Rob.
Przyszedłem dziś, żeby ci to wręczyć.
Niestety to nie płyta winylowa. Wszystkie już rozesłali.
- Dziękuję bardzo. - Bardzo proszę.
Dzięki.
- Wygrałeś. - Dziękuję bardzo.
Andy.
Wierzysz, że to się dzieje?
Nie wiem.
Serio, nie wiem. Jestem skołowany.
Jestem bardzo szczęśliwy.
W przyszłym roku zrobię to samo na skalę globalną.
Tak.
Ale przecież mam dopiero 24 lata.
Mam 24 lata!
Rok temu zanosiło się na koniec kariery Robbiego Williamsa.
Zgarniał nagrody na BRITs, MTV Awards oraz Ivor Novellos.
Odniósł ogromny sukces...
Jest wrażliwy i nie umie powstrzymać się od...
Robbie.
CZĘŚĆ DRUGA: NOBODY SOMEDAY
Trudne sprawy!
- Mamy piosenkę na otwarcie. - No. Trudne sprawy!
Gdy byłem w Take That Stałem się grubawy
Trudne sprawy!
Takie rzeczy robi się tylko u wrót świętego Piotra.
Wspominanie przeszłości.
Oglądanie samego siebie
na przestrzeni tych wszystkich lat angażuje wiele emocji.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Żeby to oglądać.
Tak to było.
Puszka Pandory została otwarta.
PREMIERA DRUGIEJ PŁYTY
Dzień dobry!
Po obiecującym początku i „Angels” moja kariera nabrała rozpędu.
Z perspektywy zawodowej towarzyszył temu coraz większy rozmach.
Już idę!
Chwileczkę!
Zróbcie hałas od lewej do prawej.
Czas na najnowszy numer jeden.
Uwierzycie, że to jego pierwszy jako artysty solowego?
Wyprzedawałem wszystkie bilety.
Wzniosłem się na poziom, na którym niewielu było dane się znaleźć.
To było
jakieś szaleństwo.
Totalne szaleństwo.
Zwycięzcą zostaje
Robbie Williams!
Robbie Williams za „Angels”!
Robbie Williams.
Wyglądało na to, że złapałem Pana Boga za nogi.
Jednak zyskując sławę, stajesz się kimś odmiennym od reszty.
Trochę boję się tego sukcesu i całej jego otoczki.
Jest tego nieco za dużo.
Szczególnie dlatego, że znów zostałem wielką gwiazdą
i nie wiem, komu zaufać.
To dziwne, bo ostatnie, co pamiętam z czasów, gdy byłem bardzo sławny,
to wielki smutek.
Teraz muszę sobie poradzić ze sławą w inny sposób.
W tej chwili niezbyt mi to wychodzi.
Mam kilku dobrych przyjaciół.
Tak myślę, a w zasadzie to wiem.
Kwestionujesz intencje innych i to, czego od ciebie chcą,
po co są w twoim otoczeniu i dlaczego tak bacznie cię słuchają.
Dwadzieścia pięć i znów żyję
Dwadzieścia jeden i sięgnąłem dna
Czy ktoś to zna?
FRANCJA
Nagranie testowe. Próba mikrofonu.
Nawet go nie podłączyliśmy.
Co dziś piszą w gazetach na twój temat?
Jak to szło? Że mam skłonności do autodestrukcji.
Chyba niełatwo jest mnie poznać i zostać moim przyjacielem,
bo w głębi duszy jestem samotnikiem.
Więc ci, którym się to udaje,
muszą być wyjątkowi.
Z Guyem świetnie się dogadywaliśmy.
Zdecydowanie byliśmy wtedy...
Zdecydowanie byliśmy wtedy jak bracia.
Potrafisz tworzyć muzykę bez niego?
- Nie. - Rozumiem.
Idealny scenariusz dla mnie jest taki,
że piszę piosenki u boku kogoś,
kto jest jednym z moich najlepszych kumpli.
Razem tworzymy świetne kawałki.
Lubię pisać melodie i słowa.
Nie mam ochoty uczyć się grania na gitarze ani klawiszach.
- Święta prawda. - Prawda, co nie?
Wówczas graliśmy w kapeli o nazwie Robbie Williams.
Pasowaliśmy do siebie idealnie pod względem muzycznym.
Na klawiszach pan Guy „Angels” Chambers.
