ฉันเคยคิดว่าตัวเองจะแตกต่างออกไป
ต่อให้ไม่ได้เป็นถึงประธานาธิบดี นักเขียนนิยาย
ไอดอลหรือเจ้าของตึกก็ตาม
ฉันก็มีหลายอย่างที่อยากทำและลองทำ
แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่คิดเลยว่าตัวเอง
จะกลายมาเป็นนายเอ เพศชาย วัย 30 ที่กระโดดสะพานยังฮวา
คุณแบจินซู
(คุณแบจินซู)
(รีบออกมาได้แล้ว เอาเงินไปใช้ก็ต้องคืนสิ)
- คือว่า คุณคะ - ครับ
ลูกฉันตื่นนะคะ
โธ่ ขอโทษแล้วกันครับ
ที่นี่มีหัวขโมยที่ยืมเงินเก้าร้อยล้าน แล้วไม่ใช้คืนอยู่น่ะครับ
- ตายจริง รีบเข้าบ้านกันเถอะ - เฮ้ย
ไหนบอกจะรีบใช้คืน ไหนว่าแจ็กพอตแตกแล้วไง
อะไรน่ะ
อ้าว
เฮ้ย แบ… แบจินซู
แบจินซู หยุดนะโว้ย
แบจินซู ไอ้เวรเอ๊ย
(กำลังถ่ายทำมันนี่เกม)
คุณครับ เรากำลังถ่ายทำกันอยู่ครับ
ถนนทางนั้นเปิดอยู่ รบกวนไปทางนั้นด้วยนะครับ
ทางโน้นครับ
- ขอบคุณครับ - หายไปไหนแล้ว บ้าเอ๊ย
ฉันเอือมระอาไอ้พวกเจ้าหนี้นอกระบบเต็มที
ฉันก็ไม่ได้อยากกู้เงินนอกระบบนักหรอก
คือว่า คุณเป็นใครคะ
อะไรนะครับ
ผมแค่ผ่านมาน่ะครับ
ขอโทษครับ
โอ้โฮ ดารานี่
ว่าแต่ทำไมคนถึงมาถ่ายอะไรที่ย่านนี้บ่อยจังครับ
- อะไรนะคะ - เปล่าครับ
ละแวกบ้านของฉันคือสัญลักษณ์แห่งความจน
ฉันเพียงแค่อยากไปให้พ้นจากที่นี่เท่านั้น
นายจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน
เงินที่วอนซอกให้ฉันจัดการคราวนี้
รู้ไหมว่าเพิ่มมาเท่าไร
หกร้อยเปอร์เซ็นต์
หมอนั่นกู้เงินมาเดี๋ยวเดียว ลงทุนไปห้าร้อยล้าน
ตอนนี้เป็นสามพันล้านแล้ว
เขาถึงได้ลาออกจากบริษัทแล้วไง
เงินเดือนเท่าหางอึ่งเนี่ยนะ
เก็บหอมรอมริบไปแล้วจะยังไง
ซื้อบ้านในโซลได้สักหลังไหม
คนรุ่นเราเก็บเงินแบบนั้นไปก็ไร้อนาคต
เงินของจริงได้มาจากการลงทุนต่างหาก
เชื่อใจพี่แล้วหาเงินมาสิ
อย่าว่าแต่สามพันล้านเลย ห้าพันล้านก็ทำได้
โอกาสครั้งเดียวก็เปลี่ยนชีวิตได้นะ ไอ้น้อง
ไปกันเถอะ
นายยังมีโอกาสนะ
ฉันเชื่อคำของไอ้ปลิ้นปล้อนคนนี้
จึงกู้เงินทั้งในระบบและนอกระบบมาใช้
(เราเชื่อมั่น)
รับเถอะน่า
หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
ถึงข่าวจะออกกันโครมๆ ว่า คนทำธุรกิจส่วนตัวล้มเหลว
แต่ทุกวันก็มีร้านค้าใหม่ๆ เปิดขึ้นเป็นร้อย
(พี่ ผมจินซูเอง)
ถึงอัตราการถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง
จะอยู่ที่หนึ่งต่อ 8,145,060
(รับโทรศัพท์หน่อย)
แต่ทุกวันหวยก็ขายได้หลายพันใบ
(ดอกเบี้ยช่างมัน ขอเงินต้นคืนนะ)
ถึงสถิติจะบอกว่า คนได้กำไรจากหุ้นมีเพียงหยิบมือ
แต่ทุกวันก็มีบัญชีใหม่เปิดขึ้นเป็นพัน
(พี่ ผมขอร้อง)
ทำไมน่ะเหรอ
(ยังไม่อ่าน)
เพราะความเข้าใจผิดไง
นายเสียแต่ฉันจะได้
นายแพ้แต่ฉันจะชนะ
- นายร่วงแต่ฉันจะรุ่ง - แบจินซู ไอ้เวรเอ๊ย
เคราะห์ร้ายมักเริ่มจากความเข้าใจผิดว่า ตัวเองจะแตกต่างไปเสมอ
ขนมครึ่งวงกลมไส้มะพร้าวคืออะไร
ถังแตกเหรอ
(ขนมครึ่งวงกลมไส้มะพร้าวคืออะไร)
(ถังแตกเหรอ)
"ใช่ และนั่นคือคุณ"
ฉันเอาเงินชดเชยหลังออก
จากสำนักพิมพ์เล็กๆ ที่ทำมาเป็นสิบปีไปลงทุน
ไอ้ระยำเอ๊ย
แต่ไอ้คนที่เรียกตัวเองว่ารุ่นพี่ หายเงียบไปหกเดือนแล้ว
พาร์ทไทม์ร้านสะดวกซื้อ ค่าจ้าง 9,860 วอนต่อชม.
