‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ตอนข้าเป็นเด็ก ข้ากลัวความมืด
‪เมื่อข้าโตขึ้น ข้าได้รู้ว่าความมืดมิดคือสถานที่
‪และมันเต็มไปด้วยปีศาจ
‪ข้าอยู่ในราฟกาตะวันออก ‪แต่ข้าไม่เคยได้รับการต้อนรับที่นี่
‪เพราะข้าหน้าเหมือนแม่ ‪และแม่คือคนที่เหมือนศัตรู
‪อาลีนา เจ้าทำแบบนั้นในรถได้ยังไง
‪แรงกระแทกช่วยให้มีมิติ
‪ไม่เหมือนแดนพยับเงาที่ข้าวาดเลย
‪ข้าต้องไปดูให้เห็นชัดจากประเทศของเจ้า
‪นางโตที่นี่ ไม่เอาน่า
‪พวกชูฮันก็ไม่อยากได้นางเหมือนกัน
‪นักวาดแผนที่ ฟังนะ เราใกล้ถึงแล้ว
‪เก็บของและเตรียมตัวลงจากรถ
‪ถ้าทำอุปกรณ์หายจะเบิกใหม่ไม่ได้นะ
‪แต่พวกเขาไม่ใช่ปีศาจ พวกเขาเป็นแค่เด็กหนุ่ม
‪ข้าได้เรียนรู้เกี่ยวกับศัตรูที่แท้จริงของข้า ‪ตอนยังเป็นเด็ก
‪มันมีอยู่จริงหรือคะ
‪แน่นอนสิ
‪แดนพยับเงากลืนกินพ่อแม่ของเจ้า
‪(จากบทประพันธ์โดย ‪ลีห์ บาร์ดูโก)
‪นั่นเป็นเหตุให้มีเด็กกำพร้าหลายคนที่นี่
‪ผู้คนพยายามข้ามดินแดน ‪สบประมาทพระเจ้า
‪ทำไมถึงเดินทางข้ามล่ะคะ ทำไมไม่อ้อมไป
‪ดูแผนที่สิ
‪ทางเหนือต้องการให้กรีชาของเราตาย
‪และทางใต้ปกป้องบรรดาเทือกเขา
‪เราไม่มีที่ไป
‪ฝึกแรเงาซะ หนู
‪ให้มือถือดินสอไว้
‪ไม่อย่างนั้นจะมีคนเอาปืนไรเฟิลมาให้ถือแทน
‪ข้าใช้เวลาหลายปีคิดว่าข้าจะเจอทางออก
‪อ้อมแดนพยับเงา ‪เพื่อไปยังที่ที่ไม่มีใครสนว่าข้ามาจากไหน
‪แต่ตอนนี้ ข้าโตพอที่จะรู้ว่า ‪ทางออกทางเดียวคือ… ฝ่าทะลุไป
‪เราไม่มีทางเห็นมันหายไป ‪สิ่งน่ารังเกียจนี้จะอยู่ไปตลอดกาล
‪เจ้าไม่ไปโบสถ์สินะ
‪นักบุญที่เรียกสุริยะได้จะเป็นคนทำลายมัน
‪ข้าอยากเห็นสักคนที่ไม่กลัวสิ่งนั้น
‪ข้าว่าข้ารู้จักคนคนนั้น
‪มัล เขาไม่กลัวอะไร
‪แล้วเจ้าจะแปลกใจ
‪อาลีนา
‪มัล
‪ดูสิข้าเจออะไร
‪ที่ไหน
‪เจ้านี่หลงทาง
‪แต่ข้าเจอพืชที่มีรอยกัดกินในป่าทางตะวันออก
‪ข้าว่าโพรงมันอยู่ที่นั่น
‪หนีทำไม ไอ้เลือดผสม
‪อย่ายุ่งกับเขานะ
‪ไม่งั้นจะทำไม จะวาดรูปข้าเหรอ ยายเอเชีย
‪ไม่งั้นข้าจะกรีดเจ้า
‪มีเรื่องอะไร
‪ใครย่ำดินเข้ามาเลอะพรมข้า มัล โอเร็ตเซฟ
‪มัล
‪ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนอยู่ที่นี่
‪- ออกมาเดี๋ยวนี้ ‪- ไม่
‪ซ่อนตลอดไปไม่ได้หรอกนะ
‪ได้สิ
‪ก็ได้ เจ้าอาจทำได้
‪แต่เจ้าจะกลายเป็นคนแบบนั้น
‪เด็กชายที่หนีจากการต่อสู้
‪ฝึกให้เก่งนะ บางทีเจ้าอาจจะอยู่รอดถึงอายุ 20
‪เอากระต่ายตัวใหญ่มาให้ข้าก่อนระฆังมื้อค่ำจะดัง
‪พนันรอบสุดท้าย พนันรอบสุดท้าย
‪อย่าเล่นสกปรกนะ หนุ่มๆ เริ่มได้
‪ใช่เลย
‪ลุยเข้าไป เอาเลย เร็วเข้า
‪ไม่เป็นไร หายใจเข้า หายใจ ต้องงั้น เร็วเข้า
‪เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม
‪เดี๋ยวก็รู้แน่นอน เร็วเข้า ต่อยเขา ชกเขาเลย
‪เขาไม่อยากชกนี่ ชกสิไอ้โง่ เขาไม่อยากชก
‪เอาให้เจ็บซะที เอาให้เจ็บ
‪เอาเลย ลุยโลด ตอนนี้เลย จัดไป เร็วเข้า
‪เยี่ยม
‪ต้องงั้น ต้องอย่างนั้น
‪สุดยอด
‪มัล โอเร็ตเซฟ เด็กข้าชนะอีกแล้ว ‪ใครอยากท้าเขา
‪ข้าจะลองเอง
‪ว่าไง แค่เจ้ากับข้า
‪ไม่ๆ
‪ถ้าเจ้าแพ้ เจ้าจะเข้าโรงหมอ ‪ถ้าเจ้าชนะ พวกเขาจะโยนเจ้าเข้าคุก
‪ปิดเลย ทุกคน ปิด
‪ลองสู้กับข้าโดยไม่ใช้เวทมนตร์นั่นดูไหมล่ะ
‪มันก็แค่อากาศ
‪เร็วเข้า ไม่มีใครเลยเหรอ
‪อาลีนา
‪มาตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เมื่อวาน ทุกคนได้งานที่มอบหมาย
‪คิดว่าฝ่ายทำแผนที่จะกลับไปทางใต้
‪ข้ารู้เพราะว่าพวกเขาจัดหน่วยของข้า ‪กับของเจ้าไว้ด้วยกัน
‪พวกเขากำลังหาทางผ่านภูเขา
‪งั้นเรากลับมาร่วมงานกันเหรอ
‪พวกเขาแยกเพื่อนซี้ห่างกันไม่ได้นานหรอก
‪สิบตรีโอเร็ตเซฟ นี่กำลังบอกว่าคิดถึงข้าเหรอ
‪ข้าต้องการคนรับผิดแทน ‪เวลาข้าทำผิดเล็กๆ น้อยๆ แค่นั้นแหละ
‪- พวกเขาย้ายเต็นท์เราแล้ว ‪- ใช่ ไปอยู่ด้านโน้นแล้ว
‪มีกองพลที่หนึ่งอยู่ที่นี่เยอะเลย
‪เราเหมือนสถานสงเคราะห์รอรับเงินบริจาค
‪ที่จริงข้าไม่รับบริจาคหรอกนะ
‪เพราะข้าได้เงินนี่มาจากการต่อสู้
‪ดูเจ้าสิ ได้มาเป็นฟ่อนเลย… เงินครูเกอเหรอ
‪จะเอาเงินต่างแดนไปทำอะไร ‪เราไม่ได้อยู่ในเคตเทอร์ดัมนะ
‪อย่าทำฝันข้าสลาย
‪อีกที ผู้เรียกอัคคี
‪เยี่ยมๆ ดีๆ อีกที
‪เพราะแบบนี้เต็นท์เราถึงถูกย้าย
‪- ดี ‪- กรีชาอยากได้พื้นที่เพิ่ม
‪กรีชา
‪ทีนี้ ข้าจะทำอีกที
‪ขี้อวด
‪ผู้เรียกอัคคีและผู้เรียกวายุคนต่อไป
‪พวกเขาแกล้งเราตลอดเวลาที่นายพลไม่อยู่
‪เหมือนกลับมาบ้านอีกรอบ
‪ไม่ได้แย่ไปซะหมด ‪ตอนนั้นเราได้เรียนรู้บทเรียนชีวิตดีๆ
‪เหรอ อยากเล่าให้ฟังหน่อยไหม
‪หนึ่ง อย่าร้องไห้ในที่สาธารณะ
‪ไว้สติแตกเวลาอยู่คนเดียว แหงละ
‪- สอง พกอาวุธเสมอ ‪- เสมอ
‪มีข้อสามด้วย ข้าจำไม่ได้
‪เปิดประตู เรากำลังขนของ
‪นั่นดูใหม่นะ
‪ใหม่เอี่ยมเลย กรีชาเรียกมันว่าอัลตร้าไลต์
‪สร้างโดยนักประดิษฐ์ของพวกเขาเอง ‪มันควรจะเร็วกว่าเดิม
‪เกิดอะไรขึ้นกับลำก่อนหน้า
‪มันไม่ได้กลับมา
‪- เขาอยู่นั่นไง ‪- เอาแล้ว
‪ข้าน่าจะได้เงินก้อนโตเพราะเจ้า
‪แต่ไม่ เขาไม่ยอมให้ข้ายืมเงิน ก็เลย…
‪นั่นเพราะเจ้ามันเด็กโข่ง
‪- เจ้าเตี้ยกว่าข้า ‪- โอเค ดูโบรฟ มิเคล นี่อาลีนา
‪เพื่อนตัวน้อยของเจ้าจากเครัมซินใช่ไหม ‪นี่นางสินะ
‪- "เพื่อนตัวน้อย" เหรอ ‪- ผิดตรงไหนล่ะ
‪- เขาพูดถึงเจ้าตลอดเลย ‪- เขาพูดว่าไง
‪- ก็… ‪- อย่าไปฟังสองคนนี้
‪พวกเขาชอบสร้างเรื่อง ชอบทำแบบนั้น
‪- ดูเขาสิ ‪- แหย่ให้โกรธง่ายมาก
‪นั่นทำให้เจ้ารำคาญไหม
‪ใช่ไหม เอาสิ มาเลย ไอ้เวร
‪มาเลยสิ