W swoim towarzystwie czuliśmy się wolni i lubiliśmy ze sobą przebywać.
Rob, stań tam na chwilę. Żeby w tle było widać samolot.
Wolni dzięki poczuciu odniesionego sukcesu.
Wyglądasz wspaniale, skarbie.
Ty też niczego sobie.
Szło nam dobrze i na Wyspach, i w Europie.
Coś niesamowitego. Pięknie.
Ale w Stanach nikt mnie nie znał.
Wyszliśmy więc z okopów i ruszyliśmy na Amerykę.
TRASA PO AMERYCE PÓŁNOCNEJ
Świetnie.
Rok tysiąc dziewięćset
dziewięćdziesiąty pierwszy. Wtedy dołączyłem do Take That.
- Mam forsę, żeby kupić ten album. - Tak?
Słuchałem go, dojeżdżając pociągiem.
Brzmi świetnie, co?
- Pierwszy utwór? - Tak.
Miałem go na kasecie, bo nie było mnie stać na kompakt.
Nie starczało mi nawet na baterie do odtwarzacza.
- Do walkmana? - No.
Słuchałem tego, a potem musiałem śpiewać „Do What U Like”.
To było trochę deprymujące.
Ale teraz jestem w Nowym Jorku.
Jestem w Nowym Jorku.
New York City!
W penthousie.
Dla Brytyjczyka podbój Ameryki
to zawsze wielka sprawa.
W tej chwili wszędzie indziej na świecie
jestem rozpoznawalny i mam swoją markę.
A w Ameryce zaczynam od zera.
Prawdę mówiąc,
gówno wiem o Ameryce.
Przeraża mnie, bo jest w pytę wielka.
Bardzo bym chciał się tu przebić i sprzedać mnóstwo płyt,
bo to by wkurzyło moich rodaków.
Taki jest plan. To chcę zrobić.
Witaj, Ameryko.
Zawsze chciałem to powiedzieć.
Dziękuję, że mogę tu być. A teraz piosenka o seksie.
Mała ta sala.
Na pewno mnie nie znacie, dlatego jestem wdzięczny,
że przyszliście. Jestem Robbie Williams, a to mój zespół.
Gwiazda numer jeden w Anglii. Supportuje go Oasis.
Robbie Williams wita San Francisco.
Jestem z Anglii. Tam idzie mi dobrze, tu jeszcze nie.
Powiedzcie o mnie znajomym i sąsiadom.
Nawet tym nielubianym. Zróbcie to dla mnie.
Chyba zaraz zwariuję.
W ciągu dwóch dni spałem dwie godziny.
Wielu Amerykanów może nie łapać
jego zuchwałego, bardzo brytyjskiego humoru.
Wielu Amerykanów nie rozumie takich żartów.
Również jego piosenek.
W jednym wersie śpiewa: „Tak mi źle”, a w drugim: „Jestem światową gwiazdą”.
Nie rozumiemy żartów o jego tyłku.
Mieli zerowe pojęcie o tym, jaki jestem.
Czułem się z tym niekomfortowo.
Jak z filmu o Beatlesach. Genialnie.
- Robbie Williams. - Jak się masz?
- Ile drinków już wypiłeś? - Zero.
- Nic? - Nic nie piłem.
- Od dawna nie piję. - Zapoznajcie go z kelnerkami.
Z laskami od Jägermeistera.
Wierz mi...
Jest niepijącym alkoholikiem. Przestań.
Rozumiem, to nie jest dobry pomysł.
To było
przytłaczające i nie do wytrzymania.
Jesteś gotów?
Jak zawsze. Zawsze zwarty i gotowy.
Byłem facetem
z północnej Anglii.
Typowym Angolem.
Zaczynamy.
Macie klasę.
Panował duży dysonans.
Wyglądałem na obrażonego.
Jest tu Robbie Williams. Jak się masz?
Doskonale.
Tak jest.
Kilka lat temu bez końca graliśmy piosenkę „I Want You Back”,
którą napisałeś z Take That. Świetna rzecz.
Ten etap życia masz już za sobą?
Ten etap życia zdecydowanie mam za sobą.
Na wspomnienie tego zawsze jakaś część mnie umiera.
Ale cieszę się, że o tym mówisz,
bo ma to dla mnie znaczenie terapeutyczne.
