Sıradaki alamet.
Başka ne olabilir ki?
Hastalık belirtisi yok. Sokma, yaralanma, bir şey yok.
Birden telef olmuş hepsi.
Biliyorum ben ne yapacağımı.
Maran mı?
Maran şu anda çok kuvvetsiz, bir şey yapamaz.
Hangi aşamada?
Zor olan.
Kırk bir.
Şahsu'yu hallettin mi sen?
Unuttum! Ay tamam, hemen gidip mesaj atıyorum.
-Hadi hadi.
Salih? Medine?
-Ah! Ben seni unuttum ya! -Salih!
Kusura bakma.
Ne zaman geldiniz yayladan?
Ha?
Yaylaya gidecektiniz.
Yoo.
Ha, sen Medine'yi mi diyorsun?
Ben Şahsu.
Ha, şey…
İşim var bahçede.
-Maran?
Şahsu'yu ne yapacağız?
Adamlarım izliyor ama yakınında da biri olması lazım.
Abim hiçbir yere kıpırdayamaz. Daha zamanı var.
Şahsu'yu başka biri kollayacak mecburen.
Cihan?
Olur.
Abim bundan hiç hoşlanmayacak.
Yolculuk nereye?
Bir değişiklik olsun diye kafeye oturup ödevleri okuyacağım.
Bensiz? Duymamış olayım. Atla.
Yeni geldin zaten Cihan. Tamam, giderim. Bir şey yok.
Saçmalama.
Kuş uçmaz kervan geçmez yer. Hele kız başına? Hiç gidemezsin.
-Allah Allah? -Atla.
Ne yapayım Şahsu?
Dedenden kurşun mu yiyeyim seni ikna etmek için?
-Atla işte.
Ver.
Cihan.
Her şey Maran'ın değil.
Onu bize getir.
-Burada mı oturacağız? -Gerçek Adana burası.
Gözlem yaparsın işte, fena mı?
-Ne ödevi verdin? Ne okuyorsun? -Şahmaran araştırması.
Ee, yapamamışlar mı?
Yoo, yapmışlar. Şahane yapmışlar hem de.
Şahmaran, aşkı için öldürülüyor.
Âşık olduğu adam bunun yerini mi ispiyonlamış ne.
Ama yılanların şahı son nefesinde bile
bilgeliğini erkeğine hediye ediyor.
İşte bizim çocuklar da sağ olsunlar çok güzel yorumlamışlar.
"Aşk fedakârlık gerektirir" falan.
Gerektirmez mi?
Niye hep biz fedakârlık yapmak zorundayız ya?
Yani niye bütün masallarda, efsanelerde kadın hep kendini feda etmek zorunda?
Mecbur muyuz?
Erkeğe ne olmuştu o efsanede?
-Camsap? -Hı hı.
Camsap pişman olmuş.
Vicdan azabından delirmiş mi ne.
Etmeyiverseymiş ihanet.
Bilemeyiz ki.
Neyi?
Bazen ihanet eden fedakârlık yapmış olur asıl.
Aşkı için yani.
Otur sen. Geliyorum ben şimdi.
Pardon. Bir sade Türk kahvesi alabilir miyim lütfen?
Bir sade Türk kahvesi rica ettim.
Özür dilerim.
Senin bir suçun yok.
-Cihan.
Cihan… Cihan! Tamam ya!
Canımı acıtıyorsun!
Eve giriyorum ben.
Maran?
Dokunma.
-Zamansız oldu. -Maran, içeride misin?
Bu seferki biraz daha uzun sürecek galiba.
-Maran.
Şahsu.
Maran, içeride misin?
- Kesin duydu mu telefonu çalarken? -Duymuştur.
Ne zaman müdahale ettik biz böyle? Başından beri niye o zaman yapmadık?
Aklım almıyor.
Maran'ın cep telefonundan mesaj yollamak nedir ya?
Şüphelenmesin diye.
E, şimdi daha çok şüphelenecek.
"Evde, buradaydı. Niye karşıma çıkmıyor?" diyecek.
