‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อเล็กซานเดอร์
‪เจ้าอยู่นี่
‪- ข้าเป็นห่วง ‪- ข้าสบายดี
‪ข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่เคยเป็น
‪ไม่ได้อ่อนแอ
‪แค่ไม่เป็นอมตะ
‪ข้างนอกนี่ไม่ปลอดภัย
‪ข้ามีชีวิตยืนยาวได้
‪ด้วยการฝึกฝน ด้วยเครื่องขยายพลัง
‪ข้าอาจอยู่ได้อีกร้อยปี อาจจะมากกว่านั้น
‪นั่นคงรู้สึกยาวนานสำหรับเจ้าสินะ
‪ทหาร
‪อาจจะที่ซีเคิสค์
‪เมื่อวานพวกเขาจู่โจมหมู่บ้านของเรา ‪เพื่อหากรีชาที่เป็นที่รู้จักทั้งหมด
‪- มีแค่ไม่กี่คนที่หนีมาได้ ‪- บากราล่ะ
‪นางนำคนอื่นๆ ไปที่หลบภัย
‪เจ้าแห่งความมืด
‪ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในนั้น
‪จำเรย์วอสต์ได้ไหม
‪แผนเดิมเหรอ
‪เจ้าแห่งความมืดนี่เอง
‪ข้ามาอย่างสันติ
‪กษัตริย์ต้องการตัวเจ้าแบบเป็นๆ
‪แต่เจ้าอาจจะขัดขืน ก็เลย…
‪ขอเถอะ
‪ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า
‪ข้ามีข้อความถึงกษัตริย์
‪ถ้าพระองค์ หรือสมุนหน้าไหนของพระองค์ ‪สังหารหนึ่งใน…
‪- อย่าคิดสู้ กรีชา ‪- ลูดา
‪นี่ไงนังแม่มดน้อยที่คอยช่วยรักษาเขาให้หายดี
‪- ข้าขอโทษ ‪- ลูดา
‪เอามือไว้ด้านหลัง
‪ไม่งั้นธนูลูกต่อไปได้ปลิดชีพเจ้าแน่
‪เจ้ามีรางวัลสองชิ้นให้กษัตริย์แล้ว
‪ถ้าอยากเลื่อนขั้นเป็นผู้หมวด ‪พาเรากลับไปที่ราชวังสิ
‪ข้าต้องการแค่ตัวเจ้า ไม่ใช่ผู้เยียวยาของเจ้า
‪อะไรนะ
‪นึกว่าพวกเจ้าจะฝึกแม่มด ‪โดยที่พวกเราไม่รู้ไม่เห็นได้เหรอ
‪เจ้าอยากให้ข้าร่วมมือ ‪เจ้าพาเราสองคนไปราชวัง
‪เข้าใจไหม
‪ข้าบอกแล้ว นั่นไม่ใช่คำสั่งของเรา
‪ไม่ๆ ขอเถอะ
‪ไม่ ข้าขอร้อง ได้โปรด
‪ไม่ ไม่
‪ไม่
‪ข้าขอโทษ
‪ทีนี้…
‪เจ้ายังมีข้อความถึงพระองค์ไหม
‪มี
‪นี่ไง
‪ผู้เยียวยา มีผู้เยียวยาอยู่ที่นี่ไหม
‪- มีผู้เยียวยาไหม ‪- ดีที่สุดที่มีคือช่างปรับแต่งร่าง
‪เรารอลูดาอยู่
‪ลูดา
‪แค่ไม่เป็นอมตะ
‪บากราอยู่ไหน
‪- ลูกแม่ ‪- ข้ามาแล้ว
‪ข้าอยู่นี่
‪เราต้องหนีแล้ว ‪พวกทหารกำลังกวาดล้างฝั่งตะวันตก
