„Jeśli chcesz wziąć udział,
wybierz jedną z ponumerowanych kart i…”
Nie umiem podjąć decyzji.
Nie, ta nie.
Dobra.
Sto razy więcej?
To szaleństwo!
Koc za cztery miliony wonów?
Macie coś w rodzaju śpiwora?
Najtańszego.
Ten jest najtańszy?
Dobra, biorę.
A macie może…
jak to się nazywa?
ZAMIAST JEŚĆ, TRENUJ SWÓJ UMYSŁ.
SKUPIENIE TRZY RAZY DZIENNIE JEST JAK TRZY POSIŁKI.
ZMIEŃ SWOJE ŻYCIE.
Tak jest! Dasz radę!
Czy my, ludzie, żyjemy, czy tylko powoli umieramy?
W medycynie zasada trójek określa zdolność człowieka
do przetrwania w ekstremalnych warunkach.
Trzy minuty bez powietrza.
Trzy tygodnie bez jedzenia.
I trzy dni bez wody.
Umieram.
Zgodnie z tą teorią
umrę dzisiaj.
Wszyscy zastanawialiśmy się, co zrobi.
- Ale tak naprawdę… - Spadaj!
…to my byliśmy bezsilni.
Jedynka.
Co on tam robi?
Próbuję odgonić wrony. Mówił, że go irytują.
Nadal ma na to siły?
Ósemka… Szczerze mówiąc,
wyglądam na wysportowaną, ale jestem strasznie słaba.
Ósemka zamknęła się w pokoju.
Muszę jeść trzy posiłki dziennie.
Zawsze miała jedzenie i wodę. Nie miała powodu, by się ukrywać.
Daj chociaż wody…
Nie robiąc nic, Ósemka zagrażała naszemu życiu.
A my nie mogliśmy na to poradzić absolutnie nic.
Czas znów się wydłużył.
Pewnie lubią patrzeć, jak cierpimy.
Kurwa.
Dlaczego nic nie robicie?
Dlaczego tylko ja ją błagam?
Powinniśmy być pod jej drzwiami.
Niby dlaczego?
To twoja wina.
Jak to?
Przekonałaś nas do głosowania na nią.
Nie uszanowałaś ustalonej hierarchii.
Jakiej „hierarchii”?
W sensie?
To, że miała szczęście i wybrała górne piętro,
nie stawia jej wyżej.
Głodzi wszystkich dla kaprysu.
Ja bym tego nie zrobiła na jej miejscu.
Byłabym miła dla tych niżej.
Zaraz…
Nie o to mi chodziło.
Głupia suka.
Piątka.
Co?
Ósemka.
Kto chce jeść?
Nie odliczą ci nagrody za wyniesienie tego z pokoju?
Tak?
Nie szkodzi. Jestem bogata.
Chodźcie wszyscy!
Ósemka przyniosła posiłki.
Rany. Wyglądają przepysznie.
- Spokojnie. - Nie spiesz się.
Jedzcie powoli, bo wam zaszkodzi.
Ósemka.
Dziękuję bardzo.
Piątka?
Tak się cieszę. To wspaniale.
Nic ci nie jest?
Mam dość.
Dwójka!
Zaczekaj.
Co masz…
zamiar zrobić?
Po co nam te pieniądze, jeśli umieramy z głodu?
Zużyję cały czas.
Co ty wyprawiasz?
Nie umrę z głodu, żeby ta pinda postawiła na swoim.
Odmawiam.
Zakończę to.
Czekaj.
Przejdzie jej.
Dwójka, nie!
Proszę.
Nie mogę skończyć.
Proszę cię.
Nie mogę odejść bez miliarda,
nawet jeśli umrę.
Proszę, Dwójka.
Dwójka…
Błagam cię!
Ma rację. Pieprzyć to.
Po co stąd wychodzić?
Wolę umrzeć niż teraz skończyć.
Kupa!
Ja ją przechowam.
Pójdę na górę, przeproszę Ósemkę i anuluję głosowanie.
I będę przechowywał…
nasze odchody.
Tak będzie sprawiedliwie.
W konkursie talentów…
byłem najgorszy.
Gdy Jedynka nie mógł chodzić po schodach przez swoje nogi,
zgłosił się na ochotnika.
Mnie zabrakło odwagi.
Tak naprawdę,
byłem tchórzem!