(รวมรายได้ 19,720 วอน)
(รวมรายได้ 29,580 วอน)
(รวมรายได้ 39,440 วอน)
ต่อให้กินคิมบับหมดอายุฟรีๆ ประทังชีวิตทุกมื้อ
ฉันก็จะหาเงินได้วันละ 78,000 วอน
(รวมรายได้ 78,880 วอน)
ไม่พอให้ใช้หนี้ดอกเบี้ยของดอกเบี้ย
ของเงินกู้เก้าร้อยล้านที่เพิ่มขึ้นทุกวันด้วยซ้ำ
(ฉันจึงไม่มีทางเลือก นอกจากหางานที่ค่าจ้างสูงขึ้น)
คนที่ทำงานเหล็กเส้นเป็น
ทางนี้
(งานเชื่อม เหล็กเส้น)
เอาละ ต่อไปงานเชื่อม
ยายเคยพูดคำหนึ่งไว้ตั้งแต่ฉันยังเด็ก
ถ้าอยากเลี้ยงชีพก็ต้องเรียนรู้ทักษะ
ฉันไม่คิดเลยว่ากว่าจะเข้าใจคำนั้นก็วันนี้
งานไม้ทางนี้
ทำไมยายถึงพูดเหมือนพูดไปส่งๆ
เร็วเข้าๆ
ยายน่าจะดุฉันหนักๆ ต่อให้ถึงขั้นต้องลงไม้เรียว
งานปูนทางนี้
(งานปูน งานไม้)
หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยสี่ปี สิ่งที่ฉันทำเป็นนั้น…
ไม่มีเลย เป็นได้เพียงคนไร้ประโยชน์
งานที่จ่ายค่าจ้างสูงสุด ที่ทำได้โดยไม่ต้องใช้ทักษะใดๆ
ในอาคารของคนที่วุ่นกับการ ซื้อขายเงินตราต่างประเทศ ซื้อขายหุ้น
ที่มีรายได้หลายสิบล้าน ไม่สิ หลายร้อยล้านต่อชั่วโมง
งานเช็ดผนังนอกตึกสูงนั่น
งานทำความสะอาดตึกสูง ค่าจ้างแปดหมื่นวอนต่อชม.
(แปดหมื่นวอน)
ถึงจะรายได้งามแต่อันตราย
กฎหมายจึงจำกัดให้ทำได้แค่วันละสี่ชั่วโมง
เฮ้ย แม่งเอ๊ย
แปดคูณสี่ได้ 32
เท่ากับวันละ 320,000 วอน
(320,000 ต่อวัน)
แถมยังหวาดเสียวจนไม่รู้ว่า จะทำได้ครบสี่ชั่วโมงหรือเปล่า
ขอโทษนะ
บางที ต่อให้เช็ดทุกอาคารในโซลไปทั้งชาติ
ฉันก็คงไม่สามารถใช้หนี้ทั้งหมดได้
มันสายไปแล้ว
ให้กัดฟันสู้ยังไง
ทั้งชีวิตฉันก็ตกเป็นทาสให้การจ่ายดอกเบี้ยแล้ว
ดังนั้น
ฉันจึงตัดสินใจเลือกทำสิ่งที่สมเหตุสมผลที่สุด
ไปกันเถอะ แบจินซู
(เงินเข้าหนึ่งล้านวอน: สวัสดี)
(เงินเข้าหนึ่งล้านวอน: เราอยากซื้อ)
(เงินเข้าหนึ่งล้านวอน: เวลา)
(เงินเข้าหนึ่งล้านวอน: ที่คุณยอมแพ้ไป)
หมื่น แสน ล้าน…
ใครคนหนึ่งส่งข้อความมาหาฉัน พร้อมโอนเงินเข้าครั้งละล้านวอน
จะซื้อเวลาที่ฉันยอมแพ้ไปงั้นเหรอ
สี่ล้านสามพันวอนเหรอ
(เงินเข้าหนึ่งล้านวอน: หากสนใจ)
(เงินเข้าหนึ่งล้านวอน: กรุณาขึ้นรถ)
ให้ฉัน…
ขึ้นรถงั้นเหรอ
ที่นี่ใช่…
โครงการป้องกันการฆ่าตัวตายหรือเปล่าครับ
คือว่า
เอ่อ คือว่า…
คุณเป็นคนของรัฐบาลโซลใช่ไหมครับ
รถสวยจังเลยนะครับ
ผมเคยเห็นแต่ข้างนอกสองสามครั้ง
ข้างในแบบว่า ว้าว นี่มัน…
นี่มันอะไร
"ยินดีต้อนรับสู่เอทโชว์"
"รายการนี้ไม่ต้องใช้ทักษะหรือความรู้ใดๆ
สิ่งที่รายการนี้ต้องการ
คือเวลาที่คุณตั้งใจจะทิ้งไป"
"ทันทีที่คุณเข้าร่วมรายการนี้ เราจะมอบที่พักและอาหารให้
เมื่อเวลาผ่านไป เงินรางวัลจะเริ่มสะสมขึ้นเรื่อยๆ"
"รายการจะสิ้นสุดเมื่อหมดเวลาที่กำหนดให้"
"ในกรณีที่ผู้ร่วมรายการคนใดคนหนึ่งเสียชีวิต
รายการจะสิ้นสุดทันทีโดยไม่คำนึงถึงเวลา"
(เสียชีวิต)
ตายเหรอ
"กรุณาให้ความสนใจกับความปลอดภัย ของผู้เข้าร่วมรายการเป็นพิเศษ"
"ผู้ที่ไม่ต้องการร่วมรายการ
กรุณานำเงินค่ารถเล็กๆ น้อยๆ ที่มอบให้กลับไป"
แบงก์ห้าหมื่นวอนร้อยใบ จำนวนสี่ปึก
รวม 20 ล้านวอน
"ผู้ที่ต้องการร่วมรายการ
กรุณาเลือกบัตรที่มีตัวเลขที่ต้องการหนึ่งใบ
จากนั้นเข้าไปยังด้านหลังม่าน"
หมายความว่าไง