‪พวกเขาลงโทษเราที่เป็นกรีชา
‪ลงโทษลูก
‪ลูกทำให้พระองค์กลัว
‪ตอนนี้พระองค์อยากให้ลูกกลัวพระองค์
‪ข้าชนะสงครามเพื่อพระองค์
‪และเพราะทำแบบนั้น ‪ลูกทำให้เกิดสงครามต่อต้านเรา
‪อเล็กซานเดอร์
‪เด็กสาวผู้เยียวยาของลูกอยู่ไหน
‪ตายแล้ว
‪นางตายเพราะข้า
‪นางตายเพราะพวกนั้นต้องตายอยู่แล้ว
‪พวกเขาไม่แข็งแกร่งเหมือนแม่และลูก
‪ท่านเป็นคนสอนข้าให้ฆ่า ท่านแม่
‪เลือดของพวกเขาเปื้อนมือท่านพอๆ กันกับมือข้า
‪แม่สอนลูกเพื่อให้ลูกปกป้องตัวเอง
‪ไม่ใช่พวกเขา
‪แม่บอกลูกไปแล้ว แต่ลูกช่างดื้อรั้น
‪ลูกไม่ฟัง
‪ตอนนี้ลูกอาจจะยอมฟัง
‪ไปซะ หนีไป ไปทางตะวันตก ไปเคิร์ช
‪รอให้กษัตริย์สิ้นพระชนม์
‪จากนั้นก็กลับมาด้วยชื่อใหม่
‪ชื่อของขุนนาง
‪รอเวลาจนกว่าจะมีปัญหาที่กรีชาเท่านั้นที่แก้ไขได้
‪แล้วกษัตริย์จะต้อนรับเรา
‪แล้วคนที่อยู่ในอันตรายตอนนี้ล่ะ
‪เราต้องปกป้องกรีชาทั้งหมด ‪เราต้องสอนให้พวกเขารู้วิธีต่อสู้
‪กรีชาส่วนใหญ่ไม่ใช่นักสู้
‪พวกเขาแก้ไขและประดิษฐ์สิ่งต่างๆ
‪งั้นเราก็สร้างกองพล
‪โมโรโซวาทำแบบนั้นแล้ว
‪ปลอมแปลงชีวิตใหม่เพื่อขยายพลังของเรา
‪เราคือสายเลือดของเขา เขาสร้างเราด้วย
‪ลูกหมายถึงใช้เมอร์ซอสต์เหรอ
‪เราฝึกฝนปฐมศาสตร์ ไม่ใช่เวทมนตร์
‪สมุดบันทึกเขาอยู่ที่นี่ อยู่ในหอจดหมายเหตุ
‪ไม่ๆ ลูกควบคุมมันไม่ได้
‪ข้าสร้างมันได้ เหมือนที่เขาทำ
‪จากนั้นลูกจะตาย เหมือนกันกับเขา
‪มันคาดเดาไม่ได้
‪ไม่เสถียร
‪ปฐมศาสตร์หล่อเลี้ยงเรา ‪เมอร์ซอสต์ดูดพลังเราไป
‪แม่ขอห้าม
‪ลูกได้ยินแม่ไหม
‪พวกทหารมากันแล้ว
‪- มากันเท่าไหร่ ‪- มากเกินไป
‪เจ้าแห่งความมืด
‪เจ้าถูกล้อมไว้แล้ว
‪ถ้าเจ้าฆ่าข้า ‪คนของข้าได้รับคำสั่งให้จัดการทุกคน
‪เจ้าจะทำให้ทุกคนต้องตาย
‪รวมทั้งแม่ของเจ้าเอง
‪กษัตริย์ต้องการจับกุมตัวเจ้า
‪เรารู้ว่าเจ้าเสียผู้เยียวยาของเจ้าไปแล้ว
‪กางแขนเจ้าออก
‪ข้ารู้จักปฐมศาสตร์ของเจ้า
‪มือของเจ้าต้องสัมผัสกันก่อน
‪ถ้าเขาขยับแขน ยิงได้เลย
‪ข้าไม่มีกองพลจะสู้รบกับกองพลของเจ้า
