WYBIERZ JEDNĄ Z PONUMEROWANYCH KART
„Jedną z kart”?
W POKOJU ZNAJDZIESZ KSIĘGĘ ZASAD
57… 58…
59.
60.
To 210 000 wonów na minutę.
21.
Chcę kupić długopis za 1000 wonów.
Ceny są 100 razy wyższe.
KAMERY W POKOJU
NA ANTENIE… 14 KAMER W POKOJU?
Pewnie dobrze się bawili,
oglądając nas na początku.
Potem pewnie ciekawiło ich, jak reagujemy na różnice w nagrodach
i jak ochoczo chodzimy po schodach,
bo wydaje nam się, że zyskujemy czas.
Ale oni patrzyli i…
Znudziło im się.
Mieli dość.
Tak. Chyba już ich to nie bawi.
- „Nie bawi”? - Ale to dziwne.
Wcześniej coś jednak musiało ich bawić.
A dlaczego nie?
Jedna osoba się zapieniła,
drugiej pociekła krew z nosa.
Zupełnie jak w programie komediowym.
Chwileczkę.
Czyli tak musimy zarabiać nasz czas?
Moimi atakami?
Wątpię, żeby tak było.
Musimy wymyślić coś ciekawego.
„Coś ciekawego”?
CHODZENIE PO SCHODACH WYDŁUŻA CZAS
Założę się, że świetnie się bawią.
Pewnie ryczą ze śmiechu,
że latamy za kasą jak koty z pęcherzem,
gdy oni siedzą przed ekranem.
Chcecie czegoś fajnego?
Pokazać wam coś zabawnego?
W porządku. Cierpliwości.
Witajcie, panie i panowie.
Pozdrawiam. Mówi Trójka.
Pewnie znudziło się państwu nasze chodzenie po schodach.
Przygotowałem więc nowe wydarzenie:
mukbang. Zaczynamy.
Mukbang wymaga odpowiednich dźwięków.
Co? Już idę.
O, Siódemka.
Mamy więcej czasu?
Nie.
Rozumiem.
Co cię tu sprowadza?
Jeśli skończyłeś jeść…
Fajeczka?
Lubię cię, Trójka.
Słucham?
Masz w sobie…
coś takiego, co odróżnia cię od reszty.
Co masz na myśli?
Chodziłeś po schodach zamiast Jedynki.
Nie myślisz tylko o sobie.
Chyba tak.
Inni też tacy są.
Jesteś milszy niż inni.
Nie wysłałeś Jedynce worków, a ja tak.
Chyba pierwszy raz widzę, jak się uśmiechasz.
Niepokoiło mnie to, że nagrody łatwo przychodzą,
ale myślałem, że schody to jest to.
Szczerze mówiąc, chciałem w to wierzyć.
Chodzenie w pocie czoła
miało nam zapewnić zasłużoną nagrodę
za w sumie uczciwą pracę.
Ale się pomyliłem.
Może tak będzie lepiej.
Chodzenie po schodach było zbyt męczące.
Może jest łatwiejszy sposób na rozrywkę?
A co to znaczy „rozrywka”?
Coś zabawnego.
„Coś zabawnego”?
Masz rację.
Ale co potem?
Potem?
Niedługo znudzi ich „coś zabawnego”.
A wtedy przestaną dawać nam czas.
Prowadzący w ogóle nie ingerują w program.
A mimo to wciąż sprawiają,
że sami z siebie oferujemy rozrywkę.
Za czas, czyli pieniądz.
Tak jak ludzie obserwują twórców i influencerów,
i naciskają „Lubię to” albo dają pieniądze.
Ale gdy się znudzą, nagrody się skończą.
Do tego czasu, upojeni nagrodami,
damy im to, o czym marzą, by zaspokoić naszą żądzę kasy.
A o czym oni…
naprawdę marzą?
O prawdziwej rozrywce.
„O prawdziwej rozrywce”?
Gdy znów się spotkamy, zaczniemy dzielić się pomysłami.
Niektórzy zaproponują brutalne i prowokacyjne działania.
Może profesjonalne zapasy?