จะให้ที่พักกับอาหาร
แค่ใช้เวลาที่นี่ก็จะให้เงิน
แต่ห้ามฆ่าคนเหรอ
หมายความว่าไม่อันตราย
ถ้างั้นก็ลาภปากเลยสิ
นี่มันรายการซ่อนกล้องหรือเปล่าครับ
มันมีกฎหมายพีดีพีเออยู่นะ
แค่ข้อความที่ได้รับครั้งละหนึ่งล้านวอน ถึงตอนนี้ก็หกล้านวอนแล้ว
ค่ารถอีก 20 ล้านที่แจกให้ฟรีๆ ถ้าอยากกลับ
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีรถลีมูซีน
และโรงละครแบบนี้
พวกเขาเป็นใครกันแน่
ว่าแต่ทำไมบางเลข…
ถึงหายไปนะ
เฮ้อ ยังไงดีวะ บ้าเอ๊ย
หรือจะเป็นพวกค้าเครื่องใน อะไรแบบนั้นหรือเปล่า
ใช่ กลับไปดีกว่า ได้ยี่สิบล้านฟรีๆ มีที่ไหน
ให้ตายเถอะ จริงสิ ขอโทษนะครับ
พอดีผมมีธุระด่วนน่ะ ทำไงดีเนี่ย
จู่ๆ ก็เพิ่งมานึกออกแฮะ
ขอให้อะไรๆ ไปได้สวยนะครับ
ครับ ขอให้รุ่งๆ
เจริญๆ นะครับ
เดี๋ยวสิ ถ้าพวกคุณทำแบบนี้บ่อยๆ
ผมจะไม่สบายใจเอานะครับ
(ฝาก 220,000 วอน - ร้านสะดวกซื้อ)
(เจ้าของร้าน: ขอโทษนะ ฉันมีปัญหา)
(ฉันให้ได้แค่นี้ ค่าจ้างของหนึ่งสัปดาห์)
(นายจะแจ้งกรมแรงงานก็ได้ แต่เราก็คนคุ้นเคยกันนะ)
แม่งเอ๊ย
ทำงานเป็นอาทิตย์ แต่หาเงินได้แค่ 220,000 วอน
นี่คือความจริงของฉัน
ต่อให้กลับไป
ฉันก็ต้องหางานพาร์ทไทม์ทำ ใช้หนี้ไปตลอดชีวิต
(แบจินซู ใช้หนี้ซะ)
คนที่จะกระโดดสะพานแม่น้ำฮันตาย มีอะไรต้องกลัวด้วย
ดี เอาเครื่องในไปเลย
ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็กลับไปใช้ชีวิตกินค่าแรงขั้นต่ำไม่ได้
จะมีอะไรที่ทำไม่ได้วะ
ฉันเคยเชื่อใจเชือกเส้นเดียว แล้วโรยตัวจากตึก 40 ชั้นแล้วนี่
เอากลางๆ แล้วกัน
อยากรู้จริงๆ
รายการที่ผู้จัดโอนเงินให้ล้านวอน ทุกครั้งที่พูดด้วย
และจ่ายค่ารถให้ 20 ล้านวอนนี่
จะยิ่งใหญ่ขนาดไหน
(The 8 Show: เกมโชว์เลือดแลกเงิน)
โห โคตรใหญ่
ยี่สิบสี่ชั่วโมงเหรอ
แค่ 24 ชั่วโมงก็จบแล้วเหรอ
เฮ้ย
เฮ้ยๆ
ประตูล็อกแล้ว
บันไดเหรอ
ชั้นสามหรือเปล่า
ไม่มีลิฟต์หรือไง
ตัวเลขคือเลขชั้นสินะ
อะไรเนี่ย
เห็นด้านนอกอลังการงานสร้างเลยอุตส่าห์ลุ้นแท้ๆ
ของปลอมเหรอ
ให้ตายสิ
นี่มันหน้าจอนี่
พวกนี้คือกล้องทั้งหมด
ติดกล้องเยอะอะไรขนาดนั้น
แม่งเอ๊ย ตกใจหมด
(กฎ)
"ขอให้ผู้ร่วมรายการส่งคืน ของใช้ส่วนตัวทั้งหมด รวมไปถึงเสื้อผ้า
และเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบที่มอบให้"
จะให้แก้ผ้าที่นี่เหรอ
เสียดายแฮะ
"คุณสามารถตรวจสอบเงินรางวัลได้ที่ป้ายไฟ"
ป้ายไฟเหรอ
(ป้ายไฟ)
"อาหารและเครื่องดื่มฟรี
คุณสามารถซื้อทุกอย่างได้ผ่านอินเตอร์คอม"
อินเตอร์คอม
"แต่ค่าใช้จ่ายในการซื้อ
จะถูกหักตามค่าครองชีพพิเศษ จากเงินรางวัลส่วนตัวของผู้ร่วมรายการ"
ค่าครองชีพพิเศษเหรอ
"สามารถซื้อสิ่งของที่จะใช้นอกห้องได้ที่จัตุรัส"
จัตุรัสเหรอ
(จัตุรัส)
อ๋อ จัตุรัส
"คุณต้องอยู่ในห้องตั้งแต่เที่ยงคืนถึงแปดโมงเช้า"
"ห้ามบังกล้อง"
"เมื่อละเมิดกฎ จะถูกหักเงินรางวัลกึ่งหนึ่ง"
ครึ่งนึงเลยเหรอ
เวรๆ
(รายการจะเริ่มตั้งแต่เวลาเที่ยงคืน)
ฮะ เหลือหนึ่งนาที
บ้าเอ๊ย
เดี๋ยวนะ หนึ่งนาที
ให้ตายสิ
เฮ้ย อะไรเนี่ย
(รายการเริ่มบัดนี้)
อะไรวะ
เดี๋ยวก่อน
เฮ้ย อะไรเนี่ย
เดี๋ยวๆ
ให้ตายสิ
นี่มันอะไรเนี่ย นี่…
ชอบทำให้ตกใจอยู่เรื่อย
นี่มันอะไร
พิมพ์ลายเอาไว้หรอกเหรอ
