Myślałem, że będzie inaczej.
Nie chciałem być prezydentem, pisarzem, gwiazdą K-popu ani rentierem.
Ale jednak miałem wiele marzeń.
Skok z mostu w wieku trzydziestu lat
nie mieścił się w żadnym z nich.
Panie Bae Jin-su!
„BAE JIN-SU!”
„WYCHODŹ I PŁAĆ, COŚ WINIEN!”
- Przepraszam. - Tak?
Obudzicie mi dziecko.
Szalenie nam przykro.
Ten złodziej wisi nam 900 milionów wonów.
- Wejdźmy do środka. - Hej!
Mówiłeś, że nas spłacisz, jak wpadnie ci kasa!
Co jest?
Bae Jin-su!
Stój, gnojku!
Ty gnojku!
Przepraszam. Właśnie tu kręcimy.
Tamtędy można przejść.
Tędy, proszę.
- Dziękuję. - No i gdzie ten drań?
Mam dość tych lichwiarzy.
Nie chciałem korzystać z ich usług.
Przepraszam. Kim jesteś?
Słucham?
Zwykłym przechodniem.
Przepraszam.
Celebryci!
Tak z ciekawości, dlaczego tak często tu filmujecie?
- Słucham? - Nieważne.
Moja dzielnica stała się ikoną biedy.
Chciałem tylko się stąd wyrwać.
Długo chcesz tu mieszkać?
Wiesz, o ile wzrosła wartość
kasy Won-seoka? 600 procent.
Zainwestował 500 milionów z kredytu,
teraz ma trzy miliardy.
Rzucił nawet pracę.
Po co oszczędzać grosze z marnej pensji?
Nie kupisz za to domu w Seulu.
To nie jest przyszłość dla naszego pokolenia.
Prawdziwą kasę zarabia się inwestując.
Zaufaj mi.
Trzy miliardy? Oddam ci pięć.
Szczęście ma się tylko raz.
Chodźmy.
Mówię ci, wciąż masz szansę.
Przez tego szczwanego lisa
wziąłem kredyt w banku i pożyczkę od lichwiarzy.
UFAM TOBIE
Odbierz!
Wybrany numer jest niedostępny.
Ciągle mówi się, że małe firmy upadają.
HEJ, TU JIN-SU
Ale wciąż otwierają się setki nowych.
Według statystyk szansa na wygraną w loterii to 1 do 8 145 060.
NIE POTRZEBUJĘ 600% ZYSKU
Ale codziennie sprzedaje się tysiące losów.
Według statystyk garstka ludzi zarabia na giełdzie,
ale każdego dnia całe masy próbują.
ODDAJ MI WSTĘPNĄ SUMĘ
Dlaczego?
Bo dajemy się nabrać.
„Twoja strata, mój zysk”.
„Ty przegrywasz, ja wygrywam”.
- „Idziesz na dno, ja wypływam”. - Ty idioto.
Nieszczęście karmi się iluzją, że jesteś inny niż wszyscy.
„Słyszysz ten dźwięk?”.
„Tak?”.
„To bieda piszczy. Twoja”.
Dałem mu nawet moją odprawę, choć to niewielka suma.
Sukinsyn!
Ale drań nie odezwał się od pół roku.
Pół etatu w spożywczaku, 9860 wonów za godzinę.
29 580 WONÓW
39 440 WONÓW
Nawet jeśli będę jeść tylko przeterminowane kimbapy,
zarabiam tylko 78 000 dziennie.
To nawet nie pokrywa odsetek mojej pożyczki,
które wciąż rosną.
„MUSIAŁEM POSZUKAĆ LEPIEJ PŁATNEJ PRACY”
Znacie się na prętach zbrojeniowych?
Tędy.
A teraz spawacze.
W dzieciństwie babcia powtarzała mi,
że trzeba coś umieć, by zarabiać na życie.
Dopiero teraz widzę, że miała rację.
Tędy na stolarkę!
Dlaczego nie wbiła mi tego do głowy?
Powinna była to zrobić nawet laniem.
Po czterech latach studiów
nadal jestem bezużytecznym idiotą.
Jaka dobrze płatna praca nie wymaga żadnych umiejętności?
Podczas gdy bankierzy zarabiają dziesiątki milionów,
a nawet setki milionów wonów na godzinę w szklanych wieżowcach,
ja mogę najwyżej myć w nich okna.
Mycie okien: 80 000 wonów za godzinę.