Kiedyś byłem w Take That. Teraz nie jestem.
Najważniejsza informacja odhaczona. A teraz kilka słów o nowej płycie.
- Co możesz o niej powiedzieć? - Nowy album to kolekcja popowych utworów.
Napisałem je osobiście, z pomocą mojego przyjaciela,
pana Guya Chambersa.
Nie czułem się tam dobrze.
To było wyczerpujące.
- Nie strasz miejscowych. - Nie będę.
Spójrz na to.
Robbie, myślałam, że jesteś gwiazdorem popu,
a okazuje się, że łobuz z ciebie.
Popatrz na nich.
Potrafią nawet mówić.
Posłuchaj, co gadają.
Jesteśmy dla ciebie mili.
- Dzień dobry! Widzisz? - Mili z nas Kanadyjczycy.
Swoje wiedzą.
Robbie, podam ci rękę!
Nie wyjdę, jeśli nie zrobicie mi miejsca!
Nie byłem zbyt miły dla fanów.
Przychodzi zobojętnienie na takie rzeczy.
Stajesz się na nie niewrażliwy.
Miałem już dość tego,
żeby tylko brać i brać.
Bałem się.
Budziłem się pełen złych przeczuć i lęku.
Kiedyś piłem i brałem narkotyki,
bo to mi pomagało się tak nie czuć.
Kiedy tego zabrakło,
wyszło wszystko to, co w sobie tłumiłem.
A ja tłumiłem to przez lata.
Miałem depresję.
Byłem chory.
PRZED KONCERTEM W SLANE CASTLE
Robbie Williams zadziwił krytyków
i zapewne wprawił we wściekłość byłych kolegów z zespołu,
stając się gwiazdorem popu.
Jeśli jego jutrzejszy występ w zamku Slane dorówna poprzedniemu,
będzie to fantastyczny dzień dla 80 tysięcy osób,
które zjadą na koncert do małego hrabstwa Meath.
Myślałem, że to gówno!
Lepiej.
Slane już za trzy dni
i bardzo się boję.
Wracasz na Wyspy po roku koncertowania w Ameryce.
Czego się tam nauczyłeś? Podobało ci się tam?
Czy mi się podobało?
Ostatnie pięć tygodni miałem depresję, z której wyszedłem tydzień temu.
Więc teraz nie mogę powiedzieć, że mi się tam podobało.
Fajnie, co?
Ale robię swoje. Jestem tutaj i pracuję.
Cieszę się na koncert w Slane, ale się go obawiam.
- Aktualnie boję się wszystkiego. - Dlaczego?
- Się boję? - Świetnie ci idzie.
- Dajesz radę. - Wiem, ale...
Cały tydzień leżałem zalękniony w łóżku.
Nie mogłem się podnieść. Sam nie wiem, czemu się boję.
Opuściła mnie pewność siebie.
Podstawa mojego zawodu.
Guy, mogę cię o coś spytać?
Jakie masz wnioski z trasy po Ameryce?
Było mnóstwo pracy.
Było mnóstwo pracy, ale nie miałem do niej serca.
Masz na myśli Amerykę?
Wszystko.
- Jaką masz na to radę? - Nie wiem.
Jaką mam radę?
Staram się być kumplem.
Gówniana odpowiedź.
Staram się być przyjacielem. To wszystko.
To zawsze sprzyja tworzeniu, gdy Rob...
Widać, że Guy się o mnie martwi.
Wprawiałem ludzi w zakłopotanie.
On nie przeżył
takiej depresji.
Chyba czuł się zdezorientowany.
Liczyłem, że powiecie coś optymistycznego.
- Nie. - O występie w Slane.
Zaczniemy od początku?
- Mam teraz brzmieć radośnie? - Raczej szczerze.
- Dobra. - Wiesz, o co mi chodzi?
- Cieszysz się na Slane? - Pewnie!
Będzie 80 tysięcy ludzi. Wielka widownia.
Wspaniałe doświadczenie. Mam nadzieję i modlę się,
że zarówno ja, jak i widownia będziemy zadowoleni.
To wielkie wydarzenie
i nie może pójść źle.
Bardzo wcześnie, w wieku 22 lub 23 lat,
zdiagnozowano u mnie depresję.
Korek na trzy kilometry.
Ludzie myślą sobie,
że jeśli dobrze ci się powodzi,
odnosisz sukcesy, to jakie możesz mieć zmartwienia?
