Dzień dobry.
Nazywam się Tom Ripley.
Jestem Amerykaninem.
Teraz mieszkam we Włoszech. W Atrani, u mojego kolegi Dickiego.
Planujemy udać się w podróż.
Paryż. Berlin. Może Grecja.
A na święta udamy się do Cortiny.
Nie wiem, jaką znajdę tu pracę.
Może w księgowości. Tym się zajmowałem w Nowym Jorku.
Znam się na liczbach.
Nie martwię się przyszłością.
Wszystko jakoś się ułoży.
Taki mam pogląd na życie.
Dobrze, Tommaso. Bardzo dobrze ci idzie.
Przeszkadzamy?
- Nie. - Skończyliśmy.
Wspaniale, bo jedziemy do Neapolu znaleźć coś ważnego.
Kolejnego Caravaggia?
Nie.
Ta zmieści cztery foremki na lód. A ta tylko dwie.
A ile potrzebujemy?
Nie wiem. Lepiej mieć cztery niż dwie.
Jak uważasz, Tom? Twoim zdaniem która?
Która lodówka?
A o czym rozmawiamy?
Nie wiem.
Wolałbym się powiesić, niż kupić lodówkę.
Dlaczego?
Bo od lodówki się zaczyna.
A potem: „Możemy tu zostać, bo ciężko ją przenieść.
Skoro tak, to kupmy kanapę i inne ciężkie rzeczy
i weźmy jeszcze kredyt”.
Starość cię dopada, nigdzie nie byłeś
i umierasz, a zaczyna się od foremek na lód.
Zabawne.
Poważnie mówię. To kula u nogi.
Bez lodówki codziennie kupujemy jedzenie,
bo trzeba wyrzucić zepsute. Jest wręcz przeciwnie.
Wtedy to byłaby wolność.
Lodówka to nie wolność.
Nic do Riccardo?
Nie. Rano wpadł i odebrał.
Z tego samego adresu?
STOCZNIA LONG ISLAND
Nie wiem.
Dobrze. Dzięki, Matteo.
Drogi Tomie,
wiem, że chciałeś jak najlepiej,
informując mnie, że Richard rozważa powrót.
Ale patrząc na to, że jesteś tam od dwóch miesięcy,
a on wcale nie wykazuje większej chęci powrotu,
zakładam, że ci się nie udało.
Razem z Emily doceniamy twój wysiłek,
ale nie czuj się już wobec nas zobowiązany.
Ufam, że nie przysporzyłeś sobie
dużego kłopotu w ostatnich tygodniach.
Być może ta podróż pomimo porażki
sprawiła ci przyjemność.
Z poważaniem, H. Greenleaf.
Porażki?
Cześć, Tom.
- Jak się masz? - Dobrze.
Ładny.
Dzięki.
Raczej mi się nie podoba, ale nie wiem, co zrobić.
Muszę odpocząć.
Napijemy się czegoś? Chodź. Z kostkami lodu.
Pójdę zobaczyć się z Marge.
Wszystko dobrze?
Tak. Ale nie rezygnuj z tego obrazu.
Nie rezygnuję. Później do niego wrócę.
Na razie.
„Doszły mnie słuchy,
że Tom Ripley może ci źle życzyć.
Może podszywać się pod kogoś innego”.
Jak mam się go pozbyć, Marge?
Zrzucić z tarasu?
- Wepchnąć pod autobus? - Co zrobić?
- Utopić? - Jak sądzisz?
Powiedz, żeby wyjechał.
Bardzo słabo pływa.
Powiedział mi.
Panicznie boi się wody.
Hej, Tom.
Cześć.
Co robisz? Przemokniesz.
Miłe uczucie.
Niech będzie. Idź się wysuszyć. Kolacja w Le Sorelle.
- Dobra. - W porządku.
Wiesz, co powiedział?
- Tak. - Co?
Jeśli coś chcemy,
powinniśmy zamówić, bo zamykają kuchnię.
Bardzo dobrze, Tom.
Fausto to dobry nauczyciel.
Jesteś pilnym uczniem. Albo to i to.
Wiecie, co powinniśmy?
Wybrać się do San Remo.
Gdzie to jest?
Na północ, pod Niceą. Riwiera Włoska.
Co wy na to? Chcecie? We trójkę?
Kiedy?
Teraz. Jutro.
Nie powinnam.
Muszę pisać, bo mam dobrą passę.
Jedźcie sami.
Nie masz nic przeciw?