Zastanawiałem się, czy to mówić…
ale to jest słuszne.
Przepraszam.
I zgadzasz się na to?
Nieważne, czy się zgadzam.
Toaleta to nic.
Wolę przechowywać kupę, ale napić się wody i coś zjeść,
niż czekać, aż ktoś umrze i program się skończy.
Ja też!
Ja też mogę trzymać kupę.
Szczerze mówiąc, byłam niewiele lepsza od Trójki.
I przekonywałam do głosowania…
na Ósemkę.
Spróbujmy…
się podzielić.
Kupą.
Kurwa. Ona naprawdę płacze?
Zgadza się.
Zrobiłabyś wszystko dla jedzenia, co?
Czwórka.
Zróbmy to razem.
Chwileczkę.
Przepraszam,
ale mogę porozmawiać tylko z nią?
- Co? - Słucham?
Chodzi o to…
że tego nie powinno się rozwiązywać pod wpływem emocji.
Ósemko. To ja, Siódemka.
Nie radzimy sobie zbyt dobrze.
Nasze życie jest w niebezpieczeństwie bez wody.
Nie przemyśleliśmy kilku rzeczy.
Zarobiłaś dla nas bardzo dużo w konkursie talentów,
a myśmy to zignorowali.
Przepraszamy.
Trójka i Czwórka zgłosili się do przechowywania odchodów.
Chcieli też przeprosić za swoje zachowanie.
Otworzyła drzwi.
Tak myślałam.
Czułam, że coś jest nie tak.
Gdy zaproponowano głosowanie, wiedziałam, że to bez sensu.
Mogę tylko to dokończyć?
Jasne.
Naprawdę wszyscy są na mnie źli?
Przychodzili pod moje drzwi.
Nie. Martwili się, że się zdenerwowałaś.
Ja? Nerwy powodują zmarszczki.
Trudno mnie zdenerwować.
Co za ulga.
Myślałam,
że jestem nierozsądna,
ale wszyscy to rozumieją.
Namaste.
Co za odświeżenie.
Uwielbiam to miejsce.
Jest fajnie i jeszcze za to płacą.
Chcę tu zostać jak najdłużej.
Dobra.
Założę się, że zarobiłam dużo czasu, nie dając wam jeść.
Prawda?
O, tak.
No to skoro wam wszystkim przykro,
mogę kupić jakieś ciuchy?
- Tych mam dość. - Jeśli chcesz.
Myślałam ostatnio
o grach, w jakie możemy zagrać.
To będzie ekscytujące!
Ślicznie, skarbie. Ten strój jest dla ciebie stworzony.
- Idealnie. - Naprawdę?
Lepiej niż przedtem.
Jak wyglądam?
Przepięknie.
To prawda. Leży na tobie idealnie.
Dwójce nie podobało się kupowanie ubrań za wspólny czas,
ale Siódemka nas przekonał.
Przynajmniej skończyliśmy po równo.
„Po równo”?
Musieliśmy przeprosić i kupić jej ubrania. Gdzie tu równość?
To, że możemy przeprosić,
oznacza, że stoimy na równi z Ósemką.
Gdybyśmy poddali się jej, zamiast przeprosić,
nie moglibyśmy kontynuować programu w tej formie.
Wszyscy skończylibyśmy
jako niewolnicy Ósemki.
On ma rację.
Gdyby wymyśliła,
że głodem wymusi na nas posłuszeństwo
i będzie nas kontrolować,
musielibyśmy być posłuszni.
Stawką było jedzenie.
To wielka ulga,
że od jedzenia woli ubrania.
I że ktoś tak mądry jak Siódemka jest po naszej stronie.
Następnego dnia
dostaliśmy w końcu zestawy posiłków,
o których wszyscy marzyliśmy.
Mówią,
że trzy filary życia to seks, sen i jedzenie.
Gówno prawda.
Liczy się tylko jedzenie!
Jedzonko!
Jedzenie.
Tak trzeba żyć.
Na tym polega życie.
Oczywiście teraz na dół zjeżdża kupa.
Czwórka bierze połowę,
a ja resztę.
Ale co z tego?
Nic nie jest za darmo.
Jeśli nie mogę tego znieść, nie zasługuję na te pieniądze.
I…
Zatrzymam swoje.
- Dwójka… - Weź resztę.
Dziękuję.
…i Jedynka są święci.
Ja sobie poradzę.
