 280 000 WONÓW
NAGRODA CZWÓRKI 3 890 340 000 WONÓW
NAGRODA TRÓJKI 2 333 540 000 WONÓW
NAGRODA DWÓJKI 1 533 620 000 WONÓW
NAGRODA JEDYNKI 766 890 000 WONÓW
Co jest, kurwa! Chodźcie tu!
Co tu się wyprawia?
Dlaczego mamy tyle czasu?
Wczoraj wieczorem na pewno było dziewięć godzin.
To znaczy, że dali nam 37 godzin.
Nawet gdy chodziliśmy po schodach, zarabialiśmy ledwo 12 do 24 godzin.
To nie ma sensu.
Nigdy nie dawali czasu za darmo.
Robiliście coś?
Mówcie!
Ja nic nie robiłem.
Ja wczoraj tylko sprzątałam i spakowałam się.
Nie robiłem nic specjalnego.
Ja też nie.
Co się tu, kurwa, dzieje?
Za mną.
Piątka!
Szukajcie czegoś nietypowego.
Ona chrapie.
Gdzie jedzenie?
Umieram z głodu.
Dam ci później.
Nie widzę nic niezwykłego.
Co tu się dzieje?
Co?
Coś nie tak?
Musimy ją rozebrać.
- Co? - Wszyscy oprócz Piątki, wynocha.
Sprawdzę na własne oczy.
Co?
Wyjść!
Co? Nie wychodźcie!
Nie! Rozbierasz mnie, żeby zarobić?
- Znaleźliście coś? - Nic nie widzę.
Coś się musiało stać.
Próbowaliśmy dowiedzieć się, skąd mamy więcej czasu,
ale nic nie znaleźliśmy.
Serio, co tu się wyprawia?
Jedno jest pewne.
Winowajca jest wśród nas.
Daj spokój.
Nie wzbudzajmy podejrzeń,
skoro nie jesteśmy pewni.
Ona ma rację. Tyle razem przeszliśmy.
Może szkoda im się zrobiło, że to koniec,
więc dali nam więcej czasu…
Co ja, kurwa, gadam?
W tej grze nic nie ma za darmo.
Niczego nie możemy być pewni,
ale musi dziać się tu coś rozrywkowego.
„Rozrywkowego”.
Kurwa mać.
Co ich tak bawi?
Co to jest?
Co tu się dzieje?
Czwórka!
Krew…
Kto ci to zrobił, Czwórka?
Wyrwano jej ząb.
Pierdol się.
Mówiłam, żebyście mnie rozwiązali! Skurwysyny!
Tak mi przykro.
Widziałaś, kto to zrobił?
Obudziłam się w takim stanie.
Co ja teraz zrobię?
Ale boli.
Jest ofiara, ale nie ma sprawcy.
Chwileczkę.
Czemu wczoraj nie było ofiary?
A nie było?
Jeśli uraz nie był widoczny,
nie rzucał się w oczy…
To znaczy…
Chwileczkę!
Co się dzieje?
Jego buty!
Co się stało?
Jego paznokcie…
wyrwane!
I co się dziwisz?
Czemu nie mówiłeś?
Ktoś z was
musiał mi to zrobić.
Chcecie zakończyć program?
Tak łatwo się nie uda.
Robi się, kurwa, ciekawie, co?
Kto to?
Które z was, gnoje,
za tym stoi?
Nie złość się, Dwójka.
Porozmawiamy, jak się uspokoisz.
To byłeś ty?
Nie, to nie ja.
To ty, prawda?
Trzeba było cię zostawić.
Żyłeś w luksusie, będąc po ich stronie.
Robisz to, bo program się kończy, prawda?
Nie rób tego, Dwójka. To już przeszłość.
To dzięki niemu udało nam się uwolnić.
Pomogłaś mu?
Dlaczego tak się zachowujesz?
- To ty? - Słucham?
Bo nie zarobiłeś miliarda?
To nie ja.
Czyli to ty.
Nie! To nie ja!
To co, sam sobie powyrywał paznokcie?
A ty, Dwójka?
Co?
Czy to naprawdę ważne, kto jest sprawcą?
Nie rozumiesz?
Nieważne, kto jest sprawcą,
co najmniej jedno z nas,
a może i więcej, nie chce kończyć programu.
To się liczy.
Nie widzisz tego?
Wszystkim wam odbiło?
Powariowaliście?
Zapomnieliście już, jak się wyrwaliśmy z tego piekła?
Pół dnia zmieniło się w trzy dni.
Jak powiedział Szóstka,
być może ten program nigdy się nie skończy.
Kto tam?
Co jest? Kim jesteś?
Nie wystarczyło ci? Mnie też zaatakujesz, gnoju?
Odwal się! Wynocha!
Nie wyważaj drzwi.
