Trumf, trumf, Misia Bela
Misia Kasia, konfacela, Misia A, Misia B…
Misia Kasia, kon-fa-ce!
O rany.
No to jestem.
Może trzeba było wybrać pierwsze piętro.
Co się dzieje?
Boże!
Fajnie będzie!
No to słabo.
Poproszę duże lustro…
Jedwabną koszulkę…
Materac.
I koc!
Z mikrofibry.
I przenośną toaletę.
I nic nie zostało!
Zapewniają jedzenie i napoje.
A co ze stołem?
Białko.
Żelazo.
Idealnie.
Jak ładnie!
Ale macie śmieszne miny!
„Śmieszne”?
Właśnie się dowiedzieliśmy, że każdy dostaje inną nagrodę.
Niech każdy powie, ile ma.
Ile dostajecie?
Ja dostaję…
80 000 wonów za minutę.
80 000?
Ja 30 000 wonów.
- Ja 20 000. - A ja 130 000.
Zaraz. Co to ma być?
Każdy ma inaczej?
A ty, Siódemka?
Ile wyciągasz za minutę?
Dostaję 210 000 wonów.
Czyli Ósemka ma 340 000 wonów.
Skąd wiesz?
Potrafisz zgadywać liczby?
Nie. W nagrodach od pierwszego do ósmego piętra
jest pewien schemat.
Suma dwóch wcześniejszych liczb daje trzecią.
Jedynka dostaje 10 000 wonów.
Dwójka ma 20 000.
Tak.
Masz rację.
Jak to dodamy, mamy trzecią liczbę.
Dlatego Trójka dostaje 30 000 wonów.
Tak, zgadza się.
Ja jestem na czwartym piętrze,
więc jeśli dodam 20 000 i 30 000,
mam 50 000.
Zaraz… Dostaję 80 000 wonów…
To suma nagród Trójki i Czwórki.
Kolejne piętro…
50 000 i 80 000, czyli 130 000.
Zgadza się. Czyli ja mam 210 000 wonów.
W ten sposób Ósemka…
Dostaje 340 000 wonów.
Zgadza się.
To ciąg Fibonacciego.
CIĄG FIBONACCIEGO
Słyszałem o tym.
Ale co to ma wspólnego z naszą nagrodą?
Dlaczego to stosują?
Nie znam intencji naszych gospodarzy,
ale wydają się interesujące.
Ciąg Fibonacciego
tworzy złotą proporcję.
- Złotą proporcję? - Tak.
W ciągu Fibonacciego,
jeśli podzielimy liczbę przez liczbę poprzednią,
wraz ze wzrostem liczb proporcja dąży do około 1,6.
Stosunek 1 do 1,6 to złota proporcja,
ponieważ ludzie postrzegają ją
jako bezpieczną i piękną.
Na przykład wymiary karty kredytowej
mają złotą proporcję.
Tak się składa, że karty, które wybraliśmy na wejściu…
Są wielkości karty kredytowej.
Czy to nie jest niesprawiedliwe?
To był przypadek.
To pojebane.
Sami je wybraliśmy.
Przestańcie marudzić. Rozejrzyjmy się po pokojach.
Ósemka dostaje 340 000 za minutę, 489,6 miliona wonów dziennie.
Siódemka dostaje 210 000 za minutę, 302,4 miliona wonów dziennie.
Szóstka zarabia 130 000 za minutę, 187,2 miliona wonów dziennie.
Piątka: 80 000 za minutę, 115,2 miliona wonów dziennie.
Czwórka: 50 000 za minutę, 72 miliony dziennie.
Trójka: 30 000 za minutę, 43,2 miliona wonów dziennie.
Dwójka dostaje 20 000 za minutę, 28,8 miliona wonów dziennie.
Co za klitka.
Uwaga na głowę.
Jedynka zarabia 10 000 za minutę, 14,4 miliona dziennie.
Ależ to wkurzające.
Mogłam wybrać ósme piętro.
Nie ma sensu teraz żałować.
Wybraliśmy karty losowo.
Ja za bardzo nie miałam wyboru. Zostały tylko dwie karty.
A i tak wybrałaś lepiej niż ja.
Wiecie co…
Co to za program, który nie przekazuje tak ważnych informacji?
Czy to w ogóle legalne? Trzeba to zgłosić.
I tak szczęściarze z was.
Myślałem, że 10 000 wonów za minutę to dużo.