‪ฉะนั้นข้าจะเปลี่ยนกองพลของเจ้าเป็นของข้าเอง
‪ยอมจำนนต่อข้า
‪ลูกทำอะไรลงไป
‪ข้าสร้างบางอย่าง
‪ท่านครับ นางอยู่ไม่ไกล
‪เราเหลือแค่นี้เหรอ
‪เจสเปอร์ กระเป๋าข้า
‪ให้ตายเถอะ พระเจ้า
‪มันไม่หายเอง ข้าต้องเย็บแผล
‪- นานแค่ไหนกว่าเจ้าจะเดินทางได้ ‪- ไม่นาน
‪- ไปที่ไหน ‪- เคตเทอร์ดัม
‪เพราะเงินร่อยหรอ
‪เวลาที่หมดลงและผลประโยชน์ขัดแย้ง
‪ถึงเวลาที่จะเลิกล้มได้แล้ว
‪คนเลวก็คงคิดถึงย่านบาร์เรลสินะ
‪เจ้าทนเห็นกระสุนทะลุร่างคนได้ ‪แต่ทนเข็มไม่ไหวเหรอ
‪มัน…
‪กระสุนแค่เปรี้ยงเดียว เข้าไวออกไว
‪นั่นมัน…
‪- เจ้าไปหัดเย็บแผลมาจากไหน ‪- ตอนอยู่ที่ซ่องเมอนาเจอรี
‪ใช่ แต่ทำไมเจ้า…
‪ช่างน่าหดหู่
‪เพราะแบบนี้ข้าถึงกลับไปไม่ได้
‪ถ้าเจ้าเล่าเรื่องนั้นให้คาซฟัง ‪เขาคงจะฆ่าเฮลีนเสียเอง
‪เจสเปอร์ เจ้าไม่ฟังข้า
‪ข้ากลับไปไม่ได้
‪อะไร
‪คือข้า…
‪ข้ากำลังจะบอกให้เจ้าไว้ใจคาซ
‪ว่าเขาไม่มีทางให้เจ้ากลับไป แต่…
‪ข้าไม่มีสิทธิ์บอกเจ้า
‪ว่าเจ้าควรทำยังไงกับโอกาสที่จะเป็นอิสระ
‪เจ้าทำให้เรื่องนี้ยากกว่าเดิมมาก รู้ไหม
‪ข้ารู้
‪ข้าคงคิดถึงตัวเองเหมือนกัน
‪ข้าน่ะสุดยอด
‪มัล พอเราเจอกวางตัวผู้แล้ว ‪ข้าต้องเป็นคนฆ่ามัน
‪เจ้าเล็งได้ห่วยแตก
‪เจ้าได้เป็นนักทำแผนที่ก็เพราะแบบนี้
‪แน่นอน ข้าจะเล็งไว้ให้และให้เจ้าเป็นคนยิง
‪ก็แค่…
‪เจ้าจะสวมกระดูกมันจริงๆ เหรอ
‪จริง
‪อย่างน้อยที่ผ่านมาก็ทำกันแบบนั้น
‪ทางนั้น
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- ทำอะไรน่ะ
‪ข้าต้องขยับเข้าไปใกล้มันอีก
‪ถ้าเราให้มันรอด เราจะ…
‪ข้าไม่รู้
‪คิริแกนไม่อยากให้ข้ามีเครื่องขยายพลัง
‪เขาเลยไม่ได้สอนข้าเรื่องนี้
‪บางทีอาจจะมีวิธีอื่น
‪สัตว์ตัวนั้นไม่ใช่สำหรับเจ้า
‪มัล
‪โอเค
‪ไม่
‪เจ้าช่วยพวกเขาไม่ได้ อาลีนา
‪เจ้าอาจมีพลังแห่งแสง
‪แต่ไม่มีพลังเยียวยา
‪ข้ารู้ว่านักแกะรอยนั่นสำคัญกับเจ้า
‪เอากวางตัวผู้ให้ข้า ‪แล้วข้าจะให้ผู้เยียวยารักษาเขา
‪ไม่
‪อยู่นิ่งๆ เจ้าเสียเลือดมาก
‪เจ้าต้องฆ่ามัน
‪เจ้าต้องทำ
‪ไม่ๆ ไม่!