- Udanego występu! - Dzięki.
Musiałem wyjść na scenę do wielotysięcznej widowni
z uczuciem, jakbym się znajdował na setnym piętrze, w płonącym pokoju,
mając do wyboru pozostanie tam i śmierć w płomieniach
albo skok przez okno na pewną zgubę.
Taki dyskomfort czułem.
Robbie!
Hej, skarbie.
Wejdź!
- Mogę? - Tak.
Wskakuj na chwilę. Na łyżeczkę.
- Kto to? - Ja.
O Boże!
Chcę znowu poczuć to
Jak feniks z popiołów podnieść się
Chyba trafiłem w dźwięk! Pięknie!
Nie wolno mi przeklinać. Żadnych „gówien”, „kurew”
i tak dalej, bo jesteśmy w telewizji. Ale wy możecie!
Chyba nie powinnaś tego oglądać.
Chcę zostać.
Lepiej nie.
Czas, żeby pobić rekord Guinnessa
w największym zbiorowym przeklinaniu.
To dla dorosłych. Zmykaj, Boo.
Wybacz. Chciałbym, żebyś obejrzała ze mną całość,
ale jesteś na to za mała.
Raz, dwa, trzy...
Kurwa!
Tak! Doskonale!
Za trzy sekundy.
Możemy zaczynać.
Na początek powiedz, gdzie i kiedy to nagrywamy.
Dziesięć po szóstej, którego dnia kwietnia?
- Dwunastego. - Dwunastego kwietnia.
Roku 2000.
W Hook End Studios.
Nagrywam płytę.
Bardzo emocjonalną: „Jest mi smutno”.
„Brak mi miłości”.
„Czuję się samotny”.
Ale do wesołych melodii!
Pierwszy singiel z tego albumu będzie komercyjny, czego się boję.
Nie wiem dlaczego. Nigdy wcześniej się tego nie bałem.
Mam problem z napisaniem tekstu do imprezowej piosenki.
Nie wiem, czy ma iść na pierwszy ogień,
czy może wypuścić najpierw coś innego, coś bardziej wiarygodnego.
Wiarygodność czy pieniądze?
Co roku wydajemy album.
Biję się z myślami,
jaki powinien być Robbie Williams.
Czy naprawdę muszę w ten sposób zarabiać?
- Chcesz to zaśpiewać? - Co to?
- „Rock DJ”. - Ale co zaśpiewać? Nie ma słów.
- To je napisz. - Dobra.
Mogę dać słowo „sraka”?
To kiepski pomysł.
To słabe: „Przy twojej mamie będę grzeczny”.
Dobra.
„Rock DJ” to piosenka, którą pisaliśmy przez rok.
Bo to takie zawadiackie:
Poczuj się jak w domu
Jesteś ze mną? To ręce w górę Lecieć z tym?
- Podnieś ręce. - Podnieś...
Wewnętrzny głos podpowiadał mi:
„Nie. Wystarczy”.
Piszę te słowa już chyba po raz dwudziesty.
„Możesz...”
Chciałem napisać „Karma Police”.
A wyszło „Karma Chameleon”.
Daję wam rozrywkę Cios jak w splot słoneczny
Dziewczyny już szaleją Chłopcy tracą głowę
Jesteś ze mną? Podnieś ręce w górę!
Lecieć z tym?
Proszę, tak!
Ale utwór okazał się wielkim przebojem.
Mam ten dar I będę się go trzymał
Czas poruszać ciałem
Nie chcę rocka, DJ-u
Ale z twoim tak miło jest
Kiedy to się skończy, DJ-u?
Bo w ogóle nie dajesz mi spać
Ten wielki sukces
w niezwykły sposób odwrócił moją uwagę.
Ale nie okazał się lekiem.
Nadal miałem problem z tym, żeby od rana mierzyć się z samym sobą.
Sukces daje poczucie bezpieczeństwa. Gdy go nie ma, zapytają:
„Kto to jest?”
„O co mu chodzi?”
Wtedy czułem się,
jakbym z dnia na dzień tracił własną tożsamość.
Do tego stopnia, że nie mogłem już poznać samego siebie.
Potrzebowałem rozejmu
w starciu
przeciwnych stron mojej jaźni.
WAKACJE NAD MORZEM ŚRÓDZIEMNYM
To my!