Zapasy są niezłe.
To dobra rozrywka.
Musimy mieć tę dyskusję pod kontrolą.
Nie uważasz, że to zbyt niebezpieczne?
Nie mamy karetki na podorędziu.
- A jeśli coś nam się stanie? - Właśnie.
Na razie zachowajmy tę propozycję dla siebie.
Jak mówiłeś, skupimy się na rozrywce humorystycznej.
Myślałem o programie rozrywkowym.
Zrobimy coś w stylu programu rozrywkowego.
- Coś śmiesznego? - Tak.
Coś śmiesznego?
- Jakiś skecz? - Nie robię takich rzeczy.
Może zrobimy program randkowy?
To jeden z najpopularniejszych formatów, gwarantuje oglądalność.
„Która para zostanie razem do samego końca?”.
Czy to jednak przesada?
No to może konkurs talentów?
Naprawdę myślicie, że amatorzy będą ich bawić?
To nie jest taki zły pomysł.
Skecze i randki wymagają przygotowań.
Ale konkurs talentów to coś, co możemy zrobić od razu.
Może ktoś spróbuje?
Możemy to wypróbować, zanim podejmiemy decyzję.
Ktoś ma talent, który mógłby zaprezentować?
Na litość boską.
Ze wszystkich…
Skoro nikt się nie zgłasza, to ja zacznę.
Mogę zamówić flet?
Czy flet nie jest kiepski jak na konkurs talentów?
Lepiej zacząć na spokojnie,
niż od razu uderzać.
W końcu tego nie unikniemy…
ale opóźniajmy to jak najdłużej.
Rany, Siódemka…
Orgazm dla słuchu!
To męczennik.
Poświęcił się, by skierować uwagę na czystą rozrywkę.
Siódemka, jesteś boski.
Jesteś po prostu…
Patrzcie! Dostaliśmy ponad 20 godzin!
W końcu poznaliśmy ukrytą zasadę.
Mamy cały dzień!
Siódemka, jesteś super.
Byłeś w cyrku czy co?
Takie mam hobby.
Wszyscy przygotujmy jakiś występ.
Może coś nam wyjdzie.
Skoro mamy więcej czasu,
możemy się zastanowić do jutra.
Teraz musimy omówić coś ważniejszego.
Kiedy chcecie…
zakończyć program?
Dlaczego już o tym myślisz?
Nie możemy o tym porozmawiać,
gdy wszyscy dość zarobią?
To możemy tu zostać na zawsze.
On ma rację.
Zarabiamy, by wydawać na zewnątrz.
Ustalmy granicę, którą wszyscy zaakceptujemy.
Jak zdecydować, co jest do przyjęcia? Każdy zarabia inaczej.
Właśnie.
Ci z wyższych pięter mogą chcieć wyjść wcześniej,
bo zarabiają więcej.
Moim zdaniem
Jedynka powinien zadecydować.
Zarabia najmniej z nas wszystkich.
Choć bywa ciężko,
trzymajmy się razem, póki on nie zechce odejść.
Ty decydujesz.
Ile ci wystarczy?
Bez presji.
Ja…
chcę zarobić miliard wonów.
Potrzebuję tylko…
miliarda wonów.
„Tylko”?
Zarabiasz 14,4 miliona wonów dziennie.
Zakładając, że wydamy 400 000 wonów dziennie…
Zajmie to 75 dni, czyli około dwóch i pół miesiąca.
Tak.
- Zgadza się. - Szybko liczę pieniądze.
Jak chcecie.
Policzmy to:
jeśli Jedynka dostanie miliard, Dwójka dwa,
to ja dostanę trzy.
Czwórka dostanie pięć.
Piątka dostanie osiem.
Szóstka dostanie 13, a Siódemka 21 miliardów.
A Ósemka dostanie 34 miliardy.
Zyskamy, jeśli wydamy mniej.
Ustaliliśmy dwa miesiące
i postanowiliśmy pracować talentem, a nie chodzeniem.
W przygotowania zainwestowaliśmy kasę,
którą zarobił dla nas sprytny nos Siódemki.
I po co to wszystko?