Tamam, kötü fikir ama yani öyle birden ortadan kaybolmuş olmasın,
bir mazereti olsun istedik biz de.
Kötü niyetten değil yani.
Tamam. Tamam, bitti. Kimse bir şey yazmıyor.
Anlaşıldı mı? Her şey olacağına varır. Hiç kimse karışmıyor.
Karışmıyor!
Nemölçer aldım bugün Müşfiklerin bahçeye.
Sulama borusu biraz kısa geldi ama… Ona 100'lük alacağım.
Liste çıkarayım da yarın seninle gidelim. Olur mu, ha? Alırız.
-Döndünüz mü siz yayladan? -Oradayız daha.
Dünden beri bir nemrutlaştı. İlişme sen ona, boş ver.
-He de geç.
Sen nereden doldurdun onu?
-Kız, dur! Ne yapıyorsun ya? -Ne oluyor be? Ne yapıyorum?
Ya kız, inekleri duymadın mı sen, ha?
-Ödümü pırtlattın. -Bilmiyoruz bilmiyoruz!
Ne olmuş ineklere ya?
Telef olmuş, ne olacak? Ziyagillerin bütün hayvanları ölmüş.
Salgın çıkacak diyorlar. Test filan yapıyorlarmış.
Şebeke suyunu içmeyin diye bas bas bağırıyorlar, duymadınız mı?
Kessinler madem, niye kesmiyorlar?
Kız, niye kessinler? Önce test yapacaklar, sonra kesecekler.
O gün de kesikti sular.
-Evi terk ettiğim gün.
Musluktan içerdik suları
o vakitlerde.
Kesmişler gece.
Bilmiyordum.
Baba? Nereye?
Geleceğim Gül, yat. Yat sen.
Geleceğim dedim ya Gül'üm. Hadi, doğru eve. Hadi.
Son görüşümdü.
Eline sağlık, güzel olmuş.
-Medine? Medine!
Bıktım.
Gideceğim.
Onunla gideceğim.
Defolup gideceğim buradan.
Medine nasıl oldu?
Yatıyor.
Midesi bozuk.
Sudan oldu, ben biliyorum. Ya dinlemiyor ki beni. Dinlemez hiç.
Onu bir doktora götür Salih. Usta söyledi de, beni dinler.
Usta, dün akşam ne oldu öyle ya?
Yani sen hiç bahsetmezdin kızından.
Usta, iyi misin sen? Ha?
Bu aralar bir şey oldu sana.
Ne oldum Salih?
Şu küveti bitirelim.
Döndün, biliyorum.
Bana niye dönmüyorsun, onu anlayamıyorum sadece.
Neyse, umarım iyisindir. Merak etmeye başlıyorum seni.
-Ara beni lütfen. -Pişt!
Ne yapıyordun öyle?
Hiç. Arada öyle, sesli notlar alırım kendime.
Ne güzel. Dersim yok bugün, bir şeyler yapalım mı?
Sana kendimi affettirmem lazım.
-Aşırı güzel bir yere götüreyim, gel. -Cihan!
Affettirecek bir şey yok ya. Lütfen.
Hem çalışmam lazım. Bir yere gidecek hâlim falan da yok.
Peki.
-Tamam.
-Ne oldu? -Şahsu mesaj attı.
Bir şey yapamayız.
Yapamayız. Öldürür babam bizi. Yapacak bir şey yok.
-…simetrik. -Şahsu.
Bir bakar mısın? Gel canım.
Bıktım. Yeter.
Bu boktan evden, bu aşağılık şehirden bıktım!
Gideceğim. Onunla gideceğim.
Defolup gideceğim buradan.
Maran iyi çocuktur.
Vardır bir bildiği.
Maran nerede?
Süt içer misin?
-Maran nerede? -Burada değil abim.
-Ne yapacaksın nerede olduğunu?
Ne demek "Ne yapacaksın nerede olduğunu?"
Süt?
-Merak mı ettin? -Etmiş.
Ettim tabii.
Yoksa burada işim ne?
