‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪มัลที่รัก
‪ข้าไม่รู้เจ้าจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ที่ไหน
‪แต่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า
‪ข้าสบายดี
‪ปลอดภัยอยู่ในราชวังน้อย
‪เหมือนว่าข้ากะพริบตาและทั้งโลกก็เปลี่ยนไป
‪แต่เรื่องดีคือข้ามีห้องส่วนตัวเป็นครั้งแรก…
‪ให้ตายเถอะ เจ้าเคยอาบน้ำไหม
‪หน้าเจ้าไปโดนอะไรมา
‪งานนี้หนักกว่าที่ข้าคาดไว้
‪ไปเอาอุปกรณ์ของข้ามา
‪และกลุ่มผู้ดูแลที่ปฏิบัติกับข้า ‪ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง
‪ข้าหมายถึงความเคารพที่ยิ่งยวดจริงๆ
‪สำหรับข้า เพื่อนตัวน้อยของเจ้าจากเครัมซิน
‪ถ้าเจ้าอยู่ด้วยเราคงหัวเราะกันน่าดู
‪[พูดภาษาราฟกายุคเก่า] กลิ่นเหมือนม้า
‪ม้ายังมีประโยชน์
‪หยุดๆ
‪ข้าอาบเองได้
‪และใช่ ข้ากลิ่นเหมือนม้า
‪ข้าขี่ม้ามากว่าสามร้อยกิโลเมตร ‪หลังจากเกือบโดนฆ่าตาย
‪สองครั้ง
‪และข้าเข้าใจภาษาราฟกาโบราณ ‪และนั่นค่อนข้างหยาบคายจริงๆ
‪อีกชั่วโมงเราจะพาเจ้าไปพบกับกษัตริย์พียอเตอร์
‪และนายพลคิริแกนขอให้ข้า ‪แปลงโฉมให้เจ้าพอดูได้หน่อย
‪ข้าจะได้พบกษัตริย์เหรอ
‪- ในอีกหนึ่งชั่วโมง ‪- อ้อ
‪ใช่ "อ้อ"
‪เพราะงั้นรีบๆ เข้า
‪นี่ออกจะมากไปหน่อยนะ ‪ข้าไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้
‪ให้ตายสิ นี่กำมะหยี่เหรอ
‪เป็นข้าจะเริ่มจากทำให้ตานางหายตี่ขึ้นหน่อยค่ะ ‪แม่นางซาฟฟิน
‪ทุกคนออกไป
‪ขอบคุณ
‪ยินดีที่จะกำจัดผู้หญิงปากร้ายให้
‪ข้าไม่ได้เลือกลูกน้องเอง ‪ราชินีเป็นคนมอบหมายมาให้
‪พระองค์จะได้จับตาดูข้าได้
‪อย่าเปลี่ยนตาข้านะ
‪ข้าไม่สนใจที่เจ้าเป็นลูกครึ่งชูฮัน
‪ข้าสนที่เจ้าดูแย่
‪บางอย่างเป็นแค่ผิวเผิน ‪แต่บางอย่างลึกกว่านั้น
‪เจ้าเป็นผู้เยียวยา
‪ข้าคือช่างปรับแต่งร่าง
‪ข้าแก้ไข แต่ก็ปรับแต่งได้ด้วย
‪ข้าไม่เคยพบช่างปรับแต่งร่างมาก่อน
‪คนอย่างข้าหาเกือบยากพอๆ กับเจ้า
‪แต่ก็พูดยากนะ ‪ถ้าจะให้ข้าช่วยดึงนมยานๆ ของราชินี
‪แล้วทำให้ข้าสำคัญเท่ากับเจ้า
‪แต่แน่นอนว่าสำคัญสำหรับราชินี
‪และพระองค์ไม่อยากให้ ‪ผิวเรียบเนียนของพระองค์เป็นรอย
‪ไม่ค่ะ นี่เป็นสิ่งช่วยเตือนความจำจากบ้าน
‪อ่อนไหว
‪ข้าจะจัดการเรื่องนั้นให้ด้วย
‪แต่สำหรับตอนนี้ นั่งลง
‪นี่น่าจะเหมาะ
‪มันจะอยู่ได้แค่สองสามวัน
‪เจ้าอายุเท่าไหร่ตอนที่รู้ตัว
‪ผู้ทดสอบเจอข้าตอนข้าอายุ 11 ปี
‪นั่นคือตอนที่นายพลคิริแกน ‪มอบข้าให้ราชินีเป็นของกำนัล
‪แต่ข้าปรับแต่งตัวเองมาตั้งแต่สามขวบ
‪ตั้งแต่สามขวบเหรอ
‪ให้ตายเถอะ ข้าไปพบกษัตริย์ไม่ได้หรอก
‪ข้าต้องการเวลามากกว่านี้ ‪เพิ่งเป็นกรีชาได้แค่วันเดียวเอง
‪เจ้าอาจจะเพิ่งรู้ตัวแค่วันเดียว
‪แต่เจ้าเป็นกรีชามาตลอดชีวิต
