Bu dünya kurulalı beri insanoğlu, sevdiği her şeye ihanet etti.
Biz sadece izledik.
Anlamanı bekledik.
Çünkü dünya senin değil insan.
Dünya yalnız sana ait değil.
Bundan binlerce yıl evvel böyle söyledi yılanların şahı.
"Ey insan! Sen sakın sevme beni."
Ama insan dinlemedi.
Âşık oldu Şahmaran'a. Ve onu kendine âşık etti.
Sonra da öldürdü sevdiğini.
Kor gibi yanan bir vicdan, iflah olmaz bir pişmanlık kaldı geri.
Ve cevaplanmamış sorular.
Yeryüzü insan olmadan daha mı iyidir?
Hep mi yok eder insanoğlu? Hep mi ihanet eder?
Yoksa bizim için hâlâ umut var mı?
Bir yerlerde bir hata yaptık. Sonra da unuttuk gitti.
Ama içimizden bazıları hissediyorlar.
Bu yüzden ait olamıyorlar bu dünyaya. Hayata karışamıyorlar.
Yaşadıkları şeyin adı, dünya sancısı.
Hadi, kalkıyor!
-Memo! Kapat telefonu, hadi!
Herkes trene.
-Ulan dayıya bak ya.
Davut Demir?
Benim.
Şahsu ben.
Oturmaz mısın?
Otur bence.
Kaç senedir yaşıyorsun burada?
Haklısın, ben de küçük sohbetleri hiç sevmem.
Direkt konuya giriyorum o zaman.
Çocukken annemi bırakıp gitmişsin.
Bir daha geri dönmemişsin, aramamışsın falan.
Oraları geçiyorum, bildiğin şeyler.
Annem senelerce seni sayıkladı uykusunda.
İşte… "Babacığım, neredesin?"
"Niye bırakıp gittin beni?"
Kâbuslar, nefes darlığı,
klasik travma sonrası stres bozukluğu…
Ben de dedim ki "Anneciğim, 40 sene olmuş.
Unut artık.
Ya da yapamıyorsan gel, gidip bulalım. Çıkalım karşısına, çalalım kapısını.
Yüzleşelim."
Dedi ki "Yok. Çok aradım ama bulamadım."
Geçen…
…eşyalarını karıştırıyordum.
Bir baktım, adresin.
Biliyormuş meğer yerini.
Cesaret edemedi herhâlde.
Sen de onun yerine mi geldin? Hesap sormaya?
Aksine,
teşekkür etmeye geldim.
Sayende koca bir gül bahçesinde büyüdüm.
Muhtemelen hatırlamıyorsun…
…ama giderken bir avuç tohum bırakmışsın anneme.
"Adın gibi gül bunlar" demişsin.
"Bunları ek.
Çiçek açıncaya kadar geleceğim.
Sonra birlikte büyütürüz."
Annem ekti o tohumları.
Gözü gibi baktı o çiçeklere.
Tek bir tanesini sakladı.
Olur da gelirsen…
…beraber ekersiniz diye.
Al.
Mezarına dikersin şimdi.
Annem öldü.
Avucunda da bir tane bu vardı.
Bil istedim.
Maran!
Maran.
-Maran.
Maran! Davut'un evine bir kız geldi.
Vallahi kesin eminim bu sefer. O geldi!
Maran.
Nefes al. Nefes al.
Anlı… Seni anlıyorum. Konuşmaları anlamıyorum.
Yani cümle sonları yok. Küfürden sonrasını anlamıyorum.
Hayır, hayır, şimdi sen aslında… Şey yapalım… Sonra şey yapalım.
Alo?
Ha hocam, şimdi geldim. Bir eşyalarımı bırakıp geliyorum hemen.
Tamamdır. Sağ olun.
Şahsu Demir ben. Rezervasyonum vardı.
İstanbul.
-Kimlikten mi gördün? -Yok. Tecrübe abla.
Şimdi ben bir insana baktığım zaman hemen nereli olduğunu anlarım.
Böyle bir keserim, şöyle bir bakarım. Ondan sonra şlaps! Elazığ.
Şlaps, Ankara.
Allah vergisi. Yetenek yani.