คนพวกนี้บ้าหรือเปล่า
อะไรน่ะ
สามหมื่นวอนเหรอ
เก้าหมื่นวอนเหรอ
เก้าหมื่นวอน ได้เก้าหมื่นวอนในสามนาที
ฉันหาเงินได้นาทีละสามหมื่นวอน สุดฉ่ำ
เยส
(หนึ่งชม.ต่อมา - เป๊ะๆ คือ 56 นาที)
เงินรางวัลสามหมื่นวอนต่อนาที
เอาละ ตอนนี้น่าจะผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง
ถ้างั้นค่าจ้างรายชั่วโมงของฉันที่นี่ก็คือ
หนึ่งล้านแปดแสนวอน
เอาละๆ ใจเย็นก่อน เอาละ เมื่อกี้ตอนเข้ามา
เวลาที่เห็นตรงจัตุรัสคือ 24 ชั่วโมง
ถ้าลองคำนวณค่าจ้างรายวัน
เอาล้านแปดแสนคูณ 24 ได้เท่าไร
เท่าไร
สี่ สาม สิบสอง…
เอ่อ
เดี๋ยวนะ น่าจะมากกว่า 40 ล้านนิดหน่อยนี่
ฉิบหาย ฉันหาเงินวันเดียว ได้เท่ากับเงินเดือนทั้งปีของเพื่อนเหรอเนี่ย
เก่งมาก แบจินซู
ใช่ นี่เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุด ที่เคยทำตั้งแต่เกิดมาเลย
ว่าแต่ฉันอยู่นี่ได้แค่วันเดียวเหรอ
ไม่ได้พูดเรื่องระยะเวลาแฮะ
เฮ้อ ถ้าอยู่เกินสองสัปดาห์ คงใช้หนี้นอกระบบได้หมด
หนาวแล้วปวดฉี่แฮะ
ต้องออกไปเข้าห้องน้ำข้างนอกหรือยังไงเนี่ย
(คุณต้องอยู่ในห้องตั้งแต่เที่ยงคืนถึงแปดโมงเช้า)
(เมื่อละเมิดกฎ จะถูกหักเงินรางวัลกึ่งหนึ่ง)
กึ่งหนึ่งเหรอ
ฮัลโหล ที่นี่…
พอดีผมปวดจะราดแล้วน่ะครับ
ขอออกไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงได้ไหมครับ
ฮัลโหล
ฮัล…
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะไม่ให้เข้าห้องน้ำเลยหรือไง
ถ้างั้นช่วยเร่ง เครื่องทำความร้อนหน่อยได้ไหมครับ ผม…
โอ้โฮ มันหนาวพอตัวเลยนะครับ
ฮัล…
ฮัลโหล ไม่ได้ยินเหรอครับ
"สามารถซื้อทุกอย่างได้"
ใช่ ถ้างั้นก็ใช่แหละ
ถ้าไม่ใช่พวกสติเฟื่อง
คงไม่มีใครให้เงินนาทีละสามหมื่นวอนฟรีๆ หรอก
สุดท้ายก็จะให้ใช้เงินรางวัลสินะ นี่แหละคำตอบ
คือว่า…
ผมขอซื้อผ้าห่มกับถุงร้อนหนึ่งอันครับ
หา เดี๋ยวนะครับ หนึ่งล้านหนึ่งแสนวอนเหรอ เดี๋ยวก่อน
ผม… เอ่อ ยกเลิก
เอ็นครับ โน ครับ
คือว่า…
ผมน่าจะสื่อความผิดไปหน่อย
ผมขอถุงร้อนแค่อันเดียวนะครับ ซองเดียวน่ะ
ไม่ใช่หนึ่งกล่องครับ
ผมจะซื้อผ้าห่มหนึ่งผืนกับถุงร้อนหนึ่งอัน
แบบนี้ครับ
ล้าน… เดี๋ยวนะ
หนึ่งล้านหนึ่งแสน
หนึ่งล้านหนึ่งแสน เดี๋ยวนะ
เอ่อ แป๊บนึงนะครับ
(ค่าใช้จ่ายในการซื้อ)
(จะถูกหักตามค่าครองชีพพิเศษจากเงินรางวัล)
"ค่าครองชีพพิเศษ"
ยกเลิกก่อนแล้วกัน ผมขอยกเลิกครับ ยกเลิก
ฉันเพิ่งจะเข้าใจกฎที่แท้จริงของรายการนี้ก็ตอนนี้
ค่าจ้างรายชม.เท่ากับหนึ่งล้านแปดแสน ก็ตีซะวันละประมาณ 43 ล้านวอน
ถ้างั้นค่าครองชีพก็จะ…
หนังสือพิมพ์รายวัน ที่ขายที่ร้านสะดวกซื้อราคาเท่าไรครับ
ข้างนอกหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับราคาพันวอน ที่นี่ขายในราคาแสนวอน
หนึ่งร้อยเท่าพอดิบพอดี
พวกเขาจ่ายค่าจ้างสูง สามหมื่นวอนต่อนาที แต่กลับกัน
ค่าครองชีพหนึ่งร้อยเท่า
ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว
ว่าจุดประสงค์ของรายการนี้คืออะไร
ให้ตายสิ
อยากดูว่าฉันจะประหยัดได้แค่ไหน ในสภาพแวดล้อมเลวร้ายแบบนี้น่ะเหรอ
เป็นใครไม่รู้หรอกนะ แต่แบบนี้มันดูถูกกันเกินไปแล้ว
คนอย่างฉันเนี่ยนะ
"ผมหนาวมากครับ ขอผ้าห่มหน่อยครับ"
คิดว่าจะเป็นงี้หรือไง