Dlaczego on nigdy z nami nie rozmawia?
Daj mi dziesięć dachówek, które mogę zniszczyć.
Dla mnie też dziesięć dachówek… i cztery deski.
Zrobiła się dziwna atmosfera konkurencji.
Wszyscy wyczuwają się nawzajem, żeby prześcignąć innych.
A jeśli chodzi o mnie, coraz bardziej…
czuję, że oszaleję.
Siedzieć na tylnym siedzeniu. Wtapiać się w tłum.
To było moje motto i sekret bezpiecznego życia.
Nigdy nie musiałem być zabawny, nie potrzebowałem talentu.
Przez jedyne szaleństwo życia trafiłem do piekła.
KONKURS TALENTÓW
Czekałeś na mnie cały czas A ja chcę żyć dla ciebie
Jeśli mnie pragniesz…
Piosenka to dobry początek konkursu.
Gdy usiadłeś przy mnie I pocieszałeś mnie…
10 GODZIN
LICZNIK DAROWIZN
Oczywiście Szóstka popisuje się siłą, łamiąc dachówki.
15 GODZIN
W odpowiedzi Dwójka postawiła na efektowne kopniaki i ciosy.
17 GODZIN
Lepiej, niż myśleliśmy.
Ależ są świetni.
Zaraz oszaleję.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Zwichnięcie, nic takiego.
Opuchlizna wygląda źle.
Teraz Czwórka.
Znów piosenka?
1 GODZINA 50 MINUT
Dobra robota.
Co? Tylko tyle?
Szlag by to.
Nie bądźcie tacy. Dajcie nam więcej czasu. Proszę?
Buziaki!
Pięć minut.
Rany. Nastrój siadł.
Dobra. Kto następny?
Jedynka, masz coś do pokazania?
Cóż, ja…
W porządku.
Nie szkodzi.
Przegrywy zawsze występują na końcu.
Po mnie jest jeszcze dwoje,
nikt mnie nie zapamięta.
Ja!
Teraz ja.
Serce mi wali.
Jakbym stał na scenie.
Boże.
Jaja sobie robi?
18 minut?
Rozczarowujące, co?
Nie no, co ty!
Dobra robota.
Zostały jeszcze dwie osoby.
Powiedz, że pójdziesz pierwszy.
Zostaliście wy dwoje. Lepiej mieć już to za sobą.
Co?
To teraz ja.
Jasne.
Dobry jest!
Dobra, w górę.
30 GODZIN
30 godzin? Super!
Do tej pory zarobiliśmy
74 godziny i 13 minut.
Udawał, że nic nie umie.
Zarobiliśmy trzy dni.
Nikomu nie mogę ufać.
Po ostatnim występie sprawdzimy czas
i porozmawiamy.
W porządku.
Ósemka.
Nie muszę tego robić tutaj, prawda?
Niekoniecznie. Ale jednak…
W takim razie chcę to zrobić w swoim pokoju.
Prześpisz się ze mną?
Co masz na myśli?
Słyszałeś. Seks.
To konkurs talentów.
W konkursie talentów pokazujemy, w czym jesteśmy dobrzy.
Jestem w tym świetna.
Odmawiam.
Dlaczego?
Zgadza się. Tak nie wolno.
- Co ona robi? - Jedynka.
Nie.
Ja?
Nie powinienem.
Co ona knuje? Wszyscy się gapią.
Ja nie.
Zwycięzca.
Mogą to zrobić?
Daj jej spokój.
Ponoć to jej talent.
69 GODZIN
Musi być naprawdę dobra.
O Boże.
Ale dlaczego akurat 69 godzin?
Słucham?
Trójka.
Chcesz się ze mną przespać?
Prześpij się ze mną.
No już, do dzieła.
Trójka.
Prześpij się ze mną.
Proszę.
Póki wody Morza Wschodniego nie wyschną
A Pektu-san się nie skruszy…
Prześpimy się?
Nie licząc zużytego czasu,
zarobiliśmy około 120 godzin.
Dobra robota.
To trochę niesprawiedliwe.
Niektórzy byli do kitu.
