SERIAL NETFLIX
ZATWIERDZONE
Według Romea jego biznes zasadzał się na pożądaniu.
Każdy z jego siedmiu burdeli napędzało to samo:
marzenie o nieosiągalnych kobietach.
Ale dla niego te kobiety były tylko trybami w maszynie.
Pracownicami, podwładnymi. Trzeba je było wypróbować i ujarzmić.
Nie budziły w nim pożądania.
Ale Coral była wykształconą,
wyrafinowaną kobietą.
Otaczała ją aura niezgłębionej tajemnicy.
To rozbudziło w Romeo pożądanie.
A moja samoocena była tak niska, że nawet burdel zdawał mi się wygodny.
Nikt mnie dotąd nie doceniał, a co dopiero pożądał,
więc zaczęłam z nim pogrywać.
Ale gdy marzenie nie może się ziścić,
pożądanie przeradza się w obsesję.
A obsesja w miłość,
najbardziej obsesyjne i nieujarzmione z uczuć.
Tę samą władzę zdobyłam nad Moisésem.
W jego życiu pełnym chaosu byłam tchnieniem normalności.
Nie mógł się temu oprzeć.
Ani temu, jak go kokietowałam przez miesiące spędzone w klubie.
Odwrotnie niż w przypadku Romea.
Dając mu to, czego odmawiała Romeowi, karmiła obsesję Moisésa.
Zrozumiałam, że te skurwysyny to sposób, aby nie osunąć się na dno.
Siła pożądania stanowiła linę, po której mogłam się wydostać z otchłani.
Gdy oni tonęli…
ja się wynurzałam.
Nie mogę oddychać.
- Ile zostało tlenu? - Spokojnie.
Na minimum trzy czy cztery godziny.
Czasem ludzie budzą się w trumnie i ktoś ich znajduje żywych.
Czasem.
Bardzo rzadko.
Wydostaniemy się.
Jesteśmy związane.
Pod blokiem cementu.
Ale cement zastyga powoli, prawda?
Prawda.
Musimy uwolnić ręce.
- Nic. - Patrz.
Koleś palił. Musi mieć zapalniczkę.
Nie ma zapalniczki.
Tam jest wybrzuszenie, Coral.
Dobra.
Ohyda.
Dalej, Coral. Próbuj.
Pomioty piekła.
Były twardsze, niż myśleliśmy.
Zraniły nas. Upokorzyły.
Jedna z nich nawet nas skłóciła.
Ale teraz nie żyją.
Pierdolone suki nie żyją.
Leżą martwe w grobie.
A my trzej jesteśmy razem.
Jak rodzina.
Jak na początku. To się liczy.
Mamy sprawę, Romeo.
Chcemy odejść.
Dziewczyny, idziemy.
- Mamy paszporty. - I co? Twój paszport to pistolet?
- Dokąd pójdziemy? - Byle dalej stąd.
Coral, Wendy i Ginie się udało.
Nie możemy. Jeśli nas nie złapią, zemszczą się na naszych rodzinach.
Nie, jeśli uciekniemy wszystkie. Jest nas za dużo.
Coral ukradła księgi. Nie mamy długów.
Myślisz, że Romea powstrzyma zeszyt? A pamiętasz Bambi?
To nasza szansa.
Być może jedyna.
Tak! Wytrzymaj!
- Udało się? - Tak.
Słuchajcie!
Dziś w klubie impreza zamknięta.
Uczcimy zwycięstwo, które dała nam wasza lojalność.
Kurewsko ciężko pracowaliśmy,
oferując eskapizm, spełnienie fantazji i seks.
Godziny trudu i poświęcenia, aby dać innym szczęście.
Teraz nasza kolej.
Będziemy ćpać do upadłego za zdrowie tych suk,
które prawie nas zabiły.
A zwłaszcza…
za tych gladiatorów.
Odchodzą od nas, porzucają to życie.
A to wymaga epickiej imprezy pożegnalnej!
Bez was to nie będzie to samo.
