Wychodzisz na scenę, nie znając scenariusza. „Co ja tu robię?”
„Nie zasługujesz na to”.
„Nie uda ci się”.
Ciągła presja na to, żeby nie zawieść, sprawia, że czujesz się nieswojo.
Czasami chciałbym stąd uciec.
Znajduję się w totalnie nierealnej sytuacji.
Mój koszmar ziścił się na scenie w Leeds.
Zawsze czekali, aż powinie mi się noga.
CZĘŚĆ CZWARTA: WYJŚĆ Z BŁĘDNEGO KOŁA
Wczoraj, oglądając Leeds,
przeżywałem trudne chwile.
Zostało to ze mną do dziś. Jak ciągnąca się kraksa.
Mijał dzień za dniem, a ja zdałem sobie sprawę,
że moją duszę
spowił mrok nocy, który nie przeminie nazajutrz.
Cześć.
Dziwaczne to.
Filmowanie. Nie mam pojęcia, co odwalam.
Ale to moje życie.
Nagrywałem tą kamerą godzinny materiał na blog,
ale nie włączyłem mikrofonu.
To coś dla ludzi czytających z ruchu warg.
Nie pamiętam tego.
- W ogóle? - Nie.
- Który to rok? - To 2007.
2007.
Nic a nic
z tego nie pamiętam.
Z jakiegoś powodu od razu ogarnął mnie dyskomfort,
bo czuję, że emanuje ode mnie energia, która...
Nic tu nie gra.
Ten wideoblog zamienił się w coś innego, niż planowałem.
Już sobie przypominam.
Dziś zacząłem pisać piosenkę
pod tytułem „Don't Tell Anybody I'm Jesus”.
Jak „Mack The Knife”, ale o bluźnierczym wydźwięku.
Wróciłem do nałogu.
Tak to wygląda.
Zmień baterię.
Uzależniony od stymulantów na receptę.
Nie jest podłączona?
Różnych przeciwbólowych, na ADHD,
morfiny.
Największe przeboje.
Kurwa, nie wiem, czy widzicie moje podbite oko.
Miałem bliskie spotkanie z podłogą w łazience.
Poślizgnąłem się i rozwaliłem przycisk od światła.
Jak to się nazywa? Ten przycisk?
Włącznik.
Poszedłem w środku nocy do łazienki
i nogi odmówiły mi posłuszeństwa, bo przyjąłem tyle leków.
Dosłownie nie wiedziałem, jak używać nóg,
ale musiałem dojść do toalety i w rezultacie osunąłem się na ścianę.
Doszedłem też do wniosku,
że nie jestem zdolny do stworzenia żadnego związku.
Będąc z jedną osobą, oglądałbym się za drugą
i chciał ją posiąść. Jestem zachłannym potworem.
Chcę mieć wszystko.
Jeśli chodzi o to, z kim sypiam,
to temat stary jak świat,
że gwiazdy rocka chodzą do łóżka z fankami czy groupies.
Nie byłem pierwszy i nie będę ostatni.
Kolega zaproponował, żebym umówił się z pewną dziewczyną,
jego dobrą przyjaciółką. Wyszukałem jej nazwisko
i pomyślałem: „O, tak!”.
Powitajmy piękną Aydę Field.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór!
Gdy poznałam Roba, byłam w dobrym nastroju.
Wybierałam się na proszoną kolację.
Zapytałam, czy chce tam ze mną pójść.
Odparł: „Wolałbym wbić sobie w oko nóż”.
Odpowiedziałam: „Mocne stwierdzenie”.
Stwierdził: „Spotkajmy się po kolacji”. Zgodziłam się.
Przyszła do mojego domu po przyjęciu.
Odprawiłem swoją dilerkę, z która wówczas sypiałem.
W domu było ciemno jak w dupie. Zero świec czy świateł.
Uznałam, że to dziwne.
Gadaliśmy sobie. Nie mieliśmy wspólnych tematów.
Pomyślałem, że nic z tego nie będzie.
Chciałem odprowadzić ją na tę kolację.
Nie wiedziałam, że Rob odwiezie mnie z powrotem na przyjęcie.
Być może dlatego, że pogodziliśmy się z faktem,
że do siebie nie pasujemy i to była totalna pomyłka,
poczuliśmy się swobodnie.
W aucie opowiadaliśmy głupawe historyjki. Uznałam, że jest zabawny.