ฉันมันเซียนชนชั้นแรงงานโว้ย
ผมขอหนังสือพิมพ์เก่าหนึ่งกิโลฯ
แล้วก็กล่องกระดาษใช้แล้วสักสองกล่องครับ
ครับ ใช่ครับ
เยส
เอาละ ถ้า 120,000 วอนก็ สี่ สาม สิบสอง
ประมาณสี่นาทีสินะ
โอเค
เฮ้อ ดีจัง
พอดีเลย
ถือซะว่านี่เป็นค่าใช้จ่ายที่ช่วยไม่ได้
โอเค ใช้เงินแค่สองแสนถึงวันพรุ่งนี้
ฉันจะใช้สองแสนแล้วถือ 43 ล้านกลับไปเหนาะๆ
สี่สิบสามล้าน
คือว่าๆ
ขวดเปล่า ขอขวดพลาสติกเปล่าขวดนึง ด่วนๆ เลยครับ
ครับ เร็วนะครับ
เยสๆ
โอย ทำไมถึงมีพระอาทิตย์ขึ้นเนี่ย
"จงใช้เวลาให้คุ้มค่า"
"เวลาเป็นเงินเป็นทอง"
คำพร่ำสอนที่คนหัวโบราณพูดบ่อยที่สุด
แต่ฉันไม่รู้ว่าคนพวกนั้น เคยสัมผัสมันจริงๆ หรือเปล่า
ประสบการณ์จริงๆ ของแท้ ของแน่ ของจริง ไม่อิงนิยาย
ที่เวลากำลังจะเปลี่ยนเป็นเงิน
สวัสดีค่ะ
ทุกคนอยู่ไหมคะ
เราออกมาทักทายกันหน่อยเถอะค่ะ
คน
มีคนอื่นอีกไหมคะ
ถ้ามีก็ออกมาสิคะ
ตรงนี้ค่ะ ตรงนี้
โอ๊ะ คนสามคน
อ๋อ ครับ
เดี๋ยวนะ คุณ…
คุณยืนบนน้ำได้ยังไงครับ
นี่มันของปลอมค่ะ ของปลอม
มีแสงส่องมาจากตรงนั้นค่ะ
คุณเห็นตรงนั้นหรือยังคะ
มาทางนี้สิคะ
เวลา…
เพิ่มขึ้นนี่ครับ
เมื่อวานเป็น 24 ชั่วโมงแน่ๆ นี่นา
สวัสดีค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
สวัสดีครับ
ว่าแต่
เวลาจะเพิ่มขึ้นแบบนี้ทุกวันเหรอคะ
นั่นสิครับ
ว้าว
ถ้าเวลาเพิ่มขึ้นแบบนั้นเรื่อยๆ
เราจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่ตลอดชีวิตหรือเปล่าคะ
เดี๋ยวสิ ทำไมแต่งตัว…
ผมว่าไม่ใช่หรอกครับ
ตอนนี้ดูเหมือนจะมีกฎอยู่ไม่กี่ข้อ
แต่ดูจากการที่เวลาเพิ่มขึ้น
มันน่าจะมีเหตุผลบางอย่างอยู่ครับ
และคงมีกฎหลายข้อที่ยังไม่ถูกเปิดเผยด้วย
อ๋อ งั้นเหรอคะ
ฉันไม่ค่อยรู้อะไรแบบนั้นหรอก
ถ้างั้นเราออกมาครบแล้วเหรอคะ
หนึ่ง สอง สาม…
มีแค่หกคนเองนี่นา
นี่
ตัวเอง
มานี่สิคะ อย่ามัวแต่ไปนั่งอยู่คนเดียวแบบนั้น
สงสัยจะเป็นคนขี้อาย ว่าไหมคะ
เหมือนคนไม่มีมารยาทมากกว่าค่ะ
ถ้างั้นพี่คนนี้อยู่ชั้นสอง
แล้วก็พี่ชั้นแปด
ชั้นสาม คุณน้องอยู่ชั้นสี่
ฉันอยู่ชั้นห้า
ชั้นหก ชั้นเจ็ด
อ้าว ถ้างั้นคุณชั้นหนึ่งล่ะ
สวัสดีครับ
อยู่ที่นี่กันเองเหรอครับ
ขอโทษครับ ผม…
- เดี๋ยว… - ผมงุ่มง่ามไปหน่อย
- ให้ช่วยไหมครับ - ไม่เป็นไรครับ
ครับ ไม่เป็นไรครับ ผมชินแล้ว
ผมอยู่ชั้นหนึ่งครับ
ผมชื่อ…
ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง
ทำอย่างกับจะออกไปเป็นเพื่อนกันข้างนอก
เรียกตามเลขข้างหลังเถอะค่ะ
ก็ได้ค่ะ ยังไงซะให้จำชื่อทุกคนก็ยากอยู่แล้ว
คือว่า ว่าแต่
มีใครรู้ไหมครับว่าห้องน้ำอยู่ไหน
ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก
อะไรนะครับ
นี่มันอะไร
ทั้งหมดคือโมเดล ทุกอย่างที่นี่คือของปลอม
อ้าว จริงเหรอ
อะไรเนี่ย
เดี๋ยวสิ
ทุกอย่างเป็นของปลอมจริงๆ
ของปลอมที่เหมือนของจริง
เดี๋ยวสิ ถ้างั้นก็หมายความว่าห้องน้ำ…
ไม่มีไงครับ
เฮ้อ นี่มันเกินไปนะ
โครงสร้างพื้นฐานอย่าง การจ่ายและระบายน้ำ ท่อน้ำทิ้งอะไรแบบนั้น
ดูเหมือนพวกเขาจะจงใจเอามันออกครับ
เสื้อผ้าของพวกเราก็เหมือนกัน
มองผ่านๆ อาจเหมือนของจริง
แต่แท้จริงแล้วไม่มีอะไรเลย
ใช่ เรื่องนั้นมันก็จริง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ทำไมต้องทำถึงขั้น เอากระเป๋าออกด้วย ไม่สะดวกเลย