‪- เสียงแตรช่วยไว้นะ มัล ‪- เป็นข้าจะไม่พูดอย่างนั้น
‪เขาพูดถึงข้าว่าไง
‪เอาละ ฟังนะ
‪ข้ารู้ว่าพวกท่านเดินทางมาเป็นสัปดาห์ ‪ข้าจะพูดสั้นๆ
‪พวกท่านส่วนใหญ่จะเดินทางต่อไปทางเหนือ ‪จนถึงเส้นเขตแดนฟเยียร์ดา
‪หรือทางใต้ถึงเขตแดนชูฮัน
‪แต่กองพลที่สองมีทางออกใหม่เอี่ยม ‪สำหรับการขาดแคลนอาหารของเรา
‪และพรุ่งนี้เรือจะแล่นไปที่โนโวครีเบียสค์
‪ถ้ารูปแบบนี้ได้ผล
‪หมายความว่าสัปดาห์หน้า ‪ทุกคนในเต็นท์นี้จะได้กินอาหารเต็มมื้อ
‪หมายความว่าเราจะมีกระสุนใส่ปืน ‪และน้ำตาลใส่ชา
‪แล้ววิสกี้ล่ะ
‪ใช่ นั่นคงจะดี แต่อย่าหวังซะให้ยากเลย
‪แน่นอนว่าพวกเขาต้องการ ‪ให้เราช่วยขนเสบียงกลับมา
‪บางคนจะได้รับมอบหมายหน้าที่
‪"ไม่มีอะไรต้องกลัว"
‪"ตอนนี้ข้าจะเลือกรายชื่อ ‪จากสิ่งที่ข้าเรียกว่า 'ล็อตเตอรี่ฝันร้าย'"
‪เพื่อขนเสบียงข้ามแดนพยับเงา
‪จ่ายูเร เทโพลฟ
‪นักแกะรอยมัลเยน โอเร็ตเซฟ
‪สิบตรีมัสเยเลนโทฟ
‪- เขา… แต่เจ้าอยู่หน่วยเรา ‪- พลซุ่มยิงวาเล็ก ทาเพนโยฟ
‪ต้องผิดพลาดแน่ ต้องใช่แน่
‪- ฟังดูไม่ผิดนะ มัล ‪- และสุดท้ายเมดิค โนเลช บาเรโนฟสกี
‪แค่นั้น มื้อค่ำอีกหนึ่งชั่วโมง
‪กลับมาต่อแถวตามยศ แยกย้ายได้
‪มัล
‪ถ้ามันได้ผล ข้าจะได้ไปเคตเทอร์ดัม
‪(เคตเทอร์ดัม ‪เกาะเคิร์ช)
‪มาเลย มาเลย
‪ใช่เลย ชอบมาก
‪ที่รักจ๋า เครื่องดื่มหน่อย ‪ขอเครื่องดื่มให้โต๊ะนี้หน่อย
‪นี่ รับเหรียญเซเมนีใช่ไหม
‪ขอดูหน่อยนะ
‪ช่วงนี้กาสิโนลัคกี้ไนน์ตรงอีกช่วงตึก
‪มีปัญหากับเหรียญปลอม
‪หนักแต่แตกง่าย
‪ไม่เอาน่า ข้านั่งอยู่นี่หลายชั่วโมงแล้ว
‪เงินข้าใช้ได้ใช่ไหม
‪เหรียญเซเมนีทนกระสุน แต่ของปลอม…
‪จับได้แล้ว
‪นั่นพิสูจน์อะไรได้
‪เฮ้ย เดี๋ยวก่อน ทำอะไรน่ะ
‪ปล่อยข้านะ
‪อย่าทำเสียงเอะอะที่โต๊ะ เจสเปอร์
‪เจ้าจะทำให้ไก่ตื่น
‪ข้าก็ไม่อยากทำครับ เจ้านาย
‪- เจ้าควรไปเฝ้าประตูไม่ใช่เหรอ ‪- ครับ ไปเดี๋ยวนี้ เจ้านาย
‪มาเร็วพร้อมลุยสินะ คาซ
‪ต้องการอะไร ร็อตที
‪เมื่อคืนมีคนขโมยงานดีคัพเพล ‪จากคฤหาสน์พ่อค้า
‪งั้นเหรอ
‪มันคือภาพวาด
‪ภูมิทัศน์ราฟกา แดนพยับเงา ภาพวาดสีน้ำมัน
‪ข้ารู้ว่าดีคัพเพลคือใคร
‪เขาไม่วาดภาพนู้ด ข้าเลยไม่เคยได้ยินชื่อเขา
‪มีอะไรก็ว่ามา ร็อตที
‪มีมูลค่าประมาณ 10,000 ครูเกอ
‪หัวขโมยต้องผ่านยามลาดตระเวนสี่คน
‪รั้วสูง ประตูใส่กุญแจ
‪และระบบรักษาความปลอดภัย ‪ออกแบบโดยหนึ่งในแม่มดกรีชา
‪นักประดิษฐ์
‪นั่นแหละ ประเด็นคือ ‪นี่คือการทำงานเป็นทีม ไม่ก็ผี
‪มันเกี่ยวกับข้ายังไง
‪ข้ามีลูกค้าต่อแถวรอซื้อ เงินดีจริง
‪ดังนั้น ถ้าเจ้าได้ยินเสียงกระซิบมาตามลม…
‪อยู่ที่นี่ใครจะได้ยินเสียงกระซิบ
‪สวัสดี อิเนจ
‪คืนนี้มีข้อมูลอะไรมาบอกข้า
‪เบาะแสงาน งานใหญ่ ‪เงินมากพอที่จะเปลี่ยนชีวิตหลายคนได้