‪ไม่
‪ไม่ ท่านบอกว่าจะไม่ทำร้ายเขา
‪เอาเขากวางมาให้ข้า
‪ครับท่าน
‪ฆาตกร
‪คนโง่
‪แล้วออตคาซาสต์ยาละครับท่าน
‪ข้าเป็นคนรักษาคำพูด
‪เยียวยาเขา
‪เขาแค่ปกป้องแม่นางสตาร์คอฟ
‪เจ้าหิวไหม
‪หรือแค่มาบอกลา
‪เจสเปอร์ซ่อมไม้เท้าท่านแล้ว
‪งั้นเจ้าจะจากไป
‪แค่นั้นเหรอ
‪หลังจากเรื่องทุกอย่าง
‪ท่านไม่มีอย่างอื่นพูดกับข้าเหรอ
‪มีอะไรให้พูดอีก
‪เจ้าพูดถูก
‪เรื่องอะไร
‪ผู้เรียกสุริยะ
‪เจ้าพูดถูก
‪นางคือตัวจริง
‪ข้านึกภาพซ้ำไปซ้ำมาในหัว
‪ไม่มีส่วนไหนเป็นมายากล
‪แสงนั้นเป็นของนาง
‪แล้วยังไง
‪ในที่สุดคาซ เบร็คเคอร์ก็เชื่อในพระเจ้าเหรอ
‪- ไม่ใช่ ‪- แต่ท่านเพิ่งบอกว่า…
‪ข้าบอกว่าอาลีนา สตาร์คอฟคือกรีชา ‪ที่มีพลังควบคุมแสง
‪นางคือเด็กสาวที่มีพรสวรรค์ ‪ไม่ใช่ผู้กอบกู้ในตำนาน
‪ก็ได้
‪คาซ ถ้าท่านไม่เชื่อในพระเจ้า ‪แล้วท่านเชื่ออะไร
‪ตัวข้าเอง
‪- ข้าจะถามทำไมเนี่ย ‪- และเจ้า
‪และเจสเปอร์
‪เหล่าอีกาของข้า
‪เพราะเราทำตามที่ท่านสั่งงั้นเหรอ
‪เหมือนสัตว์แห่งการแก้แค้น ‪ที่ท่านตั้งชื่อเราตามนั้นใช่ไหม
‪อีกาไม่ใช่แค่จำหน้าคนที่ทำไม่ดีกับพวกมัน
‪มันจำคนที่ใจดีกับมันด้วย
‪พวกมันคอยบอกกันว่าควรดูแลใคร ‪และควรระวังใคร
‪ไม่เคยมีพระเจ้าที่ไหนดูแลข้า
‪ไม่เหมือนที่เจ้าเคยดูแล
‪ข้ากลับไปที่ซ่องเมอนาเจอรีไม่ได้
‪เจ้าจะไม่กลับไป
‪ท่านทำอะไร
‪ข้าจะวางมันไว้ที่คอท่าน
‪ข้าหมายถึงวางทำไม
‪ข้าไม่ได้ฆ่ากวางตัวผู้นั่น ‪มันไม่ใช่เครื่องขยายพลังของข้า
‪เขาฆ่ามัน เขาได้พลังของมัน
‪เจ้าเป็นคนขอข้าเอง ตอนที่เราเจอกัน
‪เพื่อเปลี่ยนถ่ายพรสวรรค์ของเจ้า ‪ให้กับคนที่ใช้มันได้
‪ตอนนี้ข้าใช้มันได้แล้ว
‪เจ้ารู้เพียงน้อยนิด
‪เจ้าจะได้เรียนรู้
‪ข้ารู้หลายอย่าง
‪นายพลคิริแกนใช่ไหม
‪หรืออเล็กซานเดอร์ก็ชื่อปลอมด้วย
‪ระวังคำพูดของเจ้า อาลีนา
‪จงคำนึงว่าชีวิตใครอยู่ในมือเจ้า
‪ท่านบอกว่าจะปล่อยเขาไป
‪ข้าบอกว่าจะเยียวยาเขา
‪สิ่งที่จะเกิดต่อไปขึ้นอยู่กับเจ้า
‪เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับข้าเลย
‪เจ้ารู้ไหมว่าสิ่งเดียว ‪ที่ทรงพลังกว่าเจ้าและข้าคืออะไร
‪เราสองคน ร่วมมือกัน
‪ถ้าร่วมมือกัน เราจะทำให้สงครามสิ้นสุดได้
‪เราปกป้องคนของเราเองได้
‪นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการเหรอ
‪เราจะทำลายแดนพยับเงาไหม
