RZYM, 1961
Jest tam ktoś?
SZEŚĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
NOWY JORK
- Ale pan trafił. Dziękuję. - Proszę.
Droga pani DeSilva,
według naszych akt
zalega pani z płatnością za leczenie chiropraktyczne u dr. Katza,
która wynosi 42 dolary i 50 centów.
Mamy nadzieję, że to niedopatrzenie i że prześle pani należność,
jako że sprawę przekazano agencji inkasa.
W przypadku nieuregulowania płatności
będziemy zmuszeni naliczyć 10% odsetek.
Z poważaniem, George McAlpin.
OSTATECZNE WEZWANIE DO ZAPŁATY
Jak leci?
Dobrze, dzięki.
Al McCarren.
Tom.
Tom Ripley.
Bardzo ciężko cię znaleźć.
Żadnego adresu, numeru telefonu, biura...
Ludzie wspomnieli kilka miejsc, gdzie możesz przebywać.
Jacy ludzie?
Jestem prywatnym detektywem.
Miałem cię znaleźć.
I dać ci to.
Pan Greenleaf chciałby porozmawiać.
Nie znam gościa.
Tak myślałem.
Bo niby skąd?
Porozmawiać o czym?
To jakaś sprawa osobista.
Wspomniał o ewentualnej zapłacie pieniężnej.
Co miałbym zrobić?
Nie powiedział.
Mogę przekazać, że zadzwonisz?
Przekaż mu, co chcesz.
W porządku.
Pan Greenleaf stawia.
Był ktoś do mnie?
Nie.
Co to?
Ach, tak. Ktoś był.
URZĄD SKARBOWY JOHN W. RUDOLF – ŚLEDCZY
Jak wyglądał?
Wyglądał?
Brunet, z wąsem, w kapeluszu...
Możliwe.
Dzięki.
- Halo? - Pan Reddington.
- Tak. - Witam.
Mówi George McAlpin. Dzwonię w sprawie zawiadomień.
Słucham?
Kwota i odsetki do zapłaty za usługi dr. Marvina Katza.
Jaka kwota? Zapłaciłem.
Gotówką czy czekiem?
- Czekiem. - Nie dostarczono go.
Ale wysłałem.
I zignorował pan zawiadomienia?
Nie dostałem zawiadomień. Nic nie rozumiem.
Słyszę, że się pan denerwuje. Nie ma ku temu powodu.
Mogę z kimś o tym porozmawiać?
Ze mną. Już pan ze mną rozmawia.
Jeśli chce pan z kimś innym, będzie to prawnik,
ale liczę, że rozwiążemy sprawę bez podejmowania działań prawnych.
Dobrze.
No dobrze. Teraz musi pan
wystawić nowy czek na pierwotną kwotę plus 10% odsetek,
co daje nam 27 dolarów, wystawione i wysłane do...
Ma pan długopis?
Tak.
Wysłane do agencji inkasa McAlpin
przy 8. Alei 421, skrytka 864, Nowy Jork w stanie Nowy Jork.
Mam powtórzyć?
Nie, zapisałem.
Mogę panu jeszcze w czymś pomóc?
- Nie. - Dobrze. Dziękuję panu.
Proszę.
- Chciałbym zrealizować czeki. - Oczywiście.
Ma pan u nas konto, panie McAlpin?
Nie mam.
Ma pan dowód tożsamości?
- Tak. - Dziękuję.
Chwileczkę.
- Dzień dobry. - Tak?
Sprawdzi pan czeki i licencję
i porówna podpisy do tych na czeku?
Tam mieszkają snobki.
Znasz mnie.
Zadzwonię.
Możliwe.
To podejrzane.
AGENCJA INKASA MCALPIN
- Pan Ripley? - Tak.
Proszę za mną.
Panie Greenleaf. Przyszedł pan Ripley.
Tom, jak się masz?
Pewnie się zastanawiasz, o co chodzi.
O Richarda.
Nie wiem, kto to.
Mój syn.
Podobno się przyjaźnicie. Wołają na niego Dickie.
Kto tak powiedział?
Jego inny kolega. Nie pamiętam imienia.
Niestety nie mogli cię znaleźć.
Dobra.
Więc go pamiętasz?
No tak.
Dawno go nie widziałem. Co u niego?
Dobre pytanie. Nie mam pojęcia.
Od lat siedzi w Europie.
Z żoną czasem dostajemy pocztówki,
ale poza tym, kto wie?
Tom, czas, żeby wrócił do domu. Jest na to za stary.
Ale nic do niego nie dociera.
Nie chce wrócić z jakiegoś powodu?
Woli tam zostać.
Mówi, że maluje. Wcześniej pisał.
Żaden z niego malarz czy pisarz.
Umie tylko żeglować, pić i unikać odpowiedzialności.
Nie ma pracy?
Co? Nie. Nigdy nie miał.
Żyje z funduszu, który mu założyliśmy,
ale którego nie możemy zamknąć.
No dobra. To gdzie on teraz jest?
Teraz? We Włoszech.
W Atrani, gdzieś koło Neapolu.
Nie ma tam nic do roboty oprócz siedzenia na plaży.
I malowania.
Tak, i malowania. Dobre.
Powiem otwarcie, Tom.
Jesteś pierwszym jego kolegą, który w ogóle mnie wysłuchał.
Jak mogę pomóc?
Czym się zajmujesz?