Witajcie w naszej willi!
Cześć.
Skacowany gwiazdor się obudził. Wyglądasz wczorajszo.
- Serio? - No.
Pojechałem na wakacje z Guyem,
jego żoną Emmą i Geri Halliwell,
Ginger Spice ze Spice Girls.
Byliście bardzo niegrzeczni.
Bardzo niegrzeczni.
Jak się nie opamiętacie, zostaniecie na tym pontonie.
To była pogmatwana relacja.
Dziewczyna i chłopak.
Para bardzo dobrych przyjaciół
usiłujących uporać się z przeszłością.
Ten ponton to jakaś masakra.
Dajesz, Guy.
Wszystko się nagrywa.
Zrób to, chłopie.
Nie jest wyżej niż z trampoliny.
Gdzie on się podział? O, jest.
Cześć!
Poznaliśmy się, gdy chodziłem na spotkania AA.
Przez rok nie wolno nam było wchodzić w żadne związki. To zrozumiałe.
Nie umiałem zadbać o kaktus, a co dopiero o drugą osobę.
- Lamparcie cętki mi pasują? - Tak.
- Tandetne, ale... - Tandetne?
- Z lat 80. - Więc mi pasują?
- Nie. - Dzięki.
- Wczesne lata 80. - Lubię tandetę.
W jej towarzystwie mogłem się odprężyć.
Mieliśmy durne poczucie humoru.
Świetnie się dogadywaliśmy. Był niezły ubaw.
Tworzyliśmy małą ekipę,
która przeżywała magiczne chwile
w magicznym miejscu.
Cześć.
- Jestem Reg, a to Peter. - Peter.
Cześć, Peter.
Jesteśmy na wakacjach na Costa Brava.
Jaką muzykę lubimy?
Lubimy Vengaboys.
Lubię też...
Nowy utwór Victorii Beckham.
- Serio? - Jasne!
- Bo... - Ten kawałek cię zmiażdży.
- Mój fryz cię zmiażdży! - Mój fryz cię zmiażdży!
Czyż to nie dzieło sztuki?
Przy właściwym podkładzie muzycznym.
Musisz potem coś dołożyć.
Opowiedz o swojej pracy, Guy.
Piszę piosenki. Z Robertem.
Kłócicie się czasem?
- O słowa piosenek? - Nie.
- Nie? - O piosenki raczej nie, co?
- Nie. - Nie?
Mieliśmy kilka różnic zdań.
- Ale to dobrze. - Tyle że...
Niezupełnie.
Kilka razy straciłeś przy mnie panowanie.
To dobrze... Jak to: stracił panowanie?
Mnie się to nie zdarzyło. Ale może.
Jak to wyglądało?
Poszło o jakiś bzdet z drugiej płyty.
Gitarzysta Phil
napisał z Robem piosenkę
i myślał,
że znajdzie się na drugim albumie.
Ale w końcu jej nie nagraliśmy.
Nie pamiętam. Byłem zalany.
Phil poskarżył się Robowi.
Powiedział mu, że ktoś inny decyduje o jego płycie.
Serio?
Że to nie jego album. Narobił zamieszania.
Potem zadzwonił do mnie i...
Naprawdę? Wkurzył się.
Pomyślał, że zignorowałem jedną z jego piosenek.
A jeszcze do niej nie siadłem.
Jak to się skończyło? Wywaliłeś ją?
- Jest na stronie B „Rock DJ”. - Powiedz, Guy...
- Na stronie B... - Na stronie B czego?
- Najnowszego singla. - „Rock DJ”?
Tak. Przy okazji, mamy sierpień.
Dwutysięcznego roku.
Masz co świętować. Stąd szampan w twojej dłoni.
Dwie rzeczy. Rocznica ślubu. I?
- Mamy singiel numer jeden. - Ile się sprzedało?
Nie wiem.
Dwieście tysięcy.
Kiedyś będę nikim
Kiedyś będę nikim.
To jest super!
Kiedyś będę
Nikim
Nie chcę zamku mieć na wyspie
Nie zależy mi na nim
Chcę być nikim
Dość mam bycia kimś
Wyśniłem sobie to
Nie chcę być kimś
Dobrze mi być nikim
Kiedyś będę nikim
- To było zajebiste. - Booyaka!