Powiedziałem, że wejdę na pięć minut.
W pewnej chwili, gdy oboje się śmialiśmy,
nie wiedzieć czemu poczułam, że otworzył się dla mnie nowy wszechświat.
Odniosłem wtedy wrażenie, że znamy się od zawsze.
Chyba zignorowałem to uczucie.
Rob nagle oświadczył, że musi iść do łazienki.
Czekałam, aż wróci:
„Boże, czy on robi kupę?”.
Wciągnąłem kokainę.
Miałem taki tik.
Pomyślałam, że wyjdę i sprawdzę, co się dzieje.
Widzę, jak idzie, gdacząc. Wymiotował.
Powiedziałam:
„Musimy iść”.
Zaopiekowała się mną u mnie w domu.
Rozmawialiśmy całą noc.
Wyjaśnił, że był trzeźwy przez bardzo długi czas.
A teraz się złamał.
Zaczęłam poznawać, czym jest nałóg.
Spróbuję sobie przypomnieć,
co takiego mówiłem.
Nie widać było zmian w jego osobowości,
ale potrafił nagle zwymiotować przed telewizorem.
„Robbie Williams to muzyka
dla ludzi pozbawionych uczuć”.
Nie miałam doświadczenia z osobami, które biorą,
a ten problem stanowi dla nich śmiertelne zagrożenie.
„Robbie to cwaniak”. To prawda.
Podłe, wredne, zjadliwe brednie
o „Robbiem, jebanym błaźnie”.
Pamiętam, że bardzo się przestraszyłam,
bo nagle zaczęłam go bardzo lubić.
Nienawidzę muzyki?
Czy to prawda?
„Robbie Williams to zbrodnia przeciwko muzyce”.
„Czego nie lubię w muzyce... Tyle wściekłości”.
Jebana nienawiść.
Myślisz, że Bóg jest bardziej dumny
z Bobby’ego Gillespiego albo Garetha Gatesa?
Chce mnie podpalić.
Nienawidzę go.
Poznałam niezwykle pogubionego człowieka,
gwiazdę rocka z obcego kraju,
który reprezentował obraz nędzy i rozpaczy,
a mimo to
był mi bliski. Był moją bratnią duszą.
Kim ja, kurwa, byłem?
Rzecz w tym,
że to spojrzenie
nie należało do mnie.
Wiedziałem, co robię samemu sobie.
I miałem to gdzieś.
Miałem poczucie,
że lepiej by było, gdybym umarł.
Pogodziłem się z tym.
Do takiego stanu doprowadza nałóg.
Tak on się kończy.
Naturalnie postępujący proces
przesuwania własnych granic.
„Muzyka dla ludzi pozbawionych uczuć”.
Coś, co mogłoby mnie zniszczyć, zapewniło mi również sukces.
Dużo. Więcej.
Dotknij ognia. Wciśnij przycisk. Pchaj, gdy piszą „ciągnij”.
Dzięki temu rozkwitła moja kariera,
ale miało to też swoją ciemną stronę.
Zależy, jak na to spojrzeć.
Żeby się zmienić, musiałbym umrzeć.
Umrzeć albo przestać robić to, co robię.
Pamiętam, jak zadzwoniłam do niego o drugiej w nocy.
Zapytał: „Prowadzisz?”. „Jestem na autostradzie”.
„Zadzwoń, jak dojedziesz”.
Powiedziałem jej: „Moi menedżerowie
przyszli z interwencją. Chcą zabrać mnie na odwyk”.
Powiedział, że nie może być z nikim w związku.
Że musi wydobrzeć.
Stwierdził, że musi ze mną zerwać.
Zrozumiałam to,
bo wiedziałam, w jakim jest stanie. Pamiętam, że pomyślałam:
„Zrób to, co konieczne. Bylebyś wyzdrowiał”.
Byłam bardzo przygnębiona. Straciłam swoją bratnią duszę.
Robbie Williams będzie obchodził swoje 33. urodziny w ośrodku uzależnień.
W dzisiejszej gazecie
przeczytacie dramatyczną historię
burzliwego życia Robbiego Williamsa.
Stwierdził, że udał się na odwyk,
by nie zrobić sobie samemu krzywdy.
Przyznał się do uzależnienia od koktajlu leków na receptę.
Wcześniej przebywał już na odwyku, bo, jak sam twierdzi:
„Zrobiłem coś głupiego”.