‪และตอนนี้เจ้ามาที่นี่เพื่อทำลายแดนพยับเงา
‪(โนโวครีเบียสค์ ‪ราฟกาตะวันตก)
‪เราไม่ได้แค่จ้างเจ้ามา ‪เพียงเพื่อพาเราข้ามแดนพยับเงา
‪เจ้าอยู่กับเราเพราะเจ้าลักลอบ ‪พากรีชาออกนอกราชวังน้อย
‪และนั่นคือตำแหน่งเป้าหมายของเรา
‪- ผู้เรียกสุริยะ ‪- ตามที่กล่าวอ้าง
‪พวกเขาคงไม่เก็บตัวปลอม
‪ไว้ในสถานที่ที่ป้องกันแน่นหนาที่สุดในราฟกาหรอก
‪เจ้าบอกว่ามีคนรู้จักที่พาเราเข้าไปข้างในได้
‪นักรบพลังจิต
‪ข้าจะรู้ได้ไงว่าไว้ใจนางได้
‪นีน่าโตที่นั่น
‪กรีชาส่วนใหญ่เติบโตในราชวังน้อยทั้งนั้น
‪น้อยคนนักที่จะทรยศนายพลของตัวเอง
‪และยิ่งน้อยกว่านั้นที่จะช่วยคนนอก ‪ลักพาตัวสมบัติล้ำค่าที่สุด
‪นีน่าเป็นพวกหัวรุนแรง
‪คิดว่ากรีชาควรได้เลือกว่า ‪พวกเขาจะรับใช้ราชวงศ์หรือไม่
‪นางเกลียดงานแบบไม่เต็มใจ ‪มากกว่าที่เกลียดคนฟเยียร์ดา
‪นีน่า จ่ายเงินสายนะ
‪จะยอมจ่ายไหม ‪หรือจะให้ข้าเรียกตำรวจท้องที่
‪อดทนรอหน่อย
‪แน่นอน
‪ข้าทำอะไรให้ได้อีกไหม ‪ที่จะทำให้ท่านพักได้สบายขึ้น
‪ก่อนท่านกลับไปแดนวานเดอริ่งไอล์
‪อีกเดี๋ยวผู้ชายที่เรียกตัวเองว่านายท่าจะมาถึงที่นี่
‪ช่วยพาเขาไปที่ห้องข้าด้วย
‪ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง
‪[พูดภาษาฟเยียร์ดา] หาต่อไป นางอยู่ที่นี่
‪ถ้าเจ้าต้องการห้อง
‪แม่มด
‪เจ้าเป็นของเราแล้ว
‪ผู้หญิงที่ต่อสู้
‪นางรู้ว่าเราจะมา
‪นางไม่ได้มาสาย นางไม่อยู่แล้ว
‪ใช่ แต่ข้าวของของนาง
‪มันคืออะไร
‪ดรูสแคล พวกมันเป็นนักล่ากรีชาแสนโหดเหี้ยม
‪นั่นอธิบายเรื่องเงินคริดดาฟเยียร์ดา
‪คนดูแลโรงแรมกำลังนับมันอยู่ตอนเรามาถึง
‪ดูเหมือนว่าเขาให้ข้อมูลเรื่องนาง
‪ป่านนี้นางคงอยู่บนเรือไปฟเยียร์ดา
‪พวกมันมีรูปแบบการบุกที่ชัดเจน
‪ไปดูสิ ให้แน่ใจว่าไม่มีเรื่องประหลาดใจอีก
‪นั่นสินะ
‪เราหมดหนทางเข้าไปในราชวังน้อยแล้ว
‪ทางโล่ง
‪ดูเหมือนจะเป็นเวลาที่เหมาะสม ‪ที่จะล้มเลิกแผนลักพาตัวผู้เรียกสุริยะนะ
‪ล้มเลิกเหรอ
‪เราถลำลึกแล้ว
‪และข้ารู้ว่าหนึ่งล้านครูเกอมีความหมายยังไง
‪- มันมีความหมายยังไงกับเจ้า ‪- อิสรภาพ
‪ความสนุก อย่างน้อยก็สองสามเดือน
‪- การเกษียณ ‪- ใช่ ดังนั้นเราลุยต่อ
‪พาเราข้ามแดนพยับเงา ‪และข้าจะคิดหาทางเมื่อถึงอีกฝั่ง
‪ได้
‪ข้าต้องการถ่านหินอะลาบาสเตอร์เก้ากิโลกรัม ‪เพื่อเดินทางข้ามไป
‪ยาเจอร์ดามาจาลูนสองแกลลอน
‪ไม่ใช่ที่มาจากเคิร์ช มันอ่อนเกินไป
‪และ…
‪แพะหนึ่งตัว
‪ทีนี้ เราเจอกันกลางดึก
‪มีเรือเก่าสับปะรังเคอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ‪ของชานเมือง
‪งั้นใครจะไปหาอะไร
‪อิเนจ ไปหาเจอร์ดา ข้าจะไปหาแพะ
‪ส่วนเจสเปอร์
‪เฉพาะถ่านหินนะ ห้ามออกนอกเส้นทาง
‪มีถ่านหินอะลาบาสเตอร์ไหม
‪ทางนั้นเหรอ
‪สิบเอ็ด คนจั่วกินเรียบ