‪เราทำได้ทุกอย่าง
‪ด้วยกัน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เดี๋ยว ข้าไม่เข้าใจ อะไร…
‪นั่นควรจะ…
‪เชื่อมต่อช่องว่างเหรอ
‪ใช่
‪ท่านควรเข้าถึงแสงทั้งหมดของนางได้แล้ว
‪ในทางทฤษฎี
‪นี่คือพลังของข้า
‪แต่ตอนนี้ข้าควบคุมมัน
‪- มีกี่คน ‪- สอง
‪ยังไงซะ หนึ่งในสองคนนั้น
‪จะต้องไปบอกหัวหน้าว่าเจออะไร
‪งั้นเราจะเข้าไป
‪ไม่ได้จะว่านะ คาซ
‪แต่ท่านแน่ใจนะว่าควบคุมมันได้
‪แน่
‪ระหว่างทางไปครีเบียสค์ ‪ในขณะที่เจ้ามัวแต่กอดเหยื่อ…
‪ไมโล แพะตัวนั้นชื่อไมโล
‪ข้าจดจำการจับเวลาของอาร์เคน
‪ไม่ใช่ว่าจะรุมว่าท่านนะ
‪แต่เจสพูดมีเหตุผล
‪ระบบของอาร์เคนซับซ้อน ‪และเที่ยวขามามันวุ่นวายมาก
‪ไม่มีใครว่าหรอกถ้าท่านนับไม่ถูก
‪"เจส" งั้นเหรอ
‪ภาษาซูลิ หมายถึงมิตรภาพ
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪เชื่อข้าเถอะ อาร์เคนกับข้าคิดเหมือนกัน
‪เร็วเกินไปที่จะชื่นชมความย้อนแย้งนี้ ‪ข้าพูดถูกไหม
‪ใช่ เร็วเกินไป
‪มัล มัล
‪- อาลีนา ‪- ไม่นะ มัล
‪มัล ไม่ มัล
‪เจ้าดูแย่มาก
‪ไม่มีเจ้าอยู่ ราชวังน้อยก็ไม่เหมือนเดิม
‪เจนยา
‪ข้าต้องกราบทูลกษัตริย์เรื่องคิริแกน
‪พระองค์ทรงประชวร อาการค่อนข้างหนัก
‪องคมนตรีปกครองแทนพระองค์
‪- แล้วราชินีล่ะ ‪- เก็บตัวอยู่ในเขตที่ประทับ
‪ไม่มีใครอยากให้พระนางทรงติดเชื้อจากกษัตริย์
‪อ้อ
‪เจ้าได้เป็นผู้ควบคุมความเป็นและตาย
‪ข้าไม่เคยชอบสีแดงแบบนี้เลย
‪มันตีกันกับสีผมของข้า
‪เจ้าบอกว่าคิริแกนมอบเจ้า ‪เป็นของขวัญให้ราชินีตอนเจ้าอายุ 11
‪นั่นหมายความว่า…
‪เจ้าเคยเป็นสายลับให้เขา
‪ข้าพยายามเตือนเจ้าแล้ว
‪"ระวังผู้ชายทรงพลัง" น่ะเหรอ
‪เจ้าควรบอกว่าให้ระวังผู้หญิงหลอกลวงด้วย
‪อาการป่วยของกษัตริย์
‪สันนิษฐานได้ว่าเจ้ามีทั้งเจตนาและความใกล้ชิด ‪ที่จะทำให้เป็นเช่นนั้นได้
‪จดหมายของข้าถึงมัล เจ้าก็ไม่เคยส่งให้
‪ข้าไม่มีทางเลือก
‪เว้นแต่ว่าเจ้าเลือกได้
‪และเจ้าเลือกที่จะทรยศมิตรภาพของเรา
‪ข้าเป็นคนรับความผิดแทนราชินี
‪และกรีชาที่ไม่มีสังกัด ข้า…
‪ข้าไม่สามารถเลือกมิตรภาพแทนการอยู่รอดได้
‪ข้ารู้ว่าการเป็นคนนอก ‪ที่พยายามเอาตัวให้รอดน่ะเป็นยังไง
‪แต่ก็ไม่ใช่ข้อแก้ตัว
‪ข้าเคยดิ้นรน
‪ข้าเคยพยายาม
‪ที่จะต่อสู้กับเขา
‪แต่ข้าไม่เคยทำสำเร็จ
‪ข้ารอโอกาสแก้แค้นมาหลายปี