To niebezpieczna praca,
więc prawo zezwala na cztery godziny dziennie.
Kurwa!
Osiem razy cztery to 32.
Dzienna płaca to 320 000 wonów.
Ale boję się, więc nie wiem, czy tyle wytrzymam.
Przepraszam.
Nawet gdybym wyszorował wszystkie budynki w Seulu,
i tak nie spłaciłbym długu.
Już za późno.
Jestem niewolnikiem spłacania odsetek aż do śmierci.
Dlatego wybrałem najbardziej racjonalną opcję.
Dawaj, Bae Jin-su!
WPŁACONO 1 000 000 WONÓW
CHCĘ…
…KUPIĆ…
…CZAS, KTÓRY POŚWIĘCIŁEŚ
Siedem cyfr…
Ktoś wysyła mi milion wonów z każdą wiadomością.
Chce kupić czas, który poświęciłem?
4 003 000 wonów?
JEŚLI JESTEŚ ZAINTERESOWANY…
…WSIĄDŹ DO SAMOCHODU
Chce, żebym…
wsiadł do auta?
Przepraszam, czy to jest…
jakiś program zapobiegania samobójstwom?
To znaczy…
jest pan z miejskiego ratusza?
Bardzo ładna limuzyna.
Widziałem kilka takich,
ale nigdy nie siedziałem w środku.
Co to jest?
„Witamy w The 8 Show.
Ten program nie wymaga wiedzy ani umiejętności.
Jedyne, co musisz zrobić, to zmarnować czas.
Wyżywienie i zakwaterowanie zostaną zapewnione,
a nagroda będzie rosnąć w miarę upływu czasu.
Po upłynięciu wyznaczonego czasu program się zakończy.
Jeśli któryś z uczestników zginie,
program natychmiast się skończy, bez względu na czas”.
„Zginie”?
„Prosimy dbać szczególnie o swoje bezpieczeństwo.
Jeśli nie jesteś zainteresowany, weź zwrot kosztów i opuść budynek”.
Cztery stosy banknotów, łącznie 20 milionów wonów.
„Jeśli chcesz wziąć udział,
wybierz jedną z ponumerowanych kart i przejdź za kotarę”.
Co to ma być?
Dają wyżywienie i zakwaterowanie.
Zapłacą mi za to, że tu jestem
i raczej nikt nie umrze?
Czyli to bezpieczne.
Cóż, łatwa kasa.
To jakaś ukryta kamera?
Mam prawo do swojego wizerunku…
Wysłali milion za każdą wiadomość, to sześć milionów.
Dają mi 20 milionów za sam przyjazd.
Przygotowali limuzynę i cały ten teatr.
Kim są ci ludzie?
Zaraz. Dlaczego brakuje niektórych numerów?
A skąd mam to wiedzieć?
A jeśli to złodzieje organów?
Spadam stąd. 20 milionów nie w kij dmuchał.
Bardzo mi przykro.
Miałem pilną sprawę do załatwienia i…
przypomniało mi się.
Życzę powodzenia.
Wszystkiego dobrego.
Miłej pracy.
Utrudniasz mi odejście,
wysyłając kasę.
WPŁACONO 220 000 WONÓW SKLEP NA TRZECIM PIĘTRZE
WŁAŚCICIEL SKLEPU: CIĘŻKIE CZASY…
ALE MASZ 220 000 WONÓW ZA TYDZIEŃ
MOŻESZ IŚĆ DO SĄDU PRACY, ALE JESTEŚMY KUMPLAMI, NIE?
Kurwa.
Tydzień pracy i tylko 220 000 wonów.
To moje życie.
Nawet jeśli stąd wyjdę,
muszę znaleźć nową pracę, żeby spłacać dług.
WYSKAKUJ Z KASY
Miałem skoczyć z mostu. Czego tu się bać?
Dobra. Bierzcie moje organy.
Tak czy owak, nie wrócę do życia za grosze.
Pieprzyć to. Dam radę.
Wisiałem już na linie na 40-piętrowym budynku.
Mierzę w środek.
Jestem ciekaw,
skoro stać ich na wiadomości za milion
i lekką ręką dają 20 milionów na wejściu,
jak bardzo ekstrawagancki jest ten show?
Zajebiście wielkie miejsce.
Dwadzieścia cztery godziny?
Skończy się po 24 godzinach?
Hej.
Hej!
Zamknięte.
Schody?
Jestem na trzecim piętrze?
Nie ma tu windy?