‪ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ชนะได้คืน
‪ใครรู้สึกมีโชคบ้าง
‪เอาละ วางเงิน นั่นไง
‪นี่เป็นโต๊ะเปิดรึเปล่า
‪ไม่มีเครื่องแบบทหารที่ไหนที่มีที่คลุมหน้า
‪เจ้าดูดีแล้ว
‪สมมุติว่ามีคนอยากออกไปจากราชวังน้อย…
‪แต่เจ้ามีทุกอย่างที่ต้องการที่นี่
‪ข้ามีของบางอย่างที่ลืมไว้ที่ค่าย
‪- ข้าแค่กลับไปก็ได้ ‪- อย่าตลกน่า
‪ทางนี้
‪หยุดนะ
‪ไม่มีใครจะเห็นเจ้าได้ก่อนกษัตริย์พียอเตอร์
‪ก็ควรแล้ว ชุดนี้ตลกสิ้นดี
‪น่าเศร้าที่กษัตริย์ทรงอยากให้ ‪กองพลที่หนึ่งเป็นแบบนี้
‪พระองค์ไม่สนใจเรื่องความเปรอะเปื้อน ‪เลือด หรือการเสียสละ
‪ข้าควรใส่ชุดเคฟตาไม่ใช่เหรอ
‪โอ้ ไม่
‪พระราชาทรงอยากเห็นเด็กสาวธรรมดา ‪ได้เลื่อนตำแหน่งในกองพลของพระองค์
‪พระองค์อยากได้ความดีความชอบเรื่องเจ้า
‪เจ้าจะได้ชุดเคฟตา ‪เมื่อพระองค์ได้เห็นพลังของเจ้า
‪อ้อ พลังของข้า
‪ตามที่ได้ยินมา จะมีกษัตริย์พียอเตอร์ ราชินี
‪มกุฎราชกุมารวาสิลีย์
‪และองคมนตรี ‪ที่ปรึกษาด้านจิตวิญญาณของพระราชา
‪เขาเป็นคนน่ารังเกียจ…
‪นั่นห้องสมุดเหรอ
‪เราทุกคนสามารถเข้าไปใช้ได้ไหม
‪เราสามารถใช้ทุกอย่างที่นี่ได้
‪นายพลสร้างที่นี่เพื่อให้เราเจริญก้าวหน้า
‪เคยมีกรีชาหนีออกไปไหม
‪วางแผนหนีอยู่เหรอ
‪ข้าไม่ได้หมายความ…
‪ให้ตายเถอะ
‪ข้าคิดว่ามหาราชวัง ‪คือตึกที่น่าเกลียดที่สุดที่เคยเห็นมา
‪- เจ้าพักผ่อนเป็นยังไงบ้าง ‪- กระวนกระวาย
‪- ถึงจะมีเวทมนตร์ของเจนยา ข้าก็ไม่… ‪- มันไม่ใช่เวทมนตร์
‪มันคือวิทยาศาสตร์ หรือก็คือวิทยาศาสตร์นิดหน่อย
‪เราไม่ได้ร่ายมนตร์จากความว่างเปล่า
‪เราจัดการปรับเปลี่ยนสิ่งที่มีอยู่รอบตัวเราอยู่แล้ว
‪ท่านพูดเหมือนง่ายมากเลย
‪นกทำให้การบินดูเหมือนง่าย
‪แต่มันเกิดมาเพื่อทำแบบนั้น
‪เมื่อถึงเวลาที่พร้อม
‪งั้นก็ทำตัวให้พร้อมสิ
‪ท่านขอให้ข้าทำสิ่งที่
‪เมื่อสามวันก่อนข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำได้
‪เจ้าคิดว่าข้าพาเจ้ามาที่นี่ ‪เพื่อทำให้เจ้าเป็นตัวตลกงั้นเหรอ
‪เพื่อให้เราสองคนเป็นตัวตลกน่ะ
‪แค่มีสมาธิกับข้า และเจ้าจะทำได้
‪เมื่อพระองค์เห็นสิ่งที่เจ้าทำได้แล้ว ‪และเราได้รับอนุญาต
‪เจ้าจะอยู่ที่นี่ต่อเพื่อฝึกฝน
‪อนุญาตเหรอ
‪ข้านึกว่าท่านควบคุมกรีชาทั้งหมด
‪ข้าอาจเป็นผู้นำกองพลที่สอง ‪แต่กษัตริย์ก็ยังคงเป็นกษัตริย์
‪ข้านึกว่านางจะสูงกว่านี้
‪ข้านึกว่านางเป็นคนชูฮัน
‪ข้าว่านางก็ดูเป็นคนชูฮันพอดู
‪บอกนางว่า… ไม่รู้สิ อรุณสวัสดิ์
‪หม่อมฉันไม่พูดภาษาชูฮันค่ะ ฝ่าบาท
‪แล้วเจ้าคืออะไร
‪นางคืออาลีนา สตาร์คอฟ
‪ผู้เรียกสุริยะ องค์ราชินี
‪นางจะเปลี่ยนอนาคต
‪เริ่มตั้งแต่ตอนนี้
‪เรียกสุริยะเลยสิ
‪เยี่ยม
‪เยี่ยม เยี่ยม
‪นางต้องการเวลาแค่ไหน
‪การทำลายแดนพยับเงาไม่ใช่เรื่องง่าย
‪แค่นางเพียงคนเดียวอาจทำไม่ได้
