SHAHMARAN
TAJEMNICZE ZDARZENIE W ADANIE
Kolejny omen.
Innego wyjaśnienia nie ma.
Żadnych śladów choroby. Nie były pogryzione ani ranne.
Po prostu padły.
Wiem, co robić.
Maran?
W tej chwili jest za słaby, by cokolwiek zdziałać.
Która to faza?
Ta trudna.
Czterdzieści jeden stopni.
Zajęłaś się Shahsu?
Zapomniałam! Napiszę do niej.
Idź.
MARAN: WYJEŻDŻAM NA PARĘ DNI. BĘDĘ ZAJĘTY.
ALE ZJAWIĘ SIĘ, JEŚLI BĘDZIESZ MNIE POTRZEBOWAĆ.
Salih!
Medine!
- Zapomniałam o tobie! - Salih!
Przepraszam.
Kiedy wróciliście z gór?
Mieliście jecha w góry.
Nie?
Masz na myśli Medine?
Jestem Shahsu.
Tak…
Praca w ogrodzie czeka.
Maran?
Co z Shahsu? Moi ludzie jej pilnują, ale ktoś musi być przy niej.
Maran nie da rady nigdzie iść.
Potrzebuje czasu.
Ktoś inny musi strzec Shahsu.
Cihan?
Dobrze.
Maran nie będzie zadowolony.
Dokąd idziesz?
Dla odmiany do kawiarni ocenić prace.
Beze mnie?
Mowy nie ma. Wskakuj.
Dopiero przyjechałeś.
Pójdę sama.
Nie wygłupiaj się.
To miejsce jest na odludziu.
Nie możesz iść sama jako kobieta.
- Czyżby? - Wskakuj.
Co mam zrobić, żeby cię przekonać? Dać się postrzelić twojemu dziadkowi?
Wskakuj.
Dawaj to.
Cihan.
Nie wszystko należy do Marana.
Przyprowadź ją do nas.
Tutaj usiądziemy?
To prawdziwa Adana.
Możesz sobie poobserwować.
Co to za prace?
O Shahmaran.
Nie popisali się?
Przeciwnie.
Spisali się świetnie.
Shahmaran zostaje zabita z powodu miłości.
Mężczyzna, którego kocha, wyjawia jej miejsce pobytu.
Ale ostatnim tchnieniem Królowa Węży
przekazuje swoją mądrość ukochanemu.
Studenci mają błyskotliwe uwagi na ten temat.
„Miłość wymaga poświęcenia” i tak dalej.
A nie wymaga?
Dlaczego to my zawsze musimy się poświęcać?
Czemu kobiety muszą się poświęcać we wszystkich opowieściach i mitach?
To konieczne?
Co spotkało mężczyznę z tego mitu?
- Camsapa? - Tak.
Camsap tego żałował.
Wyrzuty sumienia doprowadziły go do obłędu.
Nie powinien był jej zdradzać.
Ale jednego nie wiemy.
Czego?
Czasem
to zdrajca jest tym, który się poświęca.
Dla ich miłości.
Zaczekaj, zaraz wracam.
Przepraszam!
Mogę dostać kawę po turecku bez cukru?
Poproszę kawę po turecku bez cukru.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Cihan.
Przestań!
To bolało.
Idę do domu.
MYŚLAŁAM O TOBIE.
SHAHSU
Maran?
- Nie dotykaj. - To za wcześnie.
Maran, jesteś tam?
Chyba tym razem to potrwa dłużej.
Maran?
Shahsu.
Maran, jesteś tam?
Jesteś pewna, że słyszała jego telefon?
Na sto procent.
Czy kiedykolwiek się wtrącaliśmy?
Jak myślicie, dlaczego?
Nie rozumiem.
Po co pisałyście do niej z telefonu Marana?
Żeby nie nabrała podejrzeń.
Teraz będzie mieć ich więcej. Pomyśli, że on tu jest, ale jej unika.
Zgoda, to był zły pomysł.
Ale próbowałyśmy wymyślić jakieś wytłumaczenie jego zniknięcia.
Chciałyśmy dobrze.
Dość tego. Koniec z wiadomościami.
Zrozumiano?
Co ma być, to będzie. Macie się nie wtrącać.
Nie wtrącać się!
Kupiłem higrometr do ogrodu Müşfika.
Ale rura była trochę za krótka.
Muszę kupić setkę.
Zrobię listę i jutro pojedziemy razem na zakupy, dobrze?
Wróciliście z gór?
Nie, wciąż tam jesteśmy.
Od wczoraj ma humory. Nie przejmuj się nią.
Tylko przytakuj.
Skąd masz tę wodę?
- Co robisz? - O co ci chodzi?
Nie słyszałaś o krowach?
- Wystraszyłeś mnie. - To mogła być woda!
Co się stało z krowami?
Pozdychały.
Ziya stracił całe stado.
Mówią, że może wybuchnąć epidemia. Robią badania.
Nie słyszałyście ostrzeżeń przed piciem wody z kranu?
To czemu jej nie odcięli?
Najpierw muszą zrobić badania.
Tamtego dnia też odcięli wodę.
W dniu, w którym opuściłem dom.
W tamtych czasach piliśmy
wodę z kranu.
Odcięli ją nocą.
Nie wiedziałem.
Tato?
Dokąd idziesz?
Wrócę, Gül. Idź spać.
Powiedziałem, że wrócę.
Wracaj do domu.
Więcej jej nie widziałem.
Pyszne jedzenie, dziękuję.
Medine?
Mam dosyć.
Chcę wyjechać.
