‎(SHADOW AND BONE: ตำนานกรีชา)
‎(สร้างจากหนังสือชุดโดยลีห์ บาร์ดูโก)
‎ข้าดูสีหน้านั้นออก
‎เจ้าคิดจะฆ่าเขา
‎เจนยาคิดว่าเขาใกล้ตายอยู่แล้ว
‎ใช่ ต้องพิษของเมอร์ซอสต์
‎นั่นเป็นสิ่งที่ต้องแลกกับการสร้างอสูรเหล่านั้น
‎ข้าอยากเร่งจุดจบของเขา แต่เขาเป็นลูกท่าน
‎ข้าอยากบอกความตั้งใจให้ชัดเจน
‎เจ้าเริ่มใช้พลังเป็นแล้วสินะ
‎ข้าไม่ปฏิเสธหรอก
‎ข้าอยากได้วิหคเพลิง
‎พลังเครื่องขยายทั้งสาม
‎แค่ทำลายแดนพยับเงาไม่พอจะฆ่าคิริแกน
‎แต่ข้าเข้าถึงตัวเขาไม่ได้ ‎ตราบใดที่ยังไม่ทำลายนิเชียโวยา
‎นิโคไลจ้างคนไปตามหาดาบที่คมกริบจนตัดเงาได้
‎ดาบเนเชนเยอร์
‎ใช่ไหม ดี
‎ถ้าข้าตั้งทัพแบบเดียวกัน ‎แต่เป็นกองทัพแห่งแสง ข้า…
‎จะสร้างของพรรค์นั้น เจ้าก็ต้องใช้เมอร์ซอสต์
‎โง่นัก สาบานมาว่าเจ้าจะไม่มีวันใช้พลังนั้น
‎- ข้าสาบาน ‎- พูดให้จริงด้วย
‎เมอร์ซอสต์สร้างสสารในจุดที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎นั่นคือเวทมนตร์ ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ธาตุละเอียด
‎เจ้าไม่มีทางรู้ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด ‎จนกระทั่งสายเกินไป
‎แต่ข้าต้องมีอาวุธ
‎ถ้าไม่ใช้เมอร์ซอสต์ก็ต้องใช้พลังกรีดอากาศ ‎เคยลองฝึกแล้ว…
‎เจ้าคิดจะฆ่าเขาในภูมิที่เชื่อมกับเจ้า
‎แต่ครั้งนี้ข้าจะเล่นงานได้หนักขึ้น
‎ถ้าข้าไปหาเขาก่อน เขาคงไม่ไว้ใจ ‎แต่ถ้าเขามาเอง…
‎เขาจะฆ่าเจ้าก่อน ‎และโอกาสกอบกู้ราฟกาจะตายไปพร้อมเจ้า
‎เรื่องพลังกรีดนั่นไม่มีอะไรจะสอน ‎มันอยู่พร้อมกับเจ้าแล้วเมื่อต้องการใช้
‎แต่อาจจะต้องฝึกฝน
‎หลังจากเจอวิหคเพลิง
‎อีกอย่าง ต่อให้ยังไม่ใช้พลังนั้น ‎เจ้าก็สร้างความเสียหายได้อยู่แล้ว
‎กษัตริย์นิโคไลมาถึงแล้ว!
‎โดมินิค เวอร์ทอฟ ไม่เจอกันนานมาก
‎ใจข้าค่อยกลับมาเต้นได้อีกครั้ง
‎ข้ากลัวนักว่าจะไม่ได้ ‎เงิน 100 เหรียญที่ท่านติดค้างข้าคืน
‎เราจะแก้แค้นให้พี่ชายท่าน ‎กับกษัตริย์ที่สิ้นไป
‎กษัตริย์ที่จ้างพ่อแม่เจ้า ‎ให้ปล่อยเจ้ามารับแส้แทนข้าตอนเด็กน่ะรึ
‎กษัตริย์ที่ผลักข้าเข้าไปอยู่ในห้องเดียวกับ ‎เจ้าเด็กหนุ่มผอมโซเงียบกริบ
‎ผู้กลายเป็นสหายคนสำคัญที่สุดในชีวิตข้า
‎เราได้เบาะแสฐานทัพของคิริแกนแล้ว
‎กรีชาสองคนที่หนีออกมาได้อยู่กับเราด้วย
‎ข้าบอกทหารแล้วว่าท่านพากรีชามาด้วย ‎ข้ายืนยันกับพวกเขาว่า…
‎ข้าจะทำเช่นเดียวกัน
‎เรามารวมใจกันอย่างเท่าเทียม ‎เพื่อเผชิญกับคิริแกนและกองทัพเงาในวันข้างหน้า
‎ข้าจะไม่ใช้ฐานะกษัตริย์บังคับให้พวกเจ้าสู้
‎แต่จะขอร้องในฐานะทหารคนหนึ่ง ‎ซึ่งรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นสหายร่วมรบ
‎ข้าเดวิด คอสติค ดูราสท์
‎อิกอร์ ทาร์คอฟสกี้ พลซุ่มยิง
‎นั่นกระสุนนำร่องใช้เป็นสัญลักษณ์นำกระสุนได้
‎ขอบคุณ
‎เจนยา ซาฟฟิน
‎ขอให้ข้าช่วยนะ
‎หายเจ็บแล้ว
‎นึกว่าความเจ็บปวดคือจุดอ่อนเหรอ
‎นึกว่าจะแก้ทุกอย่างที่พังอยู่ในตัวเจ้าได้เหรอ
‎เจ้านึกว่าการแก้แค้นคือคำตอบ ‎และเจ้าก็ยังจมลง
‎ขอสักครั้ง อย่าหายตัวไป อยู่ต่อเถอะ
‎ไวแลน
‎สวัสดี
‎ดูเจ้าสิ
‎เป็นผีเสื้อไซอันมอร์โฟตัวอย่างที่งดงามจับตาที่สุด
‎แถมมาผสมเกสรให้ดาทูราเมล็อกเซีย
‎ไม่อยากเชื่อว่าข้าจะได้เห็นในช่วงชีวิตนี้
‎แล้วยังไม่มีใครรู้เห็นเป็นพยานด้วยเลย
‎อย่างกับเขาจะสน
‎นี่เป็นตัวอย่างไร้ที่ติของการใช้ชีวิตร่วมกัน
‎เจ้าผีเสื้อย่อยน้ำหวานพิษร้ายของไม้ดอก
‎และช่วยผสมเกสรให้เป็นการตอบแทน