Zaraz, chwila… Czwórka zabiera swoją część?
Dlaczego tyle tego?
UWIERZ, A OSIĄGNIESZ SUKCES
Gdy umieraliśmy z głodu,
Ósemka wymyślała dla nas gry.
A może gra w Króla?
Zasugerowała to tak, jakby to był świetny pomysł.
Zgoda?
Nie chodzi o zmuszanie ludzi do robienia nieprzyzwoitości?
Nie chodzi tylko o nieprzyzwoitości.
Mówisz, co chcesz, by inni robili.
Nie jestem przeciw seksownym zabawom.
Brzmi fajnie. I podniecająco.
Serio? Gra w Króla?
Nie jesteśmy dziećmi. Nie jesteśmy na to za starzy?
Tak bardzo chcą tej kasy?
Kto coś takiego robi?
To dobry pomysł.
Inaczej niż w konkursie talentów, mamy równe szanse.
Ja też popieram!
Ja też.
Jak chcecie.
Ja się zgadzam.
Świetny pomysł.
Jesteś niesamowita!
Uwielbiałem tę grę w szkole!
Wy też, prawda?
Naprawdę w to zagramy? Jesteś najlepsza.
K oznacza Króla.
Piłki są w pudełku.
Kto wylosuje literę K,
wybiera dwie liczby od jednego do siedmiu i mówi im, co robić.
Trzy?
Czy to moje przeznaczenie?
Mam K!
Jestem Królem.
Wybieram dwa i pięć.
Do następnej rundy
trzymajcie się za ręce.
Nie tak się gra w tę grę!
Musisz wybrać coś zabawniejszego.
Ale to ja jestem Królem.
Mnie to bawi.
No dobra.
Kto ma dwa i pięć?
Nie splataj palców.
Przepraszam.
Nie możecie puścić aż do następnej rundy.
Okropna jesteś.
To ma być zabawa?
Przepraszam.
Tak! Jestem Królem!
Skoro runda treningowa się skończyła, podnieśmy poprzeczkę.
Niech Szóstka i Siódemka naprawdę się pocałują.
Gotowi, start!
Poczekaj.
Muszę się przygotować.
To tylko pocałunek.
Gotowi, start!
O Boże.
Jeszcze raz.
Przepraszam.
Dostaliśmy tylko półtorej godziny, nawet po tym.
Są strasznie skąpi.
Było fajnie.
Teraz ja.
Co mam wybrać?
Trzy…
i siedem.
Francuski pocałunek.
Z języczkiem?
Ja pieprzę.
Kto drugi?
Pospieszcie się! Pocałunek!
A jeśli odmówię?
Co się wtedy stanie?
- Słucham? - Czy to nie zależy od Króla?
Podnieśmy poprzeczkę.
Wszystko, tylko nie to.
W porządku.
W takim razie…
połączenie Dwójki z numerem trzy nie jest takie zabawne.
Wybieram numer dwa.
Kto ma dwa?
Dwójka i numer dwa staną do walki.
Jedna runda.
Nadszedł ten moment,
którego Siódemka…
chciał uniknąć za wszelką cenę.
Idealnie.
Mówią, że tylko cipy walczą z dziewczynami.
A nie jesteś cipą?
Jak na tak chudą dziewczynę jesteś mocna w gębie.
Będę walczył na serio.
- Nie odpuszczę. - Dawaj.
- Daj spokój. - Zaczekaj.
O nie. Co robimy?
Jesteś niesamowita.
Ona jest ekstra.
Boże.
Dwójka mówiła, że trenuje. Nie żartowała.
Nieważne, w jakiej branży,
zawodowiec zawsze ma przewagę nad amatorem.
Nawet taki nowicjusz jak ja widzi, że Dwójka się kontroluje.
Czyli oczywistym zwycięzcą tej walki jest…
Poddajesz się?
O nie.
Rany, Dwójka!
To nie brzmi dobrze.
- Nic ci nie jest? - Nie.
To tylko zwichnięcie.
Przestań już, proszę!
O rany!
- On ją zabije. - Zatrzymajcie ich.
Ale nikt się jeszcze nie poddał.
Stój!
- Poddaj się! - O nie!
Szóstka!
- Szóstka! - Przestań!
Proszę cię!
To koniec.
- Uspokój się. - Proszę!
- Przestań! - Poddaj się!
Powiedz to!
Poddaj się!