Wyjechać z nim.
Ucieknę stąd.
ZGADZAM SIĘ, MARAN. POJADĘ Z TOBĄ.
Jak się czuje Medine?
Odpoczywa.
Ma rozstrój żołądka.
Wiem, że to przez wodę.
Nie słucha mnie. Nigdy.
Zabierz ją do lekarza.
Powiedz, że ja ci kazałem.
Szefie.
Co się wczoraj stało?
Szef nigdy nie mówił o swojej córce.
Wszystko w porządku?
Ostatnio szef jest jakiś inny.
Co ty wygadujesz?
Dokończmy wannę.
Wiem, że wróciłeś.
Nie rozumiem, czemu nie odzywasz się do mnie.
W każdym razie mam nadzieję, że nic ci nie jest.
Zaczynam się o ciebie martwić.
Zadzwoń, proszę.
Co porabiasz?
Nic. Czasem nagrywam sobie jakieś notatki.
Super.
Nie mam dziś zajęć. Porobimy coś?
W ramach przeprosin zabiorę cię w fajne miejsce.
Cihan!
Nie ma za co przepraszać.
Muszę popracować.
Nie mam ochoty nigdzie jechać.
Dobra.
Spokojnie.
Co się stało?
Shahsu do niego napisała.
- Nie możemy nic zrobić. - Tata nas zabije. Naprawdę nie możemy.
COŚ SIĘ STAŁO, ROZUMIEM. TYLKO NAPISZ CO.
Shahsu, mogę cię prosić?
NAGRANIA
Już nie mogę.
Mam dosyć.
Dosyć tego gównianego domu i tego podłego miasta!
Chcę wyjechać.
Wyjechać z nim.
Ucieknę stąd.
Maran to dobry chłopak.
Na pewno ma swoje powody.
Gdzie jest Maran?
Może mleka?
Gdzie jest Maran?
Tu go nie ma.
Po co chcesz wiedzieć, gdzie jest?
Jak to „po co”?
Mleka?
Martwisz się?
Martwi się.
Oczywiście.
Czy inaczej bym przyszła?
Nie wiem.
Nie wiemy, gdzie jest Maran.
Jak to nie wiecie?
Czy to normalne, że Maran nagle znika?
Wyjeżdża i nikt nie wie dlaczego?
I was to nie obchodzi?
Czemu zostawił telefon?
A zostawił?
Co czujesz do Marana?
Co czuję?
Nie wasza sprawa.
Od dawna próbuję się z nim skontaktować. Nie martwicie się o niego?
Oczywiście, że się martwimy, ale nie tak jak ty.
Jak ja się martwię?
Jak zakochana.
Zakochana po uszy.
Wiem o waszej rodzinnej wendetcie.
Maran mi opowiedział.
Wendetta.
Wendetta?
Skąd u was ten spokój?
A jeśli coś mu się stało? Mówił, że musi się ukryć.
A ty od paru dni nie chodzisz na zajęcia.
Czy Maran ma kłopoty?
Na pewno znasz Pessoę.
Tego pisarza.
Pewnego dnia się zakochał.
Zapytali go, jak się czuje.
Odparł: „W moim sercu jest spokojna udręka”.
Coś cię dręczy, Shahsu?
Świetnie.
Podoba mi się ta gra.
Mogę z wami zagrać.
A umiem grać całkiem dobrze.
Możemy mierzyć się wzrokiem.
Zdradzać nasze sekrety.
Zastraszać się nawzajem.
Możemy płakać, śmiać się i w ogóle.
Ale nie czas na to.
Nie teraz.
Maran ma z nią przesrane.
Podoba mi się.
Tata nas zabije.
Szefie!
Szefie?
Co się stało?
Będzie szef dziadkiem.
Medine jest w ciąży.
Dużo zdrowia dla dziecka.
Szefie…
Maran?
Cihan?
Jak mnie znalazłeś?
Ja wiem, Shahsu.
Wiem o wszystkim.
Chcesz to skończyć?
Chodź.
Jak mnie znalazłeś?
Spóźniłem się?
Jednego nie rozumiem.
Co to za cierpienie z powodu miłości?
Cały ten dramat…
Miłość jest mierzona bólem, który cierpisz z jej powodu.
Ale czy to prawda?
Można całkowicie się oddać?
Można to znieść?
Zawsze zaczyna się od tych banałów.
„Kocham cię takim, jakim jesteś”. „Przy tobie czuję się tak i tak”.
Nie.
Ludzie nigdy nie będą szczęśliwi.
Gdy myślisz, że jesteś szczęśliwy, zło, które tkwi w tobie,
zaczyna szukać wad u ukochanej osoby.
Myślisz, że się zmieniasz.
Ale zaczynasz zmieniać ją.
- Cihan. - I niszczysz.
Myślisz, że znajdziesz to, czego szukasz?
Cihan.
Dokąd jedziemy?
Chcesz przeminąć, goniąc za gównianym marzeniem?
Dokąd mnie wieziesz? Zwolnij!
- Bardzo cierpisz, Shahsu? - Tak! Zwolnij!
Ludzie uwielbiają karmić miłość swoimi zmartwieniami.
Cihan.
ZAMEK ANAVARZA
- Uwaga! - Zobaczymy, co się stanie.
Co wy wyprawiacie? Maran!
Co się stało?
Co jest takie pilne?
Twój syn.
Cihan.
Co robicie? Gdzie zniknęliście?
Maran!
Cihan!
Maran!
Gdzie się podzialiście? Co robicie? Maran!
Napisy: Przemysław Rak