Jedynka…
Przykro mi.
Powinniśmy uważać, co mówimy.
Słucham?
Nie ma potrzeby.
Nie chciałem was zawstydzać. Po prostu miałem pecha.
Miałem inne karty do wyboru.
Poza tym przez moje nogi
miałbym problem z wyższym piętrem.
Wasze miny są bezcenne!
Co się tak cieszysz?
Gówniara.
Co?
Nie robimy nic złego.
Przestańcie się obwiniać.
Nie wybraliśmy wyższych pięter celowo.
Trening zrobiony.
Czy dostajemy 10 000, czy 340 000 wonów na minutę,
i tak wszyscy mamy ten sam cel.
Utrzymać się w programie jak najdłużej
i zmaksymalizować zysk.
Czyż to nie cel?
To popieprzone, ale on ma rację.
Jak już skończycie jęczeć,
pójdziemy coś zjeść?
Jasne. Chodźmy coś zjeść.
Chodźmy.
Jedzenie i woda…
Ile wyślecie na dół?
I tak jest słabo, że tym niżej płacą mniej.
Mamy też mniej jeść?
Nie.
Wymyśliłem, jak sprawiedliwie podzielić się jedzeniem.
Mogę coś zasugerować?
Każdy bierze jeden zestaw.
Od ósmego do pierwszego piętra, po jednym na osobę.
Wygląda świetnie.
Jesteśmy w ekstremalnej sytuacji.
Współpraca jest ważniejsza niż kiedykolwiek.
Musimy działać razem i ufać sobie nawzajem.
Kiedy Jedynka weźmie swój zestaw, zostaną cztery.
Co?
Czemu dajemy mu jeszcze cztery?
Nie dajemy wszystkich Jedynce.
Nikt nie będzie głodował, jeśli weźmiemy po jednym.
Ale jeśli chcecie więcej,
możecie zejść na pierwsze piętro i podzielić się resztą.
System, w którym nikt nie jest stratny.
Na koniec zawsze można się podzielić resztkami.
To zbuduje wśród nas zaufanie.
Weź te przyprawione.
- Te? - Tak.
Dlaczego?
Bo są ostre.
- Skończyłeś? - Wcinaj.
Mniam. Pycha.
Masz pomysł, co nas tu czeka?
Słucham?
Nie wiemy, czego się spodziewać, więc się boimy.
Mówiłeś, że nie wiesz, czego się spodziewać,
więc się boisz.
Mam pewien pomysł, czego mogą chcieć.
- Czego? - Hej!
Co ty tam robisz?
Co ty wyprawiasz?
Zostało nam tylko 15 minut!
Która lepsza?
Nie kupiła ich za nasz czas, prawda?
Jeśli chcesz kupować ciuchy, rób to w swoim cholernym pokoju!
Dlaczego tutaj?
Bo inaczej nie będę ich mogła nosić tutaj.
A po to chcę je mieć.
Po co ci kostium bez wody?
- Do opalania. - Głupia suka.
Życie ci niemiłe?
Przegadajcie to. Nie strasz jej.
Przez to tacy jesteście?
Czas zawsze możemy przedłużyć.
W jaki sposób?
Nie wiecie? Naprawdę?
Jak przedłużyć?
Na schodach!
- Na schodach? - Tak.
Jest tu mnóstwo schodów.
Czas się wydłuża, gdy po nich chodzimy.
- Masz jakiś dowód? - Dowód?
Chwileczkę. Jak to było?
Nie wygłupiaj się, gadaj!
Powiem ci, jeśli mnie przeprosisz.
Co?
Powiem ci, jeśli przeprosisz za wyzwiska.
Ja to zrobię. Zajebiście przepraszam.
Nie ma czasu. Gadaj!
Czyli nie?
Ty pizdo!
No już, mów.
- Co jest? - Miejmy to z głowy.
Co z nami?
- Nie! - Tak nie skończymy!
To nasza jedyna szansa!
Po co nam dowód? Mamy niecałe 10 minut!
- Dobra. - Spróbujmy.
Kurwa mać! Jesteś tego pewna?
Ciągle maleje!
Zostało niecałe 30 sekund!
Koniec? Tak po prostu?
Mamy 24 godziny!
A nie mówiłam?
Mówiłam, że to schody.
To właśnie robiliśmy, prawda?
Oglądaliśmy pokoje, ogarnialiśmy jedzenie…
Zauważyłam, że czas się wydłużył.