‪โอกาสที่จะนำคนที่เขาจะไม่สามารถ…
‪ที่เขาไม่สามารถป้องกันได้ในที่สุด
‪ข้าไม่เคยคาดหวังให้มันมาถึงจุดนี้ ตรงนี้
‪ถ้าเจ้าเป็นข้า เจ้าจะไม่ทำแบบเดียวกันเหรอ
‪กษัตริย์สมควรได้รับการแก้แค้นของเจ้า
‪แต่คิริแกนไม่สมควรได้รับความภักดีจากเจ้า
‪เขามีส่วนรับผิดชอบต่อสถานะของเจ้าเช่นกัน
‪ข้าคือทหารของเขา
‪พวกเราทุกคน
‪เราคือเบี้ยหมากรุกของเขา ‪ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
‪เรือยังอยู่ที่นี่
‪นักเดินทางข้างล่างบ่นกันใหญ่ ‪พวกเขาควรต้องเดินทางข้ามเมื่อเช้านี้
‪คำสั่งจากนายพลทมิฬ ‪เขาวางแผนจะข้ามแดนพยับเงาพรุ่งนี้
‪ท่านนายพลเหรอ
‪นั่นใช่นายพลคนเดียวกับที่พยายาม… ‪อ้อใช่ ฆ่าเราทุกคน
‪คนนั้นน่ะเหรอ
‪เขาได้ตัวผู้เรียกสุริยะแล้ว
‪นี่เป็นแผนของท่านมาตลอดหรือเปล่า
‪ให้นายพลชิงพาตัวนางกลับไป ‪เพื่อที่ท่านจะได้ลักพาตัวนางอีก
‪แผนของข้าคือพาเราข้ามแดนพยับเงา
‪เราไม่พร้อมสำหรับการต่อสู้อีก
‪งั้นท่านก็ไม่ได้จะทำร้ายอาลีนาอีก
‪ท่านเต็มใจจะปล่อย ‪เงินหนึ่งล้านครูเกอหลุดมือไปจริงๆ เหรอ
‪เจสเปอร์และข้าทำงานโดยไม่มีเจ้าไม่ได้
‪พูดแบบนั้นมาตลอดตั้งแต่แรก
‪และเจ้าแสดงจุดยืนของเจ้าชัดเจนแล้ว
‪งั้นท่านแค่ต้องการข้ามแดนพยับเงาเหรอ
‪เมื่อถึงโนโวครีเบียสค์แล้ว ‪เจ้าตัดสินใจเองว่าจะทำอะไรต่อ
‪ตกลง
‪เดี๋ยวก่อน
‪นี่เป็นการขึ้นเรือที่จะมีคนจำเราได้ใช่ไหม
‪คนที่ไม่ชอบเราเท่าไหร่
‪เราต้องทำตัวให้กลมกลืน บนเรือนั้นมีใครอีกบ้าง
‪คนจากงานเทศกาลฤดูหนาว
‪ผู้มีตำแหน่งสูงจากเคิร์ชและโนวีเซม ‪ที่เดินทางกลับบ้าน
‪พวกเขาจะได้ชมการแสดงแสงอีก
‪เจสเปอร์ เจ้าชอบรับบท ‪เป็นยามอารักขาเซเมนีไหม
‪ท่าน
‪ท่านมาเพื่อฆ่าข้าเหรอ
‪เปล่า
‪ข้าต้องบอกพวกเจ้าอีกกี่ครั้งกัน
‪ข้าเป็นคนรักษาคำพูด
‪คำพูดของท่านมีความหมายเมื่อไหร่กัน
‪เจ้าแห่งความมืด
‪ใช่แล้ว ข้ารู้ว่าท่านเป็นใคร
‪และไม่ว่าท่านมีแผนอะไรสำหรับอาลีนา ‪นางจะไม่อภัยให้ท่าน
‪และถ้าปล่อยให้ข้ารอดชีวิต
‪ข้าจะตามล่าท่าน
‪และข้าจะได้เงินรางวัลค่าหัวท่านจากกษัตริย์
‪อาลีนารู้สึกผูกพันกับเจ้ามาก
‪เจ้าก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
‪ข้าอ่านจดหมายของเจ้า
‪ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ‪เจ้าไม่เคยเห็นค่าของนางจริงๆ