ผมก็ไม่มีกระเป๋าเสื้อเหมือนกัน
เลยไม่มีที่เก็บกุญแจห้อง
ต้องเอาเก็บไว้ในกางเกงในก่อนน่ะครับ
นั่นสิคะ
ว่าแต่ เรื่องห้องน้ำต้องทำยังไงคะ
เมื่อวาน
ผมคิดว่าต้องอั้นแค่วันเดียว
เลยซื้อถุงที่เอาไว้ใช้ตอนไปตั้งแคมป์
หรือขับรถนานๆ
ถุงของเสียน่ะครับ
- อะไรนะ - ครับ
แต่ถ้างั้นคุณเอาไปทิ้งที่ไหนคะ
เอาไว้ในห้องเหรอคะ
กฎบอกว่าเอาของที่ซื้อในห้องออกมาไม่ได้
เลยต้องทำแบบนั้นครับ
ถ้างั้นก็หมายความว่าเราต้องซื้อของ
มาเก็บของเสีย ในราคาร้อยเท่าแบบนี้ไปเรื่อยๆ สินะ
ผมไม่คิดว่าต้องจ่ายในราคาร้อยเท่าเสมอไปครับ
ยังมีอีกวิธีหนึ่ง
"สามารถซื้อสิ่งของ
ที่จะใช้นอกห้องได้ผ่านอินเตอร์คอมที่ส่วนกลาง"
"ค่าครองชีพพิเศษจะถูกหักออก"
นี่คือกฎที่เขียนเอาไว้ในหน้าที่สี่ของหนังสือกฎครับ
ว่าแต่เราจะใช้ได้จริงๆ เหรอคะ
ถ้าเกิดว่าถูกหักเงิน มากกว่าที่ใช้ในห้องจะทำยังไงคะ
ไม่รู้สิครับ
การที่พวกเขากำหนด ให้ค่าครองชีพในห้องเป็นร้อยเท่า
คงหมายความว่าไม่อยากให้เรา ใช้ชีวิตอย่างอิ่มหนำสำราญ
อีกอย่าง การที่ไม่ให้เอาของในห้องออกมา
และมีช่องส่งของแยกในจัตุรัสแบบนี้
ไม่ว่ายังไง
นี่ก็ดูเหมือนจะเป็นการจูงใจให้ซื้อของร่วมกันครับ
ถ้างั้นลองซื้อดูสักครั้งสิคะ
เพราะเราต้องรู้กฎนี่นา
แต่ฉันกลัวนะคะ
ตรงนี้ไม่มีหน้าจอด้วย
ถ้าพวกเขาหักเงินไปมากกว่าจะทำยังไงล่ะ
ถ้างั้น
เรามาโหวตเสียงข้างมากให้ยุติธรรมดีไหมครับ
โหวตไปทำซากอะไร กะอีแค่ลองครั้งเดียว
เอามาร์ลโบโรเรดซองนึง ไฟแช็กด้วย
ทำบ้าอะไรตามใจตัวเองคนเดียวได้ไงวะ
ทำไม ยังไงก็จะลองซื้ออยู่แล้วนี่
โอ๊ะ เมื่อกี้เห็นไหมครับ
เมื่อกี้เวลาลดลงครับ
พอของมาส่ง
หน้าจอก็กะพริบแล้วลดลงครับ
ลดไปเท่าไรครับ
ก่อนหน้านี้อยู่ที่ 30 นาที ลดไปสองนาทีครับ
ดูเหมือนว่าการซื้อของที่นี่
จะคำนวณด้วยเวลาไม่ใช่เงินครับ
มาร์ลโบโรหนึ่งซองกับไฟแช็กหนึ่งอัน…
ห้าพันวอน
มาร์ลโบโรเรดราคา 4,500 วอน ไฟแช็กราคา 500 วอน
รวมห้าพันวอนครับ
ครับ
สองนาที ห้าพันวอน
ตีซะนาทีละ 2,500 วอนครับ
ถ้างั้นซื้อที่นี่ก็ดีกว่าสิคะ
เพราะถ้าซื้อในห้องมันจะราคาห้าแสนวอน
แล้วเงินในห้องลดลงด้วยหรือเปล่า
เงินยังเท่าเดิมค่ะ
- เดี๋ยว - พวกเขาไม่หักเงินค่ะ
- ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ - คุณไปตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
ก็แบบว่า
เขาบุ่มบ่ามซื้อเกินไป
ฉันเลยกังวลน่ะค่ะ
แต่เงินยังเท่าเดิมค่ะ
ถ้างั้นเราก็ซื้อของจำเป็นได้สินะ
รู้เหรอว่าเราจะอยู่นี่นานแค่ไหน
เหลือเวลาแค่ 35 ชั่วโมง
ถ้าทุกคนใช้เวลาซื้อของจำเป็นกันหมด
รายการจะจบเลยหรือเปล่า
ครับ ถูกต้อง
เพราะเรายังไม่รู้ว่า เวลาจะเพิ่มขึ้นเมื่อไหร่และยังไงครับ
แต่ดูจากสถานที่อลังการ เงินรางวัลมหาศาล
และการตกแต่งที่ฟุ่มเฟือยทั้งหมดนี่
พวกเขาคงไม่ได้เตรียมมันไว้ สำหรับวันสองวันหรอกครับ
ต่อให้เป็นเจ้าสัว ก็ไม่ได้มีเงินร่วงลงมาจากฟ้านี่นา
ถ้าเกินวันสองวัน
เงินรางวัลก็ไม่ใช่น้อยๆ นะ
แต่ว่า
ผมได้ยินมาว่า
มหาเศรษฐีที่รวยมากๆ อยู่เฉยๆ ก็ได้เงินนี่ครับ
มีเจ้าสัวน้ำมัน
ที่สลักชื่อตัวเองลงทะเลทราย
แล้วอะไรอีกนะ