Dwójka, żyjesz?
Przestań!
To się naprawdę dzieje?
Co za bałagan.
Dostaliśmy 50 godzin, prawda?
Szóstka.
Jak mogłeś zrobić coś takiego drugiej osobie?
On ma rację. Trochę przesadziłeś.
Ona jest w strasznym stanie.
Czyż nie o to chodziło?
Jeśli ktoś znów każe nam walczyć,
powtórzymy to?
Jeśli się odważycie.
Nie.
Od teraz wykluczamy walki.
Nie mamy jak leczyć urazów.
Można kogoś uszkodzić na stałe.
Zostaje nam tylko całowanie?
Czas szybko się skończy.
Ale nie możemy tak grać.
Ja nie potrafię robić takich rzeczy.
Może ustalimy zasady karne?
W tej chwili musimy być posłuszni Królowi.
Ale może ustalimy karę, którą można wybrać w zamian?
Będziesz mógł odmówić walki.
Wtedy wszyscy będą odmawiać wykonywania rozkazów.
Wybierzemy surową karę.
Odmówisz tylko, gdy naprawdę nie dasz rady.
Ta-da!
Widziałam na YouTube, jak to działa.
Głośne to trochę jest,
ale nie zagraża życiu ani nic takiego.
Porażenie trwa tylko chwilę.
Ale przecież paralizatorem można powalić na ziemię konia?
Tylko takimi naprawdę silnymi.
Nie da się ich tak łatwo kupić.
Ten tylko zakłuje.
Mówisz z doświadczenia?
Nie, nigdy tego nie przeżyłam.
Brzmi fajnie!
Ja chcę spróbować.
Poważnie? W ramach kary?
Oczywiście.
Na 100 procent wybiorę paralizator.
Na 200 procent nie wybierze.
Będzie super!
Myślę, że to lepsza opcja…
niż walka.
To prawda.
Może to dobry pomysł.
Okładanie pięściami ludzi, z którymi się mieszka,
jest okropne.
Rozumiem, ale…
No to postanowione.
Jak się tego używa?
Paralizator.
Jedna osoba karana w każdej rundzie.
Możliwe, że żadna.
Jedna szansa na osiem, że mnie wybiorą.
To 12,5 procent.
Niech pomyślę. To w sumie niewiele, prawda?
Chwileczkę.
Innymi słowy, jestem bezpieczny w 87,5 procent przypadków.
Jeśli to przetrwam,
dostanę mnóstwo czasu i pieniędzy.
Przemyślmy to.
Czas dłuższy o 24 godziny daje 43 miliony wonów.
Jeden z ośmiu…
załóżmy, że będę karany najwyżej raz w tygodniu.
„Eksperyment z paralizatorem raz w tygodniu”.
„Nagroda: 300 milionów wonów”.
Całkiem niezła oferta.
Nie ma powodu, by się nie zgłosić.
Wręcz głupio tego nie zrobić.
Jednak z każdą szansą na zdobycie fortuny
wiąże się duże ryzyko porażki.
Największym ryzykiem jest brak doświadczenia.
Serce mi wali na myśl o tym nieznanym poziomie bólu.
Ale policja nie używałaby takiego środka, gdyby był zabójczy.
Ktoś inny musi to przeżyć pierwszy.
Żeby tak się stało…
Lęk źle działa na moje wrażliwe jelita.
Muszę się postarać w tej grze.
Jak tam Dwójka?
Dzisiaj cierpi bardziej niż wczoraj.
Nie przyjdzie.
Ładnie wyglądasz.
Obowiązują te same zasady.
Jeśli nie chcesz wykonać rozkazu,
możesz wybrać paralizator.
Dobra!
Wygląda jak litera.
Niech to będzie Król. K!
Cholera. Pechowa czwórka.
Rany!
Jestem Królem!
Dlaczego znów ta stuknięta laska?
Dobra. Numer cztery
dotknie piersi…
numeru pięć.
Co?
Pod ubraniem.
Straciła rozum?
Jak mogła wybrać coś tak wulgarnego,
niewinnie się uśmiechając?
Co mam zrobić?
Ja mam pięć.
No nie mogę…
Kto ma cztery?
Ale szczęściarz!
Mój Boże.
No to zaczynajmy.
Liczę do trzech.
Czy to w porządku?
Raz.
Czy ja dam radę?
To szaleństwo!