Lecz teraz szalony ze mnie geniusz
I nagle to idzie tak...
Lecz teraz szalony ze mnie geniusz
Z wielkim penisem
I willą na południu Francji
- Byłeś tam szczęśliwy? - Tak.
Widzimy cię takiego po raz pierwszy?
Tak. I tylko tutaj.
Znasz tytuł tej piosenki?
Tak.
- „Kiedyś będę nikim”. - No.
Tak to ma brzmieć?
Co to znaczy?
Nie myśl, tylko powiedz, co czujesz.
Wjeżdżam na górę.
Jasne.
Na południu Francji.
Jest bardzo słonecznie.
- To trudne pytanie. - Bo to trudna piosenka.
- Jeszcze nad nią pracujemy. - Nie wiemy, o czym jest.
Nie myślicie najpierw, o czym będzie?
- Nie bardzo. - Nie.
Nie.
Na początku zdecydowanie miała być o czymś, ale potem
okazała się być o czymś innym.
Nie wiem, jak to się skończy. Więc nie wiemy.
- Dobrze się bawisz, Guy? - Bawię się świetnie, Geri.
- Dobrze się bawisz, Robert? - Bawię się pysznie.
Tak? Jadą za nami ochroniarze.
- Możesz zapiąć pas, Geri? - Po co?
Boisz się, jak Guy prowadzi?
- A gdzie twój? - Przesiadam się do dżipa.
Serio?
Nie bądź mazgajem. Siedzę z tyłu bez pasów.
- Twoja sprawa. - No i dobrze.
Brawo, Panie Rozsądny.
Żywiliśmy do siebie takie same uczucia. Bardzo się lubiliśmy.
Uwielbiałem Geri. Uwielbiałem Guya. Miałem ich, a oni mnie.
W ich towarzystwie czułem się komfortowo.
Uważasz, że muzyka może być prorocza?
Tak.
Co masz na myśli? W jakim sensie?
Śpiewanie o tym, że kiedyś
będę nikim.
- On tego chce. W pewnym sensie. - Tak.
Znów stać się anonimowym.
Nikim,
bo nie chce tego...
Stylu życia?
- On chce tak żyć. - Ale nie chce być sławnym.
Nie, on pragnie sławy. Ale chce być...
„Nikim”, to znaczy kimś, kto ma udane małżeństwo, dwoje dzieci...
- W tym sensie. - Zwykłym człowiekiem?
- Tak. - Chce być zwykłym człowiekiem.
Zwykłym, czyli normalnym.
- To zwyczajne. - Odnaleźć spokój ducha.
Równowagę. Wszyscy tego chcemy.
Mojemu nowemu życiu i karierze towarzyszyły
oczywiste, niesamowite korzyści.
Jednak człowiek pragnie normalności.
A w tym nie ma nic normalnego.
Geri.
Angielska cizia.
Hardcorowa Geri.
Nie można cofnąć się w czasie, żeby naprawić błędy.
Dzięki.
Wsiadaj.
Uwaga.
Au revoir.
- Ona tutaj? - Nie, ja z tyłu.
Zamknę drzwi.
Jak w zoo.
Nie mogę być nikim, bo...
jestem kimś.
Myślę, że chodzi tu o to, żeby nauczyć się żyć
w obliczu utraconej normalności.
Ktoś tu nadal jest.
SOMERSET, ANGLIA
Zróbmy to tutaj.
- Na zewnątrz jest fajnie, co? - Tak.
Obiecałem Geri, że coś jej napiszę.
O wydarzeniach z wakacji.
Dobra.
Byłaś mym letnim marzeniem
Niczego więcej mi nie trzeba
Dobre.
Obyś odnalazła swoją wolność
- Po czasu kres... - Super.
Doskonale.
- Zapisz to. - „Byłaś mym letnim marzeniem”.
„Niczego więcej mi nie trzeba”.
Szczera prawda. Nie uważasz?
„Byłaś mym letnim marzeniem”. Ekstra.
Przyjaźń z Ginger
wiele dla mnie znaczyła.
To było w czasach,
gdy w żadnej relacji
nie czułem się całkowicie komfortowo.
Gdziekolwiek byśmy nie pojechali, paparazzi byli tam przed nami.
Bardzo osobiste chwile...
stały się własnością publiczną.
Byliśmy zdumieni, że tak się może dziać.