‪จะเปลี่ยนชีวิตคนในย่านบาร์เรล ‪ไม่ต้องใช้อะไรมากหรอก
‪แล้วหนึ่งล้านครูเกอล่ะ
‪ชื่ออะไร
‪ดรีเซน พ่อค้าร่ำรวย
‪ดรีเซน
‪ข้าเคยได้ยินชื่อเขา
‪เขามีเงินจ่าย
‪คำถามคืออะไรมีค่าหนึ่งล้านครูเกอสำหรับเขา
‪เขากำลังมองหาลูกเรือ ‪เพื่อข้ามแดนพยับเงาไปราฟกาตะวันออก
‪และเอาของบางอย่างกลับมา
‪แดนพยับเงางั้นเหรอ
‪แน่นอน สองสามชีวิตมีค่าหนึ่งล้าน
‪เขาไม่ได้บอกเหรอว่าขโมยอะไร
‪เปล่า
‪แต่คืนนี้เขาให้เข้าพบได้ ตั้งแต่เที่ยงคืน
‪แล้วเจ้าตามเขาไปใช่ไหม
‪เขาพาคนจากเรือเข้ามา
‪พาเข้าไปทางหลังบ้านเขา ‪ไปที่เขตการ์เดนเพื่อไม่ให้เป็นเป้าสายตา
‪ข้าก็ว่าจะตามเขาไปข้างใน ‪แต่ดรีเซนจ้างหน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนตัว
‪ข้าจะต้องใช้มีดเพื่อขยับเข้าใกล้กว่าเดิม
‪รักษาความปลอดภัยส่วนตัวเหรอ
‪มีใครที่เรารู้จักไหม
‪คนเซเมนี ข้าว่าเขาชื่อเท็นโด รู้จักเขาไหม
‪รู้จัก เขาเล่นพนันที่คลับของเพ็กกา
‪ข้าไม่มีอะไรไปต่อรองกับเขา
‪แต่เพ็กกาคงมี
‪คาซ ข้าได้เบาะแสจากสาวคนหนึ่ง ‪ที่ซ่องเมอนาเจอรี
‪พวกเขาบอกข้อมูลต่างๆ ‪เผื่อว่าท่านจะซื้อพวกเขาออกมา เหมือนที่ซื้อข้า
‪ข้าไม่ได้ซื้อตัวเจ้า ข้าจ่ายค่าสัญญาจ้างให้
‪ท่านรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเคช นางมีฝีมือ นางเหมือนข้า
‪ข้าลงทุนแค่กับคนที่ไม่เหมือนใคร
‪นางไม่เหมือนเจ้า
‪ไม่มีใครเหมือน
‪แล้วทีนี้เราจะเอายังไง
‪เจ้าคือคนที่เชื่อในอำนาจเบื้องบน
‪ถ้าเราอยากจะรอดกลับมา ‪จากการเดินทางผ่านแดนพยับเงา
‪เราต้องการปาฎิหาริย์แน่ๆ
‪เด็กสาวจากชูฮันมาทำอะไรที่นี่
‪ข้ามาจากราฟกา อยู่ที่โต๊ะทำแผนที่
‪เจ้าเป็นลูกครึ่งชูฮัน เป็นเด็กกำพร้า
‪นั่นคือคำตอบเหรอ
‪กลับไปท้ายแถว เพื่อนๆ ของเจ้าด้วย
‪ข้าไม่รู้จักพวกเขา
‪งั้นเจ้าก็ไปซะ เร็วๆ เลย
‪เจ้าอาจถูกจับได้นะ
‪ขโมยจากกองพลที่สองจะทำให้เจ้าถูกจับเข้าคุก
‪งั้นเจ้าควรจับข้า
‪เดี๋ยวก่อน
‪เจ้าเป็นหนึ่งในคนอารักขาเรา ‪ตอนข้ามแดนไม่ใช่เหรอ
‪ใช่แล้ว
‪งั้น
‪ข้าแบ่งให้ก็ได้
‪ไม่ใช่ให้ข้าเอง เอาไปให้เพื่อนน่ะ
‪บางส่วนก็ให้ตัวเอง
‪เจ้าชื่ออะไร
‪ข้าชื่อมัล ข้าเป็นนักแกะรอย
‪ข้าโซยา เป็นผู้เรียกวายุ
‪เวลาที่ข้ากลัวในคืนก่อนออกเดินทาง
‪ข้าอยากจะมีอะไรกับคนแปลกหน้า
‪ทำให้สมองปลอดโปร่ง
‪นั่นคือการบำบัดของข้า
‪ข้าควรไปแล้ว
‪เจ้าดูไม่ใช่คนที่จะทำตามกฎ
‪ข้าเจอเจ้าแล้ว
‪ยังไงเจ้าก็เจอข้าเสมอ
‪ไม่ยากนี่ เจ้าชอบนั่งบนที่สูง
‪ข้ากำลังครุ่นคิด
‪ข้ามีของมาให้เจ้า
‪ไปเอาพวกนี้มาจากไหน
‪- ข้าขโมยมา ‪- จากเต็นท์กรีชาเหรอ
‪ข้านึกว่าจะได้บัตรเชิญเข้าคุกเสียแล้ว
‪แต่ข้ากลับได้บัตรเชิญให้มีอะไรกับกรีชา