Genialna jestem, co?
I tak odkryliśmy ukrytą zasadę.
Chodzenie po schodach wydłuża czas.
CZAS TO PIENIĄDZ
CHODZENIE PO SCHODACH WYDŁUŻA CZAS
Myślałem, że to koniec.
Rany, o mały włos.
Mam pewien pomysł, czego mogą chcieć.
Konfliktu. Chcą, byśmy walczyli między sobą.
Ataki z zewnątrz sprawią,
że będziemy współpracować.
Ale wewnętrzne konflikty…
Jeśli się skłócimy,
to koniec.
Musimy być drużyną dzięki współpracy i wytrwałości.
Siódemka to ma łeb na karku.
Musi mi starczyć na jak najdłużej.
Trzy…
Dwa kawałki wystarczą.
Nie wystarczyło.
Wkurza mnie, gdy o tym myślę.
Zarabiam 40 milionów dziennie. Dlaczego tak sobie żałuję?
Nie bój się! Kup! Zrób to!
Halo? Idę na całość. Poproszę toaletę turystyczną.
Taką zwykłą.
Tak.
Poproszę.
Zwrotów nie ma, prawda?
Ta wstrętna suka.
Nie wierzę, że kupiła ciuchy. Jak mnie to wkurza.
Szlag by to. Co za irytująca laska.
Daliśmy radę.
To wszystko dla nas.
Tyle zarobiliśmy…
Zaczynamy?
CHODZENIE PO SCHODACH
+ 210 000 WONÓW + 20 000 WONÓW
+ 30 000 WONÓW + 50 000 WONÓW
+ 340 000 WONÓW + 80 000 WONÓW
+ 130 000 WONÓW + 10 000 WONÓW
Gdy odkryliśmy, że chodzenie po schodach wydłuża czas,
biegaliśmy w górę i w dół, aż nogi odmawiały nam posłuszeństwa.
I robiliśmy się coraz głodniejsi,
więc wpadaliśmy do Jedynki.
Byliśmy wykończeni,
ale nie mogliśmy narzekać.
Nawet nie czuję, że zjadłam.
Jedzenie raz dziennie
i podskubywanie resztek to za mało.
Codziennie chodzimy po schodach w górę i w dół.
To za dużo.
Nawet jeśli ceny są 1000 razy wyższe,
i tak chcę coś kupić.
- Jak te hot dogi na dole. - Ja chcę burgera.
A ja kurczaka.
Podzielmy się.
Powinniśmy podzielić się pracą.
Każda drużyna będzie chodzić po schodach co drugi dzień?
Jednego dnia pracujemy, drugiego odpoczywamy.
Resztki jedzenia dostaje drużyna, która pracowała.
Czyli ma dwa posiłki dziennie.
W wolne dni wystarczy jeden.
Tak. Zgadzam się.
Jeden posiłek wystarczy. Lepiej odpoczywać.
Też się zgadzam.
Ja też.
No to spróbujmy.
Ciekawe, ile czasu zyskamy.
Może tak się podzielimy?
Ja zmieniam drużynę.
Tej nie lubię.
Przeze mnie?
Czy ktoś chce się zamienić z Dwójką?
Marudna laska. Bandzior.
Szurnięta.
Od razu widać, jak to się skończy.
Mnie wszystko jedno, w której drużynie jestem.
Jak miło.
Po dwóch mężczyzn w każdej drużynie. Idealnie, prawda?
Tak, świetnie.
Podział był świetnym pomysłem.
Perspektywa odpoczynku po ciężkiej pracy
dawała nam nadzieję i motywację.
A najlepsze jest to,
że w dni pracy możesz najeść się do syta.
„Ci, którzy nie pracują, nie jedzą”.
- Nic ci nie jest? - Poobijałam plecy!
Przepraszam cię.
- Nieważne. - Przykro mi.
Bardzo przepraszam. Serio.
W porządku?
Nic mi nie jest.
Przestań się uśmiechać i do roboty!
Przez ciebie nie zyskujemy czasu.
Co ty robisz?
Zastąpię cię.
Słucham?
Odpocznij. Zastąpię cię.
Zgadzacie się?
- Nie mogę… - Daj spokój.
Moje ciało potrzebuje ruchu.
Nie…
No brawo.
NASTĘPNEGO DNIA
Musisz być zmęczona. Dwa dni z rzędu.