Odwyk.
To nie klub towarzyski.
Tylko szpital.
Niektórzy wyobrażają sobie, że odwyk to takie sanatorium.
A tak nie jest.
Jesteś otoczony
przez innych pogrążonych w depresji ludzi,
którzy spieprzyli sobie życie.
Zaczynasz zdawać sobie sprawę z tego, kim jesteś.
Nałogowcem.
Odwyk przerwał łańcuch uzależnienia.
Dał mi chwilę na przestawienie się i danie sobie szansy na życie.
Moja kariera urosła do takich rozmiarów,
że jedynym wyjściem, żeby przetrwać,
było wzięcie z nią rozbratu.
Jeśli sam nie zapoczątkujesz tego procesu,
nikt i nic ci nie pomoże.
W tamtej chwili byłem na emeryturze.
Tama pękła.
Chciałem skończyć z wizerunkiem gwiazdy popu.
Zeszliśmy się z Aydą.
Pamiętam, że polecieliśmy do Maroka
i Egiptu.
Pomyślałem, że chcę zobaczyć miejsca,
których nie odwiedziłem zawodowo.
Któregoś razu mój kolega Calvin zrobił zdjęcie Aydzie.
Tańczyła sobie.
Pamiętam, że patrząc na jej zdjęcie, pomyślałem:
„Co za żywioł!
Co za duch!”.
To zdjęcie zapadło mi w pamięć.
Bardzo głęboko.
Związek z moją przyszłą żoną był coraz silniejszy,
ale gdybyś mnie wtedy zapytał, co robię, nie umiałbym odpowiedzieć.
Odnalazłem wystarczającą równowagę między życiem a karierą...
żeby się zakochać.
WILTSHIRE, ANGLIA
- Dobra. - Zrób ją.
- Zrobię Sarah. - Zrób Sarah.
Straciłam 40 centymetrów w twarzy.
Trzy w samych dołeczkach. Pomimo konsumowania sernika.
- Świetnie. - Uwielbiam krem.
Wszystko z kremem.
- Nie do wiary. - Co nie?
Dziwne, prawda?
Teraz zmień na normalną twarz.
I z powrotem.
To coś nowego. Znowu zmień!
Nie wiedziałam, że mam taki talent.
Myślisz, że to dlatego, bo potrafisz napchać do buzi więcej pianek?
Co za aparatka.
Lubi się wygłupiać, ma do siebie dystans. Jest mądra i piękna.
Sprawia, że czuję się wspaniale.
Patrząc na to, jest oczywiste,
że dzieje się coś wyjątkowego.
Fajne uczucie.
- Wiesz, czemu on tego nie lubi? - Czemu?
- Bo zawsze musi wygrywać. - Już tak zrobił.
- Spróbuj. - Zróbcie tak razem.
Boozy, dasz sobie radę.
Widzi, co najlepsze we mnie, a ja, co najlepsze w niej.
Wal się.
- Wiesz, że lubię dużo jeść? - Tak.
Tak będę wyglądać.
Ty też mnie widziałaś, jesteśmy kwita.
Nic nie robiłem
przez trzy lata.
Straciłem werwę, wenę.
Dotarło do mnie, że potrzebuję w życiu celu.
Muszę być kreatywny i mieć coś do przekazania.
To jest Robbie Williams. Tym się w życiu zajmuję.
Właśnie tutaj.
Jestem wokalistą. Autorem piosenek.
Urodzonym showmanem.
Dziękuję Bogu za Aydę.
Moje pocieszenie, stróża i azyl.
Wszystko, co dobre.
Dała mi dość swobody, żeby to wszystko było możliwe.
Ślicznotka z ciebie.
A jak! Paradujesz przed nami?
To ten dom? Chyba tak.
Piękna sunia.
- Jaki będzie tytuł płyty? - Reality Killed the Video Star.
Albo Il Protagonista.
Albo PoliteBox, bo ostatnia nosiła tytuł RudeBox.
Ding When You're Ding-Dong Dingin'. Jak szedł ten dobry tytuł?
Robbie Williams i pała sprawiedliwości. Super.
Zajęło to trochę czasu,
ale album Reality Killed the Video Star stanowił nieśmiały powrót
do życia publicznego.
Po płycie RudeBox
wpłynąłem na bardzo bezpieczne muzyczne wody.