OSTATNIE MIEJSCE
Ale wszyscy wzięli udział.
Przepraszam.
Skoro ustaliliśmy, jak zarabiamy
i nie musimy już chodzić po schodach,
co z workami na odchody…
Ojej, racja.
Wciąż je trzymasz u siebie.
Oczywiście to już nie ma sensu.
- Hej. - O co chodzi?
Jasne, Jedynka. Wyleciało nam z głowy.
W porządku.
Zgodziłem się na to.
Ale…
mój pokój jest malutki
i to się robi nie do zniesienia.
Oczywiście. Słusznie.
To co teraz?
To oczywiste.
Będziemy je trzymać w pokojach.
Nie podoba mi się to.
I co z tego?
Skorzystamy z twojego pokoju. Jest największy.
Nie da się ich tam wysłać.
Winda zwozi tylko na dół, prawda?
Toaleta będzie u ciebie.
Nie kłóćmy się już.
Może wybierzemy nową toaletę?
To chyba lepsze niż trzymanie worków w pokojach?
Jedynka był uprzejmy.
Kto inny chciałby zrobić to samo?
Nikogo nie proszę na ochotnika. Myślałam o tym jako o grze.
Zagramy w grę „Zagłosuj na toaletę”.
Zrobimy z tego show.
Super. Przegrany bierze worki.
Uwielbiam dreszczyk emocji.
Jak wybierzemy pokój?
W losowaniu?
Zagłosujmy.
- Co? - Nie liczmy na szczęście.
Co ty znowu chrzanisz?
Ten, kogo wybierze większość, dostanie odchody.
Skończ te gierki.
Nazywasz to głosowaniem,
a to szykanowanie jednej osoby.
Nie szykanujemy.
Głosujemy na najlepszego kandydata.
To demokracja.
Kto najlepiej zaopiekuje się kupą?
No kto? Może ty?
- Uważaj. - Co?
No dobrze.
Kto chce głosować?
Ja.
Was troje i ja czwarty.
Jesteście przeciwni?
Nie jestem przeciwna, ale…
Chyba nie mamy wyboru.
Zaraz. Mówią, że to głosowanie,
ale czy nie zagłosują na przegranego?
Zgadza się, ty i ja mamy problem.
Dostałaś 1,5 godziny, ja 18 minut.
PRZEDOSTATNIE MIEJSCE
No dobrze.
To był mój pomysł, żeby wybrać pokój na toaletę.
- Czekaj. - Jeśli wszyscy chcą głosować, to ja też.
Naprawdę postradała rozum?
Trójka, a ty?
Cóż…
ja też nie mam nic przeciwko.
- Jasne. - Dobra.
Jezu, co ta Czwórka kombinuje?
Na kogo zagłosujesz?
- Ja? - Tak.
To będę albo ja, albo Trójka, prawda?
Raczej nie ty, więc się nie martw.
Skąd to wiesz?
Jest duża szansa, że wybiorą Jedynkę.
A Jedynka?
Do tej pory trzymał nasze worki.
Nie będą chcieli, żeby tak zostało?
Jest taka „teoria rozbitych okien”.
Jeśli miejsce jest brudne,
ludzie nie czują się winni, wyrzucając tam śmieci.
Sumienie nie pozwoli mi na niego zagłosować.
Nie uważasz?
Tak. Oczywiście.
Głosowanie ma pozwolić Jedynce zaakceptować rzeczywistość.
Pomoże mu to przetrwać.
Im dłużej o tym myślę,
tym bardziej nie chcę zrzucać tego na jedną osobę.
Teraz czuję,
że wolałabym trzymać swoje u siebie.
Naprawdę?
Mówię tylko, co czuję.
Przepraszam.
Czwórka.
Co cię tu sprowadza?
Ty też tu jesteś, Siódemka.
Nie ma tu Jedynki?
Dokąd poszedł?
Czwórka.
O rany.
Powiem wprost.
W głosowaniu
chcę wybrać Ósemkę.
Co?
Czemu jesteś na zewnątrz?
W pokoju śmierdzi.
Dlatego tu jestem. Nie przejmuj się.