Rozumiem. Numer oznacza piętro.
Co to jest?
Na zewnątrz lepiej to wyglądało…
To ściema?
To tylko ekran.
I wszędzie kamery.
Po co aż tyle?
Jezu, co jest?
ZASADA
„Proszę oddać wszystkie rzeczy, w tym ubrania,
i przebrać się w przygotowany strój”.
Tu mam się przebrać?
Co za marnotrawstwo.
„Wysokość nagrody można sprawdzić na tablicy wyników”.
Tablica wyników?
TABLICA WYNIKÓW
„Wyżywienie jest gratis.
Wszystko inne można zamówić przez interkom”.
Interkom.
„Koszt zamówienia
zostanie odjęty od indywidualnej nagrody…
w specjalnej cenie.
Zakupów można dokonywać na Placu”.
Na Placu?
PLAC
Rozumiem. Plac.
„Uczestnicy mają przebywać w pokojach od północy do ósmej rano.
Nie wolno blokować kamer.
Złamanie zasady skutkuje odjęciem połowy nagrody”.
Co? Połowy?
Cholera!
SHOW ZACZYNA SIĘ O PÓŁNOCY
Za minutę?
Chwila. Za minutę?
Co jest, do cholery?
ZACZYNAMY!
Co się dzieje?
Chwileczkę.
Co do cholery?
Zaraz!
Niech to szlag.
Co to jest?
Umieją tu zaskakiwać.
Co to ma być?
Narysowane?
Popaprańcy.
A to co?
30 000 wonów.
Będzie 90 000?
90 000 wonów w trzy minuty!
Zarabiam 30 000 wonów za minutę. O kurwa!
Tak!
GODZINĘ PÓŹNIEJ (DOKŁADNIE 56 MINUT)
Płacą 30 000 za minutę.
Jestem tu od niecałej godziny.
Czyli moja stawka godzinowa
wynosi 1,8 miliona wonów.
Spokojnie. No dobra.
Zegar na Placu wskazywał 24 godziny.
Czyli dziennie zarabiam…
180 razy 24. Ile to jest?
Zobaczmy.
Cztery razy trzy to 12.
Czyli…
Trochę ponad 40 milionów wonów.
Kurwa. Zarabiam roczną stawkę w jeden dzień!
Brawo, Jin-su.
To najlepsza decyzja w twoim życiu.
Ale mogę tu być tylko jeden dzień?
Nic o tym nie piszą.
Mógłbym spłacić dług, gdybym został tu dwa tygodnie.
Z tego zimna muszę się odlać.
Łazienka jest na zewnątrz?
OD PÓŁNOCY DO ÓSMEJ NIE WYCHODŹ Z POKOJU
ZŁAMANIE ZASADY ZABIERA POŁOWĘ NAGRODY
Połowę?
Halo? Ja…
Naprawdę muszę iść do łazienki. Mogę wyjść na chwilę?
Halo?
Halo…
Serio? Nie mogę iść do łazienki?
Da się chociaż włączyć ogrzewanie?
Tu jest dość zimno.
Halo? Słyszysz mnie czy nie?
Mogę kupić, co zechcę.
Oczywiście. Wiedziałem.
Kto normalny płaciłby 30 000 wonów co minutę za nic?
Chcą, żebym zużył nagrodę. O to chodzi.
Przepraszam.
Chcę kupić koc i ogrzewacz do rąk.
Co? Milion sto? Zaczekaj.
Odwołuję.
Wybieram N. Nie.
To chyba…
musi być jakieś nieporozumienie.
Chcę tylko jeden ogrzewacz do rąk.
Nie całe pudło.
Chciałabym kupić koc i ogrzewacz do rąk.
110 tysięcy? Zaraz…
Ile to jest?
Milion sto? Zaraz.
Daj mi chwilę.
KOSZT ZAMÓWIENIA ZOSTANIE ODJĘTY W SPECJALNEJ CENIE
W specjalnej cenie?
Na razie odwołuję zamówienie.
W końcu rozumiem zasady tego programu.
Zarabiam 43 miliony wonów dziennie.
Czyli cena wynosi…
Ile kosztuje dzisiejsza gazeta w waszym sklepie?
Gazeta za 1000 wonów kosztuje tu 100 000.
Dokładnie 100 razy drożej.
Płacą mi 30 000 wonów za minutę, ale ceny są 100 razy wyższe.
Już rozumiem.
Widzę, o co chodzi w tym programie.
Zgadza się!