Kto nie zaliczy dziesięciu kolejek i dziesięciu kresek, wylatuje!
Iść po dziewczyny! Zaczynamy zabawę!
Trzeba wyjąć narzędzia z bagażnika.
Wszystkie.
Po co ci one?
Musimy przebić cement, zanim zastygnie.
Już dosyć zastygł.
Gina, podaj wiertarkę. Wywiercimy tu, kurwa, dziurę.
Dziewczyny, idą tutaj!
Chodźcie, dziewczyny, robimy imprezę firmową.
A żebyście wszystkie promieniały, Romeo każdej obniża dług o 2000 euro.
Więc chodźcie. Wstawać, kurwa.
Wypięknijcie się i ruszać dupy na parkiet!
PASZPORT
Coral mi go dała, ale nie odeszłam. Ja…
Chciałam go oddać.
Jeszcze jakieś paszporty?
Dziękuję.
Tsunami…
Dziękuję bardzo.
Bardzo ładnie, dziewczyny.
Bardzo ładnie!
A teraz, kurwa, zabawmy się!
Podaj wiertarkę.
Dziś nie jesteście dziwkami.
Jesteście naszymi dziewczynami.
Macie być absolutnie czarujące.
Kiełbacha,
spryskaj je szampanem.
Nie.
Proszę, nie.
Nie.
Co się stało?
Akumulator.
Daj mi to. Jeszcze całkiem nie zastygł.
Dalej.
Kurwa, dalej.
Skacz!
Confetti!
Moisés!
Ty, ubierz się. Przeziębisz się.
Wyciągaj kasę.
Wiesz…
że prawie cię pogrzebałem razem z tymi trzema, co nie?
Dlaczego?
Bo mnie okłamałeś, Moisés.
Mówiłeś,
że Coral to dla ciebie tylko dupa.
To nieprawda.
Wiesz, skąd to wiem?
Bo wiem, jak to jest mieć tę harpię tutaj.
W głowie.
Wykiwała nas, Romeo. Obu.
Ile razy ją ruchałeś?
- Ile razy? - Czy to ważne?
- Chcę zabliźnić ranę. - To różnica?
Wyłóż, kurwa, karty na stół!
- Ile? - Pięć.
Pozostałe razy odmawiałem. Mówiła, że to praca, i kazała mi płacić.
Zmuszała cię do tego, czego mnie odmawiała?
Ty i ja… jesteśmy od niej o wiele lepsi.
O wiele.
Żadna dziwka nie stanie między nami.
Romeo!
Otwórz usta.
- Co to? - Lekarstwo na fiuta.
Otwieraj usta.
Dziś wrócisz z przytupem, mówię ci.
Nawet po udarze nie przestanie ci stać.
Ale się zajebiście bawię!
Kochanie, mam dziś dla ciebie coś wyjątkowego.
Coś, do czego nie przywykłeś.
Jesteś dla mnie wyjątkowy.
Spróbuj. Dobrze ci to zrobi.
To napar z owoców głogu.
Łączy z emocjami i otwiera czakry.
Spotykam się z kimś.
To…
sekretarka mojego szefa.
Czasami ją wożę.
Na wydarzenia.
Podoba ci się?
Nie wiem.
Z nią czuję spokój.
Odprężam się, ale…
Tak nie może być.
Dlaczego?
Bo to sekretarka szefa.
A one ciągle się zmieniają, nie przywiązuję się do nich.
Może ta jest inna.
Jest.
To pieprzona wariatka.
Ma fioletowe włosy, lubi ćpać bardziej niż my razem wzięci.
I lubi Hombres G. Kurwa, kto lubi Hombres G?
Zdaje się, że ty.
Bo jeśli ona ci się podoba, musisz lubić to, co ona lubi.
Coral.
Już po nas, dziewczyny.
Jest twardy jak kamień.
Bo to kamień, kretynko.
To cement.
Mam stan lękowy.
Potrzebuję tabletek.
Dlaczego zostawili pistolet?
Zabili nim tego gościa.
Pozbywali się dowodów.