‎ต่างต้องมีกันจึงจะอยู่รอด
‎เหมือนเป็น…
‎ที่จริงก็เหมือนชีวิตรักนิดๆ นะ
‎เจสเปอร์
‎แม่จ๋า
‎กระต่ายน้อยของแม่
‎แม่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน
‎ขากระต่ายนำโชคก็เป็นแค่กระต่าย ‎ไม่มีพลังอะไรในกระดูก
‎ไร้สาระนัก
‎ไอ้เรื่องเครื่องขยายพลังนี่
‎ถ้าไม่ใช่เพราะโมโรโซวา ‎กับความกระหายพลังของเขา
‎ข้าก็คงยังจะมีนิ้วก้อย
‎เจ้าไวมากถึงจับกระต่ายตัวนั้นได้
‎มัลแยกกระต่ายจากหินได้
‎เจ้าแกะรอยได้เก่งนัก
‎ทั้งกระต่าย… และสัตว์ที่วิเศษกว่านั้น
‎กวางป่า มังกรทะเล
‎ใช่ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีดวงกับวิหคเพลิงเลยสักนิด
‎ไปถึงห้องทำงานของโมโรโซวาเมื่อไหร่ก็เจอ
‎ข้าไม่รู้เครื่องขยายพลังของเขาอยู่ไหน
‎แต่ก็รู้สึกประหลาดเมื่อคิดว่า ‎เขามีตัวตนจริง ไม่ใช่แค่ตำนาน
‎ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง
‎ข้าเคยเล่าเรื่องนั้นแก่เด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ‎ซึ่งเปี่ยมไปด้วยเงา
‎โมโรโซวาเป็นนักประดิษฐ์ ‎ผู้เก่งกาจที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‎เขาหมกมุ่นกับขีดจำกัดพลังของกรีชา
‎เขาจึงใช้เมอร์ซอสต์กับกระดูกนิ้วตัวเอง ‎ปลุกชีวิตกวางป่าและมังกรทะเล
‎เพื่อใช้เป็นเครื่องขยายพลังของกรีชา ‎ผู้ซึ่งจะตามหาพวกมัน
‎ฆ่าพวกมัน และชิงพลังเป็นของตน
‎จากนั้นเขาก็สร้างไตรวัตถุสำเร็จ ‎ด้วยการสร้างวิหคเพลิง
‎ไม่ใช่
‎จากนั้น เมียของเขาตั้งครรภ์
‎ระหว่างที่เขาวางแผนสร้างวิหคเพลิง
‎ทารกหญิงนั่นสำแดงพลังตั้งแต่แรกเกิด ‎อย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดพบเห็น
‎นางเรียกอนธการได้
‎โมโรโซวาคือพ่อของท่านเหรอ
‎ช่างกระดูกน่ะนะ
‎ในคัมภีร์อิสตอรีซังตยา
‎เขาเป็นที่รู้จักในฉายานักบุญอิลยา
‎ผู้ถูกโซ่ตรวนพันธนาการ ‎ถ่วงแม่น้ำเพราะบาปมหันต์ที่ก่อไว้
‎หลังจากคืนชีพให้เด็กชายคนหนึ่งในหมู่บ้าน ‎ผู้ถูกใบมีดคราดตัดร่างเป็นสองท่อน
‎นั่นคือเรื่องที่ทุกคนร่ำเรียนมา
‎มีความจริงแค่บางส่วน
‎ทุกตระกูลมีความลับ
‎บางตระกูลก็มีมากกว่าใคร
‎เราเดินทางต่อตอนที่ยังมีแสงจะดีกว่า
‎แล้วตระกูลของเจ้าล่ะ เจ้าหนุ่ม
‎เจ้ารู้อะไรมาบ้าง
‎บ้านข้าตายกันหมดแล้ว ‎ข้าเป็นกำพร้าเพราะสงครามดวาสโตลบา
‎เจ้าต้องเดินผ่านคาร์เยวา ‎กับบ้านเด็กกำพร้าสามแห่งระหว่างทาง
‎ข้าก็แค่เดินต่อมาเรื่อยๆ จนกระทั่งข้า…
‎เจอที่ซึ่งรู้สึกเหมือนเป็นบ้านข้า
‎บ้าน
‎คำนั้นช่างกำหนดตัวตนที่เราโตขึ้นมา
‎ใช่ จริงด้วย
‎ข้าเคยมีน้องสาว อายุอ่อนกว่าข้าสิบปี
‎เด็กสาวออตคาซาสต์ยา
‎ควรมีชีวิตราบเรียบ ‎น่าเบื่อตามประสาออตคาซาสต์ยา
‎พ่อข้าปั้นหงส์ดินให้ข้าตัวหนึ่ง
‎ในช่วงเวลาที่เขายังคิดถึงข้า ‎ก่อนที่น้องจะเกิด
‎ข้าทะนุถนอมหงส์นั่น ‎แบบเดียวกับที่พ่อทะนุถนอมน้อง
‎วันหนึ่ง ตอนที่น้องหกขวบ ‎น้องทำหงส์คอหัก
‎ข้าหวดด้วยพลังกรีด
‎ทำร่างเล็กๆ ของน้องฉีกขาดเป็นสองท่อน
‎นั่นเป็นอุบัติเหตุ
‎แต่มันต่างอะไรกัน
‎เรื่องร้ายเกิดขึ้นแล้ว ข้าจึงถูกเนรเทศ
‎การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การกลับบ้าน
‎แต่เป็นการกลับไปยังที่เกิดเหตุ
‎ราวกับธรณีสูบ
‎บ้านเด็กกำพร้าเครามซินอยู่ทางเหนือของที่นี่
‎คืนนี้เราจะค้างที่นี่
‎ที่นี่เหรอ
‎ก่อนไปบุกบ้านเด็กกำพร้าน่ะเหรอ
‎ท่าน แต่เราหวังไว้ว่า…
‎ความหวังเป็นคำหลอก
‎ภาพลวง
‎จงอดทนรอเวลา
‎กำจัดความหวัง
‎แล้วเราจะตาสว่าง
‎ไวแลน!