มีคนใช้เงินทีละหลายแสนล้าน ไปกลับอวกาศในวันเดียวด้วยนี่นา
รายการระดับนี้น่าจะ ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งร่วงหรือเปล่าครับ
แม่ง ไม่เคยมีเงินจะไปรู้ได้ยังไงวะ
ก่อนอื่น เรามาเลือกของง่ายๆ ที่จะซื้อร่วมกันเถอะครับ
แค่ของที่จำเป็นต้องใช้ทันที
โอเค
เราตั้งใจจะเลือกของง่ายๆ
แต่มันกลับไม่ใช่ปัญหาที่ง่ายอย่างที่คิด
ห้องฉันแห้งมากๆ
ฉันน่าจะต้องใช้โลชั่นทาผิวอะไรแบบนั้นค่ะ
คนหนึ่งจำเป็นต้องมีของบางอย่าง
ฉันไม่ทาโลชั่น
แต่คนหนึ่งไม่จำเป็น
ผมว่าทุกคนน่าจะมีหมอนเอาไว้นอนนะครับ
ของที่ขาดไม่ได้สำหรับใครสักคน
เมื่อวานซื้อไปแล้ว
ไม่มีหมอนจะให้นอนยังไง
เอาปากกากับกระดาษด้วยเถอะครับ เพราะทุกคนต้องใช้
หือ ที่นี่มีใครเรียนหนังสือเหรอคะ
เป็นของที่ไม่มีประโยชน์เลยสำหรับบางคน
ฉันต้องซื้อผ้าอนามัย
การระดมสติปัญญาโดยใช้สมอง ของมนุษย์โฮโมเซเปียนส์แปดคน
ที่วิวัฒนาการมาหลายล้านปี จนถึงจุดสูงสุดได้ผลลัพธ์ว่า
สิ่งของแรกที่พวกเราซื้อในที่สุดก็คือ
ถังพลาสติกแปดใบ กระดาษชำระแปดม้วน
ผ้าอนามัยสี่ห่อ ถุงขยะสองประเภทอย่างละสี่ถุง
และบุหรี่สี่ซองเป็นสวัสดิการของผู้สูบบุหรี่
นี่คือห้องน้ำที่ว่าใช่ไหมครับ
ครับ
ปรึกษากันแทบตายเพื่อซื้อห้องน้ำเนี่ยนะ
(สามสิบหกนาทีต่อมา หลังจากที่ทุกคนทำธุระเสร็จ)
ว่าแต่เมื่อไหร่พวกเขาจะให้ข้าวคะ
ฉันหิวแทบตายแล้ว จริงๆ นะ
เฮ้อ นั่นสิ
เมื่อวานตอนเข้ามา ฉันไม่ได้กินข้าวเย็นด้วย
พวกเขาบอกว่าจะให้อาหารและเครื่องดื่ม แต่ทำไมถึงยังไม่ให้อีกครับ
อ้าว
ทุกคนไม่ได้กินข้าวเหรอคะ
ฉันกินแล้วนะ
ที่ไหนครับ
ช่องส่งของในห้องมั้ง
อาหารส่งมาตรงนั้น
ข้าวกล่องกับน้ำ เยอะมาก
เยอะมากแค่ไหนคะ
ข้าวกล่อง 12 กล่อง
- น้ำ 12 ขวด - สิบสองเหรอครับ
คุณทำยังไงกับมันครับ กินหมดเลยเหรอ
ข้าวกล่องมีหลายอย่าง
ฉันเลยลองกินอย่างละคำแล้วก็ทิ้งเอาไว้
ส่วนน้ำก็ใช้อาบแล้วค่ะ
อะไรนะ
ฉันลองกินข้าวกล่องอย่างละคำ
แล้วก็ใช้น้ำอาบไปแล้วค่ะ ตอนเช้า
บ้าเอ๊ย
เดี๋ยวสิ คุณ คือว่า…
ถ้ามีสิบสองชุด
ก็แน่นอนว่าไม่ได้ให้กินคนเดียวนี่ครับ
คุณกินใช้ไปหมดเลยแบบนั้นได้ยังไง
ไม่ใช่เหรอคะ
ก็ไม่ใช่อยู่แล้วน่ะสิครับ
ถ้าใช้สามัญสำนึกก็จะรู้ว่า การที่ให้คนเดียว 12 ชุดหมายความว่า
ให้เอามาแบ่งกันนี่ครับ
ฟังดูแล้วก็เหมือนจะใช่
พอเถอะค่ะ นะคะ พอเถอะ
ของส่งมาที่ห้องของเขา แล้วนี่ก็เป็นวันแรก
เขาก็คงคิดว่าทุกคนได้รับเหมือนกันน่ะค่ะ
คุณชั้นแปด อย่างน้อยตอนนี้
ก็เอาข้าวกล่องที่เหลือมาแบ่งกันเถอะนะคะ
อืม…
"อืม" ทำไมคะ
อะไรวะ ทำงั้นทำไม เสียวไส้ไปหมดแล้ว
ทำไม ไม่อยากให้เหรอ
จะกินคนเดียวแล้วปล่อยให้คนที่เหลือ อดข้าวตายห่าหรือไง
หือ
นั่นสิคะ
คุณตัดสินใจทำอะไรคนเดียวแบบนั้นไม่ได้นะ
หยุดเล่นลูกไม้ได้แล้ว
ฉันไม่สนใจข้าวกล่องอะไรนั่นสักหน่อย
อะไรเนี่ย อยู่ๆ แก้ผ้าทำไม
ปกติฉันกินวันละมื้อค่ะ
เพราะงั้นฉันขอกล่องเดียว ที่เหลือเอาไปเลยค่ะ
ฉันแค่กำลังคิดอยู่ค่ะ
พวกเขาบอกว่าห้ามเอาของที่ได้ในห้องออกมา
ฉันเลยคิดว่าจะให้ยังไงน่ะสิคะ
เข้าใจแล้วๆ รีบใส่เสื้อเถอะ
ฉันจะบ้าตาย
ครับ เขาอาจจะไม่รู้ก็ได้
อีกอย่าง ต่อไปเราค่อยแบ่งกันกินก็ได้ครับ
พวกเขาบอกว่าห้ามเอาอะไรออกมาจากห้อง