Nic mi nie jest.
DZIEŃ PÓŹNIEJ
Pomóc mu…
czy nie?
Mam pomóc czy nie?
Pomóc? Czy nie? Powinienem pomóc?
Mam pomóc czy nie? Pomóc czy nie? Zaraz…
Hej, przepraszam! Jedynka!
Odpocznij. Ja to zrobię.
Słucham?
Boże, nie.
- Daj spokój. - Dziś ja muszę.
Serio. Wczoraj za dużo zjadłem.
Źle mi się trawi.
Odpocznij i zregeneruj się.
Boże.
Bardzo mi przykro.
W porządku.
Przepuść mnie.
Przepraszam. Uwaga, idę.
Jesteśmy wykończeni.
Biegamy, jakby od tego życie zależało.
Usiądź sobie.
Wyręczam kolegę z drużyny.
Fajnie, co?
Łatwizna!
Trójka! Nie możesz tak tu siedzieć.
- Chodźmy. - Daj mi jeszcze pięć sekund.
Chodź. Wstajemy.
To nie…
Spróbuj wstać.
Powoli, proszę.
Zjedz coś, proszę.
Smacznego.
Dziękuję.
Tędy.
Będziesz jadł?
Słucham?
Naprawdę zamierzasz jeść?
Czwórka, daj spokój.
Tak szczerze mówiąc,
czy to nie Trójka powinien jeść?
Potrzebujesz dwóch posiłków, skoro nie pracowałeś?
Spryciara.
I tak masz więcej, bo Ósemka nie je.
Pogięło cię?
Nie mówię, że masz nie jeść.
Mówię tylko, że to niesprawiedliwe.
Zjedz coś…
Trójka, idź.
Pracowałeś za mnie.
- Jasne. - Nie wygłupiaj się.
Myślisz, że pomogliśmy dla żarcia?
Że on będzie jadł ze spokojnym sumieniem?
Nie mam racji?
Masz.
Nie przejmuj się nimi. Idź.
Marudzą, bo mają dość i są zmęczeni.
To prawda.
Idź coś zjeść. Tak to działa.
Nie przejmuj się mną.
Nie! Proszę cię.
Idź już.
Daj spokój. Po prostu zjedz.
- Dziękuję, Trójka. - Jasne.
- Nie… - No już.
Powiedział, że nie ma nic przeciwko.
W porządku?
Oczywiście.
Przez tego dupka
trafiłem w to przeklęte miejsce…
UFAM TOBIE
i wspinam się po schodach jak szalony. Ty sukinsynu.
SZCZWANY LIS
To wszystko twoja wina.
Moje nogi.
Jedzenie!
Co to jest?
Serio, co jest, do cholery?
- Trójka! - Tak?
Coś spadło?
Myślałem, że to jedzenie, ale przysłali worki na odchody.
- Na litość boską. - Jedynka o nie prosił.
Przemyślałem to.
Skoro nie radzę sobie ze schodami
i inni mnie zastępują,
pomyślałem, jak mogę pomóc inaczej.
I cóż…
Jedynka martwił się,
że nas blokuje przez swoje schorzenie.
Pomyślałem, że będziemy kwita, jeśli będziecie mi wysyłać…
swoje worki na odchody.
Naprawdę?
Zastanawiając się, co mógłby robić dla grupy zamiast pracy fizycznej,
spojrzał na windę z wydawką.
Pomyślał, że można nią wysyłać inne rzeczy, nie tylko jedzenie.
Dzięki propozycji Jedynki mieliśmy teraz pracownika sanitarnego.
Gdy wszyscy wypełniają swoje role,
społeczeństwo osiąga równowagę i sprawnie działa.
Jedynka znalazł swoją rolę,
coś, co było warte wymiany.
DZIĘKUJĘ
Mniej podatni na głód dzielą się jedzeniem.
Odpocznij.
Ja to zrobię.
Sprawniejsi dzielą się siłą.
Inni oferują swoją przestrzeń do wspólnego użytku.
W sumie to całkiem uczciwy układ.
Do zobaczenia.
Cześć, Jedynko!
Dzięki temu będzie ci wygodniej.
Nie ma potrzeby. Wszystko gra.
Skończyłeś już jeść?
Jeszcze nie. Chyba za szybko jadłem. Źle się czuję.
Rozumiem.
Na co tak patrzysz?