‪เจ้ามีอะไรกับกรีชาเหรอ
‪เปล่าๆ แค่จีบกันน่ะ
‪นางอาจจะจีบข้าด้วย
‪กรีชาผู้หญิงทำข้ากลัวน่ะ รู้ไหม
‪เจ้าไปพบผู้หมวดแล้วเหรอ
‪ใช่
‪แล้วยังไง
‪ก็…
‪กลายเป็นว่าพวกเขาต้องการข้า งั้น…
‪งั้น…
‪ข้ายิงเจ้าที่เท้าได้นะ
‪ฝีมือเล็งเป้าเจ้าห่วยมาก
‪อย่าข้ามไปเลย
‪ตอนข้ายังเด็ก
‪ข้าฝันร้ายเกี่ยวกับมัน
‪เข้าไปข้างใน
‪เจอพ่อแม่ของข้า
‪ยังคงตาย
‪รอข้าอยู่
‪ยังไงคำสั่งก็คือคำสั่ง
‪ถ้ามีอะไรผิดพลาด กลับมานะ ‪เจ้าสูญเสียมากพอแล้ว
‪ข้าจะหาทางกลับมาหาเจ้า
‪ข้าสัญญา
‪แต่ก่อนอื่นข้าจะไปพนันในเคตเทอร์ดัม
‪โดยไม่มีข้าเหรอ
‪ข้าจะเขียนจดหมายมาหา
‪บอกวิธีข้ามแดนพยับเงาอย่างปลอดภัยมา
‪แดนพยับเงาเหรอ
‪ถ้าข้ารู้จักเส้นทางปลอดภัยที่จะฝ่าไปได้
‪ข้าคงร่ำรวยกว่าทั้งสภาพ่อค้า
‪ท่านบอกข้าว่าท่านพาสาวๆ ‪มาจากออสอัลตา อีกฝั่งหนึ่ง
‪ใช่ ไม่ง่าย เสียสองสามคนให้พวกโวลคราด้วย
‪ไม่หรอก ไม่มีกลยุทธ์อะไร
‪ยกเว้นที่มันทำให้คนหายตัวไป
‪ข้าได้ยินเจ้าโอ้อวดถึงวิธีเปิดทาง
‪ข้าหาเงินครูเกอจากนักท่องเที่ยว ‪โกหกนิดหน่อย
‪แดนพยับเงากันพวกเลวราฟกา ‪และพวกสุนัขรับใช้กรีชาออกไป
‪นึกภาพออกไหมว่าถ้าไม่มีมันอยู่ตรงนั้น ‪จะอันตรายแค่ไหน
‪แค่อ้อมไป
‪แผ่คลุมทางเหนือถึงพรมแดนฟเยียร์ดา
‪ได้ งั้นไปฟเยียร์ดาเลย ‪เดินฝ่าดินแดนเยือกแข็งไป
‪จะใช้เวลานานแค่ไหน
‪จากที่นี่เหรอ สี่เดือน
‪อาจจะห้า
‪เราไม่มีเวลาขนาดนั้น
‪ถ้าไม่อยากใช้เวลา ก็ต้องเสี่ยง
‪นี่คือสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจ
‪- เราจะอยู่ที่นี่กันทั้งคืน ‪- หยาบคาย
‪ทำไมไม่หาทางลอดไปล่ะ ‪ก็แค่… ขุดอุโมงค์
‪ลองแล้ว เมื่อกว่าร้อยปีก่อน
‪บางอย่าง… ได้ยินเสียงพวกเขาขุด
‪มันถูกสร้างขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อน ‪โดยไอ้กรีชาบ้านั่น…
‪เจ้าแห่งความมืด
‪คนที่ควบคุมเงาได้ ‪ตอนนี้พวกเขามีหนึ่งคนในกองพลแล้ว
‪นายพลคิริแกนเหรอ
‪ประเด็นคืออะไร
‪ถ้าคนของเขาเป็นคนสร้าง เขาฆ่ามันไม่ได้หรือ
‪เจ้าเคยดับไฟด้วยการใส่ไฟเพิ่มไหม
‪งั้นสิ่งตรงข้ามคืออะไร
‪- ผู้เรียกสุริยะ ‪- ใช่สินะ คนแบบนั้น
‪ไม่มีอยู่จริง
‪ยังไม่มีอยู่จริง
‪ดรีเซนเข้าเมืองมา ไม่เสียเวลาสักนิด
‪ส่งลูกน้องมาขโมยของ แต่ไม่ได้ระบุว่าอะไร
‪มันใหญ่ หนัก ‪มีค่ามากกว่าหนึ่งล้านในตลาดมืดไหม
‪บางทีเขาอาจไม่รู้
‪เราปล่อยเรื่องนี้ไปได้ คาซ
‪- ยังไงก็ฟังดูเหมือนกับดักนะ ‪- ถ้าเป็นกับดักคงง่ายกว่านี้
‪มีอะไรมากกว่านั้น
‪เจ้านาย เจ้านาย
‪เราชิงสารจากดรีเซนได้
‪ได้มาแล้วเหรอ
‪เขียนถึงเจ้าของซ่องออร์คิด
‪บอกว่าต้องการให้นักรบพลังจิตช่วยคืนนี้
‪นักรบพลังจิตเหรอ ทำไม
‪ไม่ได้บอก แค่บอกว่าต้องการก่อนเที่ยงคืน