‪นางจะอยู่ที่ราชวังน้อยกับกระหม่อมเพื่อฝึกฝน
‪โดยไม่มีการรบกวน
‪งั้นก็ฝึกนางให้ไว
‪สงครามของเราคือกิจอันทรงเกียรติ
‪แต่การพูดพล่ามจากราฟกาตะวันตก ‪เรื่องการกลายเป็นชาติอิสระ
‪ต้องหยุดลง
‪ยิ่งเรารวมเป็นดินแดนเดียว ‪ได้เร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งดี
‪รับด้วยเกล้า
‪ฝ่าบาท
‪ทำได้สมบูรณ์แบบ
‪ข้าไม่รู้ว่ามันมาจากไหน
‪มันมาจากทุกที่
‪เพราะเจ้าเรียกให้มันมา
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้าน แม่นางสตาร์คอฟ
‪เป็นเกียรติมากที่ในที่สุดก็ได้เจอ
‪ได้กลิ่นเด็กกำพร้านะ ยายเลือดผสม
‪เจ้าไม่เหมือนใครจริงๆ
‪ตอนนี้ทั้งดินแดนจะพูดถึงเจ้า
‪พวกเขาอยากให้เราเชื่อว่า ‪ได้ค้นพบผู้เรียกสุริยะแล้ว
‪เพื่อที่จะทำลายกำแพงที่แบ่งแยกเรา
‪ใช่
‪เราได้ยินเรื่องแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว
‪และกี่ครั้งแล้วที่พวกเราในฝั่งตะวันตก ‪ได้รับแจ้งว่า
‪ให้ส่งลูกๆ ของเราฝ่าแดนพยับเงาไปอีกปี
‪ถึงเวลายอมรับแล้วว่า ‪เราต้องแยกตัวออกจากดินแดนเก่า
‪ตอนนี้ถึงเวลาสร้างดินแดนของเราเอง
‪เพื่อเก็บสิ่งที่เราทำและหามาได้ ‪แทนที่จะส่งไปให้ฝั่งตะวันออก
‪แด่ราฟกาที่แท้จริง
‪ราฟกาที่แท้จริง
‪มันน่ารัก
‪อย่าติดใจล่ะ
‪ข้าว่าคงไม่ต้องบอกเจ้านะว่าห้ามแวะที่ไหน
‪ถึงแม้จะแค่ไม่กี่นาที ‪เพื่อหาคำตอบที่ค้างคาของชีวิตน่ะเหรอ
‪พ่อแม่ของเจ้าคือพวกซูลิ
‪พวกเขาไม่ข้ามแดนพยับเงา พวกเขาอ้อม
‪ข้ารู้
‪ข้าแค่คิดว่า…
‪ถ้าข้าเห็นชื่อพวกเขาตรงนั้น ‪ข้าจะเลิกคิดถึงพวกเขาได้
‪สิ่งนี้น่ะ
‪นี่คือทั้งหมดที่ข้ามี ‪ตอนที่ถูกขายให้ซ่องเมอนาเจอรี
‪และถ้ามันมีค่าอะไร เฮลีนคงเอาไปแล้ว
‪แต่นี่เป็นแค่เครื่องหมายความเชื่อที่แม่ข้าเย็บ
‪คาซ นี่คือของต่างหน้าชิ้นเดียวของพ่อแม่
‪- นอกจากว่า… ‪- ความหวังเป็นสิ่งอันตราย
‪มันทำให้คิดไม่รอบคอบ
‪ภาวนา กรีดร้อง หรือทำอะไรก็ได้ที่ต้องทำ ‪เพื่อผลักความคิดนี้ออกไป และก้าวต่อไปข้างหน้า
‪เราทุกคนมีหนี้ต้องชำระ
‪เจ้าจะพาเราไปไหน
‪ไม่พูดเหรอ
‪งั้นเจ้าคงไม่ใช่ดรูสแคลผู้โด่งดังสินะ
‪อาจจะเป็นแค่คนค้าทาสใส่เสื้อขนสัตว์ ‪ที่จับตัวผู้หญิงไปขาย
‪ข้าไม่ใช่คนค้าทาส เงียบซะ
‪งั้นเจ้าจะพาเราไปฟเยียร์ดาเหรอ
‪พาเราไปตายใช่ไหม
‪ไปขึ้นศาลต่อหน้าสาธารณะ ‪ตามที่กฎหมายเรียกร้อง
‪มีกรีชากี่คนที่ถูกตัดสินว่าไม่มีความผิด ‪ที่ศาลของเจ้าน่ะ
‪ใช่แล้ว ไม่มีเลย
‪ศาลของเจ้าเป็นเรื่องหลอกลวง ‪เหมือนเจ้า แล้วก็เพื่อนๆ ของเจ้า
‪อาวุธนั่น
‪เจ้าอยู่ที่นั่น
‪ดรูสแคลสุดเลวขึ้นชื่อ
‪ห้ารุมหนึ่งเลยนะ
‪เป็นเกียรติจริงๆ สูงส่งมาก
‪ข้านึกว่าเจ้าเคารพผู้หญิง
‪เจ้าไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา
‪เจ้าคือกรีชา