Dwa.
- Trzy! - Chwileczkę!
Co mam zrobić?
To jeszcze raz.
Raz.
Dwa.
Trzy!
Wybieram paralizator! To znaczy…
Przyjmę karę.
Nie trzeba. Po prostu zrób to…
Nie, wybieram karę.
- To nic takiego. - Wezmę paralizator.
Dobrze, Jin-su.
To słuszna decyzja. Wybrałeś ścieżkę moralności.
Muszę wyglądać świetnie.
Tak. Lepiej być dżentelmenem niż łajdakiem.
Chwileczkę.
Możesz ucierpieć, więc lepiej usiądź.
Ja jebię.
Nie chciałem być pierwszy.
Mówią, że lepiej mieć najgorsze z głowy, ale to…
Nie wiem, co mnie czeka,
więc czuję, że się duszę.
Nie będzie aż tak źle, co?
Dasz radę.
Dobra. Dasz radę!
Do dzieła, Bae Jin-su!
Jestem gotowy…
Trójka!
Nic ci nie jest, Trójka?
- W porządku? - Trójka…
Mówiłaś, że to bezpieczne.
Tak myślałam.
Sześćdziesiąt godzin.
Zarobiliśmy jeszcze 60 godzin!
Chociaż dało nam to dużo czasu.
Żyjesz, Trójka?
Ale mokro.
Trzeba było dotknąć mojej piersi.
Nie. Postąpiłeś jak prawdziwy mężczyzna.
Proszę…
żebyście wyszli.
Trójka…
Wyjdźcie.
Proszę.
Nigdy więcej nie chcę doświadczyć takiego bólu.
Następnym razem dotknę tego, co mi każą!
Będę posłuszny rozkazom!
Gdy tego doświadczysz, wiesz,
jak straszna i obrzydliwa jest ta agonia.
Kolejny raz losujemy bilet do piekła.
Nie zostanę ukarany dwa dni z rzędu, prawda?
Błagam, niech to będzie Król. Król!
Król!
Tak! Jestem Królem!
Kurwa.
Moje szanse to 1 na 7, czyli 14%.
- Wybieram jeden… - Proszę.
Tak! Jestem bezpieczny!
Proszę cię.
Tylko nie ja.
I dwa.
To nie ja.
Wreszcie. Nic mi już nie grozi.
Nagła ulga po tej emocjonalnej karuzeli
uwolniła dopaminę w mózgu, przynosząc oczyszczenie.
Kto ma jeden i dwa?
Ja.
I ja.
Co?
- Powtórka? - Nie.
Nie znoszę przemocy.
Rzucę monetą.
Jeśli odgadniesz „orzeł czy reszka”, to w porządku.
Jeśli się pomylisz,
to kara.
Co? Zaraz.
Myślałem, że kara jest tylko za nieposłuszeństwo.
Cóż…
Król może wybrać, co chce, jeśli wylosowani i sam Król się zgodzą.
Dwójka?
Tak.
Zróbmy to.
Szansa to pół na pół.
Dobra. Rzucam.
Ani pewna siebie Dwójka,
ani agresywny Szóstka nie umieją ukryć strachu
po tym, co widzieli wczoraj.
Dobra. Zgadujcie.
Orzeł to gwiazda, a reszka to serce.
Reszka.
Cóż…
orzeł.
Ależ to ekscytujące!
Co?
Ta-da!
Orzeł.
WYBRANA DO UKARANIA
Kurwa.
Dwójka była odważna do końca.
To prawdziwa wojowniczka.
Trochę ukłuje.
Pierdol się.
Co ty robisz?
Po wczoraj pomyślałam, że się przyda.
Tak było wczoraj ze mną?
Ciężka jest.
Czemu jest cięższa niż on?
Zarobiliśmy dwa dni.
Zarabiamy na tym dużo czasu.
To piorunujące!
„Piorunujące”? Wariatka.
Przyda się jej „piorunująca” lekcja.
Za nami 30 dni.
To już trzeci dzień tej przedniej zabawy.
Znów Królem jest ktoś inny.
Znowu ja.
Niektórzy są szczęściarzami.
Wybrała ósme piętro, unika kary
i ciągle zostaje Królem.
Trzy.
Tak! Tylko nie siedem.
I…
Proszę, nie. Nie siedem.
- Nie… - Siedem.
Kto wylosował trzy i siedem?