Chcą zobaczyć, ile zaoszczędzę w tym okropnym miejscu.
Kimkolwiek są, mają mnie za debila.
Naprawdę myśleli,
że będę błagać: „Zamarzam, dajcie mi koc!” albo coś takiego?
Jestem zawodowym biedakiem.
Mogę prosić o kilogram starych gazet
i kilka zużytych kartonów?
Poproszę.
Tak.
To 120 000 wonów. Cztery razy trzy to 12.
To tylko cztery minuty.
No dobra.
Jak miło.
Wspaniale.
To był konieczny wydatek.
Dobra. Do jutra wydam tylko 200 000 wonów.
Wydam 200 000, a zgarnę 43 miliony.
Moje 43 miliony.
Hej! Halo!
Potrzebuję plastikowej butelki. Dasz mi pustą?
Byle szybko!
Tak!
Sztuczny wschód słońca? Rany!
„Czas jest cenny”.
„Czas to pieniądz”.
Takie boomerskie powiedzonka.
Ale mało kto doświadczył tego na własnej skórze:
tego, jak upływający czas
naprawdę oznacza pieniądze.
Halo!
Jesteście tam?
Wyjdźmy na zewnątrz i się przedstawmy.
Ktoś tam jest.
Jest tu kto?
Pokażcie się.
Tutaj!
Dobra. Trzy osoby.
Jasne.
Zaraz…
stoisz na powierzchni wody?
To podróbka.
Stamtąd dochodzi światło.
Widziałeś to może?
Podejdź.
Czas…
Wydłużył się.
Wczoraj pokazywało 24 godziny.
Dzień dobry.
Miło cię poznać.
Cześć.
Myślicie, że czas będzie się wydłużał z każdym dniem?
Dobre pytanie.
Rany.
Skoro czas się wydłuża,
to czy będziemy tu uwięzieni na zawsze?
Dlaczego masz na sobie…
Nie sądzę.
Nie mamy zbyt wielu zasad,
ale czas się wydłuża z jakiegoś powodu.
Na pewno są jakieś ukryte zasady.
Tak sądzisz?
Nie znam się na tym.
Myślicie, że to już wszyscy?
Raz, dwa, trzy…
Zaraz. Jest nas tylko sześcioro.
Tam.
Hej!
Nie siedź tak sama, chodź do nas.
Może po prostu jest nieśmiała?
Chyba raczej nieuprzejma.
Ty jesteś na drugim piętrze.
A ty na ósmym.
Ty na trzecim, a ty na czwartym.
Ja jestem na piątym.
Tu mamy szóste i siódme.
Czyli kogo mamy na pierwszym piętrze?
Cześć.
Widzę, że wszyscy tu są.
Przepraszam, jestem trochę powolny.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Przyzwyczaiłem się.
Mieszkam na pierwszym piętrze.
Nazywam się…
Po co nam to?
Więcej się nie spotkamy.
Będziemy używać numerów.
Dobra. Trudno zapamiętać tyle imion.
Ktoś wie, gdzie może być łazienka?
Nie ma.
Słucham?
Co to ma być?
To wszystko plastik.
Same fałszywki.
Naprawdę?
Co?
Co, do cholery?
Naprawdę sztuczne.
Ale wygląda prawdziwie.
Czyli łazienki…
Nie istnieją.
To już przesada.
Celowo usunęli całą podstawową infrastrukturę,
jak rury i kanalizacja.
To samo dotyczy strojów.
Wydają się normalne,
ale niczego nie mają.
Właśnie. Po co usunęli kieszenie?
To niewygodne.
Ponieważ nie mam kieszeni,
nie miałem gdzie schować klucza.
Na razie włożyłem go do bokserek.
Właśnie.
Ale co zrobimy bez łazienek?
Wczoraj myślałem, że to tylko na jeden dzień,
więc kupiłem takie coś na kemping.
Worek na odchody.
Użyłem go.
- Co? - Tak.
I gdzie go trzymasz?
W pokoju?
Nie możemy wynosić rzeczy z pokoi, więc tak.
Czyli musimy kupować worki na odchody
w stukrotnie wyższej cenie.
Może nie będziemy musieli kupować za tę cenę.
Znam inny sposób.
„Przedmioty do użytku poza pokojem
należy zakupić przez interkom w części wspólnej.
Obowiązują ceny specjalne”.
To było na czwartej stronie.
Na pewno tak można?
A co, jeśli będzie jeszcze drożej?