‪แต่ไม่เป็นไร เพราะข้าเห็นค่าของนาง
‪ท่านไม่มีหวังหรอก มนุษย์เงา
‪เพราะข้าคือคนที่นางเลือก
‪เจ้าคือเด็กน้อย
‪และนางคือกรีชา
‪พรากเงาข้าไป
‪ข้าก็ยังมีสิ่งที่เจ้าไม่มี
‪ความอดทน
‪อาลีนาอาจใช้เวลาหลายปีกว่าจะให้อภัยข้า
‪แต่ข้ารอได้
‪ในขณะเดียวกัน
‪เจ้าจะแก่หง่อม
‪หัวเจ้าจะหงอก
‪และนางจะไม่แก่ลงเลย
‪เหมือนข้า
‪และวันหนึ่ง
‪อาจจะหนึ่งปีนับจากนี้
‪อาจจะ 50 ปี
‪นางจะเข้าใจว่ามีเพียงคนเดียวที่ทัดเทียมนาง
‪และไม่มีใครเหมือนเรา
‪และจะไม่มีทางเหมือน
‪ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า มัล
‪ข้าไม่จำเป็นต้องทำ
‪เวลาจะจัดการเรื่องนั้นให้ข้าเอง
‪เจ้าจะหวังให้ตัวเองฆ่าข้าที่นี่ซะ
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪จะทำอะไร…
‪จะช่วยข้าไหม
‪สะดวกสบายเสียจริง
‪เจ้าดูดีเชียว
‪ข้าน่ะยิ่งกว่าดูดี
‪ข้าแก้ไขเอกสารของพวกเขา
‪น่าจะเพียงพอให้เราผ่านด่านตรวจและขึ้นเรือได้
‪ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าข้าแก่หง่อมขนาดนั้น
‪บอกตัวเองแล้วกัน
‪มานี่มา
‪มาสิ
‪ต้องอย่างนั้น
‪เจ้างามมาก ใช่ เป็นเด็กดี
‪เป็นเด็กดี
‪ขอบคุณ
‪เจ้าตัวเหม็นนะ
‪ขอบใจ
‪เจ้าคือคนพิเศษ
‪เจ้ารู้ใช่ไหม
‪และเจ้ากำลังจะพิสูจน์ให้โลกได้เห็น
‪จะมีทูตต่างประเทศบนเรือ ‪ในการเดินทางข้ามแดนพยับเงาครั้งนี้
‪ถ้าท่านอยากให้ข้าร่วมเล่นตามน้ำไปกับการสาธิต
‪ท่านจะปล่อยตัวมัล
‪ขอเถอะ ข้าแค่อยากพูดกับเจ้า
‪ข้าไม่อยากฟังคำโกหกของท่านแล้ว
‪แล้วคำโกหกพวกนั้นคืออะไร
‪เรื่องเจ้าแห่งความมืด
‪ท่านสร้างเรื่องความรู้สึกผิดจากภาระของท่าน
‪บาปกรรมของบิดาท่าน
‪ไม่มีเรื่องบิดา
‪ท่านเป็นคนสร้างแดนพยับเงา
‪ท่านฆ่าเพื่อนๆ ของข้า
‪พ่อแม่ของข้า
‪และตอนนี้พลังวิปริตของท่านส่งต่อมาที่ข้า
‪บากรา
‪เจ้าเชื่อคำพูดตลบตะแลง
‪ของหญิงแก่เคียดแค้นง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง
‪งั้นข้าควรเชื่อใคร
‪ท่านโกหกข้ามาตั้งแต่วันแรกที่พบกัน
‪การเล่าเรื่องราวแค่ครึ่งเดียวไม่ใช่การโกหก
‪แล้วการสมรู้ร่วมคิดกับองคมนตรี ‪เพื่อวางยาพิษกษัตริย์และช่วงชิงบัลลังก์ล่ะ
‪ท่านทำใช่ไหม หรือท่านอยาก ‪บอกความจริงครึ่งเดียวของเรื่องนั้นด้วย
‪การรับใช้กษัตริย์แบบนั้นต่อไป
‪จะทำให้ข้าเป็นคนทรยศต่อประเทศตัวเอง