‪อย่าพูดกับข้าอีก
‪เราเกือบถึงแล้ว
‪เจสเปอร์หายหัวไปไหน
‪ไปต่ออีกหน่อย
‪กับระเบิด
‪เราจะรอ
‪ไปตามทางที่ทำไว้
‪ป้ายนั้น ข้าทำเอาไว้กันคนออกไป
‪ต้องระวังตลอด
‪ไม่เป็นไร มาเถอะ
‪การที่เคยได้ยินเรื่องนี้ก็อย่างหนึ่ง แต่นี่…
‪สิ่งที่อยู่ด้านในไม่มีอะไรเทียบได้
‪นั่นไง
‪งั้น แพะ เจอร์ดา… ขอบคุณ
‪ทีนี้เราก็แค่รอ…
‪รอข้าด้วย
‪- พวกมันเห็นรถไฟไม่ได้ ‪- เจสเปอร์ มานี่เดี๋ยวนี้
‪- ทิ้งตะเกียง ‪- กับระเบิด
‪รอข้าด้วย
‪อย่าไปโดยไม่มีข้า
‪รอด้วย
‪มาเร็ว
‪ไปเลย ตามเขาไป
‪บอกข้าทีว่าเจ้ามี ‪ถ่านหินอะลาบาสเตอร์เก้ากิโลกรัม
‪มีปัญหานิดหน่อย
‪เพราะว่าเจ้าหนูคนที่ช่วยข้าซื้อถ่านหิน
‪ไม่รู้ว่าต้องซื้อยังไง
‪เรารู้ว่าเจ้าเอาเงินไปเล่นพนันแล้ว
‪ข้าเสียเงินไปนิดหน่อย
‪ข้าเสียเงินทั้งหมด
‪แต่ก็ขโมยถ่านหินอะลาบาสเตอร์เก้ากิโลมาได้
‪ไม่ๆ มีอยู่เจ็ดกิโล
‪ถ่านหินอะลาบาสเตอร์เจ็ดกิโลกรัม
‪เราใช้เจ็ดกิโลกรัมได้ไหม
‪ไม่เคยทำมาก่อน
‪ไปกันเถอะ เราจะตามรอยเท้าพวกเขาไป
‪นั่งตรงนี้ อย่าขยับตัวเด็ดขาด
‪เจ้าเดินทางข้ามมากี่ครั้งแล้ว
‪มันเป็นเรื่องของตัวเลข
‪ข้ามบ่อยๆ แล้วก็ฝันร้าย
‪- กับระเบิด ‪- นึกว่าเจ้าบอกว่าไม่ใช่ของจริง
‪ข้าไม่เคยพูดอะไรแบบนั้น
‪ข้าแค่บอกว่าข้าติดป้ายไว้เอง
‪อาลีนา อยู่นี่เอง
‪เราตามหาจนทั่ว
‪เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันจริงๆ จังๆ เลย ‪ข้ามารี นี่คือนาเดีย
‪ทำไมยามถึงให้ข้าอยู่ข้างใน
‪ตอนนี้เจ้าควรไปฝึกแล้ว ‪เจ้าเป็นคนทำแผนที่จริงๆ เหรอ
‪- เจ้าโดนชาวฟเยียร์ดาทำร้ายจริงเหรอ ‪- เจ้าฆ่าคนฟเยียร์ดาไปกี่คน
‪- ฆ่าเหรอ ข้าได้แค่เหวี่ยงหมัดเดียวเอง ‪- ดูเหมือนเรามาได้จังหวะพอดี
‪ยินดีต้อนรับสู่ส่วนแรก ‪ของตารางชีวิตประจำวันใหม่ของเจ้า
‪ฝึกซ้อมการต่อสู้
‪ผู้เรียกสุริยะ
‪ศัตรูของราฟกาทุกคนอยากฆ่าเจ้า ‪ก่อนที่เจ้าจะทำลายแดนพยับเงาได้
‪เป็นเกียรติมากที่ศัตรูเยอะแยะ
‪เป็นการทักทายที่อบอุ่นมาก
‪เขาเป็นแบบนี้เสมอแหละ
‪เจ้าต้องเรียนรู้การป้องกันตัวเองให้เร็ว
‪เจ้ารู้วิธีต่อสู้ไหม
‪อะไร
‪ดูนิ้วโป้งนี้สิ ไปทำอะไรตรงนั้น
‪ต้องเอาไว้ด้านหลัง ไม่งั้นเจ้าจะทำมันหัก
‪- ข้ารู้แล้ว ‪- โอเค
‪โอเค ถ้าชกแบบนั้น เจ้าจะทำสองนิ้วนี้หัก
‪ต้องให้อยู่ตรงๆ
‪สองนิ้วนี้จะทำให้เจ้าชนะ
‪- สองนิ้วนี้ ‪- ใช่
‪โอเค
‪ข้าเคยฝึกมาบ้าง
‪แสดงให้ดูหน่อย เลือกคู่ต่อสู้
‪นาง
‪โซยา นาเซียเลนสกี
‪ข้าฝึกนางมาตั้งแต่นางอายุสิบขวบ
‪อยากจะยอมแพ้ไหม
‪ไม่คุ้นเรื่องนั้นเลย
‪นักสู้พร้อมไหม
‪และ… สู้
‪เราสู้อีก
‪สู้
‪เพื่อนนักแกะรอยของเจ้าก็ชอบเหมือนกัน ‪เวลาข้าจับเขานอนกับพื้น
‪ใจเย็น โซยา
‪อาลีนา
‪- เป็นอะไรไหม ‪- อย่าเป็นอะไรไปนะ
‪โอเคไหม
‪- ไม่อยากเชื่อว่านางทำแบบนั้น ‪- นางแค่อิจฉา