‪ไม่มีใครใช้นักรบพลังจิต
‪นอกจากต้องการคำตอบจากคนที่ไม่ยอมพูด
‪เราได้งานนี้มาก่อนคนอื่นเพราะวิธีนี้
‪พานักรบพลังจิตมาให้ดรีเซน
‪เจ้านาย มีแค่ปัญหาเดียว
‪เพ็กกา โรลลินส์รู้
‪เพ็กกา โรลลินส์
‪งั้นเจ้าก็รู้ว่าข้าคือใคร เรื่องค่อยง่ายหน่อย
‪หัวหน้าแก๊งไดม์ไลออนส์
‪คนของข้าบอกว่าเจ้าดูแลคลับนี้
‪ใช่แล้ว
‪และซ่องที่อยู่ข้างๆ
‪- ซ่องออร์คิด ‪- ใช่แล้ว
‪ที่นั่นมีสาวสวย หนุ่มหล่อก็มี ทุกแบบที่ชอบ
‪เอแบรม เข้ามาในนี้
‪เอแบรมไม่ให้เราพูด เราเลยทำอย่างอื่น
‪ข้าจะเข้าเรื่องเลย พอดีข้ารีบ
‪คืนนี้ข้าต้องการนักรบพลังจิต ‪สำหรับงานหนึ่งล้านครูเกอ
‪และเจ้าก็มีอยู่คนหนึ่ง ที่ซ่องออร์คิด
‪งั้นท่านก็อยากได้มิลานาสินะ
‪ข้าให้ราคารายชั่วโมงแบบงามๆ ได้
‪ไม่ๆ ข้าจะไม่เช่านาง
‪ข้าต้องการนางไว้ใช้งาน
‪ถ้าข้าพานางกลับมา นางจะบอกเจ้าเรื่องงาน
‪รู้ตัวอีกที ทุกคนก็รู้เรื่องงานหมดแล้ว
‪ลูกจ้างของข้ารอบคอบ
‪เพราะพวกเขาทำงานให้เจ้างั้นเหรอ
‪งั้นนี่คือข้อเสนอ
‪ทำงานให้ข้า
‪ยกที่โสโครกนี่และซ่องออร์คิดให้ข้า
‪แล้วข้าจะให้ส่วนแบ่งเจ้า ‪ร้อยละสิบของรายได้ไม่ว่าจะจากอะไร
‪นั่นเป็นข้อเสนอที่ห่วยแตกมาก ‪ข้าได้รายได้เต็มร้อยอยู่แล้ว
‪ใช่ โอเค
‪อีกทางเลือกหนึ่งก็คือ
‪ข้าจะชำแหละเจ้า
‪และทิ้งเจ้าไว้ในถังให้หนูมากิน
‪ถ้างั้น…
‪สิบเป็นไง
‪ร่าเริงหน่อย ดูโบรฟ
‪นายพลทมิฬมาช่วยแล้ว
‪เขาจะทำลายแดนพยับเงาหรือเปล่า
‪ไม่ใช่ ข้าประชดน่ะ
‪เขาคือกรีชา ไม่ใช่คนสร้างปาฏิหาริย์
‪นั่นใช่เขาไหม
‪นายพลคิริแกน
‪ผู้นำแห่งกองพลที่สองมาปรากฏตัวที่นี่เหรอ
‪เขาคงเชื่อว่าเรือลำใหม่ ‪จะประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่แน่นอน
‪หรือล้มเหลวอย่างน่าอดสู
‪- อเล็กซี ‪- อะไร
‪ขอโทษที มัล
‪เจ้าคิดว่าเขาจะไปกับเราเหรอ
‪ถ้าเขาไป งั้นเจ้าก็รู้ว่าเขาเชื่ออะไร
‪เราเป็นเด็กหรือเป็นทหาร
‪เข้าประจำที่และเก็บอุปกรณ์ เรือออกใน 20 นาที
‪จ่า เตรียมทีมให้พร้อม
‪มัล เจ้ามากับข้า ไม่ต้องกลัว
‪ข้าข้ามมาสามรอบแล้วแบบไม่เคยเจอเหตุอะไร
‪เดี๋ยวก็ได้รอยสักว่าข้ามรอบแรกได้
‪เดี๋ยวข้าก็กลับมา
‪และข้าจะอยู่ตรงนี้ตลอด
‪หมายถึงข้าและนักวาดแผนที่น่ะ
‪เราจะซ่อนตลอดไปไม่ได้
‪เราหนีไปได้ ไปด้วยกัน
‪เพเทีย เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
‪เราไม่รู้ เราระวังเป็นพิเศษเรื่องตะเกียง
‪- มีอะไรเสียหายบ้าง ‪- ไม่มีอะไรสำคัญ
‪แค่บันทึกของเส้นทางริมฝั่งตะวันตก
‪ออสเคอร์โวและแม่น้ำที่ไหลผ่าน
‪- มันไม่… ‪- สำคัญเหรอ
‪ข้อมูลทางภูมิศาสตร์ของพื้นที่ ‪อีกฝั่งหนึ่งของแดนพยับเงาเหรอ
‪ข้อมูลพวกนั้นเหรอ
‪ค่ะ แต่ข้าเชื่อว่ากองพลที่หนึ่งที่อยู่อีกฝั่งมี…