Nie wiem.
Cena jest sto razy wyższa w pokoju,
czyli nie chcą, żebyśmy mieli dużo rzeczy.
Zabronili nam wynosić rzeczy z pokojów
i postawili tu windę z wydawką.
Zakładam, że chcą, byśmy kupowali coś razem.
Może kupimy coś na próbę?
Musimy poznać zasady.
Boję się.
Nie widzę tu żadnych ekranów.
Co zrobimy, jeśli zabiorą nam więcej pieniędzy?
Zagłosujmy, żeby było sprawiedliwie.
Po co? Spróbujmy.
Marlboro i zapalniczkę.
Co ty odpierdalasz?
Co? Przecież coś mamy kupić.
Widzieliście to?
Czas się skrócił.
Dostarczono przedmioty,
czas mignął i się skrócił.
O ile?
Wcześniej pokazywało 30… czyli o 2 minuty.
Wygląda na to, że kupujemy rzeczy za czas, a nie za pieniądze.
Paczka fajek i zapalniczka…
To 5000 wonów.
Czerwone Marlboro kosztują 4500, a zapalniczka 500.
Łącznie 5000.
Tak.
5000 wonów za dwie minuty. Minuta kosztuje 2500.
Czyli lepiej kupować stąd?
W pokoju policzyliby za to 500 000 wonów.
- Tak. - Może odjęli kasę w pokojach?
Pieniądze się zgadzają!
- Zaraz… - Pieniądze wciąż tam są!
Kiedy ty tam poszłaś?
Tak nagle zrobił te zakupy,
że aż się wystraszyłam.
Ale pieniądze są takie same.
Czyli będziemy robić zakupy w ten sposób.
Nie wiemy, ile to potrwa.
Zostało nam tylko 35 godzin.
Jeśli zużyjemy cały czas na zakupy, to wszystko się skończy, nie?
Zgadza się.
Wciąż nie wiemy, czy i kiedy czas się wydłuży.
Ale biorąc pod uwagę to miejsce, wysokość nagrody
i całą tę pretensjonalność,
wątpię, by przygotowali to tylko na kilka dni.
Nawet bogaci nie znajdują pieniędzy na ulicy.
Jeśli to potrwa dłużej,
nagroda będzie ogromna.
Ale wiecie,
że najbogatsi zarabiają, nie robiąc nic.
Są potentaci naftowi,
którzy wykuwają swe nazwiska na pustyni.
Niektórzy wydają miliardy na jeden dzień w kosmosie.
Stworzenie takiego show to dla nich grosze.
Tak jakbym była, kurwa, bogata.
Zastanówmy się, co powinniśmy wspólnie kupić.
To, co niezbędne.
Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.
W moim pokoju jest suche powietrze. Przydałby się balsam.
Potrzeba jednej osoby…
Nie używam balsamu.
…jest nieistotna dla innej.
Powinniśmy kupić poduszki do spania.
To, co niezbędne…
Ja kupiłem wczoraj.
Jak mogłeś spać bez?
Wszyscy używamy długopisów i papieru.
Co? Ktoś się tu uczy?
…jest pojęciem względnym.
Muszę kupić podpaski.
W wyniku połączonej inteligencji ośmiorga homo sapiens,
która osiągnęła szczyt po milionach lat ewolucji…
pierwszym zakupem było osiem plastikowych wiader,
papier toaletowy, podpaski,
dwa rodzaje worków na śmieci
i papierosy, przez wzgląd na palaczy.
Czyli to jest nasza łazienka?
Tak.
Cała pieprzona debata, żeby móc się wysrać.
36 MINUT PÓŹNIEJ (PO ZAŁATWIENIU OSOBISTYCH SPRAW)
Kiedy dostaniemy jedzenie?
Umieram z głodu.
Coś o tym wiem.
Wczoraj nie jadłam kolacji.
Mówili, że zapewnią jedzenie. Ciekawe, czemu tak późno.
Co?
Nie jadłeś jeszcze?
Ja już jadłam.
Gdzie?
Z wydawki w pokoju.
Tam się pojawiło.
Dużo zestawów do wyboru i woda.
Dużo? Ile?
Dwanaście zestawów i 12 butelek wody.
Co z nimi zrobiłaś? Zjadłaś wszystkie?
Spróbowałam każdego, resztę zostawiłam.
Wodę zużyłam do mycia.
Co?
Posmakowałam wszystkich zestawów
i rano zużyłam całą wodę.