‪ยอมรับไม่ได้ที่คนอื่นจะเป็นคนโปรด ‪ของนายพลคิริแกน
‪ไม่รู้เหมือนกันว่า ‪นางไปเสียเวลาจมปลักกับเขาทำไม
‪เมื่อนางมาคบกับข้าได้
‪คิดอะไรอยู่ ต่อสู้กับผู้เรียกสุริยะเนี่ยนะ
‪เสียสติไปแล้วหรือไง
‪ทั้งนางและข้าไม่ใช่ศัตรู ไปซะ
‪ให้เราพาเจ้าไปตรวจดูไหม
‪ข้าเดินเข้าไปเองได้ ขอบคุณ
‪ในบางเรื่อง ที่นี่ก็ไม่ต่างจากบ้านเด็กกำพร้าเลย
‪เราต้องคอยระวังตัวตลอดเหมือนกัน
‪ข้าอาจพยายามทำเรื่องขอให้เจ้าลาได้ ‪ถ้าเจ้าอยากมานะ
‪ให้เจ้าได้เห็นด้วยตัวเอง
‪อยากให้เจ้าอยู่ตรงนี้จัง
‪ถ้าเจ้าอยู่ ก็คงไม่รู้สึกยากจะรับมือแบบนี้
‪ข้าฝันถึงกวางตัวผู้นั้นอีกแล้ว
‪ข้ารู้ว่าเจ้าจะหัวเราะ
‪บอกข้าว่าเป็นแค่เรื่องเล่า
‪แต่เรื่องผู้เรียกสุริยะเองก็เหมือนกัน
‪แต่ข้าก็มาอยู่ตรงนี้แล้ว
‪ข้ารู้จักเจ้า
‪"ถนนสายกระดูกขึ้นๆ ลงๆ"
‪เจ้าชอบหนังสือเหรอ
‪เจ้าเป็นคนชอบอ่านสินะ
‪ได้เรียนหนังสือไหม
‪ครูใหญ่จากโรงเรียนตอนเป็นเด็ก
‪บอกว่าเพราะข้าไม่มีความสามารถทางกาย
‪ข้าควรมีความรู้
‪ครูน่ารักจริงๆ ว่าไหม
‪ข้าคือที่ปรึกษาด้านจิตวิญญาณของกษัตริย์
‪ข้าอยากเป็นเพื่อน
‪สำคัญมากที่เราต้องเป็นเพื่อนกัน
‪ข้าแค่มา… ค้นคว้า
‪เจ้าอยากรู้เรื่องกวางตัวผู้ใช่ไหม
‪ข้าจะจัดหนังสือดีๆ ให้
‪นี่ไง ทุกอย่างเริ่มต้นจากผู้ชายคนนี้
‪หนึ่งในกรีชาคนแรกๆ ตามบันทึกประวัติศาสตร์
‪ช่างกระดูก
‪เขารู้ว่ากรีชาจะถูกรังแกเสมอ
‪เลยคิดวางแผนเพิ่มพลังของพวกเขา
‪ขอโทษค่ะ ท่านบอกว่าเขาคือช่างกระดูกเหรอ
‪เขาสร้างสิ่งมีชีวิตจากกระดูกนิ้วของเขา
‪สัตว์ในตำนานเปี่ยมด้วยพลัง
‪ปรับให้เข้ากับกรีชาเท่านั้น
‪พวกเขาเรียนรู้ว่าการฆ่าสัตว์ร้ายพวกนี้
‪แล้วรวมชิ้นส่วนเข้ากับร่างกายพวกเขา
‪จะช่วยขยายความสามารถของพวกเขา
‪บางครั้งสิ่งที่ได้เพิ่มก็เล็กน้อย
‪แต่ถ้าเป็นสิ่งที่สัมพันธ์กันดี ‪พลังที่เพิ่มขึ้นก็จะน่าอัศจรรย์
‪พวกเขาฆ่าสัตว์เพื่อเอาพลังนี้เหรอ
‪เฉพาะกรีชาที่เป็นคนปลิดชีพ ‪ที่จะได้พลังของสิ่งมีชีวิตนั้นไป
‪ของขวัญ
‪เพื่อเป็นสัญลักษณ์มิตรภาพใหม่ของเรา
‪"ชีวิตของเหล่าเทพ" เหรอ
‪บากรารออยู่
‪บากราเหรอ
‪กรีชาทุกคนถูกฝึกฝนโดยบรากา ‪เพื่อควบคุมพลังของตัวเอง
‪มันค่อนข้างโหด
‪ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่ชอบกรีชา
‪แต่ข้าคิดว่าเป็นเพราะกรีชาไม่ทุกข์ทรมาน
‪แต่เจ้าเคยทุกข์ทรมานใช่ไหม
‪ข้าว่าเจ้าจะทุกข์ทรมานกว่านี้
‪สวัสดีค่ะ
‪เจ้ามาสาย
‪ขอข้าดูเจ้าหน่อย
‪ผู้เรียกสุริยะ ‪ที่เสียเวลาฝึกกับบอตคินเหรอ
‪เจ้าจะมีฝีมือฝ่าแดนพยับเงาไปเหรอ
‪ที่เหลือไปไหน
‪เจ้าเป็นใบ้เหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪นั่นคงพอไหว
‪พ่อแม่เจ้าอยู่ไหน
‪คิดว่าคงตายแล้วค่ะ
‪- เจ้าโตที่ไหน ‪- เครัมซิน