‪- และความรู้สึกผิดชอบ ‪- งั้นท่านคือผู้เสียสละเหรอ
‪ข้านึกว่าเจ้าจะเข้าใจเรื่องนี้ดีกว่าใคร
‪การอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ
‪ด้วยความกลัวว่าจะถูกฆ่าแค่เพราะมีตัวตน
‪นี่คือเหตุผลที่ข้าสร้างราชวังน้อยตั้งแต่แรก
‪ทุกอย่างที่ข้าได้ทำ ทุกอย่างที่ข้าเคยได้ทำ
‪ก็เพื่อให้ราฟกาปลอดภัยกว่าเดิม ‪เพื่อให้กรีชาปลอดภัยกว่าเดิม
‪ท่านคิดว่าเจนยาปลอดภัยไหม
‪ที่ท่านให้กษัตริย์ควบคุมนาง
‪และข้าจะเชื่อได้ไหมว่าท่านจะเมตตาบากรา
‪ข้าอาจจะทำให้กรีชาปลอดภัยได้ ‪แต่ท่านไม่เคยให้ทางเลือกข้า
‪อาจจะ
‪แต่เจ้าได้ให้ทางเลือกแก่ข้า
‪โอกาสในการแก้ตัว เพื่อจะชนะในที่สุด
‪- แดนพยับเงาไม่ใช่ความผิดพลาดของเจ้า ‪- แดนพยับเงาไม่ใช่ความผิดพลาด
‪ข้าไม่เคยตั้งใจ ‪ให้มันกลายเป็นความเสื่อมสลายแบบนี้
‪หรือให้คนแบบกษัตริย์หรือซลาตัน ‪หาประโยชน์จากมันใส่ตัว
‪ท่านใส่ปลอกคอนี้ให้ข้า ‪เพื่อใช้ประโยชน์จากพลังของข้าให้ตัวท่านเอง
‪ให้เรา
‪เพื่อช่วยให้เราพิชิตแดนพยับเงาด้วยกัน
‪เจ้าและข้า
‪เจ้าทำเรื่องนี้โดยลำพังไม่ได้
‪และข้าเองก็เช่นกัน
‪เราน่าจะมีทุกอย่างได้
‪ทุกอย่างเลย
‪ท่านทำให้ข้าทัดเทียมท่านได้
‪แต่ท่านทำให้ข้าเป็นแบบนี้
‪ท่านไม่สนว่าใครจะทรมาน ตราบใดที่ท่านชนะ
‪ก็ได้
‪ทำให้ข้าเป็นตัวร้าย
‪ท่านครับ นักแกะรอยหนีไปได้แล้ว
‪อะไรนะ
‪หนีไปเมื่อคืน ข้าให้คนตามหาเขาอยู่
‪ถ้าเขาหนีไปก็ดีแล้ว
‪ถ้าเขาเข้าใกล้แม่นางสตาร์คอฟ ฆ่าเขาซะ
‪ถือว่าท่านโชคดีนะ
‪จะได้เดินทางกับนายพลทมิฬและผู้เรียกสุริยะ
‪นั่นหมายความว่า ‪พวกเจ้าจะได้เห็นแดนพยับเงาถูกทำลาย
‪ข้ารู้ ข้าดูดีเกินกว่าวัย
‪ข้าว่าท่านดูแก่กว่าวัย
‪ข้ารู้ ไม่จนกว่าจะถึงโนโวครีเบียสค์
‪นักแกะรอยอยู่ในค่าย มียามเฝ้าระวัง
‪ทำสิ่งที่ผู้คนคาดหวัง ‪แล้วเขาจะได้รับการปล่อยตัว
‪แบบนี้ทำให้ท่านดูไม่ดี
‪ทุกคนจะเห็นว่าข้าคือนักโทษของท่าน
‪ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะสังเกตเห็นเท้าเจ้า
‪ข่าวดีเหรอ น่ากลัวพอๆ กับที่จำได้เลย
‪ยกเว้นครั้งนี้เรามาแบบไม่มีการป้องกัน
‪ถ้าข้าต้องตายวันนี้ และเจ้าทั้งสองรอดไปได้
‪ขอศพข้าใส่โลงแบบเปิดได้นะ
‪วันนี้จะไม่มีใครตาย
‪ไม่มีคนคร่ำครวญ
‪ไม่มีงานศพ
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