Też bym nie pogardziła.
Też chcesz, Gina?
W ciąży nie powinnaś, ale co z tego?
Dobrze.
Narkotyki są dobre.
Rozjaśniają umysł.
Może wymyślimy, jak się wydostać.
Co to, kurwa?
Chyba gazy z trupa.
Zróbcie mi tam miejsce.
Chłopaki, ja spadam.
Co?
- Dokąd, kurwa, idziesz? - Późno już.
- Yun na mnie czeka. - Zostań jeszcze trochę.
Nie słyszałeś Romea? Mamy świętować.
Więc pijmy i ruchajmy, jakby jutra nie było!
Dawaj, kurwa!
Nie, już jestem nagrzany.
Jeszcze trochę, a nie zasnę.
Poza tym wolę ruchać w domu.
Ten skurwysyn mówi, że woli ruchać w domu.
Może musi sobie poruchać w klubie?
Odprężyć się trochę i poimprezować z kumplami.
Mam rację?
No weź, Christian. Wy dalej się bawcie.
Nie, kurwa. Nie wyjeżdżaj mi tu z „Christian”.
Nie wychodzisz.
Może jego wyruchamy?
Żeby go rozluźnić.
Trzymajcie go! Nauczy się nie odmawiać imprezowania.
To Christian chciał zmienić swoje życie.
Ale może nie był gotowy.
Był klasycznym dzieckiem z dysfunkcyjnej rodziny.
Moisés nie stawiał mu granic, więc Christian nie wiedział,
gdzie kończą się żarty, a zaczyna tragedia.
To także fundamentalna prawda na temat prostytucji.
To, co dla jednej osoby jest rozrywką, dla innej jest traumą.
Dziwnie się czuję po tych środkach uspokajających.
To nie środki uspokajające.
To opioidy.
To nie najlepsze miejsce na ćpanie.
Nie mogę oddychać.
Bo kończy nam się tlen.
Szkoda, że nie poznałyśmy się wcześniej.
Dzieliły nas tysiące kilometrów.
Jedyne, co dobrego przyniósł klub.
To, że się poznałyśmy.
Patrzcie na niego! Aż go zgięło!
No weź, nie gniewaj się. Tak się wygłupiałem.
Zgwałciłeś mnie, skurwysynie.
Zaraz „zgwałciłem”…
Co ty tam robisz?
Bracie, musimy pojechać do kraju
bez umowy ekstradycyjnej.
Wybrzeże Kości Słoniowej, Namibia…
Do Namibii?
A co tam zrobimy z mamą?
Nie wiem. No to gdziekolwiek.
Ale jeśli zaczną tu węszyć i policja połączy nas z trupem,
to się nie wywiniemy.
Rozumiesz, co nie?
- Żyjmy zwyczajnie, bracie. - Zwyczajnie?
- Tak, mamy kasę. - Zwyczajnie?
Założymy biznes, będziemy pracować w dzień, a w nocy spać.
Nigdy tak nie robiliśmy.
I tyle. Jak zwykli ludzie.
Trudno będzie zostawić przeszłość za sobą.
Zerwać z nałogami.
Ja w każdej chwili mogę z nimi zerwać.
Zrobisz to?
Tak.
Wracać do domu przed 22.
Wychodzić na kolację i do kina.
Mieć dziewczynę…
która odmawia.
Taką, która odmawia.
- To będzie trudne. - Nie.
Nie będzie.
Panowie!
Mój penis powrócił!
Widzisz?
Każdy może odmienić swoje życie, bracie.
- Każdy? - Każdy.
Miło myśleć, że każdy może odmienić swoje życie.
Zmienić je na lepsze. Takie, o którym zawsze marzył.
W którym jest piękniejszy, bardziej harmonijny, szczęśliwszy…
W wizji Wendy byłyśmy razem. Trzy przyjaciółki na zawsze.
Pojechałyśmy w podróż, a każdy przystanek był w cudownym miejscu.
Trzeba było ich zamordować.
Napisy: Juliusz P. Braun