-Tebrik ederim gerçekten. -Sağ ol.
Küvet var, değil mi, odada?
-Ah… -Nasıl "ah"?
Daha önceden söylemiştim telefonda. Özellikle belirttim.
Şimdi şöyle ah…
Ee…
Olsa canın sağ olsun, bütün otel senin.
Ee… Bizim zaten bir tane küvetli odamız var.
O da müşteri bugün çıkacaktı ama uzattı. Kusura bakma yani.
-Biz de istiyoruz yapalım.
Hani bütün odalarda küvet olsun, herkes yıkansın
ama maliyeti bize şey…
-Zaten doktorlar çok… -Anahtarımı alabilir miyim?
-Anahtarı… Ee…
-Kimliği sonra şey yapayım. Ee… Anahtar.
-Ne zaman çıkıyormuş o misafir? -Vallaha abla… Yarın inşallah ablacığım.
-Kaç yaşındasın sen? -Ben… 35 ablam.
E, benden büyüksün.
Anahtarları…
Teşekkür ederim.
Sağ ol.
Eskici geldi!
Bıktım sürekli sana poz vermekten.
-Bitmiyor mu? Hı?
Bana mı bakıyorsun? Anlamıyorum bir bok! Evde takma bari şunları ya.
E, kız gitti diyorsun yani, öyle mi?
Evet ama bulabilirim.
Git bul o zaman.
Kız gelmiş? Gazamız mübarek olsun.
Ee, ne yapıyoruz şimdi? Kurban filan mı kessek acaba?
-Selamünaleyküm.
Vallaha Allah'ım, feleğim şaştı
ama ustam, bak ne güzel şeyler topladım sana.
Baksana şunun güzelliğine ya.
Ustam, diyeceksin ki "Var ya Salih, helal olsun sana!"
Bak, şuna bak.
Çiçek bile vermiş kurban olduğum. Bak şuna.
Aa, bak bunu Medine'nin yanında de ama ha.
Duysun bakalım. Kocası neler yapıyormuş bir görsün.
Bir görsün bakalım. Nankör kadın ya.
İnsan demez mi,
"Kocacığım, eline sağlık. Ne güzel yapmışsın."
Usta?
-Usta?
Bu ne?
Usta, konuşsana. Ne oluyor ya?
Torunum geldi.
Şahsu.
-Merhaba hocam. -Hoş geldin.
Hoş bulduk.
-Kusura bakmayın, birazcık geç kaldım. -Sorun yok.
-Hazır, değil mi, sunumun? -Her şey hazır.
Harika. Hadi gel.
Senden başka hiçbir asistan böyle son dakika gelmezdi Şahsucuğum.
Ne kadar teşekkür etsem az sana.
Olur mu? Zaten bir iş için uğramam gerekiyordu.
-Hı? -Bahane oldu.
Merhabalar.
-Kolay gelsin Şahsu. -Teşekkürler.
Herkese merhaba. Ben Şahsu Demir.
-Sizi kurtarmaya geldim.
-Ne diyor bu?
Evet, doğru duydunuz.
"Ben sizin kurtarıcınızım.
Sizin için canımı bile feda etmeye hazırım" desem
benimle ilgili ne düşünürdünüz?
-Güzel şeyler düşünürdük. -İyi ki geldiniz.
-Hoş geldiniz hocam.
Bugün size kurtarıcı kompleksi…
…diğer bir adıyla Mesih kompleksinden bahsedeceğim.
En kısa hâliyle,
bir insanın başkaları için kendi isteklerini, kendi duygularını,
en uç örnek olarak da kendi hayatını feda etmesine yol açan,
başkalarına yardım etmek konusunda orantısız sorumluluk hissettiren
-bir sanrıdır Mesih kompleksi.
Yardım girişimleri karşı tarafa zarar verecek olsa bile
kişi bunu yapmaktan kendini alıkoyamaz.
En kötü tarafı ise
başkalarının üzerindeki etkisinin yarattığı güç
kişinin dünyaya bakışını tamamen değiştirebilir.
Büyüklük sanrısı yaratır.
"Lütfen yardım edin."
"Yapamam."
"Hayır…"
Bu cümleleri duyamazsınız onların ağzından.