‪เจ้าคิดว่าข้าเชื่อข้อมูลจากคนอื่นหรือ
‪ทีนี้ต้องมีคนข้ามแดนพยับเงา ‪และวาดแผนที่พวกนี้ใหม่
‪ข้าจะไปเอง ให้ข้าขึ้นเรือ ข้าจะไป
‪ใช่ เจ้าจะไป
‪ทั้งหน่วยของเจ้าจะไป
‪ข้าไม่เข้าใจ ตอนแรกเราจะไปทางใต้ ‪ตอนนี้เราจะไปทางตะวันตกเหรอ
‪- เจ้าทำอะไร ‪- เปล่านี่
‪อย่ายุ่งกับนาง ไรซา เจ้าก็เอาแต่โทษนาง
‪แต่ข้าพูดถูกตลอดนี่
‪เจ้ามาทำอะไรที่นี่
‪- เราได้รับมอบหมายให้ไปกับเจ้า ‪- ไม่ หันกลับไปเดี๋ยวนี้
‪คำสั่งก็คือคำสั่ง
‪ข้ายิงเจ้าที่เท้าได้นะ
‪ข้าชอบเท้าของข้า ขอบคุณ
‪- บอกพวกเขาว่าเจ้าป่วย ‪- ข้าไม่เคยป่วยขนาดนั้น
‪โกหกถ้าต้องทำ
‪แล้วเจ้าโกหกว่าอะไร ข้าอยู่กับเจ้า
‪ลงจากเรือเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าจะแบกเจ้าลงไป
‪ยกประตูขึ้น
‪พร้อมปิดใส่กุญแจ
‪ข้าจะรอด ข้าสัญญา
‪จ่า ทีนี้ยังไงต่อ
‪กรีชาจะบอกเรา
‪ไม่ใช่นาง ผู้เรียกอัคคีน่ะ
‪ที่เราจะทำคือเราจะเข้าไปในแดนพยับเงา
‪มันมืดแต่เราชอบความมืด
‪นั่นทำให้เราไม่เป็นเป้าสายตา
‪เราเดินทางแบบนั้น
‪แสงเดียวที่เราใช้คือ แสงสีฟ้าที่เสาเรือ
‪แสงริบหรี่แต่ปลอดภัย
‪แต่ท่านคือผู้เรียกอัคคีใช่ไหม
‪ท่านมาด้วยทำไม ถ้าเราต้องอยู่มืดๆ
‪ก็ในยามที่ความมืดมาเล่นงานเจ้าไงล่ะ
‪นายพลอยู่ไหน คิริแกนน่ะ
‪พร้อมออกเรือ
‪ถึงตาเราแล้ว
‪เอาละ ฟังข้านะ นักวาดแผนที่
‪จนกว่าเราจะถึงท่าเรือแห้งทางตะวันตก
‪พวกเจ้าอยู่ประจำที่
‪อย่า ข้าขอย้ำ อย่าลงจากเรือ ‪ระหว่างเดินทางข้าม
‪จะเข้าไปแล้ว
‪เครื่องหมายอันแรก
‪มีอีกกี่อัน
‪สามสิบเจ็ด
‪ไม่นะ
‪เป่าให้ดับ ทำอะไรน่ะ
‪เราทำยังไง…
‪เข้ามาจับข้าสิ เข้ามาจับข้า ไอ้ขี้ขลาด
‪อเล็กซี ไม่
‪มัล
‪ข้าจะพบเจ้าที่ทุ่งหญ้า
‪(โนโวครีเบียสค์ ‪ราฟกาฝั่งตะวันตก)
‪นายพลซลาตัน ขอคำสั่งด้วย
‪มันนานเกินไปแล้ว
‪พวกเขาควรโผล่มาเมื่อสองชั่วโมงก่อน
‪ท่านครับ ดูสิ
‪ลูกเรือที่เหลืออยู่ไหน
‪ถ้าอย่างนั้น…
‪ฝ่ายบริหารใหม่นะ ทุกคน
‪นี่คือข้อเสนอ
‪นักรบพลังจิตไม่อยู่แล้ว หัวหน้า
‪มีคนได้ตัวนางไปแล้ว
‪ใครกัน
‪ข้าขอบคุณมากสำหรับงานใหม่
‪แต่ท่านจ่ายข้ามาแค่สำหรับหนึ่งชั่วโมง
‪และข้าต้องกลับไปที่ซ่องออร์คิด
‪คืนนี้ซ่องออร์คิดไม่ปลอดภัย ‪ชีวิตของท่านอยู่ในอันตรายเพราะงานนี้
‪สองสามวันจากนี้ให้หลบไปก่อน
‪เบร็คเคอร์ ท่านขู่ข้าเหรอ จริงเหรอ
‪ถึงข้าจะเป็นคนดี ‪แต่เจ้านายข้าจะเรียกหน่วยรักษาเมืองมาจับท่าน
‪ที่อันตรายไม่ใช่ข้า เพ็กกา โรลลินส์ต่างหาก
‪เจ้านายข้าจะเรียกหน่วยรักษาเมือง ‪ให้จับเขาด้วย
‪เพราะแบบนี้เจ้านายท่านถึงได้ตายแล้ว
‪- พวกแกเป็นใคร ‪- เรามาเจอดรีเซน
‪เจ้าไม่ใช่ลูกน้องเพ็กกา
‪ส่วนเจ้าก็ไม่ได้เป็นลูกจ้างเขาแล้ว ‪ถ้าเจ้าไม่ได้ติดหนี้เขา