Wpadłem raz na jednego paparazzo.
Powiedział, że to wszystko sprawka Geri.
Teraz kompletnie w to nie wierzę,
ale wtedy mu uwierzyłem.
To pokazuje, jak bycie w świetle reflektorów
może wpłynąć na psychikę, gdy nie możesz nikomu ufać.
W jakiejś mierze popsuło to wspomnienia
tak ważnego i radosnego okresu w moim życiu.
Wielki nagłówek w gazecie: „Zakochany w Geri”.
Wybrałeś się na wakacje,
żeby oderwać się od tego wszystkiego.
Śledziło cię 300 paparazzich, prawda?
To prawda.
Ale to dobrze, bo zaoszczędziłem na fotkach z wakacji.
Tabloidy wiedziały absolutnie wszystko.
Co to za helikopter? Myślisz, że to dziennikarze?
Nie wiedziałem, gdzie się ukrywają.
Jaki moment uwiecznią.
WILLIAMS SIĘ IRYTUJE
ROZKAPRYSZONY ROBBIE W LUKSUSOWYM HOTELU
Derek, tu Robbie Williams.
Mam przed sobą wczorajszą gazetę
i uważam, że to nie fair. Mogę ci wyjaśnić parę rzeczy?
Wróciłem z rejsu łodzią.
Przy hotelu dosiadł się do mnie paparazzi
i miał w dupie moją prywatność.
Nic dziwnego, że byłem „zirytowany”.
Powiedziałem mu, co o nim myślę.
Jedyną osobą, na którą się zirytowałem, był ten robiący mi zdjęcia facet.
Nie rozmawiasz z nimi, to źle.
Rozmawiasz z nimi, jeszcze gorzej.
Chcesz decydować, ile swojej prywatności pokazać w mediach.
Nie chcesz, żeby ci ją odebrano.
Czujesz się łatwym celem.
Nie masz gdzie się ukryć.
Budzisz się rano, odsuwasz zasłony, a tu flesze.
Mówimy o ludziach, którzy zakładają podsłuchy w telefonach.
Chowają się w oddalonych o niecały kilometr krzakach.
Wszędzie za mną jeździło sześć czy siedem aut pełnych ludzi.
W porządku?
Powiesz krótko, gdzie się znajdujemy?
Mam powiedzieć, gdzie jestem? Gdzie my jesteśmy? Duchowo?
Duchowo? Nie, fizycznie.
Fizycznie jesteśmy w moim ogrodzie w Los Angeles.
Wyjechałem do Los Angeles, żeby uciec od prasy brukowej.
To było dla mnie zbawienne.
Bardzo szybko zdałem sobie sprawę,
że nie chciałem
podbić Ameryki, tylko oczekiwałem, że mnie uleczy.
Nikt mnie tu nie zna.
Włączam telewizję i nie ma o mnie wzmianki.
Ktoś dorosły przejął kierownicę w tym samochodzie:
„To prawdopodobnie uratuje ci życie.
Leć do Los Angeles, odzyskasz anonimowość”.
I tak właśnie postanowiłem.
Na początku roku miałem już dość tego, co związane jest z Robbiem.
Chciałeś rozwiązać swój zespół?
Tak, ale byliśmy razem dłużej niż Beatlesi.
Łącznie z tym albumem byliśmy razem dłużej niż Beatlesi.
Szaleństwa to jest stan
Wciąż jestem taki sam
Taki sam
Coś w tym jest.
Koniec końców, chciałem zrobić coś odmiennego muzycznie.
Współpraca twórcza z Guyem
nie wzbudzała już we mnie entuzjazmu.
Czy na początek możesz zdradzić mi,
kim jesteś i co tu robisz?
Nazywam się Guy Chambers
i nagrywam piątą płytę Robbiego Williamsa.
Jak wasze sprawy zawodowe?
Jest trudno, bo ja przebywam w Londynie,
a on tutaj i...
Dzieli nas ocean.
Trudno powiedzieć, co on ma teraz w głowie.
Ostatnio nie potrafię się z nim porozumieć.
Modlę się, że gdy będzie ze mną źle Ty zapadniesz w sen
To zaczęło się, gdy napisałem „Come Undone”.
Wiedziałem, że to świetny utwór.
Trochę się wydłuża. Odrobinkę.
Dobrze brzmi w wolnym tempie.
Dobra.