Yardım istemeyi bilmezler.
Karanlık sonuçları olacak olsa bile…
…yardım etmek için çabalarlar.
Başarısız olduklarında ise o kadar kötü hissederler ki
sanki bütün bunlar onun sorumluluğundaymış,
her şey onlar yüzünden mahvolmuş gibi hissederler.
Hâlbuki çoğu zaman
hiçbir şey bizim kontrolümüzde değildir.
Değil mi?
On numaraydı. Bayıldı çocuklar sana.
-Keşke her gün burada olsan.
Onu konuşacaktım seninle.
Dekanlık onayladı, yeni projeye başlıyorum.
Bağlanma biçimleri hakkında.
-Çok iyi. -Ya.
Ama bir şeyi daha onayladı.
-Bir asistan. Hı? -Hocam…
Tamam, hadi! İstanbul'daki hocanla konuşurum.
Bir sömestir sadece, hı?
-Bilmiyorum… -Tamam.
Projeye bir göz at bari. Doktoran için şahane olacak.
Her iki taraf için de kazançlı. Daha ne olsun?
Hadi, bir düşün en azından. Hatırım için.
-Peki, düşüneceğim. -Tamam.
-Bana bak. -Ne?
Hiç kıpırdanmadı mı diyorsun yani?
Kızım, oynamadı. İki saattir bakıyor karşıya doğru.
Ya?
Ustam.
Acıktıysan çorba kaynatmıştım.
-Kalkıyor. Hiç duymuyor dediklerimi. -Konuşmuyor ki hiç.
Vallaha bir bulalım da şu kızın bir ifadesini alalım.
-Kız olduğunu nereden biliyorsun ya? -Lan ne değişir kız mı oğlan mı?
Tamam yahu, ne var kızıp duruyorsun?
Şş.
Nereye gidiyor şimdi bu?
-Anahtarımı alabilir miyim? -Vay. Ablam, hoş gelmişsin.
Cidden mi ya?
He. Vallaha hoş gelmişsin.
Neyse, boş ver ablam. Alayım hadi anahtarımı.
Tamam.
-Şöyle vereyim.
Dur, dur! Biri geldi, seni görecekmiş.
Ne işin var burada?
Nasıl buldun beni?
Yanlışın var.
Annen yüzleşmedi benimle sanıyorsun ya?
"Cesaret edemedi" dedin.
Yanıldın.
Gerçekten tanışmayacak mısın kızla?
Sence de bunu konuşmak için biraz erken değil mi?
Yani ben olsam merak ederdim ama.
Saçmalama. Ben senin tarafındayım tabii ki…
…de ne bileyim, işte bir sürü insan umut bağlıyor sana.
Babam, Bike, Diba, işte herkes.
Yanıldıklarını göstermek için en azından, ne bileyim, hani vazgeçsinler diye yani
bir tanışsan mı?
Boş ver ya. Herkes istediğine inansın.
Bazen "Keşke haklı olsalar" diyorum, biliyor musun?
Güzel olmaz mıydı böyle bir şeylere inanmak?
Hı?
Ben inanıyorum zaten.
-Sen? -Hı hı.
Neye inanıyormuşsun sen pardon?
In vino veritas.
Ver şunu.
Annen yüzleşmedi benimle sanıyorsun ya?
"Cesaret edemedi" dedin.
Yanıldın.
-İçimde bir his var baba.
Kendimi bildim bileli beni çağıran bir ses var kafamda.
Gitmem gereken bir yer var sanki.
Ama neresi bilmiyorum.
Kâbuslar, hayaller, sayıklamalarla geçti ömrüm.
İçtiğim ilaçlar fayda etmiyor artık.
Kendi zihnimde kayboldum.
Korkuyorum baba.
Ya Şahsu da benim gibi olursa?
Anne?
Uykunda mı yürüdün yine?
Anne.
-Küvetli oda boşaldı mı? Geçebilir miyim? -He, oda…
Abla, oda boşalmadı ya.
Akşama Hıdırellez var, adam ona kalacakmış. Yarın inşallah.
Peki bir havuz, ne bileyim, hamam falan, bir şey yok mu?
Var, kralı var da bugün Hıdırellez, her yer kapalı.