To okropne. Widzę, przez co przechodzisz,
i strasznie mi przykro.
Który pokój najmniej ucierpi na byciu toaletą?
Ósemki.
Jest największy.
W nocy nic nie zjedzie z góry windą.
Do tego najwięcej zarabia.
Ale pieniądze nie mają z tym nic wspólnego, prawda?
Nie słyszeliście o „oblesse noblige”?
Czy coś takiego?
Wiesz, o ile więcej dostaje.
Powinna wziąć na siebie więcej obowiązków.
To okropne, że oddajemy odchody Jedynce.
Jak długo będziesz to znosić w tak małym pokoju?
No i?
Kogo chcesz przekonać?
Co?
Nie chcę nikogo przekonywać. Tylko rozmawiamy.
Myślałeś o tym,
na kogo zagłosujesz?
Ale czy nie jesteś blisko z Piątką?
Jest zbyt miła, żeby można było na niej polegać.
Czwórka mówi, że przekonała Jedynkę do głosowania na Ósemkę.
Jedynka o miękkim sercu nie wyraził swojej opinii,
ale widziała zgodę w jego oczach.
I wreszcie Dwójka.
Dwójka.
- Spadaj. - Dobra.
Ona nie.
Oprócz nas i Jedynki, są jeszcze cztery głosy.
Nie wystarczy?
Siódemka! Jesteś w środku?
Nie może mnie tu znaleźć.
Naprawdę.
A, tu jesteś.
Co robiliście?
Tylko paliliśmy.
Może pogadamy?
Jasne.
Do zobaczenia.
Na razie.
Mało brakowało!
Dziwnie by to wyglądało.
Oczywiście!
Nie tylko dziwnie.
Pewnie wpadłby w szał, że chcemy zagłosować na Ósemkę.
Jasne. Jak myślisz, na kogo zagłosuje Szóstka?
Czy to nie jest oczywiste?
Na kogoś z nas albo Jedynkę.
Prawdopodobnie.
Zagłosuj na Trójkę.
Myślałem o Jedynce, ale Trójka wypadł słabo.
Zapytałem Ósemkę. Ona zagłosuje tak jak ja.
Nie komplikujmy tego, dobra?
Nie wiem, czy trzeba było to mówić Siódemce.
Wygadałam się, bo przyszedł.
Nie dołączy do nich, prawda?
Nie! To nie jest taki typ.
Nawet nie wysyłał swoich worków Jedynce.
Ale nigdy nic nie wiadomo.
W porządku?
Jasne.
Musimy trzymać się razem, choćby nie wiem co.
Oczywiście.
Obiecaj, że mnie nie zdradzisz.
Skądże!
Ja zawsze dotrzymuję słowa.
Każdy dostał dzień do namysłu przed anonimowym głosowaniem.
Ale ja się denerwuję.
Ja, Siódemka…
Po chodzeniu po schodach i konkursie talentów
nasz trzeci sposób na zyskanie czasu
to „Zagłosuj na toaletę”.
Zacznijmy zatem głosowanie.
Jedynka, zapraszam.
Teraz policzymy głosy.
Trójka.
- Jeden głos to nic. - Jasne.
Trójka.
Ósemka.
Ja?
Ósemka.
Trójka.
Skąd te głosy…
Dobrze.
Trójka i Ósemka mają po trzy głosy,
więc mamy remis.
Nieważny głos.
Co? Nieważny?
Tak. A teraz ostatni.
Czego chcesz?
Głosuj na Trójkę.
Myślę, że masz pecha.
Jak na swoje talenty, masz za niski numer.
Dwa miesiące to długo.
Spędźmy je miło.
Jak?
Jak mamy to zrobić?
Chyba nie gadam do ściany.
Są różne sposoby.
Mogę odłożyć jedzenie i dać ci je później.
Jeśli czegoś potrzebujesz, mogę ci to kupić.
Ale dlaczego…
właśnie Trójka?
Jest też Czwórka.
Trójka…
jest do kitu.
Ten taniec!
To była obraza tańca.
To prawda.
No dobrze.
Ósemka.