Bijcie się po twarzach,
aż jedno z was się podda.
Przegrany dostaje karę.
To rozgrywka.
Bez urazy.
- Odpowiada ci to? - Tak.
Bez urazy.
Policzkowanie?
Czemu każe nam robić destrukcyjne rzeczy?
Odpowiedź…
walnęła mnie w twarz,
gdy zaczął się pojedynek.
Ta gra jest idealna, by wzbudzić gniew
i nienawiść wśród uczestników.
Wrogość wciąż rośnie.
Wiem to, a mimo to nie mogę przestać.
Nie chcę znów tego doświadczyć.
Dlatego to zrobię.
Dam z siebie wszystko, zacisnę zęby…
Poddaję się!
Czyli pierwsze uderzenie było lekkie.
Co za upokorzenie.
To Dwójka?
Pewnie chce przeprosić za to walenie po gębie.
Po co? I tak jestem obolały i upokorzony.
W porządku, Dwójka.
- Zostaw mnie… - Nie o to chodzi.
Jedynka coś wykombinował.
Co?
Coś nie tak?
Gra, w którą teraz gramy…
od początku była…
przekrętem.
Co?
Jestem przekonany po dzisiejszych wynikach.
Ta gra…
nigdy nie była
sprawiedliwa czy uczciwa.
Spróbuj zgadnąć. Gwiazdka to orzeł.
Serce to reszka.
Orzeł.
Nie, mylisz się.
Może jeszcze raz?
Jak to zrobiłeś?
To prosta sztuczka.
Czwórka złapała monetę pomiędzy dłonie.
Reszka.
Dopiero, gdy wybrali…
Orzeł.
…pokazała wynik.
To zły sposób.
Gdy łapiesz między dłonie, możesz wyczuć wzór
i odwrócić, jak ci pasuje.
Zaraz, kto dostał…
raczej kto uniknął kary?
Szóstka.
Co tu się, kurwa, dzieje?
Ale to nie wszystko.
Mamy większy przekręt.
Zastanówcie się,
kto ciągle zostaje Królem.
Nie mów…
Gdzie jesteś?
Kto jest Królem?
Ja.
Naprawdę?
Cudownie.
Pierwszy raz, nie?
Tak.
Co…
Co ty wyprawiasz? Przestraszyłeś mnie!
Mogę mieć kolejny atak, jeśli mnie tak zaskoczysz.
Aceton.
Piłeczki pingpongowe zareagują na aceton.
Będą się trochę lepić.
Tak wybierasz Króla.
Nie wiem, o czym mówisz.
Uczestnicy z niższego piętra
wiedzą, że ktoś manipuluje grą.
Jeśli wysuniemy przypuszczenia,
nie przyznają się i zaczną się pilnować.
Nawet jeśli sfałszowali grę,
może nam zabraknąć dowodów.
Ale w końcu popełnią błąd.
Poczekajmy na ten moment.
Myślisz, że ci darują, gdy się dowiedzą,
że za tym stoisz?
Jeśli nie chcesz ponieść konsekwencji…
niech gra toczy się tak, jak powinna.
Nie mogę się doczekać…
jutrzejszych wyników.
Dawaj, Jedynka. Jesteś Królem,
więc powiedz, co mamy robić.
Cztery i sześć.
Rzucę monetą.
Kto ma te numery?
Tak, cztery.
To ja.
A sześć?
To chyba ja.
Wybieram orła.
No to ja reszkę.
To ja rzucę.
Chwileczkę.
Możesz złapać monetę na wierzchu dłoni?
Dobrze.
No dobrze.
Reszka.
Ja?
- Słabo. - Co?
Jak to „słabo”?
Przedtem podobała ci się ta kara.
Tak.
Wtedy tak.
Ale teraz robi się słabo.
Nic podobnego.
Ja się świetnie bawię.
Ależ emocje, prawda?
Świetna zabawa, co nie?
Dotrzymaj słowa.
Dobra.
W końcu…
Będziemy kwita.
Widzisz?
Zadzierasz nosa,
a jesteś tylko człowiekiem,
który sika pod siebie porażony prądem.
Czyż nie tak?
Policzę do trzech i wcisnę guzik.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Co ty wyprawiasz?
Dlaczego?
Przewidywalność jest słaba.
Potrzebny jest zwrot akcji.
Nie sądzisz?
Napisy: Małgorzata Rokicka