Yani sen de git istiyorsan. Buraya kadar gelmişsin, gitmemek olmaz.
Peki nehir, ne bileyim, göl… Suya girilecek herhangi bir yer yok mu ya?
Var, göl var. Şeyde var… Ee…
Hah.
-Bana şuradan bir göster.
Şurayı büyü… Şu tarafı bir büyütürsen.
Tam burada. Muhteşem bir yer. Çok mutlu olursun.
İstediğin gibi, tek başına da girebilirsin.
Cumburlop, istediğin gibi atla.
Serindir, güzeldir. Her tür stili orada icra edebilirsin.
Hey!
Sana söylüyorum, evet. Senden başka kimse olmadığına göre.
Ne yapıyorsun burada?
Her sabah gelirim. Burası benim yerim.
Bugün ben varım ama.
Gördüm.
Kıyafetlerim uçmuş şuraya. Verir misin?
Lütfen.
İzleyecek misin öyle?
Şahsu musun sen?
Evet. Sen kimsin?
Ne yapıyorsun burada?
Anlamadım?
Sen kimsin?
Maran ben.
İsmini söyleyince kendini tanıtmış olmuyorsun ama.
Doğru.
Maran Behruzoğlu. Burada yaşıyorum.
Ve tesadüflere inanmam.
Bu kadar mı?
Memnun oldum Şahsu.
Hoşça kal Şahsu.
Ne yapıyorsun baba?
Ne yapıyorum?
Niye gönderdin onu göle?
Karşılaştınız mı?
İstemiyorum.
Ben kimseyi bir yere yollamadım.
Maran.
Diba.
Diba!
Maran?
Maran.
-Oğlum, gel. Oturalım, konuşalım ister… -Diba.
Ne oluyor ya?
Sen mi yolladın Şahsu'yu göle?
Ay! Göle mi geldi?
Diba.
Allah belamı versin ben yollamadım.
Ne oluyor ya?
Bakın.
Herkes buradayken son kez söylüyorum.
Bir hayal kuruyorsunuz. Tamam.
Herkes istediğine inanmakta özgür.
Saygı duyuyorum.
Ama ben o hayale ait değilim.
Her ne yapıyorsanız tek başınızasınız.
Unutun beni.
Tamam? Beni unutun.
Kalbinizi kırmak istemiyorum.
Anlaşıldı mı?
Niye bana bakıp duruyorsun? Ben bir şey yapmadım ki.
Kimsenin bir şey yaptığı yok. Tek bir açıklaması var karşılaşmanızın.
Kader.
Yarı yılan, yarı insan.
Yarı aşk, yarı yalan.
Siz sanıyorsunuz ki masaldır, kehanettir bunlar.
Hey gidi!
Bu topraklar kutsaldır, kutsal.
Aşk geri getirecek Şahmaran'ı. Şahmaran da aşkı.
Denemek ister misin?
İstemem, teşekkür ederim.
Aşkı mı, kolyeyi mi?
Güzel bir satış stratejisi
ama ben çok inanmıyorum böyle masallara ya.
-Sağ olun. Kolay gelsin. -Tamam, tamam.
Satış değil, içimden geldi.
İnanınca neler olur bilmiyorsun, belli. Bilsen en azından denerdin.
Kendini gerçekleştiren kehanet denir ona.
Hı?
"Bir şeye inanmakla neler olur bilsen" dediniz ya?
Kendi kendini gerçekleştiren kehanettir o aslında.
Sırf siz bir şeyin öyle olacağına inandığınız için
öyle davranmaya başlarsınız.
Sonra sırf siz öyle davrandığınız için
o inandığınız şey gerçekten de olur sonunda.
Tıpkı… Benim bu kolyeyi almam gibi.
Peki. Peki.
Buyurun. Teşekkür ederim.
Gerçekleşirse haber veririm.
-Limonata ikram edebilirim. -Olur, içerim.
-Usta? -Daha yeni geldik usta.
-Salih. -Hı?
-Şu kız sanırım. -He. Ben de ona bakıyorum.
Afiyet olsun.
Teşekkürler.
Bak hele şehirli kız. Biz Davut Baba'nın yanında çalışıyoruz.