Musiałem zebrać się w sobie i dobrze przemyśleć cały materiał.
W przeciwnym razie moją karierę trafiłby szlag.
Spłódź jakiś hit.
Trevor nagrał wiele albumów, które uwielbiam.
Zarówno ja, jak i moi współpracownicy, wiedzieliśmy, że to właściwy człowiek.
- Nie najgorzej. - Nie najgorzej.
Tak.
Chyba nigdy nie byłem
tak niepewny siebie, jak przy tym powrocie.
Wracałem na miejsce wypadku.
PUSTYNIA MOJAVE
W prasie pojawiła się informacja, że nowy album nosi tytuł
Reality Killed the Video Star.
I...
to druga najczęściej czytana wiadomość w BBC news.
Super.
Najwyraźniej statystyki strony internetowej też gwałtownie rosną.
Jestem bardzo zadowolony.
Dzień drugi. „Ciała”.
Od trzech lat byłam w związku z Robem,
kiedy to przedstawił mi się Robbie.
Robbie to zupełnie inna osoba.
Byłam podekscytowana, ale trochę się obawiałam,
bo nie wiem, jak to jest, gdy 80 tysięcy ludzi patrzy na ciebie
każdego wieczoru i jaki ma to wpływ na psychikę.
Muszę ponownie wskoczyć na tego dzikiego konia,
który ciągle mnie zrzuca.
Tak, to dziwne. Od trzech lat w ogóle nie śpiewałem ani nie tańczyłem.
Poprzednim razem dziki koń złamał mi kark.
Co zrobi tym razem?
LONDYN
Powrócił, i to w jakim stylu.
Jeden z największych artystów estradowych w historii naszego kraju. Kochamy go.
Pan Robbie Williams.
Gdy w 2009 roku wróciłem
i wykonywałem „Bodies” w programie X Factor,
ogarnął mnie paniczny strach.
Jak się macie?
Robbie nie wyszedł na scenę.
Był na niej ten sam
zwyczajny Rob.
Bardzo mi miło.
Nie potrafiłem odnaleźć w sobie niczego,
co nadałoby mojemu występowi sens.
Wszystko wydawało się nienaturalne i straszne.
Byłem tym tak owładnięty, że nie potrafiłem tego ukryć.
Było świetnie.
Wspaniała publiczność. Fantastyczna. Dziękuję!
To wszystko, co wydarzyło się w Leeds, miało dalekosiężne skutki,
wywołało uraz psychiczny.
Nie byłem pewny
nikogo ani niczego.
Oprócz Aydy.
Czułem się źle we własnej skórze.
Drzwi dla Roba są zawsze otwarte. Jeśli podczas naszej trasy
będzie się nudził w domu, może przyjść i z nami zaśpiewać.
Serdecznie zapraszamy. Dodatkowy mikrofon się znajdzie.
Czołowy brytyjski boysband Take That rozpadł się,
by dekadę później się reaktywować, wprawdzie bez Robbiego Williamsa ,
i powrócić na szczyty list przebojów.
Śledziłem trasę The Circus. Wielu równie dobrych nie widziałem.
Wywołała u mnie
ogromną ekscytację.
Spowodowała, że pojawiło się we mnie...
pragnienie wzięcia w tym udziału.
Miałem powód, by rozstać się z zespołem w złości.
Chcę was uprzedzić, że będę siedział cicho.
Od kilku dni jestem trochę nerwowy i przestraszony.
Chciałbym...
To musi trochę potrwać. Nam zajęło cztery lata.
Musiałbyś nas widzieć, kiedy zeszliśmy się po latach.
Chwilę nam zajęło poznanie się na nowo.
Złość mi już minęła.
W pokoju byłem już tylko ja i czterech kolegów.
Szybko zdałem sobie sprawę, że oni kochają mnie, a ja kocham ich.
Wydaje mi się,
że to doskonały moment, żeby cię przywitać:
„To nasz przyjaciel Robbie”.
Pamiętam to spotkanie z moimi menedżerami.
Dave i Tim przynieśli tablice do prezentacji.
Powiedzieli:
„Tyle zarobisz, jadąc w trasę samemu”.
Niewiarygodne pieniądze.
„A tyle, jeśli wybierzesz się z Take That”.
Odpowiedziałem:
„Chłopaki,
i tak dołączę do Take That”.
„Dobra”.