Tak!
Ja?
Daj mi to.
To naprawdę ja?
Ósemko,
twój pokój zostaje toaletą.
Nigdy nie głosowałam na coś takiego.
Niewiarygodne.
Zazwyczaj wybrany dostaje brawa, prawda?
Masz rację.
Prosimy o brawa.
Dali nam 24 godziny za głosowanie.
Więcej niż się spodziewałem.
Wygląda na to, że uznali to za ciekawą treść.
Jak mogli nie uznać?
Całą dobę harowałam prowadząc kampanię.
Cieszę się, że Ósemka się tym nie przejmuje.
Ciekawe…
kto na mnie głosował.
Słucham?
Dostałem trzy głosy.
Jeden od Szóstki, drugi od Ósemki,
ciekawe, od kogo trzeci.
Nie sądzę, żeby to była Dwójka.
Czyli to była Czwórka.
Zastanawiam się, czy mnie zdradziła,
po całym tym gadaniu.
Też jestem ciekaw, ale czy to ma znaczenie?
Wiem, ale…
Nie myśl o tym.
- Ale i tak… - Już po wszystkim.
Papierosa?
Tak. Jasne.
- Zostawiłem fajki w pokoju. - No tak. Jasne.
- Chodź. - Dobra.
Przyda ci się, gdy jest jasno.
Dziękuję,
że mnie wysłuchałaś.
Jak chcesz to wszystko zrobić sam?
Komu chcesz to oddać?
Słucham?
Wszyscy próbują mnie przekonać.
A ja nie wiem, o co im chodzi.
Sytuacja jest do bani, ale szczerze mówiąc,
powinniśmy słuchać ciebie, bo najwięcej wycierpiałeś.
I tak bym na nią zagłosowała.
Zasłużyła na to.
Musi się nauczyć robić coś dla innych.
Dla mnie…
ważne było to,
że ma wielki pokój.
Będzie jej łatwiej
znosić te worki.
To też prawda.
A może jednak nie?
Zaraz, co powiedziałaś?
Co się dzieje?
Poprosiłam o klucz do jej pokoju, żeby iść do łazienki,
a ona odmówiła.
- Co? - Ja to zrobię.
Przepraszam, Ósemko.
- Zagłosowaliśmy wcześniej, prawda? - Tak.
- Twój pokój zdobył najwięcej głosów. - Zgadza się.
Czyli od ósmej rano do północy
używamy go jako toalety.
Nie besztam cię ani nic,
wyjaśniam tylko nieporozumienie.
To żadne nieporozumienie.
Co?
Wiem, że tak się umówiliśmy.
W takim razie daj mi klucz.
Poprosiłaś nawet o brawa za wygraną w głosowaniu.
To jakiś absurd.
Dziękuję za oklaski.
„Dziękuję”?
Ósemko!
Rozumiem, co czujesz.
Ale wszyscy jedziemy na tym samym wózku, więc wspierajmy się.
Chwileczkę.
Na tym samym wózku?
Słucham?
Dlatego nie powinnam być dobra dla ludzi.
- Pa. - Zwariowała?
Ale ustaliliśmy zasady.
Nie może się nagle wycofać.
Na początku nie będzie łatwo.
Dajmy jej trochę czasu.
Gdyby tylko o to chodziło.
Słucham?
Nieważne.
Ja pieprzę. Co za banda dupków.
„Dupków”?
Tak po prostu sobie idziecie?
Jak się dziś mamy załatwiać?
Ona potrzebuje czasu, by to przetrawić.
Używaj dziś swojego pokoju.
No nie wierzę.
Jak mogła tak sobie odejść?
- Tak, wiem. - Co ona knuje?
Zgodziliśmy się na to.
Właśnie. Co ona knuje?
Tak wtedy myślałem.
Ale odpowiedź Ósemki przyjechała windą.
Serio?
„Jestem…”
Co to ma być, do cholery?
„…inna niż wy”.
Pieprzona suka.
Zastanawialiśmy się, co zrobi. I zrozumieliśmy…
że mamy przesrane.
Napisy: Małgorzata Rokicka