Bilmem.
-Biz bilmiyoruz Maran'ın nerede olduğunu. -Nasıl bilmiyorsunuz nerede olduğunu ya?
Maran durup dururken ortadan kaybolma alışkanlıkları olan biri mi?
Birden gidiyor ve kimsenin haberi olmuyor. Üstelik umurunuzda bile değil.
-Telefonu niye evde peki? -Telefonu evde mi abimin?
-Sen ne hissediyorsun Maran'a?
Ne mi hissediyorum?
Size ne?
Günlerdir arıyorum ve ulaşamıyorum. Siz hiç mi merak etmiyorsunuz?
Yani biz de merak ediyoruz tabii ama senin gibi değil.
Ben nasıl ediyormuşum?
Tutulmuş gibi.
Sağlam tutulmuş.
Bakın, ben sizin bu kan davası meseleniz mi, neyse,
onu biliyorum, anlattı Maran bana.
Kan davası.
Kan davası?
Siz nasıl bu kadar sakinsiniz ya? Ha?
Ya bir şey olduysa? "Saklanmam gerekiyor" demişti.
Sen günlerdir okula gelmiyorsun.
Yani… Maran'ın başı dertte mi?
Pessoa'yı bilirsin. Yazar.
Şimdi bu bir gün âşık olmuş.
Demişler ki "Anlat bakalım, nasıl hissediyorsun?"
"Kalbimde huzurlu bir ıstırap var" demiş.
Istırap mı çekiyorsun Şahsu?
Çok iyi.
Müthiş kafalar.
Ben sizinle bu oyunu oynarım. Hem de çok güzel oynarım.
Birbirimizi tartarız.
Sırlarımızı açıklarız.
Böyle, gözdağı veririz.
Ağlarız, güleriz, her şeyi yaparız da
sırası değil.
Şimdi değil yani.
Ağzına sıçar bu Maran'ın.
-Vallaha ben sevdim. -Babam öldürecek bizi.
Usta!
Usta.
Usta?
Ne oldu?
Dede oluyorsun usta.
Medine'm gebe.
Sağlıkla gelsin inşallah.
Ustam.
Maran?
Cihan?
Nasıl buldun beni?
Biliyorum Şahsu.
Farkındayım her şeyin.
-Bitsin ister misin?
Gel.
Hem sen nasıl buldun beni?
Geç mi kaldım?
Ben bunu anlayamadım bir türlü.
Nedir ki bu aşk uğruna çekilen çileler, onca dramalar?
Nedense hep uğruna çekilen acıların büyüklüğüyle tartılır aşk.
Gerçekten öyle mi?
Kendini tamamen bırakabilir misin? Kabullenebilir misin?
Bir de hep o beylik laflarla başlar.
"Olduğun gibi seveceğim seni", "Yanında şöyle hissediyorum" falan.
Hayır.
-İnsan tam mutlu olamaz hiçbir zaman.
Tam mutluyum dersin, içinde bir şeyler sinsi sinsi durmuş,
bir kusur arar, bir boşluk kovalar sevginde.
Değişiyorum sanırsın.
-Başlarsın değiştirmeye. -Cihan.
-İçine edersin sonunda.
Aradığını orada bulacağını mı sanıyorsun?
Cihan.
Cihan, nereye götürüyorsun bizi?
Boktan bir hayalin peşinde yok olup gitmek mi istiyorsun?
Cihan, nereye götürüyorsun? Yavaş biraz!
-Çok mu canın yanıyor Şahsu? -Evet, yanıyor. Yavaş biraz ya, dur!
Aşk dediğin şeyi kaygıyla beslemeyi ne kadar seviyor insanlar!
Cihan.
Önüne bak.
-Anlayacağız. -Önüne bak!
Ne yapıyorsunuz? Maran!
Ne oldu?
Nedir acil olan?
Oğlun.
Cihan.
Ne yapıyorsunuz? Neredesiniz?
Maran!
Cihan!
-Maran!
Neredesiniz? Ne yapıyorsunuz? Maran!