Ja pier…
Hej!
Jeśli było ich 12, to nie dla jednej osoby.
Dlaczego wzięłaś je dla siebie?
Nie były dla mnie?
Oczywiście, że nie.
Na zdrowy rozum, jeśli dali po 12,
to do podziału.
Może masz rację.
Daj spokój. Dobra?
Wystarczy.
Pierwszego dnia wysłali do jej pokoju.
Pewnie myślała, że wszyscy też dostali.
Ósemka, podziel się tym, co zostało.
Cóż…
O co chodzi?
Dlaczego tak zwleka? Stresuje mnie to.
O co chodzi? Nie chcesz się podzielić?
My mamy paść z głodu, a ty się obżerasz?
Właśnie!
Nie powinnaś sama podejmować decyzji.
Skończ te gierki.
Nie interesują mnie zestawy.
Dlaczego nagle zdejmuje kurtkę?
Jem tylko jeden posiłek dziennie.
Oddam wam wszystkie oprócz jednego.
Tylko tak myślę…
Zabronili nam wynosić rzeczy z pokojów.
Zastanawiam się, jak mam się podzielić.
Dobra. Załóż to z powrotem.
Na litość boską.
Może rzeczywiście nie wiedziała.
Od teraz będziemy dzielić się jedzeniem.
Nie pozwalają nam nic wynosić z pokojów,
a tylko Ósemka dostała jedzenie.
Chcą, żebyśmy je wysyłali dalej.
Windą?
Tak.
Wygląda na to,
że to wszystko jest połączone.
Mówiłaś, że było ich 12?
Liczba się nie zgadza.
Ona ma rację.
Dwanaście zestawów dla ośmiu osób.
To znaczy,
że jeśli weźmiecie po dwa…
ja nie dostanę.
Więc co zrobimy?
Górne piętra się najedzą,
a dolne będą usychać z głodu.
Z ósmego piętra na siódme, szóste, piąte,
czwarte, trzecie, drugie i pierwsze.
Ten system tworzy nierówny porządek społeczny.
Niższe piętra są w gorszej sytuacji.
Najpierw sprawdźmy,
czy uda się coś wysłać na dół.
Potem pomyślimy o podziale.
Ósemko, przepraszam,
ale mogłabyś wysłać pozostałe zestawy?
Spróbuję.
I tak nie miałam gdzie ich wyrzucić.
Chwileczkę.
Zgodziłabyś się,
żebyśmy sprawdzili to wszyscy razem?
- Razem? - To pierwszy dzień.
Chcę to zobaczyć,
tak na przyszłość.
On ma rację.
Tylko ty wiesz,
ile tam było zestawów posiłków i wody.
Chcielibyśmy wszyscy to zobaczyć.
Rozumiem, ale takie wchodzenie do czyjegoś pokoju…
Nie jesteśmy u siebie.
Używamy pokoi też jako łazienek.
Nie ma problemu.
Za mną.
Oni są przerażający.
- Słucham? - Ci, co to stworzyli.
Mamy księgę zasad,
ale nic nie wiemy o celu i działaniach.
Pominęli najważniejsze kwestie.
Nie wiemy, czego się spodziewać, więc się boimy.
- Pozwól mi. - Nie trzeba.
Przecież to daleko.
- Dziękuję. - Spoko.
Miły jesteś, Trójka.
Ona ma rację.
Miło z twojej strony.
To nic takiego.
Wcześniej też ogarnąłeś ceny.
Skąd to wszystko wiesz?
Pracowałem w sklepie.
Pamiętam ceny większości rzeczy. Zawsze możesz mnie zapytać.
Mogę…
Dzięki.
Pomogę ci.
- Jasne. - W porządku.
Co to ma być?
Co się dzieje?
Co to jest?
Taki wielki pokój?
Ósemka, masz wannę?
Wasze pokoje są inne?
Kupiłam to dziś rano.
Nie tylko rozmiar był inny…
O ile właśnie wzrosło?
O setki tysięcy naraz.
Setki tysięcy…
Poważnie?
Ja dostaję tylko 50 000.
50 000 wonów?
A co?
Ja dostaję 10 000 wonów
na minutę.
To oznacza, że każde piętro ma inną stopę wzrostu.
To jakieś pojebane bzdury.
Co takiego?
Okazuje się, że stawka godzinowa Ósemki jest wyższa od naszych.
Zarabia 500 milionów wonów dziennie.
Cholera.
Napisy: Małgorzata Rokicka