‎โทลยา
‎อากาศในนี้มีพิษ เรากำลังจะตาย
‎โทลยา
‎เจสเปอร์!
‎มีใครเปิดได้ไหม
‎ใครยังไหว
‎"ขอราตรีนี้ยืนยาว…"
‎เทมาร์
‎พี่
‎นี่ฝีมือใคร
‎ฝีมือเจ้า
‎โทลยา
‎เจสเปอร์
‎มีใครได้ยินไหม
‎เจสเปอร์
‎ขอดูฝีมือเจ้าหน่อย
‎ข้าได้ครูชั้นเยี่ยม
‎เจ้ามีพรสวรรค์กับทุกเรื่องที่แม่สอน
‎แปรช้อนเป็นแหวน
‎แปรเหรียญเป็นกุญแจ
‎แต่แล้วเจ้ากลับเลิกไป
‎แม่ไม่อยู่แล้ว
‎หลังจากนั้น พ่อก็ให้ข้ารับปาก ‎จะเก็บพลังไว้เป็นความลับ
‎เพื่อไม่ให้ใครขอให้ข้าเสี่ยงชีวิตช่วยคน
‎เจ้าเสี่ยงชีวิตช่วยเพื่อนๆ ตลอดเวลา
‎แต่พวกเขาไม่ได้ขอให้ข้าทำ
‎และไม่ได้ทำเพราะข้าเป็นดูราสท์
‎ข้าแค่บังเอิญหน้าตาดีมีมาดเท่ ‎ขณะเดียวกันก็ยิงปืนแม่นมาก
‎แม่ก็รู้สึกแบบนี้หรือเปล่าตอนที่พิษแล่นไปทั่วร่าง
‎ถ้าแม่ไม่ใช่กรีชา ป่านนี้ก็คงยังมีชีวิตอยู่
‎และหากแม่ไม่เรียกพิษจากร่างเล็กๆ นั้น ‎เข้ามาในร่างของแม่
‎เด็กคนนั้นก็จะต้องตาย
‎ข้าก็ยังเด็กมาก
‎ข้าต้องการแม่เหมือนกัน
‎เจ้าโกรธแม่
‎ตอนนี้ก็อาจยังโกรธอยู่
‎และเจ้าจะรู้สึกแบบนั้นก็ไม่เป็นไร
‎แม่ขอโทษที่จากเจ้าไป กระต่ายน้อย
‎แต่เจ้าต้องเข้าใจ
‎สิ่งที่เราทำเมื่อยังมีชีวิต
‎ตัวตนของเรา ความจริงในชีวิตเรา
‎พวกเราควบคุมได้เพียงเท่านั้น
‎พวกเรามีอยู่เพียงเท่านั้น
‎การหลบซ่อนตัวตนจะไม่ช่วยอะไร
‎ที่นี่ถูกทิ้งร้างตั้งแต่โมโรโซวาตาย
‎คิดว่าโซ่เหล็กจะมัดเขาให้จมแม่น้ำได้รึ
‎- ท่านคิดว่าเขารอดมาเหรอ ‎- ข้าเลิกสนใจที่นี่แล้ว
‎บันทึกฉบับอื่นๆ ถูกค้นพบ
‎บทเรียนเกี่ยวกับเมอร์ซอสต์ ‎ที่อเล็กซานเดอร์ใช้สร้างแดนพยับเงา
‎มรดกแห่งความผิดพลาดที่ไม่เคยแก้ไข
‎เจ้าหนุ่ม ถางทางให้เราหน่อย
‎- ให้ผลักหรือ… ‎- พยุงข้าขึ้นไป
‎เอามีดของเจ้ามา
‎มีแต่เลือดโมโรโซวาถึงจะเปิดได้
‎ส่งตะเกียงมา
‎จุดไต้เสียสิเจ้าหนุ่ม
‎นี่น้องสาวท่านเหรอ
‎กับแม่ข้าด้วย
‎ตายด้วยโรคฝีดาษก่อนข้าจะถูกเนรเทศไป
‎แม่กลัวข้าสุดใจ
‎แม่พูดเสมอว่าข้าเป็น ‎หนึ่งในเรื่องบัดสีบัดเถลิงที่พ่อสร้างขึ้น
‎นางคิดผิด
‎นางคิดถูก
‎เจ้าไม่ได้ใส่ใจฟังคำของข้าเลยรึ
‎โมโรโซวาถูกเมอร์ซอสต์สิงใจ
‎มันแทรกซึมเข้าสู่ทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้น
‎ท่านแน่ใจเหรอว่าวิหคเพลิงเกิดขึ้นที่นี่
‎คราวเจ้ากวางป่ากับมังกรทะเล ‎มันมีคลื่นความถี่ที่ข้าจับเสียงได้
‎ข้าไม่ได้ยินอะไรในนี้เลย
‎ตามข้ามา เจ้า รออยู่นี่
‎เริ่มค้นในบันทึกของเขา เผื่อมีพูดถึงวิหคเพลิง
‎มัล เดี๋ยวก่อน
‎ข้าทำไม่ได้
‎ขอร้อง
‎ถ้าข้าปล่อยให้ตัวเองรู้สึกอะไร
‎ข้าอาจไม่มีวันเรียกสติ ‎กลับมาตามหาวิหคเพลิงได้
‎นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เจ้าต้องการ
‎ข้าต้องการเจ้า
‎ข้าปรารถนาเจ้า
‎ข้าอยากได้พลังของวิหคเพลิงก็จริง
‎ข้าอยากใช้มันทำลายทุกอย่างให้พินาศ ‎แล้วสร้างขึ้นใหม่ให้ดีกว่าเก่า
‎นั่นต้องใช้เวลาเป็นร้อยปี
‎จริง
‎แต่ข้าเสียเจ้าไปไม่ได้
‎ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเจ้ามาถึงเครามซิน
‎ข้ารู้ทันทีว่าเราถูกกำหนดมาให้พบกัน
‎ข้าก็รู้ตัวเหมือนกัน
‎รู้มาตั้งแต่ต้น