Czas…
ostatnio nieregularnie się wydłuża.
Wczoraj wystrzelił przed północą,
a teraz zwolnił.
Myślisz, że za mało chodzimy po schodach?
Nie wiem. Każdy ciężko pracuje.
Widziałeś to? Dostaliśmy dodatkowe dziesięć minut.
Ale wszyscy robią sobie przerwę po posiłku.
Ktoś wszedł na górę?
Kurwa. Co jest nie tak?
Mówiłam wam. Zaczynają skąpić nam czasu.
Ledwie rośnie.
Chcą, żebyśmy przyśpieszyli pracę?
Nie jesteśmy sportowcami.
Mam już dość.
- Słucham? - Co?
Mam tego dość.
Nie możemy przestać pracować.
W co ty pogrywasz?
To już nie jest fajne.
Powodzenia.
Zamknij się i rób swoje.
Dlaczego?
Nie powinieneś pracować ciężej niż reszta?
Zarabiasz więcej niż my.
Nie powinnaś się bardziej starać?
Czy ty i ludzie na niższych piętrach
nie powinniście pracować więcej?
Co?
Pomyśl o tym.
Nie chcesz wydać własnych pieniędzy,
więc kupujesz papier toaletowy i inne tego typu rzeczy
za wspólny czas.
Jeśli wykorzystujemy czas na zakupy,
to ci z najwyższych pięter płacą więcej, nie?
Ta wariatka…
Bądź co bądź, czas to pieniądz.
…ma trochę racji.
Dla Dwójki godzina jest warta tylko 1.2 miliona,
a dla Ósemki aż 20,4 miliona wonów.
Pa.
Gdy wykorzystujemy wspólny czas,
ci z wyższych pięter wydają więcej pieniędzy.
Nie myślałem, że używa mózgu, a okazała się bystra.
Wspinajmy się po schodach, zamiast tracić czas na kłótnie.
Zaraz program się skończy!
Chodźmy z nimi.
Powinniśmy pomóc.
Na pewno chodzenie po schodach daje nam czas?
Co?
To dziwne.
Chodzimy po schodach w tym samym tempie.
Ta podła suka.
Straciliśmy czas, zamiast go wyrobić.
Może już nie będzie się wydłużać?
Masz rację.
Robimy to od ponad sześciu godzin.
Nic nie zarobiliśmy.
Zaraz północ, musimy iść do pokoi.
Dziś nic już nie zrobimy.
Co? Czas się właśnie wydłużył.
Właśnie wzrosło!
- O 20 minut? - Tak!
To 20 minut, prawda?
Musi mieć opóźnienie.
Najwyraźniej znów działa.
Wiedziałem!
Baliśmy się bez powodu. Wiedziałem.
- Co za ulga. - Tak.
Tak się cieszę.
Pewnie zaraz znów pójdzie w górę.
Już północ.
Wracajmy.
Dobra robota.
Chodź do środka. Dobra robota.
Chodźcie wszyscy!
Chyba nie dali nam czasu. Pospieszcie się!
Zacznijmy biegać.
Już!
Szybko.
Nawet nie naliczyli nam czasu za wczoraj.
A jeśli to znów na nic?
Nie mamy innej opcji.
Wchodźcie po schodach!
Pieprzone bzdury.
- Przewróciła się! - Czwórka!
- Co? - Ona właśnie…
Zaraz.
- Ma atak padaczki. - Co?
To padaczka! Nie dotykaj jej!
- Padaczka. - Musimy…
Znasz się na tym?
- Byłam pielęgniarką. - Jest na to lekarstwo?
Potrzebuje fenytoiny.
Nie ruszaj się.
Co ty gadasz?
Nic nie róbcie. Ona nie umrze.
Co?
Padaczka nie zabija.
Ale może uszkodzić jej mózg.
Lek nie będzie tani.
Jeśli zużyjemy resztkę czasu, to koniec gry!
Jesteś pieprzoną bestią.
Zejdź mi z drogi.
Potrzebujemy leku na padaczkę! Fenytoiny!
Ale jazda.
Nie widzicie tego, co ja?
Nie widzicie?
Czterdzieści godzin?
Ale fajna zabawa.
To nie dzięki schodom
mieliśmy więcej czasu.
A dzięki czemu?
Więc co?
Co daje nam czas?
Coś, co…
podoba się widzom.
FENYTOINA
Napisy: Małgorzata Rokicka