‪เจ้าถูกมองข้ามและอยู่ในที่ที่ไม่เหมาะกับตัวเอง
‪เจ้าเหมาะกับที่ไหน
‪กับเพื่อนๆ ของข้าในกองพล
‪วาดรูปบ้านหลังน้อยของตัวเอง ‪ในสมุดวาดภาพงั้นเหรอ
‪เจ้าไม่เหมาะกับที่นี่เหรอ
‪มีคนบอกว่าข้าเหมาะกับที่นี่
‪ต้องมีคนบอกเหรอเจ้าถึงจะเชื่อ
‪ก็ไม่เสมอไป
‪งั้นเจ้าเป็นอะไร
‪ผู้เรียกสุริยะรึเปล่าคะ
‪แล้วเจ้าสามารถเรียกสุริยะได้ไหม ‪โดยที่ไม่มีนายพลคว้าข้อมือเจ้าไว้น่ะ
‪เลือดและกระดูกของเขา ‪ขยายพลังให้กรีชาคนอื่นๆ เจ้ารู้รึเปล่า
‪เครื่องขยายพลังมนุษย์ไม่มีอยู่จริง
‪เจ้าเชี่ยวชาญเรื่องนั้นสินะ
‪เจ้าเรียกพลังด้วยตัวเองได้ไหม
‪ข้าทำไม่ได้
‪แล้วตอนนี้ล่ะ
‪ทุกคนเชื่อว่าเจ้าคือคนคนนั้น
‪ไว้ค่อยกลับมาใหม่ เมื่อเจ้าเชื่อแบบนั้นเหมือนกัน
‪ข้ารู้ว่าข้าควรรู้สึกขอบคุณ
‪เสื้อผ้า อาหาร มันมากกว่าที่เราเคยคิดไว้
‪แต่ข้ายังหวังว่าน่าจะได้อยู่กับ… ‪กับกองพลที่หนึ่ง
‪ในเต็นท์ขึ้นรา วาดรูปภาพ
‪ที่ที่ราชวังน้อยเป็นแค่ภาพร่างบนกระดาษ
‪ไม่ใช่ของจริง
‪ไม่มีเรื่องไหนจริง
‪ไม่มีอะไรแย่
‪นั่นอะไร
‪ข้าตั้งระบบเวลาน่ะ
‪ใช้เหล็กติดไว้กับเสาเพื่อให้ข้ารู้จังหวะเคลื่อนที่
‪แล้วเจ้ารู้ได้ไงว่าควรวางเสาไว้ตรงไหน
‪ฟิสิกส์และวิศวกรรมคือที่มา… ‪ของความสำเร็จส่วนใหญ่ของข้า
‪แล้วที่เหลือล่ะ
‪เราอาจเรียกได้ว่าเป็นฝีมือของเบื้องบน
‪สิ่งที่คนอื่นๆ อาจเรียกว่าโชค
‪ยังไงแล้ว แดนพยับเงาก็เต็มไปด้วยโวลครา
‪และรางรถไฟก็ยังไม่สมบูรณ์
‪- ขอถ่านหินด้วย ‪- ขอโทษนะ
‪เจ้าบอกว่ารางรถไฟไม่สมบูรณ์เหรอ
‪- ข้าบอกว่ายังไม่สมบูรณ์ ‪- อะไรนะ
‪ห้ามขยับ
‪เราสายนิดหน่อย เพิ่มถ่านหินอีก
‪กลับมาที่ปัญหาจริงๆ
‪เราอยู่บนรางรถไฟที่ไม่เชื่อมกับรางอื่นเหรอ
‪- มีช่องว่าง แต่ว่า… ‪- เจ้าบอกว่าพาเราข้ามไปได้
‪- ช่องว่างขนาดไหน ‪- ข้าสร้างแผ่นพาดรางไว้
‪พวกมันจะเข้าไปอยู่ใต้ล้อ
‪กังหันจะทำให้เกิดลมมากพอ
‪ที่จะผลักดันเราไปจนถึงรางฝั่งตะวันออก
‪ตราบใดที่เราไม่เคลื่อนไหว
‪เสียงที่ดังอาจเรียกความสนใจพวกโวลครา ‪แต่นี่เป็นทางเดียวที่จะข้ามไปได้
‪มีที่กำบังอยู่ใกล้ๆ
‪แต่เราจะไม่เป็นไร ‪ถ้าพวกมันไม่ได้โจมตีเราใน…
‪ตอนนี้เรามีปัญหาแล้ว
‪ไปเจอบากราเป็นไงบ้าง
‪เป็นการเริ่มต้นที่ดี
‪เพื่อฉลองชัยชนะของเจ้า ‪ต่อองค์กษัตริย์
‪มีผู้ชิมที่ไม่มีพลังกรีชาอยู่ด้วย
‪ปกติพวกเขาจะรับใช้เฉพาะเชื้อพระวงศ์เท่านั้น
‪อร่อยครับ
‪ท่านจะพอใจกับมื้ออาหาร ‪ถ้าข้า… รอดชีวิตไปได้
‪ขอเกลือหน่อย
‪เกลือมาแล้ว
‪ข้าคิดว่าปลอดภัย
‪นี่เป็นการลงโทษสำหรับเจ้ารึเปล่า
‪นี่คืองานที่ยอดเยี่ยม
‪ข้าดีใจมากตอนที่ผู้ชิมคนก่อนตาย
‪ขอบคุณ
‪ปกติไม่ใช่แบบนี้หรอกนะ
‪นายพลคิริแกนยืนกราน ‪ให้เรากินแบบชาวบ้านเพื่อให้เราถ่อมเนื้อถ่อมตัว
‪ข่าวจากแดนหน้าฟเยียร์ดา