Opinia Guya była taka, że to nie jest zbyt dobre.
Ja na to, że w takim razie mamy problem.
Nie przekonuje mnie tekst przy przejściu.
- Serio? - Tak.
Dlaczego?
- Nie możemy go zmienić. - Możemy!
Nagraliśmy już partię chóru.
- Naprawdę? - Możemy.
Musielibyśmy załatwić chór z LA.
Ogromny wydatek.
- Trzeba było mnie zapytać! - O co?
„Co u ciebie?”
Częściej.
Widać, że będę musiał z tym żyć.
W końcu to tylko moja płyta, która pójdzie w świat.
Myślę, że po prostu
trzeba było więcej ze sobą rozmawiać.
Spróbujemy jeszcze raz?
Zakładając kapelę, stajecie się jedną paczką.
Wy przeciwko całemu światu.
Z czasem chemia znika.
Spotkałem się z Guyem i powiedziałem mu:
„Pojedź ze mną w trasę, bo tak chcę ci podziękować.
Ale to nasz ostatni wspólny album”.
Był bardzo poruszony.
Guy się zmienił.
Może ja też się zmieniłem.
Co chcesz, żebym zrobił?
- Co? - Co chcesz, żebym zrobił?
Może zagraj akordy z „Feel”.
A potem zagramy utwór numer trzy.
Wal się!
Guy na pewno myślał, że tworzymy zespół Robbie Williams.
Chciałem pełnej kontroli.
Na ile to możliwe.
Guy powiedział mi:
„Może zaśpiewasz to jeszcze raz,
zrobimy kompilację i spróbujemy podziałać z tym, co masz?”.
- Tłumacząc... - „Z tym, co mamy”.
Tak. „Może zaśpiewasz to jeszcze raz, zrobimy kompilację
i uda się nam wyłuskać przyzwoity wokal.
Ale będę z tobą szczery. Z gówna bicza nie ukręcisz”.
- Tak to zrozumiałeś. - A ty jak byś to zrozumiał, Dave?
Nie wejdę w tę dyskusję.
- Nie? - O, nie.
„Z gówna bicza nie ukręcisz. Niestety”.
Taka szumowina
Kochaj swego syna
Skompiluj to, kutasie!
Podziałaj z tym, co masz!
Podświadomie myślałem: „Jeśli to nie jest zepsute, zepsuj to”.
Muszę cię wnerwiać częściej!
Hej, to ja w kabinie akustycznej! Nie zobaczycie mnie tam więcej.
- Mam nadzieję. - Jednorazowa akcja.
Dobra.
Miałem go dosyć.
Tak. Miałem go dosyć.
Robbie Williams nie komentuje doniesień o tym,
że rozstał się ze współautorem swoich piosenek.
Guy Chambers pracował nad jego przebojami, „Angels” i „Rock DJ”.
Rozmawialiśmy z nim wczoraj.
Mama mówi: „Nie masz o kimś nic miłego do powiedzenia?
Idź do News of the World”.
Guy, wszystkiego dobrego.
To nie jest sarkazm. Uwielbiam go i mówię szczerze.
- Na razie. - Robbie!
Przywitajmy razem Robbiego Williamsa.
Dzień dobry.
Obawiasz się, że po odejściu Guya Chambersa
będziesz musiał tworzyć sam lub z kimś innym?
Niestety moja współpraca z Guyem w najbliższym czasie
nie będzie kontynuowana
z powodów, których nie chciałbym tu zdradzać.
Inną sprawą, która wynikła z tych zawirowań wokół Guya Chambersa,
było to, że po Robbiem Williamsie, byłym członku Take That,
nie oczekiwano niczego wielkiego.
Ludzie automatycznie zakładali,
że za lwią część mojej twórczości odpowiada ktoś inny.
Nazywam się Robbie Williams. Piszę słowa. Komponuję melodie.
Wszystko. Czasami tworzę też muzykę.
Strasznie mnie to wkurzyło.
Nie czułem wtedy smutku.
Co się działo potem?
Guy nie pojechał ze mną w obiecaną trasę.
Po raz pierwszy nikt ani nic mnie nie ograniczało.
Ale coś pękło.
Popsuło się.
Jaka przyszłość cię czekała?
Poważne
załamanie
osobowości.
To się nagrywa?
Napisy: Marcin Mituniewicz