‎ตอนนี้เรามีแค่เรา
‎มาเพิ่มพูนวันนี้ของเราให้ท่วมท้น
‎ด้วยกันเถอะนะ
‎นักบุญอาลีนา
‎ราฟกาควรรู้ไว้ว่าโชคดีแค่ไหน
‎ที่ได้เจ้าเป็นคนประสานมันกลับคืน
‎ใจร้าวรานสองด้านรวมเป็นหนึ่ง
‎ได้ไหม
‎ได้
‎เรื่องนี้ไม่ใช่ความจริง
‎เราอยู่ตรงนี้ อิเนจ
‎ข้าต้องการเจ้า
‎นี่ไม่ใช่…
‎ไม่ใช่ความจริง นี่เป็น…
‎นี่ไม่ใช่ความจริง
‎นี่คือ…
‎นี่คือภาพหลอนจากพิษ
‎นี่ไม่ใช่…
‎โทลยา ข้ามาแล้ว
‎- คาซ ‎- เจสเปอร์
‎มีใครไหวบ้าง
‎- ไวแลน ‎- ตอบหน่อย
‎เจ้ายังไม่ตาย
‎เราใกล้ตายแล้ว ถูกพิษ
‎อาเจียนรึเปล่า หรือเห็นภาพหลอน
‎ภาพหลอน
‎ควันอะไรสักอย่างสีส้มๆ
‎ดอกดาทูราเมล็อกเซีย
‎ได้
‎ไวแลน
‎ขอโทษนะ
‎รับไป กินเลย
‎อาจฟังดูประหลาด
‎แต่ถ้าผีเสื้อไม่ตายจากยาพิษ ‎มันก็อาจเป็นยาต้านพิษ
‎ไวแลน
‎- ขออีกสาม ‎- โอเค
‎โอเค
‎โทลยา
‎กินเข้าไป ตื่นสิ
‎มาเร็วๆ เข้า
‎ไวแลน
‎- โทลยา เจสเปอร์ ‎- ฮื่อ
‎เอาใส่ปากเขาเลย
‎เจสเปอร์
‎เจ้ามีคุณความดีอยู่ในใจมากเหลือเกิน ลูกแม่
‎โลกนี้ควรได้เห็นเจ้าครบทุกด้าน
‎กล้าหาญไว้ กระต่ายน้อยของแม่
‎เจสเปอร์
‎แม่จ๋า
‎เรียกแม่ก็ได้ลูก
‎ขอต้อนรับกลับจากฝันร้าย
‎ส่วนนี้สินะฝันร้าย
‎กินซะ
‎ถ้าไม่มีความแค้น เจ้าเป็นใครกันแน่
‎ตื่นสิ
‎ชีวิตจะมีคุณค่าอะไร
‎ถ้าไม่เหลือใครให้สู้เพื่อปกป้องเขาอีก
‎ฟื้นสิ
‎คาซ!
‎ยกโทษให้ข้าด้วย
‎ขอโทษ
‎ทุกคนยังไม่ตายใช่ไหม
‎- เรายังไม่ตาย ‎- โอเค
‎ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า
‎ไวแลนต่างหาก
‎เขาช่วยเราไว้
‎ไวแลนเหรอ
‎ไม่ต้องขอบคุณ
‎พวกเราเกือบตายแล้วสินะ
‎ในขณะเดียวกัน ‎ข้าก็มีภาพหลอนที่เยี่ยมยอดสุดๆ
‎มีใครถูกกล่อมให้รู้สึกปลื้มปิติอิ่มใจกันบ้างไหม
‎ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
‎ข้าก็เหมือนกัน
‎เอาละ งั้นแผนต่อไปคืออะไร
‎เจ้าบอกว่าได้ยินเสียงหัวใจอีกดวงในบ้านนี้
‎มุมตะวันออกเฉียงใต้ เป็นใจที่อ่อนแรง
‎ข้าคิดว่านางสร้างทุกอย่างเพื่อปกป้องใจดวงนั้น
‎พร้อมกับอีกทางที่จะเข้าถึงใจนั่นได้
‎เปิดสิ
‎ข้าจะได้ทำใจรับอะไรก็ตามที่อยู่ในนี้
‎พ่อบังคับให้ข้านั่งดูระหว่างที่สร้างโลงนี้
‎น้ำตาของพ่อ ความโหดร้ายของพ่อ
‎ทั้งที่รู้ว่าพ่อจะไม่มีวันต้องใช้มัน
‎เขาพาศพติดตัวไปด้วยเหรอ
‎กระดูกไม่ได้อยู่ในนี้เพราะน้องสาวข้าไม่ได้ถูกฝัง
‎ข้าก็สงสัยอย่างนั้นมาเป็นร้อยๆ ปี
‎ไม่เคยมีเด็กชาวบ้านที่นักบุญอิลยาช่วยไว้
‎มีแต่น้องสาวข้า
‎และไม่มีวิหคเพลิง
‎อย่างน้อยก็ไม่ใช่แบบที่เจ้าตามหาอยู่
‎- ท่านคิดว่าเขาปลุกชีพให้นางเหรอ ‎- ยิ่งกว่านั้น
‎เขาเคยทำมาแล้วสองครั้ง
‎คืนชีพให้สิ่งมีชีวิตด้วยเมอร์ซอสต์ ‎กับกระดูกนิ้วข้อหนึ่ง
‎ทำไมจึงไม่ได้ผลกับน้องสาวข้า
‎แบบที่ใช้กับกวางป่าและมังกรทะเล
‎น้องข้าคือเครื่องขยายพลังชิ้นที่สาม
‎เด็กสาวออตคาซาสต์ยาผู้ส่งทอด ‎สายเลือดเป็นต่อกันมาหลายชั่วอายุคน
‎เข้าใจหรือยัง เจ้าหนุ่ม
‎ด้วยเหตุนั้นเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่
‎ข้าแกะรอยผิดมาโดยตลอด ‎เราต้องหาคนคนหนึ่ง
‎ไม่ใช่ต้องหา ไม่ต้องตามหาแล้ว