Niby czemu? Sama to zasugerowałam.
Jesteś pewna?
Jestem.
Co ty na to, Tom? Chcesz jechać?
Świetny pomysł.
Pierwsza klasa. Bo czemu nie?
Niedługo dojedziemy.
Tak.
Prosimy pokój dwuosobowy.
Na ile nocy?
Na dwie.
Proszę nazwisko i adres.
Proszę o paszporty.
Trzecie piętro.
Marge lubi perfumy, których nie ma w Neapolu.
Novella coś tam albo coś tam Novella.
Jutro ich poszukam.
Chcesz coś tu włożyć?
Nie.
Szukam Santa Maria Novella. Takie chciała.
Nie mają. Kilka ulic wyżej jest inny sklep.
Nie musisz iść ze mną.
Idź na plażę, na kawę. Spotkamy się przy molo.
Dobra.
Znalazłem.
Zobacz.
„Dziesięć tysięcy w okamgnieniu, kielichy kwiatów w tanecznym brzmieniu”.
Co?
To żonkile, Tom.
Co?
Pedzie.
No i co z tego? Wyczyny robią wrażenie.
Pół dnia szukałem perfum. Przepraszam.
Z drugą połową dnia zrobimy, co tylko chcesz.
Chcesz popływać łodzią?
Pewnie.
Chcemy wypożyczyć łódź.
Z napędem czy bez?
Z napędem.
Na jak długo?
Dwie godziny.
Pięćset z góry.
Umie pan obsługiwać?
Połapię się.
To jest szarpanka.
Pociągnąć, żeby uruchomić, zostawić na luzie,
a potem wciągnąć do połowy.
- Dobrze? - Jasne.
Coś jeszcze?
Nie stawać na łodzi.
Na środku, Tom.
Co?
Usiądź pośrodku.
Dobrze.
Dokąd płyniemy?
Co za różnica?
Pamiętasz Freddiego?
Tak.
Nie gniewaj się,
ale święta w Cortinie spędzę z nim i Marge.
Dobra.
Chyba tak by wolała.
Przez to, że my spędzamy ze sobą tyle czasu,
tym razem muszę zrobić to, co ona chce.
Ona by wolała?
Niestety.
Winisz ją?
Co?
Ona by tak wolała, a nie ty?
Mnie wszystko jedno. Jej nie.
A co ja będę robił?
W święta?
W święta, Nowy Rok i później.
O tym też chciałem porozmawiać.
Czas, żebyś zobaczył kawałek Włoch dla siebie samego.
Nie chcesz siedzieć w Atrani całymi miesiącami,
kiedy jest tyle do zobaczenia.
Co powiedział twój ojciec?
Co?
Dostałeś od niego list. Napisał w nim coś o mnie?
Czemu miałby?
Bo w liście napisał, że mnie „zwalnia”, to słowo pasuje,
choć go nie użył.
Najgorszy był ton tego listu, taki...
lekceważący.
W porządku.
Powiem, o co chodzi.
Napisałeś do niego, jak sam uważa,
że prawie przekonałeś mnie do powrotu.
Ja z kolei napisałem, że nie mam zamiaru.
Chyba poczuł, że go okłamałeś.
A ponadto, że go wykorzystujesz.
Tak czy siak...
Nie szkodzi. Rozumiem.
Sytuację z nim. Sytuację z Marge.
Rozumiem.
Bardzo dobrze to przyjąłeś.
Czemu nie miałbym?
Nie wiem.
Może dlatego, że okazałem ci przyjaźń i szacunek,
nie chcąc niczego w zamian.
Z tym masz problem?
A z czym innym?
Mam to powiedzieć?
Nie.
Nie, masz rację.
Wyjadę. Już czas.
Nic nie szkodzi.
Dobra.
Wracajmy.
Tom, co ty...
Tom...
Pomóż mi.
Kurwa.
Dobry wieczór.
Pokój numer sześć.
Przepraszam.
Później przyjdę.
Dobrze.
Rachunek, proszę. I paszporty.
Wymeldować pana?
Musi pan zapłacić za noc.
Nie szkodzi.
Jest z panem kolega?
Czeka na dworcu kolejowym.
Anglicy albo Amerykanie. Nie mam pewności.
Wynajęli łódź na dwie godziny i jej nie zwrócili.
Nie wiem, czy z łodzią coś się stało, czy ją zwyczajnie ukradli.
Dobry wieczór.
Na dworzec.
Bilet.
Napisy: Joanna Kazimierczak