Nie rób tego! Przestań!
Proszę odejdź!
No dalej, skurwielu!
Zaatakuj mnie!
Myliłem się.
Nie próbowali się włamać, tylko uniemożliwić mi wyjście.
Przepraszam.
To jedyny sposób, by temu zapobiec.
W co ty pogrywasz? Zamykasz mnie?
Dwa posiłki i dwie wody dziennie.
Proszę, zostań w pokoju
do końca programu.
Dwójka!
Czekaj. Otwórz na chwilę.
Dwójka!
Nie odchodź. Otwórz i porozmawiajmy!
Dwójka.
Ja też…
mam wejść do środka?
Nie.
Nakarm związanych ludzi i opiekuj się nimi.
Wytrzymajmy jeszcze kilka dni.
Metody Dwójki nie były demokratyczne i liberalne.
Były brutalne i tyrańskie.
Ale był to sposób na zatrzymanie zbrodni.
Wszyscy byli zamknięci i nic się nie działo.
Czas mijał.
Dwójka nikogo nie przesłuchiwała.
Dawała nam jedzenie i wodę.
Program zmierzał ku końcowi.
Dlaczego ona o wszystkim decyduje?
Myśli, że tu rządzi?
Mogła to przedyskutować, ale po prostu założyła kłódki.
Niewiarygodne.
To niedorzeczne.
Zamykanie drzwi niczego nie rozwiąże.
Miało być po dwie porcje.
Następnym razem jej powiem.
Coś takiego jest nie do przyjęcia.
Przepyszne.
Zjedz trochę więcej.
Piątka.
Ząb mnie boli.
Cały dzień leżę w łóżku
i trudno mi jeść.
Daj spokój, Piątka. Mówiłam ci, prawda?
Nie rozwiążesz mi rąk?
Mówiłam ci, że nie lubię wiązania.
Nie mogę się ruszyć,
bo jestem związana.
Czuję się, jakbym była sparaliżowana.
Naprawdę jesteś złym człowiekiem.
Piątka.
Posłuchaj…
Nie możemy chociaż rozwiązać im rąk?
Zostaw ich.
Chodzi o to…
Są związani od kilku dni.
To nie są bandyci.
To dobrzy ludzie.
Tylko…
Nie doszłoby do tego, gdyby nie to miejsce.
Zostało niewiele czasu, rozwiążmy ich.
- Już po wszystkim. - Dość.
Nie gadaj głupot.
Myślisz, że ja tego chcę?
Ja też za chwilę zwariuję!
Co? Jak…
Dwójka mnie rozwiązała.
- Naprawdę? - Tak.
Powiedziała, że to przemyślała i źle się z tym czuje.
Mnie też rozwiązała.
Wreszcie mogę oddychać.
Ciężko było, prawda? Cieszę się, że dałaś radę.
A co z Szóstką?
Nie wiem.
Może nadal jest zła na Szóstkę.
Masz rację.
Pójdę do Szóstki.
Dobry pomysł.
Czy była tu…
Dwójka?
Dwójka
rozwiązała Czwórkę i Ósemkę.
- Tak? - Tak.
Uwolniła je.
Wszyscy są na zewnątrz.
Była tu wcześniej.
Tak?
Co mówiła?
Że mnie uwolni.
Kazała mi czekać, aż coś przyniesie.
Tak?
Wiedziałam. Dwójka jest taka dobra.
Mogłabyś…
mnie rozwiązać?
Ona i tak mnie uwolni.
Nie.
Dwójka sama cię rozwiąże.
Nie!
Tak naprawdę…
boję się.
Co?
Dwójka próbowała mnie zabić.
Co ty pleciesz?
Poważnie.
Próbowała mnie zabić.
Dwójka jest sprawcą.
Wyrwała mi paznokcie,
pobiła mnie i wyszła.
Nie mogła.
Nie wiesz, jak bardzo mnie nienawidzi?
Wiesz, że zginę, jeśli mnie tak zostawisz.
Kiedy wróci, na pewno mnie zabije.
Bardzo się boję.
Nie!
Dwójka nie jest takim człowiekiem.
Porozmawiam z nią.
Nie masz pojęcia,
co ta suka mi zrobiła.
Nie tylko wyrwała mi paznokcie.
Zrobiła też inne pojebane rzeczy!
Nigdy…
nie wybaczę jej tego, co mi zrobiła!
Jeśli to się powtórzy, umrę.
Przysięgam.
Nie odchodź. Zostań.
Jak przyjdzie Dwójka, będę miał kłopoty.
Serio. Poważne kłopoty.
Ja też nie wiem, co robić.
Naprawdę…
proszę…
rozwiąż mi na chwilę ręce.
Chcę cię przytulić.
Napisy: Małgorzata Rokicka