‎เจ้าแกะรอยจนพบกวางป่าและมังกรทะเล
‎แต่ไม่พบวิหคเพลิงได้อย่างไร
‎เหตุใดเจ้าถึงเดินผ่านบ้านเด็กกำพร้าแห่งอื่นๆ
‎จนกระทั่งเจอหลังที่รู้สึกเหมือนเป็นบ้าน
‎บ้านหลังเดียวที่ผู้เรียกสุริยะอาศัยอยู่
‎คนคนเดียวที่เป็นชะตาของเจ้า
‎มานี่
‎ปิดประตู
‎เจ้าจะหาตัวเองเจอได้อย่างไร ‎หากไม่ยอมรับสิ่งที่ตนเป็น เจ้าหนุ่ม
‎ส่งมีดมาให้ข้า
‎ปิดเสีย
‎เจ้าไม่ได้ยินคลื่นความถี่ของมัน ‎เพราะมันคือตัวเจ้า
‎ท่านโกหก
‎ท่านโกหก ข้าไม่มีเลือดโมโรโซวา
‎นั่นคือความจริง
‎เราคือสายเลือดต้องสาปของคนวิกลจริต
‎และเจ้า มัลเยน โอเร็ตเซฟ
‎เจ้าคือวิหคเพลิง
‎เจ้าต้องยอมรับสิ่งที่ตนเป็น
‎เจ้าต้องสละชีพใต้คมดาบของนาง ‎หาไม่แล้ว แดนพยับเงาจะคงอยู่
‎และเด็กสาวคนนั้นจะต้องตาย ‎ขณะพยายามช่วยทุกคน
‎ไม่ได้ผล
‎แผนการแสนเจ้าเล่ห์ของเจ้า
‎คิดว่ารู้จักข้าดีพอที่จะหลอกข้า
‎แต่ที่จริงเจ้าไม่รู้จักข้าเลย
‎เล่นไม่ซื่อนี่
‎ล้ำหน้าอย่างแรง
‎เจ้าไม่ยอมรับว่าเจ้ากับข้าคืออนาคต
‎และยามนี้ข้าจำต้องบีบให้เจ้าตัดสินใจ
‎ข้าทำลายค่ายกองพลที่หนึ่งที่เครามซินแล้ว
‎ใช่แล้ว
‎บ้านหลังแรกของเจ้า
‎ข้าจะทดสอบเด็กกำพร้าที่นั่น ‎รับคนที่เป็นกรีชามา ส่วนที่เหลือ…
‎ที่เหลือจะต้องหลั่งเลือด ‎เพราะความดื้อรั้นของเจ้า
‎ถ้าอยากแก้ตัว เจ้าก็ต้องพิสูจน์ฝีมือกับข้า
‎ข้าจะให้โอกาสครั้งเดียวให้ช่วยพวกนั้น
‎คุกคามเด็กบริสุทธิ์
‎ดูสภาพตัวเองสิว่ากลายเป็นอะไรไปแล้ว ‎เป็นสิ่งที่เป็นมาตลอด
‎จอมมารทมิฬผู้มัวเมาด้วยพิษเมอร์ซอสต์
‎ครั้งหนึ่งข้าเองก็เคยเป็นเด็ก
‎เด็กชายที่ชื่ออเล็กซานเดอร์
‎เด็กซึ่งถูกหักหลังเจียนตาย
‎ไม่มีเด็กบริสุทธิ์คนนั้นอีกแล้ว
‎ข้าครองบัลลังก์มาเป็นร้อยสมัย
‎ใช้ชีวิตมาเป็นร้อยภพ
‎นี่จะเป็นภพสุดท้าย ข้าสาบาน
‎ยังมีแรงก็สู้ข้าต่อไป
‎แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าข้าผ่านการฝึก ‎มานานกว่านับนิรันดร์
‎โอวัล
‎อย่าทำนาง ทำข้าแทนเถอะ
‎ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน
‎เร็วเข้า กระต่ายน้อย
‎ขอร้อง โอวัล ‎เรามาเพราะดาบเนเชนเยอร์เท่านั้น
‎แค่ดาบของเนยาร์เท่านั้น ไม่ใช่ท่าน
‎การกระทำของเจ้าบอกเป็นอื่น
‎เรื่องนี้กินเวลานานกว่าที่คิด
‎ปิดฉากเสียเลยดีกว่า
‎น่าอัศจรรย์ใช่ไหม
‎จำนวนโลหะที่เจืออยู่ในร่างพวกเจ้า
‎ตัวอย่างเช่นธาตุเหล็กที่อยู่ในเลือด
‎อย่า! หยุดนะ!
‎อาลีนา
‎- อย่าทำลายพันธนาการ ‎- ท่านบอกว่านางยังไม่เข้มแข็งพอ
‎ถูกต้อง
‎ข้าจะพรากทุกอย่างที่เจ้าเคยรู้ ‎ทุกสิ่งที่เจ้าเคยรัก
‎จนกระทั่งเจ้าไม่เหลือที่พักใจอื่นใด
‎นอกจากข้า
‎ข้าจะยุติเรื่องนี้โดยเด็ดขาด
‎เมื่อสังหารลูกแล้ว เวลาของข้าในโลกนี้ก็หมดลง
‎ทุกอย่างต้องสลายไปพร้อมกับข้า
‎เจ้ารู้ดีว่าต้องทำอะไร
‎ออกไปแล้วปิดประตูด้วย
‎อย่างไรกัน
‎ลืมแล้วรึว่าใครสอนเคล็ดวิชาทุกอย่างให้เจ้า
‎จะเครื่องขยายพลังหรือสายเลือด ‎ทุกอย่างล้วนเชื่อมโยงกัน
‎- อย่าเพิ่ง เดี๋ยว ‎- หนีไป
‎อาลีนา มาเร็ว
‎- ข้าทิ้งนางไม่ได้ ‎- นางไม่ไปแล้ว…
‎- ข้าไม่ให้นางสละชีวิตเพื่อข้า ‎- เจ้าทำอะไรไม่ได้
‎วิหคเพลิง!