‪ในกองพลที่หนึ่ง มีจำนวนผู้บาดเจ็บมากมาย ‪ในกองพันที่ 18 ที่ 27 และ ที่ 36
‪เขาว่ากองพันที่ 36 เหรอ
‪ในกลุ่มผู้เสียชีวิต
‪ประกอบด้วยผู้เยียวยาหกคน ‪ผู้เรียกอัคคีสี่คน และนักรบพลังจิตสามคน
‪ชาวฟเยียร์ดาไม่มีทางสู้ราฟกาที่เป็นปึกแผ่นได้
‪ทำไมทุกคนถึงมานั่งกินลูกมะเดื่ออยู่ที่นี่
‪ทุกคนควรจะฝึกฝนตลอดเวลา ‪เพื่อทำลายแดนพยับเงา
‪- เจ้าสู้พวกมันยังไง ‪- ต้องเร็วกว่าพวกมัน
‪เปิดวาล์วและใส่ถ่านหินไปให้หมด
‪ซึ่งได้ผลถ้ามีครบเก้ากิโลกรัม
‪ให้ตายเถอะ
‪ไอ้โง่นี่เสียบตัวเองทะลุตะปูเหล็ก
‪เอามันออกไป ตัวอื่นจะเหยียบมัน
‪- ใส่ถ่านหินอีก ‪- เหลือแค่ควันแล้ว
‪เราข้ามไปไม่ได้หรอกถ้ามีน้ำหนักเกิน
‪- ขอข้าคิดก่อน ‪- นี่เราจะตายแบบนี้เหรอ
‪- เจสเปอร์ เอาแพะมา ‪- ข้าจะไม่โยนแพะทิ้งนะ
‪เอาแพะมา มันไม่ใช่เหยื่อ นั่นสำหรับเจ้า
‪ข้าอยากให้เจ้าใจเย็นๆ กอดแพะไว้ แล้วหุบปาก
‪- เราควรถึงเมื่อ 20 วินาทีที่แล้ว ‪- แล้ว 20 วินาทีคืออะไร
‪การจับเวลาของข้าแม่นยำ ‪เพื่อให้เราออกไปข้างนอก
‪แม้ช้าไปแค่ 20 วินาที ‪หมายความว่ารถไฟหยุดในแดนพยับเงาและ…
‪หมายความว่าเราตาย
‪มีมาเพิ่มอีก
‪นุ่มมาก
‪เจ้าอาจอยากทำใจก็ได้นะ
‪พวกมันตายหมดแล้วเหรอ
‪มัล สิ่งที่ข้าไม่ได้บอกในจดหมายฉบับนี้
‪สิ่งที่ข้าพยายามเขียน ‪ท่ามกลางคำพูดสะเปะสะปะเหล่านี้
‪คือข้ากลัว
‪ข้ากลัว มัล
‪ตอนเด็กเราเคยอ่านเรื่องราวพระเจ้า
‪ที่วันหนึ่งจะสร้างปาฏิหาริย์แห่งแสง
‪และแก้ปัญหาของดินแดนของเรา
‪และเรารู้อยู่ว่ามันเป็นเรื่องโกหก
‪เรารู้ว่าไม่มีคนแปลกหน้าคนไหน ‪แก้ปัญหาให้เราได้
‪ไม่มีการเกิดปาฏิหาริย์ยิ่งใหญ่
‪เพราะแบบนี้เราถึงมีกันและกัน
‪โลกนี้ยากและโหดร้าย
‪แต่เรามีกันและกันและนั่นก็เพียงพอแล้ว
‪นั่นคือทุกอย่าง
‪ถ้าพระเจ้าเคยมีอยู่จริง ‪ก็คงทอดทิ้งเราไปนานแล้ว
‪แต่ตอนนี้ทุกคนมองข้าเหมือนข้าคือคำตอบ
‪เหมือนข้าคือปาฏิหาริย์ที่โลกกำลังรออยู่
‪หรือบางทีพวกเขาอาจรู้ว่าข้าเป็นตัวปลอม
‪เป็นคนหลอกลวง
‪มัล
‪ข้ากลัว
‪อาลีนา
‪กลัวความล้มเหลวหรือความสำเร็จ
‪ถ้าข้ามีพลังนี้จริงๆ ข้าคือใคร
‪ข้าจะเป็นทุกอย่างที่เราเย้ยหยันและไม่สนใจ
‪เป็นคนแปลกหน้ากับตัวเอง
‪และกับเจ้า
‪เจ้าเคยบอกข้าว่าเจ้ากลัวที่สุดเวลาหลงทาง
‪แต่การหลงทางก็เกิดขึ้นได้ ‪แม้แต่ตอนที่เรารู้ว่าอยู่ที่ไหน
‪เจ้าเคยบอกข้าเรื่องทิศเหนือ
‪และทางเหนือของจริง
‪ทิศเหนือคือทิศทางบนแผนที่
‪แล้วทางเหนือของจริงล่ะ ทางเหนือคือบ้าน
‪ที่ที่เรารู้สึกปลอดภัย
‪อาลีนา
‪และเป็นที่รัก
‪เจ้าคือทางเหนือของจริงของข้าเสมอ มัล
‪ข้าจะหาทางกลับไปหาเจ้า
‪และถ้าข้ารอดไปจากสถานการณ์นี้ ‪ข้าต้องกลับไปบ้านอีกครั้ง…
‪ข้าจะเจอเจ้าที่ทุ่งหญ้า
‪กับเจ้า
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