Ubezpieczeniami.
Tak? Na to zawsze jest popyt.
- Sprzedaż? - Księgowość.
Pewnie nie zaplanowałeś żadnych wakacji
albo jakiegoś urlopu?
Aby... tam się wybrać?
Aby osobiście z nim porozmawiać.
Otrzymałbyś wynagrodzenie, a ja pokryłbym wydatki.
To oczywiste.
Przemyślisz to?
Dziękuję, Muriel.
Tom, jesteś z Nowego Jorku?
Tak.
Ukończyłeś tu studia?
Nie. W Princeton.
Princeton. Rodzice muszą być dumni.
Zmarli, kiedy Tom był mały, Emily.
Dobry Boże.
Utonęli na Long Island Sound. Łódź miała wypadek.
Biedaczysko.
Czemu nie powiedziałeś?
Był taki uroczy.
Bardzo lubił sport.
Wtedy poleciał do Europy.
Ateny.
Paryż.
A tutaj jest teraz. Co to za miasto?
- Atrani. - Atrani.
To jest Marge jakaś tam. Koleżanka, dziewczyna, kto wie?
Pani Greenleaf?
Emily?
Może czas odpocząć?
Bardzo miło było panią poznać.
Bóg z tobą, Tom.
Nie szkodzi. To zajmie chwilę.
Proszę.
Bilety na statek i pociąg. Pokrycie wydatków.
I wynagrodzenie.
Gdybyś potrzebował więcej, zrobię przelew.
- Panie Ripley. - Tak.
Proszę tędy. Oto rzeczy Richarda.
O rety. Rozumiem.
Pani Greenleaf nie była pewna szlafroka.
Wybór pozostawiła panu.
Ten kasztanowy.
Burgundowy.
Tak.
Jest pan pewien?
Zdecydowanie.
Dziękuję.
Droga ciociu Dottie,
to nie jest kolejny list, w którym informuję cię o zmianie adresu.
Możesz zauważyć po papeterii, że jadę Orient Expressem.
Zaskakująca oferta biznesowa. Nie będę tu tłumaczył.
Buzia szeroko.
Musiałaś zauważyć, że nie spieniężyłem czeku.
Wywnioskowałaś, że umarłem?
Jednak żyję.
Proszę włożyć to do buzi. Nie będzie boleć.
Nie musisz już ich wysyłać.
Były niewystarczające, biorąc pod uwagę, co za nie chciałaś.
W ten sposób stracisz okazję,
żeby wypominać mi moje wady,
przez co, jak przypuszczam, stracisz sens swojego życia.
Uwolniłaś się ode mnie.
A ja od ciebie.
NEAPOL
Atrani?
Wie pan, o której odjeżdża autobus...
Hej. Co...
Na autobus?
Chwila...
Zawiezie mnie pan na dworzec?
Dobrze.
Daleko jeszcze?
Dobrze.
Mogę zostawić tu bagaż?
Mam... Dobrze. Tutaj?
Dobrze.
Dobra.
Halo?
Proszę?
Na plaży?
Dobrze.
O rety. No dobrze.
Ma pani coś innego?
Dobrze.
Dickie Greenleaf.
Tak?
Tom Ripley.
Z Nowego Jorku. Poznaliśmy się u Boba Delanceya.
Dawno temu. Co za przypadek!
Jaki Tom?
Ripley.
To jest Marge. Marge, Tom Ripley.
Jak leci?
Dobrze, dzięki.
Nie pamiętasz mnie.
Nie, tylko myślałem...
Dawno nie było mnie w Stanach.
Nie szkodzi.
Pójdę popływać. Idzie ktoś ze mną?
Ja.
Tom?
Pewnie.
Skąd go znasz?
Nie pamiętam.
Tak.
Tom Ripley? Nie znam.
Wszystko dobrze?
Tak.
O mój Boże.
Chodź na taras.
Od dawna tu jesteś, Marge?
Prawie rok.
Mój dom jest tam.
A to łódź Dickiego.
No dobra.
Martini. Idealnie.
Pójdę pomóc Ermelindzie przy lunchu.
Gdzie się zatrzymałeś?
Jeszcze się nie meldowałem.
Skorzystaj z Miramare, a nie Sergio's, jeśli planujesz zostać.
Miramare.
Tak.
Lubisz sztukę, Tom?
Tak.
Dobrze trafiłeś.
Włoskiej sztuce można poświęcić życie.
Lubisz Caravaggia?
Tak.
W porządku.
Musisz obejrzeć każde jego dzieło.
Podam ci listę muzeów i kościołów.
Wspaniale. Dziękuję.
Dickie maluje.
Tak, jego...
Chyba mi to mówiłeś w Nowym Jorku.
Tak?
Kłamałem.
Zawsze chciałem,
ale nie traktowałem tego poważnie.
Chętnie je zobaczę.
Pewnie.
Wielkie dzięki za lunch.
Nie ma sprawy. Możemy to powtórzyć, jeśli zostaniesz.
- Bardzo chętnie. - Tak.
No dobrze. Pa.
Pa.
Dobrze.
O Boże.
Ładne pióro.
Chodź. Proszę bardzo.
W porządku.
Pociągnij.
Zgadza się. Dickie.
Dickie Greenleaf.
Mnie też bardzo miło.
Ile potrzebuje pan pieniędzy?
To za mało.
Napisy: Joanna Kazimierczak