‎ข้ารู้ว่าวิหคเพลิงอยู่ไหน เราต้องไปแล้ว
‎อาลีนา เราต้องหนีเดี๋ยวนี้!
‎เราอยู่ด้วยกันมาชั่วกัปกัลป์
‎ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้
‎ศรัทธาในตัวข้าบ้างสิ
‎เจ้าทำต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ลูกเอ๋ย
‎งั้นขอให้ข้าเป็นคนจบ
‎บอกมาว่าวิหคเพลิงอยู่ที่ไหน
‎สายเกินไปแล้ว ‎ไม่ว่าจะหาวิหคเพลิงหรือต่อรอง
‎อย่าได้ขู่ข้า
‎มันจะไม่เป็นผลดีต่อท่าน
‎รู้ไว้เถิดว่าแม่รักเจ้า อเล็กซานเดอร์
‎และรู้ไว้ด้วยว่าแค่รักนั้นยังไม่พอ
‎หยุดนะ อย่า
‎หยุด! อย่า
‎ไม่! อย่า! ไม่!
‎ข้าไม่เคยตั้งใจให้เป็นเช่นนี้ ข้าสาบาน
‎เงียบเถอะลูก เงียบเสีย
‎มันเกิดขึ้นไปแล้ว
‎เจ้าเด็กโง่
‎ขอโทษ
‎อยู่นี่เอง
‎ที่รัก มีแขกมา
‎นักสะสมงานศิลป์จากเคิร์ช
‎ข้ารู้แล้วที่รัก
‎ข้ากำลังจะจัดชาต้อนรับพวกเขา
‎เขาไม่เกี่ยวข้อง
‎คนพวกนี้คือนักสะสมที่ข้าบอกเอาไว้
‎ทุกคนต้องยินดีและประหลาดใจที่ได้พบท่าน
‎โจรผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกศิลปะ
‎ท่านสานุศิษย์
‎เนี่ยนะสานุศิษย์
‎เราเคยเจอกันมาก่อนไหม
‎เคย เจอในห้องท่านเมื่อครู่
‎และข้าได้พบภรรยาท่านแล้ว
‎ในเบจู เราได้ดื่มชากันที่นั่น
‎พิพิธภัณฑ์เบจู
‎มีคานหนุนอยู่ใต้พื้น ช่วงเว้นช่วง
‎ส่วนอื่นกระดานจะลั่น
‎เราต้องรู้ความลับของที่นั้นๆ
‎จริงแท้
‎ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ‎ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด
‎เราต้องการเพียงดาบเนเชนเยอร์
‎ดาบเนเชนเยอร์รึ
‎ข้าขโมยมาให้นาง
‎พอเถอะที่รัก
‎นั่นเป็นชิ้นสุดท้ายที่ข้าขโมยมา ‎ก่อนเราจะตัดสินใจว่าข้าควรเกษียณ
‎ที่จริงจะเรียกว่าขโมยก็ไม่ถูก
‎มันเป็นของนางมาตั้งแต่ต้น นางสร้างดาบนั้นเอง
‎ขอโทษนะ ลุงบอกว่านางเป็นคนสร้างเหรอ
‎ทุ่มเทชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า
‎ทั้งสวดภาวนา
‎และปาดน้ำตา
‎เพื่อสู้กับกองทัพอมตะ ‎ที่เจ้าโค ช่างนาฬิกานั่นสร้างขึ้น
‎สามวันสามคืน นางต่อสู้กองทัพซึ่งไม่มีใครหยุดได้
‎เมื่อทหารนายสุดท้ายพ่ายไป
‎นางจึงวางอาวุธ
‎เมื่อนั้นดาบจึงได้ชื่อว่าเนเชนเยอร์ ‎"ดาบมิรู้เหนื่อย"
‎เป็นเกียรติของเราที่ได้พบท่านต่อหน้า ‎นักบุญเนยาร์
‎มาเถอะที่รัก พาท่านไปนอนดีกว่า
‎ที่นี่เป็นที่พักพิงให้เราได้พักนอนอย่างสงบ
‎โดยไม่ต้องกังวลกับโจรห้าร้อยอย่างพวกเจ้า
‎เราไม่ใช่โจรห้าร้อย
‎ไม่มีใครรอดจากพิษนั้นมาได้
‎เจ้าเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง
‎เด็กที่เข้าใจจุดอ่อนของท่าน
‎"จุดอ่อน"
‎ข้าใช้ชีวิตมาสี่ร้อยปี
‎ข้าเห็นทุกคนตายไปต่อหน้า
‎ครอบครัวข้า
‎ทุกคนที่ข้าเคยรัก
‎กาลเวลาพรากทุกคนไปจากข้า
‎ข้าปิดใจมานับร้อยๆ ปี
‎ราวกับนั่นเป็นหนทาง ‎ยุติความเจ็บปวดทั้งมวล
‎ช่างเป็นชีวิตที่ไร้ความเสี่ยง
‎และช่างเป็นชีวิตที่ไร้ค่า
‎ระวังไม่ให้ใจเจ็บ
‎ระวังไม่ให้ใจสุข
‎แต่เมื่อยอมให้ความรักโจมตีไม่ทันตั้งตัว
‎โลกของคนสองคนรวมเป็นหนึ่งจักรวาล
‎เขาไม่ใช่จุดอ่อนของข้า
‎เขาคือทั้งจักรวาลของข้า
‎และข้าจะดูแลเขาจนกว่าชีวิตจะหาไม่
‎แบ่งปันทุกช่วงเวลา…
‎จนกว่าเขาจะขึ้นไปเป็นส่วนหนึ่งของฟ้ายามราตรี