แต่ให้อาหารและเครื่องดื่มแค่ห้องคุณชั้นแปด อาจหมายความว่า
ให้ส่งอาหารลงมาทางช่องส่งของครับ
ช่องส่งของเหรอ
ครับ
ดูจากโครงสร้างอาคาร
ดูเหมือนว่าช่องส่งของจะเชื่อมต่อกันครับ
แต่เขาบอกว่ามี 12 ชุดนี่นา
จำนวนมันไม่พอดีกันนี่
นั่นสิ
คนมีแปดคน แต่ข้าวกล่อง 12 กล่อง
ถ้างั้น…
ถ้าเอาไปคนละสองชุด ผมก็…
ไม่ได้สินะครับ
เดี๋ยวสิ ถ้างั้นจะทำยังไงคะ
ชั้นบนอาจจะได้กินสามมื้อ
แต่ชั้นล่างอาจจะไม่ได้กินสักมื้อเลยสินะคะ
ตั้งแต่ชั้นแปด เจ็ด และหก และห้า
สี่ สาม สอง หนึ่ง โครงสร้างที่เรียงลงมาแบบนี้
คือโครงสร้างที่ทุกคนกลายมา เป็นใหญ่และเป็นรองอย่างช่วยไม่ได้
โดยเฉพาะชั้นล่างจะเสียเปรียบยิ่งขึ้น
ก่อนอื่นไปเช็กกันก่อนเถอะครับ
ว่าเราจะส่งของลงมา ทางช่องส่งของได้หรือเปล่า
การปันส่วนเป็นเรื่องถัดไปครับ
คุณชั้นแปดครับ ขอโทษนะครับ แต่ว่า
ช่วยลองส่งข้าวกล่องที่เหลือ ลงมาหน่อยได้ไหมครับ
ฉันจะลองดูค่ะ
ยังไงซะก็ไม่มีที่ทิ้งอยู่แล้ว
คือว่า เดี๋ยวครับ
ถ้าอย่างนั้น
จะเป็นอะไรไหมครับ
ถ้าเราทุกคนจะขอขึ้นไปดูด้วยกัน
- ทุกคนเหรอ - วันนี้เป็นวันแรกนี่ครับ
เราอยากดูด้วยตา…
เพื่อวันข้างหน้าน่ะครับ
ใช่ค่ะ
มีแค่คุณชั้นแปดคนเดียวที่รู้ว่า
ตอนแรกมีข้าวกับน้ำเท่าไรนี่นา
ฉันว่าไปดูด้วยตาตัวเองพร้อมกันก็น่าจะดีนะคะ
แหม ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ
อยู่ๆ จะไปเข้าห้องคนอื่นมันก็ยังไงๆ นะ
นี่ไม่ใช่ห้องปกติสักหน่อย
เราใช้ห้องเป็นห้องน้ำทำธุระส่วนตัวกันด้วยนี่นา
ฉันไม่เป็นไรนะ
ตามมาสิคะ
ลองคิดๆ ดูแล้ว พวกเขาน่ากลัวมากใช่ไหมครับ
- ฮะ - คนที่สร้างรายการนี้ขึ้นมา
ถึงจะมีหนังสือกฎไว้เป็นพิธี
แต่จุดประสงค์ของรายการ หรือวิธีการดำเนินรายการต่อไป
อะไรที่สำคัญจริงๆ กลับไม่อยู่ในหนังสือนั่น
เราไม่มีทางรู้ว่าต้องทำอะไร
ผมว่านั่นแหละครับที่น่ากลัวกว่า
- ผมเองครับ - อ้าว ไม่เป็นไรครับ
ไม่เป็นไรครับ เราต้องขึ้นไปอีกไกล
- ขอบคุณครับ - ครับ
คุณชั้นสามใจดีมากเลย
ฮะ
นั่นสิ ใจดีจริงๆ
อะไรนะครับ
เมื่อกี้คุณรู้ราคาของดีด้วย
รู้ได้ยังไงเหรอคะ
ผมเคยทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อครับ
ผมเลยจำราคาของส่วนใหญ่ได้หมด
ถ้าอยากรู้อะไรก็ถามได้ตลอดนะครับ
ผม…
ค่ะ
ตายจริง ฉันช่วยเองค่ะ
- ครับ - ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร
นี่มันอะไร
ทำไมครับ มีอะไร…
นี่มันอะไรเนี่ย
ทำไมห้องใหญ่ขนาดนี้คะ
คุณชั้นแปด ที่นี่มีอ่างอาบน้ำด้วยเหรอคะ
ห้องไม่เหมือนกันเหรอคะ
ฉันซื้อมันมาเมื่อเช้าค่ะ
เรื่องขนาดห้องที่ต่างกันก็อีกเรื่อง
เมื่อกี้เงินเพิ่มขึ้นเท่าไรครับ
นาทีละเป็นแสนวอนค่ะ
หลายแสนวอนนี่…
อะไรเนี่ย
ของฉันนาทีละ 50,000 วอนเอง
ห้าหมื่นวอนเหรอครับ
ทำไมคะ
ของผมหมื่นวอนครับ
ต่อนาที
งั้นก็หมายความว่าจำนวนเงินที่เพิ่มขึ้น ต่างกันไปในแต่ละชั้น
เวรเอ๊ย โคตรเฮงซวยเลย
หือ อะไรเหรอ
นี่เป็นความจริงที่เราเพิ่งรู้ ชั้นแปด
กำลังออกรายการที่ได้ค่าจ้างรายชั่วโมง แบบที่เราเทียบไม่ติดอยู่
รายการที่ได้ค่าจ้างวันละประมาณห้าร้อยล้านวอน
ไอ้แม่ย้อย
(The 8 Show: เกมโชว์เลือดแลกเงิน)
คำบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง