Odkąd powstał świat,
ludzie zdradzili wszystko, co kochali.
A my się tylko przyglądaliśmy.
Czekaliśmy, aż zrozumiesz.
Bo świat nie jest twój, człowieku.
Nie tylko twój.
Oto co powiedziała Królowa Węży tysiące lat temu:
„Ty, człowieku, nigdy mnie nie kochaj!”.
Ale człowiek nie usłuchał.
Zakochał się w Shahmaran i sprawił, że ona pokochała jego.
A potem zabił swoją miłość.
Pozostały tylko jego palące poczucie winy i nieustanne wyrzuty sumienia.
I pytania bez odpowiedzi.
Czy bez ludzi świat jest lepszy?
Czy ludzkość zawsze niszczy i zdradza?
Czy może jest jeszcze dla nas jakaś nadzieja?
W którymś momencie popełniliśmy błąd. A potem o tym zapomnieliśmy.
Ale niektórzy z nas wciąż to czują.
Dlatego nie należą do tego świata.
Są wyrzutkami.
To, czego doświadczają, nazywamy „bólem świata”.
Odjazd!
Proszę wsiadać!
Spójrz na niego.
Davut Demir?
To ja.
Jestem Shahsu.
Może usiądziesz?
Powinieneś.
Jak długo tu mieszkasz?
Słusznie, też nie znoszę pustych słów. Przejdę do rzeczy.
Porzuciłeś moją mamę, gdy była dzieckiem.
Nie wróciłeś, nigdy nie zadzwoniłeś…
Pominę to, co już wiesz.
Mama przez lata wołała do ciebie przez sen.
„Tato, gdzie jesteś?
Czemu mnie zostawiłeś?”
Koszmary, kłopoty z oddychaniem…
Klasyczny przypadek zespołu stresu pourazowego.
Powiedziałam więc: „Mamo, minęło 40 lat.
Zapomnij o tym.
A jeśli nie potrafisz, odnajdźmy go.
Chodźmy do niego. Zapukajmy do jego drzwi.
Zmierzmy się z nim”.
Powiedziała, że cię szukała, ale nie znalazła.
Ostatnio
przeglądałam jej rzeczy.
I znalazłam twój adres.
Okazuje się, że go miała.
Pewnie nigdy nie miała odwagi.
Więc przyszłaś w jej imieniu? Aby się ze mną zmierzyć?
Przeciwnie.
Przyszłam ci podziękować.
Dzięki tobie dorastałam w wielkim ogrodzie różanym.
Pewnie tego nie pamiętasz.
Przed odejściem dałeś mojej mamie garść nasion.
Powiedziałeś: „To są róże, jak twoje imię.
Zasadź je.
Wrócę, zanim zakwitną.
Będziemy je hodować razem”.
I mama zasadziła nasiona.
Miała bzika na punkcie tych kwiatów.
Jedno nasiono zachowała.
Żebyście zasadzili je razem…
jeśli kiedyś wrócisz.
Proszę.
Możesz je posadzić na jej grobie.
Moja mama zmarła.
To trzymała w dłoni.
Chciałam, byś wiedział.
Maran!
Maran! Jakaś dziewczyna odwiedziła Davuta.
Tym razem jestem pewna. To ona.
Maran!
SHAHMARAN
HOTEL AK
Oddychaj.
Nie rozumiem, o czym mówisz. Słyszę przekleństwa, ale nic po nich.
Słuchaj, załatwimy to później.
Halo?
Dojechałam, pani profesor. Zostawię rzeczy i zaraz przyjdę.
Dobrze, dziękuję.
Shahsu Demir. Mam rezerwację.
Stambuł!
- Zobaczył pan w dowodzie? - To doświadczenie.
Gdy na kogoś patrzę, umiem zgadnąć, skąd pochodzi.
Wystarczy, że rzucę okiem.
Bam! Elazığ.
Bam! Ankara.
Taki mam dar.
Gratuluję. W pokoju jest wanna, prawda?
Co to znaczy?
Przez telefon wyraźnie prosiłam o wannę.
No więc tak…
Chętnie dałbym pani pokój z wanną.
Ale mamy tylko jeden taki,
a gość z tego pokoju przedłużył pobyt.
Przykro mi.
Chcielibyśmy mieć wannę w każdym pokoju, żeby goście mogli się kąpać.
Ale to kosztuje. A lekarze odradzają…
- Mogę prosić o klucz? - Klucz…
Meldunek może poczekać. Klucz…
Kiedy ten gość się wymelduje?
Liczę, że jutro.
Ile ma pan lat?
Trzydzieści pięć.
Jest pan starszy ode mnie?
Gdzie ten klucz?
Dziękuję.
Dzięki.
Mam dość tego pozowania.
Skończyłaś?
Nie wiem, czy na mnie patrzysz! Przestań nosić te okulary w domu.
Więc ta dziewczyna odjechała?
Tak, ale mogę ją znaleźć.
To do dzieła.
Więc przyjechała.
Oby się udało.
Co teraz zrobimy? Złożymy ofiarę?
Salam alejkum.
Nie było łatwo, ale szef spojrzy, co dla szefa wybrałem.
Jest taka piękna.
Na pewno szef powie: „Dobra robota, Salih!”.
Ta ślicznotka ma nawet kwiaty.
Szef mnie pochwali przy Medine.
Chcę, żeby to usłyszała. Żeby zobaczyła sukces męża.
Jest taka niewdzięczna!
Nigdy nie powie: „Brawo, mężusiu. Dobra robota”.
Szefie?
Co to?
Szefie, co się stało?
Wnuczka przyjechała.
Shahsu!
- Dzień dobry, pani profesor. - Witaj.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie szkodzi.
- Prezentacja gotowa? - Tak.
Doskonale. Chodź.
Żaden inny asystent nie przyjechałby tak szybko.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Żaden problem. I tak miałam tu coś do załatwienia.
Dzień dobry.
- Powodzenia. - Dziękuję.
WYDZIAŁ NAUKI I LITERATURY
Witam wszystkich.
Jestem Shahsu Demir.
Przyjechałam, żeby was ocalić.
- O czym ona mówi? - Co?
Dobrze słyszeliście.
„Jestem waszą zbawczynią.
Jestem gotowa oddać za was życie”.
Co byście o mnie pomyśleli, gdybym wypowiedziała te słowa?
- Same dobre rzeczy. - Cieszymy się, że pani jest.
Witamy!
Dzisiaj będziemy omawiać kompleks zbawiciela,
nazywany również kompleksem mesjasza.
W skrócie kompleks mesjasza sprawia, że ludzie poświęcają swoje pragnienia,
swoje uczucia,
a w skrajnych przypadkach swoje życie dla innych.
Osoby z tym urojeniem mają niewspółmierne poczucie odpowiedzialności
w kwestii pomagania innym.
Osoby takie nie potrafią się powstrzymać,
nawet jeśli ich próby pomocy krzywdzą innych.
Co gorsza, ich wpływ na innych rodzi poczucie władzy,
które może diametralnie odmienić ich światopogląd.
Doświadczają urojeń wielkości.
„Proszę, pomóżcie mi”.
„Nie dam rady”.
„Nie”.
Takich słów nigdy nie wypowiadają.
Nie potrafią zwrócić się o pomoc.
Za wszelką cenę usiłują pomagać innym,
mimo że może się to źle skończyć.
I cierpią, kiedy im się nie udaje.
Jakby cała odpowiedzialność spoczywała na nich.
Jakby wszystko zaprzepaścili.
Ale przecież zazwyczaj
na nic nie mamy wpływu.
Prawda?
Wspaniale. Studenci byli zachwyceni.
Mogłabyś bywać częściej. Właśnie chciałam z tobą o tym porozmawiać.
Dziekanat zatwierdził mój nowy projekt.
- Świetnie. - Tak.
Dostałam też zgodę na asystenta.
- Pani profesor… - Pomówię z twoim profesorem w Stambule.
Tylko na jeden semestr.
- Nie wiem… - Spójrz na ten projekt.
Przyda ci się do doktoratu. Obie na tym skorzystamy.
Przemyśl to.
Zrób to dla mnie.
- Zastanowię się. - Super.
- Hej. - Co?
Naprawdę się nie ruszył?
Ani razu. Tylko tak się gapi od kilku godzin.
Naprawdę?
Szefie.
Może szef głodny? Bo zrobiłam zupę.
Wstaje.
- Nie słyszał mnie. - Nic nie mówi.
Znajdźmy tę dziewczynę i pogadajmy z nią.
Skąd wiesz, że to dziewczyna?
Dziewczyna, chłopak. Bez różnicy.
Nie złość się.
Dokąd on idzie?
- Mogę dostać klucz? - Witam panią.
Serio?
Tak, witam.
- Nieważne. Poproszę klucz. - Jasne.
Proszę.
Chwileczkę! Ma pani gościa.
Co tutaj robisz?
Jak mnie znalazłeś?
Mylisz się.
Myślisz, że twoja mama nigdy się ze mną nie zmierzyła.
Mówisz, że nie miała odwagi.
Mylisz się.
Naprawdę się z nią nie spotkasz?
Nie sądzisz, że za wcześnie, by o tym mówić?
Na twoim miejscu byłabym ciekawa.
Nie bądź niemądry. Jestem po twojej stronie.
Ale nie wiem. Tak wielu z nas pokłada w tobie wielkie nadzieje.
Tata, Bike, Diba, wszyscy…
Może się z nią spotkaj i pokaż, że nie mają racji.
Może wtedy odpuszczą?
Nie martw się. Niech każdy wierzy w to, co chce.
Czasem chciałabym, żeby mieli rację.
Nie byłoby fajnie w coś wierzyć?
Ja też wierzę.
Naprawdę?
To powiedz, w co wierzysz?
In vino veritas.
Dawaj.
Myślisz, że twoja mama nigdy się ze mną nie zmierzyła.
Mówisz, że nie miała odwagi.
Mylisz się.
Mam takie przeczucie, tato.
Taki głos w głowie, który przez całe życie do mnie woła.
Mam wrażenie, że powinnam gdzieś iść.
Ale nie wiem dokąd.
Przez całe życie towarzyszyły mi koszmary, wizje i majaki.
Leki już nie pomagają.
Zagubiłam się w swojej głowie.
Boję się, tato.
A jeśli Shahsu będzie taka jak ja?
Mamo?
Znowu lunatykowałaś?
Mamo?
- Czy pokój z wanną jest już wolny? - Właśnie…
Ten gość się nie wymeldował.
Zostaje na święto Hıdırellez.
Wyjedzie jutro.
Czy jest tu basen albo łaźnia?
Wszystkie są zamknięte ze względu na święto.
Pani też powinna je zobaczyć. Przyjechała pani z daleka.
A macie tu rzekę, jezioro albo miejsce, gdzie można się wykąpać?
Jest jedno jezioro w…
Proszę pokazać gdzie.
Może pani powiększyć?
Tu. Fantastyczne miejsce. Będzie pani zadowolona.
Może pani pływać sama.
Po prostu wskoczyć.
Woda jest chłodna i przyjemna.
Będzie pani pływać takim stylem, jaki lubi.
Hej!
Tak, mówię do ciebie. Nie ma tu nikogo innego.
Co tu robisz?
Przychodzę co rano. To moje miejsce.
Ale dziś ja tu jestem.
Widzę.
Wiatr zabrał moje ubranie. Przyniesiesz je?
Proszę.
Będziesz się gapił?
Jesteś Shahsu?
Tak. A ty kim jesteś?
Co tutaj robisz?
Słucham?
Kim jesteś?
Jestem Maran.
Samo imię nie wystarczy, żeby się przedstawić.
Słusznie.
Jestem Maran Behruzoğlu.
Mieszkam tu.
I nie wierzę w przypadki.
To wszystko?
Miło cię poznać, Shahsu.
Do widzenia, Shahsu.
Co robisz, tato?
Co?
Czemu wysłałeś ją nad jezioro?
Spotkałeś ją?
Nie chcę tego.
Nigdzie nikogo nie wysłałem.
Maran!
Diba!
Maran?
Maran.
Usiądźmy i porozmawiajmy.
Diba!
Co jest grane?
Wysłałaś Shahsu nad jezioro?
Przyszła nad jezioro?
Diba…
Nie wysłałem jej, przysięgam.
O co chodzi?
Słuchajcie.
Powtórzę po raz ostatni.
Macie marzenie, w porządku.
Możecie wierzyć, w co chcecie.
Szanuję to.
Ale to nie dla mnie.
Musicie sobie radzić sami.
Zapomnijcie o mnie.
Zgoda?
Zapomnijcie.
Nie chcę was skrzywdzić.
Jasne?
Czemu wciąż gapisz się na mnie? Nic nie zrobiłam.
Nikt nic nie zrobił, Maran. To spotkanie można wyjaśnić tylko w jeden sposób.
Los.
To pół wąż, pół kobieta.
Pół miłość, pół kłamstwo.
Zdaje się wam, że to tylko bajka, przepowiednia.
Ale nie!
To święte ziemie.
Miłość przywróci Shahmaran.
A Shahmaran przywróci miłość.
- Chcesz przymierzyć? - Nie, dziękuję.
„Nie” dla miłości czy naszyjnika?
To dobra strategia sprzedaży, ale nie wierzę w takie opowieści.
Dzięki. Powodzenia.
W porządku!
Chcę ci go dać za darmo.
Najwyraźniej nie znasz mocy wiary.
Inaczej byś spróbowała.
To samospełniająca się przepowiednia.
Wspomniałaś o sile wiary.
To samospełniająca się przepowiednia.
Zaczynasz się zachowywać w pewien sposób, bo wierzysz, że coś się stanie.
I w końcu to się spełnia, ale tylko dzięki twojemu zachowaniu.
Tak jak to, że kupię ten naszyjnik.
Dobra.
Proszę bardzo. Dzięki.
Dam znać, jeśli się spełni.
- Może lemoniady? - Tak, chętnie.
- Szefie. - Dopiero przyszliśmy.
- Salih. - Tak?
- To chyba ona. - Tak, też ją widziałem.
Smacznego.
Dziękuję.
Słuchaj, dziewczyno z miasta. Pracujemy dla pana Davuta.
Na imię mi Salih, a to moja stara…
Moja żona, Medine.
Miło mi poznać.
W czym mogę pomóc?
Pan Davut cały dzień się gapił w dal.
Nawet nie drgnął.
- To nie nasza sprawa… - Słusznie, nie wasza.
Chyba jednak nasza. Pan Davut jest dla nas jak ojciec.
Urodziliśmy się w Hürriyet. Najniebezpieczniejszej dzielnicy.
Dzieci tam dużo, ale to nie miejsce dla dzieci.
Stamtąd nie ma ucieczki.
Kto się tam urodził, nic już nie zrobi.
Ale pan Davut nas stamtąd wyciągnął.
Nauczył nas wszystkiego, co wiemy.
Jak się zachowywać, jak uprawiać ziemię…
A co najważniejsze…
Nauczył was kochać, prawda? O to chodzi?
Cudownie. Urocza historia.
Opowiedzcie ją swoim dzieciom.
Mnie to nie obchodzi.
Mam ochotę ją sprać.
Uspokój się na chwilę.
Uspokój się.
Mam co do niej złe przeczucie.
Pomóżcie mi!
Pomóżcie!
Dzień dobry.
Herbaty?
Czemu tu jestem?
Odpowiedz.
Co się stało? Jak się tu znalazłam?
Nie wiem.
Byłaś tu, gdy się obudziłem.
- Myślałem… - Co?
Myślałeś, że ot tak przyszłam tu spać?
Czemu miałabym…
Hej!
Mówię do ciebie! Głuchy jesteś?
Co się wczoraj stało? Czemu mnie tu przywiozłeś?
Byliśmy na jarmarku. Usłyszałam głos.
Wybuchł pożar i nie mogłam się wydostać.
Potem przyszedłeś ty…
Przywiozłeś mnie tutaj. Dlaczego?
Odpowiedz mi.
Uratowałeś mnie.
Wyciągnąłeś z pożaru.
Prawda?
Usiądź i napij się wody.
Nie.
Co się dzieje?
Słuchaj.
Nie jestem w nastroju na gierki.
Zadaję proste pytanie.
Czy wczoraj uratowałeś mnie z pożaru?
Tak, byłem na jarmarku.
Widziałem cię z daleka.
I nic więcej. Nawet nie rozmawialiśmy.
Potem poszedłem.
Ale zrobiłbym to.
Gdybyś była uwięziona w pożarze,
uratowałbym cię.
Zrobiłbym to dla każdego.
Nie wiem, czy mówisz prawdę.
Ale się dowiem.
Nie odpuszczę tego.
Masz wolny pokój?
To dobrze.
Tego się nie spodziewałem.
Ogień to nie zwykły znak, to pierwszy omen.
Chwileczkę.
Więc to prawda? Shahsu to dziewczyna, na którą czekaliśmy.
Wiedziałam. Odkąd tylko ją zobaczyłam.
Macie nie mówić jej prawdy.
Zostawcie ją.
Dajcie jej spokój.
Co za różnica? W końcu i tak się dowie.
Zaczęło się, Maran.
Pożar to pierwszy omen.
Będzie ich więcej.
Zaakceptuj to. Zostałeś wybrany, nim się urodziłeś.
- A jeśli tego nie zrobię? - Musisz.
Musisz zaakceptować swoją prawdę, swoją rodzinę, swoje pochodzenie.
Zmuszasz mnie?
Wcale nie.
Jeśli się sprzeciwię, odrzucę swoje dziedzictwo.
A jeśli nie?
Co się stanie z Shahsu?
Miłość się stanie. Co w tym złego?
Będę ją zwodził.
Obarczę ją odpowiedzialnością bez jej wiedzy.
Zmarnuję jej życie.
Czy to miłość?
Co byś wolał?
Co to ma do rzeczy?
Błagam.
Też jestem ciekaw.
Co byś wybrał, gdybyś miał wybór?
Wolałbym nie być wybrany.
Napisy: Przemysław Rak