‪นี่ ไปเอาเหรียญนั่นมาจากไหน
‪นี่ มีเหรียญหนึ่งมีรู
‪ให้ตายเถอะ
‪เข้าไปข้างใน ไปข้างใน
‪มองแวบเดียวก็รู้ พวกอาชญากร
‪ข้าไม่พบใครจนกระทั่งเที่ยงคืน
‪เราได้ยินมาว่าท่านต้องการนักรบพลังจิต
‪เอาละ นางอยู่ได้ คนอื่นออกไป
‪นางอยู่
‪และมีแค่พวกเราที่ได้งานนี้
‪เบร็คเคอร์
‪ไม่มีนักธุรกิจมีฝีมือคนไหนจ้างผู้สมัครคนแรกทำงาน
‪ไม่ๆ ข้าเข้าใจ
‪แน่นอนว่าข้าต้องรายงานท่านกับสหภาพ
‪เรื่องการลักพาตัว ‪และให้ที่พักนักโทษโดยไม่มียศตำแหน่ง
‪ท่านไม่ทำแบบนั้นหรอก
‪ไม่มีนักธุรกิจมีฝีมือคนไหน
‪ต่อรองสิ่งที่เขาสามารถได้ฟรี
‪ข้าต้องกลับไปในหนึ่งชั่วโมง
‪เอาละ มาเถอะ
‪นี่ใคร
‪งั้นท่านก็ไม่ได้รู้ทุกอย่างสินะ
‪นี่…
‪คืออเล็กซี สเตพาโนฟ
‪สองสัปดาห์ก่อน หนุ่มอเล็กซีคนนี้
‪เดินข้ามแดนพยับเงามา
‪ตามลำพัง
‪ยังไง
‪พวกเขาปิดเรื่อง
‪แต่ว่ากันว่าเขาเป็นหนึ่งในคนที่เห็น…
‪เหตุการณ์
‪น้ำ
‪เหตุการณ์แบบไหน
‪ข้ารู้ว่าเรือถูกโวลคราโจมตี
‪มันควรจะสูญหายไปโดยสิ้นเชิง
‪แต่กลับมีบางอย่างเกิดขึ้น
‪อุปกรณ์บางอย่างระเบิด
‪ทำลายโวลครา
‪ทำให้ที่มืดมิดสว่างเหมือนไฟไหม้ป่า
‪(ครีเบียสค์ ‪ราฟกาตะวันออก)
‪ข้ารู้ว่าไม่ใช่ไฟ ไม่งั้นคงไม่มีใครรอด
‪นี่คือสิ่งประดิษฐ์ที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน
‪ผู้เยียวยา
‪เขารู้
‪แต่เขาดูจะไม่สามารถบอกเล่าเหตุการณ์ได้
‪ดูเหมือนอาการหลงลืมจากความบอบช้ำ
‪ถ้างั้น…
‪ตอนนี้เจ้าปลอดภัยแล้ว
‪ตอนนี้เจ้าพูดได้
‪และข้าจะแค่ฟัง
‪ได้
‪บอกข้าหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นในแดนพยับเงา
‪อะไรช่วยเจ้าไว้
‪ท่านไม่เชื่อข้าหรอก แต่ว่า…
‪เป็นผู้เรียกสุริยะ
‪เป็นใครกัน
‪ถ้าข้าบอก ท่านจะปล่อยข้าเป็นอิสระไหม
‪ข้าสัญญา ข้าจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ
‪เจ้าอยู่ในเคตเทอร์ดัมแล้ว อเล็กซี
‪เจ้าไปที่ไหนก็ได้ในโลกจากตรงนี้
‪แค่จินตนาการดู
‪เถอะน่า
‪ชื่อของนางคือ…
‪อาลีนา สตาร์คอฟ
‪อาลีนา สตาร์คอฟเหรอ
‪เด็กดี
‪ขอดูรายชื่อผู้โดยสารหน่อย
‪เยี่ยม
‪จะปล่อยข้าเป็นอิสระได้รึยัง
‪ขอบคุณ แน่นอน
‪ตอนนี้เราเป็นคนกลุ่มเดียว ‪ในฝั่งตะวันตกของแดนพยับเงาที่มีข้อมูลนี้
‪เรือของข้าออกเดินทาง ‪ไปราฟกาตะวันตกตอนรุ่งสาง
‪ถ้าท่านสามารถพิสูจน์ว่า ‪ท่านมีทางผ่านแดนพยับเงาและกลับมาได้
‪ข้าจะให้ท่านลงเรือพร้อมเงินล่วงหน้า
‪ถ้าทำไม่ได้ ข้าจะให้งานนี้กับเพ็กกา โรลลินส์
‪ขอเวลาหนึ่งวัน ข้าจะเตรียมแผนมา
‪ท่านมีเวลาจนถึงพระอาทิตย์ขึ้น
‪ไม่เช่นนั้นเรือของท่านจะออกไปซะก่อน ‪เบร็คเคอร์
‪เงินรางวัลคือหนึ่งล้านครูเกอ
‪ทีนี้พาตัวอาลีนา สตาร์คอฟมา
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