Gdy byłem w Take That,
uwaga ludzi i związana z nim odpowiedzialność rozkładały się
na pięć osób.
Powrót do Take That naprawdę mi pomógł.
Wróciłem na właściwe tory.
Mogłem się ukryć, zakamuflować, a jednocześnie być widzialnym.
Tego lata podbiliśmy Wielką Brytanię.
Czułem się jak gwiazda popu.
Powrót do Take That
był niezwykle ważnym wydarzeniem
dla mojej życiowej drogi.
Wszystko to, co wydarzyło się w mojej karierze później,
było cudem.
Zyskałem dzięki temu poczucie bezpieczeństwa.
Pomimo codziennych trosk i tego, co o sobie samym myślałem,
mogłem występować przed tą niesamowitą publicznością.
To ona chroniła mnie przez te wszystkie lata.
Zabawne, że teraz, gdy jestem starszy i słyszę:
„Podobał mi się twój występ”, jestem bliski płaczu.
Zrobiliśmy to razem.
Rozumieliśmy się nawzajem i przeżyliśmy chwile,
które na zawsze odcisnęły piętno na naszych duszach.
Jestem niezwykle wdzięczny, że mogłem wziąć w tym udział.
Jak ci się to oglądało?
Nie było lekko.
Ale odniosłem dobre wrażenie.
Było beztrosko, ze sporą dawką humoru i wygłupów.
W tym materiale było też...
niespodziewanie dużo delikatności.
Przeżyłem katharsis.
Po tym wszystkim
udało mi się zrzucić ciężar emocjonalny.
Mogę to już odhaczyć i iść do przodu.
Nauczyłem się akceptować i kochać siebie.
To wielka sprawa.
Tak, to coś wielkiego.
Nie spodziewałem się, że na koniec będę tak się czuł.
Jestem teraz inną osobą.
Dzięki Bogu.
Happy end się zdarza.
Mnie się zdarzył.
Przestrzeń daną przez Boga wypełniło czworo dzieci i żona.
Dobrze.
Najwyższa ocena.
Dzień dobry, kochanie.
- Podać ci coś? - Nie, dziękuję.
Nie trzeba.
Włożę to.
Tatuś wybiera się na samolot.
Po co?
- Leci do pracy. - Chcę lecieć z nim.
Chcesz lecieć z tatusiem do pracy?
- Tak. - Będziesz śpiewać?
A co będziesz śpiewać?
Happy birthday to you
- Przytulisz mnie na pożegnanie? - Tak.
Kocham cię.
Kto cię kocha?
- Mamusia. - Tak!
A kto jeszcze?
- Ty! - Tak.
Kocham.
Kochamy was bardzo, misiaczki.
- Kto kocha ciebie? - Tatuś.
- A ciebie? - Mamusia.
Cały dzień miałam spięty brzuch.
Po raz pierwszy zostawię ich na tak długo. Nie znoszę rozstań.
Cieszę się jednak,
że mogę zapewnić żonie i dzieciom byt.
To daje mi cel, a ja potrzebuję celu.
Ted, chodź i się przytul. Zawołaj Charliego.
Charlie!
- Chodź, Charlie. - O, tu jest.
- A gdzie Coco? - Kocham cię, chłopie.
- Gdzie Coco? - Kocham cię.
- Zawołasz Coco? - Spójrz na mnie. Jestem z ciebie dumny.
- Musisz lecieć? - Tak.
- Kocham cię, Boozy. - Kocham was.
LONDYN
Kto wie, co mnie czeka.
Ale teraz zdaję sobie sprawę,
że obecny etap, chyba najdłuższy w moim życiu,
to moja złota era.
Zmieniłem styl życia.
Znalazłem na nie inny sposób.
Nauczyłem się akceptować moje życie takim, jakie jest.
Nie próbuję z nim walczyć ani się przepychać.
Nauczyłem się żyć nim.
Jest mi dobrze.
Jestem ojcem czworga dzieci i mam kochającą żonę.
Droga do szczęścia stoi otworem.
Cuda, jakimi obdarowało mnie to życie...
są tak liczne,
tak niesamowite,
że mam potrzebę i pragnienie,
aby umieć się nimi cieszyć.
Za wszelką cenę.
Teraz jest inaczej.
Co za radość.
Cóż za wspaniała przygoda.
Napisy: Marcin Mituniewicz