‎ข้าจะสนใจอะไรกับดาบเล่มเดียว
‎เจ้าล่ะ สนใจอะไรกับดาบเล่มเดียว
‎เจ้าแห่งความมืดสร้างกองทัพอมตะจากเงามืด
‎ดาบของท่านเป็นสิ่งเดียวที่คมพอจะบั่นชีวิตมันได้
‎ฟังแล้วเหมือนปัญหาของราฟกา
‎ท่านคิดว่าเขาจะหยุดเมื่อถึงพรมแดนบนแผนที่รึ
‎ข้าคิดว่าข้ายังฆ่าเจ้าได้ในพริบตาเดียวนะ
‎นักบุญเนยาร์ ข้าได้พบผู้เรียกสุริยะแล้ว
‎คนผู้นั้นจะเป็นผู้นำราฟกา ‎เมื่อเจ้าแห่งความมืดจากไป
‎นางเป็นผู้นำที่มีใจเป็นธรรมและเป็นชาวชูฮัน
‎นางอาจเป็นสะพานเชื่อมใจสองแผ่นดิน
‎แต่เรื่องนั้นจะเกิดขึ้นได้ ‎ต่อเมื่อท่านมอบดาบให้เราได้ใช้
‎จะนำไปใช้
‎ทำทั้งหมดนี้เพื่อแค่จะยืมดาบรึ
‎ทำทั้งหมดนี้เพื่อแค่จะปกป้องสามีที่หลับใหลรึ
‎เราแต่ละคนต่อสู้เพื่อสิ่งที่มีค่าต่อเราที่สุด
‎และข้าขอเอาชีวิตเป็นประกัน ‎ข้าจะนำดาบกลับมาคืนถิ่นพำนักของมัน
‎กลับมาคืนท่าน นักบุญเนยาร์
‎เรียกโอวัลเถอะ
‎ข้าไม่อยากให้มีใครมาจาริกแสวงบุญถึงหน้าบ้าน
‎ถึงเวลานอนหรือยัง ที่รัก
‎ทุกคนออกไปเสีย
‎เว้นแต่เจ้า เด็กใส่หมวก
‎ข้าจะมอบดาบให้เจ้า
‎ตามลำพัง
‎มาเถอะ
‎เราจะรออยู่หน้าบ้าน ‎แล้วค่อยกลับไปโรงเตี๊ยมฮัมมิ่งเบิร์ด
‎นั่น… ศพเหรอ
‎สามีคนแรก
‎ชีวิตสมรสแย่มาก
‎แต่เป็นโต๊ะที่พอใช้ได้
‎เจ้าเป็นดูราสท์
‎ข้า…
‎เจ้าเป็นดูราสท์ที่ไม่ได้เรื่อง
‎เจ้าอาจจะเล่นงานข้าได้ตั้งหลายทาง
‎ใช้กระดุมเสื้อกั๊ก หมุดตอกส้นรองเท้า
‎เจ้าแก่เกินจะเป็นดูราสท์ที่ไม่ได้เรื่อง
‎ข้าต้องไล่ฝึกตามชาวบ้านอีกเยอะ
‎ข้ารู้ตัวแล้ว
‎เรื่องพิษนั่น
‎ข้ารู้ว่าท่านพยายามจะฆ่าเรา แต่…
‎ขอบคุณมาก
‎ชีวิตไม่ค่อยเปิดโอกาสครั้งใหม่ให้ใคร
‎และคงน่าเสียดาย ‎หากจะทิ้งพรสวรรค์ของดูราสท์ไปเปล่าๆ
‎ดังนั้นฝึกตามชาวบ้านให้ทัน
‎ไวแลน
‎ไวแลน! รอก่อนสิ
‎- ได้มาไหม ‎- ได้ ได้มาแล้ว
‎แล้วข้าก็เข้าใจแล้ว ‎ในที่สุดก็เข้าใจหลายๆ เรื่อง
‎สักวันข้าจะเล่าทุกอย่างให้เจ้าฟัง ‎แต่ตอนนี้ เจ้าพูดถูก
‎ข้าต้อง…
‎ข้าไม่อยากซ่อนตัวตนของข้าอีกแล้ว
‎ด้วยเหตุผลสารพัดอย่าง
‎รวมถึงเจ้าด้วย
‎บอกให้นะ ที่จริงข้าก็มีจังหวะรู้แจ้งในสวนนั้น
‎ใช่ ข้าได้เห็นดาทูราเมล็อกเซีย
‎นั่นเป็นดอกไม้ที่หายากมากๆ
‎แล้วพอข้าเห็น
‎ข้าคิดแต่ว่าอยากจะเล่าเรื่องนั้นให้เจ้าฟัง
‎แล้วบีบมือเจ้า
‎ข้าอยากอยู่กับเจ้า ‎หน้าดาเทอมาอ็อกซ์อะไรก็ตามในชีวิต
‎ที่จริงมันดาเทอมา… ดาทูรา…
‎ช่างเถอะ
‎เฮ้อ เทมาร์ฆ่าข้าแน่ๆ ที่กินปลาหมึกแห้งหมด
‎ต้องใช้ข้าซักผ้าไปเป็นเดือนแน่
‎เล่าเรื่องนักบุญให้พี่ฟังก็ไม่ได้ ไม่งั้น…
‎ยังไงเนยาร์ก็ต้องใจสลาย นางรู้ตัวดี
‎แล้วทำทำไมกัน
‎- เพราะเราสู้เพื่อสิ่งที่มีค่าต่อเราที่สุด ‎- ใช่ ราฟกา
‎สักวันจะต้องมีคนที่ทำให้เจ้าหลงรักหัวปักหัวปำ
‎เจ้าจะไม่รู้เลยว่าไปโดนตัวไหนเข้า ‎ตอนนั้นไม่ต้องถามหาข้า
‎ให้อธิบายให้เจ้าฟังล่ะ เพราะข้า ‎กับหนุ่มที่นุ่ง "ขนสัตว์เร้าใจ" จะไปอยู่ไกลๆ
‎กบดานนอกแผนที่ รักล้นใจ
‎แต่ก็ได้
‎"ราฟกา"
‎ทุกคนเสียสติกันไปหมด
‎อยู่ในนั้นเราทุกคนก็เป็น
‎ข้าอาจได้เห็นอะไรสักอย่าง… ในม่านหมอกพิษ
‎มีคนที่จะกดเราให้จม
‎และคนที่จะช่วยฉุดเราขึ้นมา
‎ข้าก็อาจเห็นอะไรเหมือนกัน
‎พิษนั้นเผยให้เห็นอะไรในใจเจ้า