Benim adım Salih. Bu da karım…
Şey… Eşim, Medine.
Memnun oldum. Nasıl yardımcı olabilirim?
Davut Baba bütün gün öyle duruyor.
Mıhlanmış gibi sanki adam.
-Bak, bize düşmez ama… -Evet, size düşmez. Çok doğru söylediniz.
Aslında düşer, biliyor musun? Evlatları sayılırız onun.
Hürriyet'te doğduk biz. En alengirli yeridir ha buranın.
Çocuğu boldur ama öyle çocuğa göre bir yer değildir.
-Bir girdin mi çıkamazsın. -Ama orada doğduysan ne yapacaksın?
Hah işte, oradan tutup, çekip çıkardı bizi Davut Baba.
Ne öğrendiysek de ondan öğrendik. Oturup kalkmayı, iş tutmayı, toprağı.
En önemlisi ne, biliyor musun?
Ne? Sevgiyi mi öğrendiniz? Sevgiyi öğretti, değil mi?
Çok güzel. Bence müthiş hikâye. Çocuklarınıza anlatabilirsiniz bunu.
Ama ben ilgilenmiyorum.
-Dalarım ha ben buna. -Hı? Ya bir sakin ol sen de ya.
Bir sakin ol. Hiç gözüm tutmadı bu kızı.
Yardım edin!
Günaydın.
Çay?
Ne işim var benim burada?
Söylesene.
Ne oldu? Nasıl geldim ben buraya?
Bilmiyorum. Sabah kalktım, buradaydın.
-Sandım ki… -Ne sandın?
Geldim, durduk yere evine yattım, öyle mi?
-Benim ne…
Hey!
Hey! Sana söylüyorum. Duymuyor musun?
Ne oldu dün gece? Niye beni buraya getirdin?
Hıdırellez'deydik. Sonra ben bir ses duydum.
Sonra yangın başladı, ben ortasında kaldım.
Sen geldin.
Beni buraya getirmiş… Niye beni buraya getirdin ya?
Cevap versene.
Sen geldin kurtardın ya? Ateşten çıkardın beni.
Kurtarmadın mı?
Oturmak ister misin? Su falan…
İstemiyorum.
Ne oluyor şu anda?
Bak.
Oyun oynayacak hâlde değilim. Basitçe bir soru soruyorum sadece.
Dün gece beni yangından kurtardın mı?
Yani Hıdırellez alanındaydım, evet. Seni de gördüm uzaktan.
Ama o kadar. Konuşmadık bile. Sonra ben gittim zaten.
Ama yapardım.
Yangının ortasında kalsan yani.
Seni kurtarırdım.
Kim olsa yapardım yani.
Doğru mu söylüyorsun bilmiyorum.
Ama öğreneceğim.
Bu işin peşini burada bırakmayacağım.
Boş odan var mı?
İyi.
Bu kadarını beklemiyordum.
Basit bir işaret değil o yangın. İlk alamet.
Bir dakika, bir dakika.
O zaman doğru yani? Hı? Şahsu, beklediğimiz kız.
Biliyordum, biliyordum. İlk gördüğüm an hissettim. Biliyordum.
Biriniz bile gerçeği söylemeyecek Şahsu'ya.
Uzak durun kızdan.
Rahat bırakın.
Ne fark eder? Nasılsa öğrenecek.
Artık başladı Maran. Bu yangın ilk alametti.
Arkası gelecek.
Kabul et, sen daha doğmadan seçildin.
-Ya etmezsem? -Etmen gerekir.
Kendi gerçeğini, aileni, soyunu kabul etmen gerekir.
Seç diyorsun yani.
Ne alakası var?
Dediklerini yapmazsam soyumu inkâr etmiş olacağım.
Ya yaparsam?
Şahsu? Ona ne olacak?
E, aşk. Nesi kötü ki bunun?
Onu kandırarak.
Bilmediği bir sorumluluk yükleyerek omuzlarına.
Hayatını çalarak.
Bu mu aşk?
Sen ne dilerdin peki?
Ay, ne alakası var şimdi ya? Sen de!
Evet, ben de duymak istiyorum. Seçebilsen sen ne seçerdin?
Seçilmemiş olmayı.