‎ความหวังเป็นเรื่องอันตราย
‎ทำให้ตัดสินใจไม่ชัดเจน
‎เราเสียบากราไปแล้ว
‎จริง นางตายไปแล้ว
‎- นางช่วยชีวิตข้าไว้ ‎- ข้าด้วย
‎แต่ก่อนตาย นางช่วยตัดสายสัมพันธ์ ‎ระหว่างข้ากับคิริแกน
‎- ข้ารับสัมผัสของเขาไม่ได้แล้ว ‎- แปลว่าเขาตายแล้วเหรอ
‎ทำว่าเขายังไม่ตายจนกว่าได้ข่าวอื่น ‎จะปลอดภัยกว่า
‎แล้ววิหคเพลิงล่ะ
‎- มัลรู้ว่าอยู่ที่ไหน ‎- อาลีนา ข้า…
‎- บอกเลยว่าต้องใช้อะไรในการตามหา ‎- ทุกอย่างที่มีเอาไปใช้ได้
‎ดูเหมือนคิริแกนเคลื่อนทัพแล้ว เขา…
‎เขาทำลายค่ายกองพลที่หนึ่งที่เครามซิน
‎- หน่วยสำรวจบอกว่าไม่มีผู้รอดชีวิต ‎- เขารู้จุดอ่อนข้า
‎- แบ่งสองทีม ทีมหนึ่งไปกับ… ‎- โอเร็ตเซฟ ท่าน
‎โดมินิค
‎ทีมหนึ่งไปกับโอเร็ตเซฟเพื่อตามหาวิหคเพลิง
‎อีกทีมตรงไปหาเจ้าแห่งความมืด ‎เพื่อสกัดไม่ให้เขารุกเข้ามา
‎เราจะเคลื่อนทัพพรุ่งนี้
‎อาลีนา
‎ข้ารู้ว่าถ้าตั้งสติดีๆ เจ้าจะเจอวิหคเพลิง
‎แล้วเจ้าก็หาเจอจนได้
‎วิหคเพลิงไม่ใช่สัตว์ตั้งแต่ต้น
‎แต่เป็นคนคนหนึ่ง
‎น้องสาวของบากรา ‎นางคือเครื่องขยายพลังชิ้นที่สาม
‎โมโรโซวาใช้เมอร์ซอสต์ปลุกชีพนาง ‎หลังจากบากราฆ่านางตาย
‎และพลังนั้นก็ถูกส่งต่อทางสายเลือด ‎จากรุ่นสู่รุ่นมาจน…
‎ไม่นะ
‎เจ้าก็เห็นที่ข้าปิดประตู ‎มีแต่สายเลือดโมโรโซวาที่ทำแบบนั้นได้
‎ข้าตามหากวางป่าและมังกรทะเลได้
‎โดยที่หาวิหคเพลิงไม่เจอได้ยังไง
‎แล้วทำไมข้าจึงหาเจ้าเจอเสมอ
‎เรามีชะตาต้องมาพบกัน… เพราะเรื่องนี้
‎ไม่นะ
‎ไม่ เรื่องนี้… นี่เป็นเพราะคิริแกน
‎- นี่เป็นกลของเขา ‎- ข้าก็ไม่อยากให้เป็นจริง แต่มันจริง
‎ข้าคือสิ่งนั้น
‎ข้าคือคำตอบชิ้นสุดท้าย
‎ตอนที่ข้ารับพลังมังกรทะเล ‎ข้าเห็นความทรงจำสุดท้ายของมัน
‎เห็นเจ้าโดยที่ไม่เห็นคนอื่นๆ
‎มันรู้ว่าเจ้าเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้
‎เราจะไปจากที่นี่กัน กลับไปใช้ชีวิตของเรา
‎ไม่ นี่คือที่ตายของข้า ข้าไม่ได้กลัว
‎เพราะข้าจะได้ช่วยเจ้า
‎และเจ้าจะได้ช่วยราฟกา
‎เจ้าจะได้มีชีวิตไปอีกหลายต่อหลายปี ร้อยๆ ปี…
‎แต่ข้าจะไม่มีวันรักใครได้มากกว่านี้
‎เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของข้า มัล
‎ข้าเสียเจ้าไปไม่ได้
‎ข้าอยากให้เจ้าได้มากกว่านี้
‎มีผ้าคลุมหน้าสีขาวประดับผม
‎มีคำสาบานที่เรารักษาไว้ได้
‎บอกข้าสิว่าเราจะหาทางอื่น
‎นั่นเป็นคำสาบานเดียวที่ข้าต้องการ
‎ทั้งชีวิตข้าต้องการแค่เจ้า
‎เจ้าคือหัวใจทั้งดวงของข้า
‎รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงไหม
‎บอกตามตรง ไม่มีเลยท่าน
‎- ข้านึกว่าเมื่อนางตาย… ‎- เจ้าจะรู้สึก
‎หลังจากนี้
‎ข้าแบ่งเถ้ากระดูกที่เหลือไว้เพื่อเลือกกรีชา
‎ท่านจะให้ข้าผนึกส่วนนี้ไว้ที่ไหนบนตัวท่าน
‎เมื่อก่อนแม่เคยจูงข้อมือข้าตอนยังเด็ก
‎ตอนนี้ให้จูงไปตราบชั่วฟ้าดินสลายแล้วกัน
‎นางจะเป็นเครื่องขยายพลัง ความทรงจำสุดท้าย ‎ของนางอาจช่วยให้ท่านสงบได้บ้าง
‎อย่างไรกัน
‎เราคือสายเลือดต้องสาปของคนวิกลจริต
‎และเจ้า มัลเยน โอเร็ตเซฟ ‎เจ้าคือวิหคเพลิง
‎(ขออุทิศให้กับความทรงจำของแกรี่ ไฟร์คลินด์)
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม