Program zawiera migoczące światła, które mogą wywołać atak epilepsji.
Pryzmat
Nic. Mam nadzieję, że stracisz ostatnie pięć punktów
i zabiorą ci prawko.
KuRwa.
MARCO: Cześć, wstałaś już? Jak było wczoraj?
-Jak tam proteza? -Świetnie.
-Pośpij jeszcze. -Nie, muszę coś zrobić.
-Wychodzisz? -Tak.
-Ale wrócę na lunch. -Ok.
Super! Pewnie już jesteś na basenie. Do zobaczenia!
W górę!
Na dół! W górę!
Na dół! Dalej! W górę!
Na dół!
-Cześć, Carola. -Cześć, Silvana.
-Niech mama do mnie zadzwoni. -Przekażę.
Do widzenia.
-Cześć. Słucham. -Cześć.
-Balsam do ust. -Jaka marka?
-Wszystko jedno. -Robi się.
Dziękuję.
Hej.
Nie martw się. Niedługo mam pociąg.
Czemu?
Coś się stało?
To zabawa! Poważnie?
DWA LATA WCZEŚNIEJ
O co chodzi? Serio?
-Dalej, zakręć. -Zakręć butelką.
-Rudy! -El Rojo.
Rudzielec i...
-Nina! -Nina!
Ja nie gram.
-No weź! -Naprawdę?
-Mówiłam, że nie gram. -No dawaj!
-Gorzko! -Gorzko!
Masz.
OBECNIE
-Chcesz wody? -Nie trzeba.
Czekaj, mam resztę.
Pozwoliłam sobie coś kupić dla ciebie i Marca.
Na przyszłość.
Marco nie ma z tym nic wspólnego.
A kto?
Zgadnij.
Wczoraj?
Bez jaj.
Zasrany skurwiel.
Mogłam odmówić w każdej chwili, ale zostałam.
Dlaczego?
Chyba mam w sobie coś z dziwki.
Żartujesz?
Nie zmuszaj mnie do wykładu o feminizmie w sobotni poranek.
Jeszcze nie piłam kawy.
Nie jesteś dziwką.
Tylko samolubnym, rozpieszczonym dupkiem.
A ty flirtujesz z gościem, któremu odbiłaś pannę.
-Po pierwsze, nie odbiłam. -Jasne.
I nie flirtuję z Andreą.
To po co się dla niego malujesz?
Idziemy do księgarni dla lesbijek. Może spotkam kogoś ciekawego.
Dobra.
Co myślisz?
Co mam zrobić z Markiem?
Nie wiem.
Powiedz mu.
Tak myślisz?
To i tak w końcu wyjdzie.
Wiem z doświadczenia.
Cóż.
Pójdę już. Mam pociąg o 11.
W razie czego pisz.
Kocham cię.
To nie dzwoń tylko wtedy, jak ci idioci nie odbierają.
Pa!
-Proszę. -Co to jest?
Pieniądze za klip.
Dlaczego je oddajesz?
Powinieneś być w ostatecznej wersji.
Zatrzymaj je.
Poważnie. Weź.
Obaj ciągle dajecie mi pieniądze.
Sracie forsą czy co?
A wy, na co się gapicie?
-Na nic. -Na nic?
Wyjdź na chwilę.
Tylko się przebiorę.
Ochrzań mnie i spadam.
Nie chcę cię ochrzanić.
Nie?
-Zagrajmy w grę. -W grę?
W pytania i szczere odpowiedzi.
Ty pierwszy.
-Nie mam pytań. -To ja zacznę.
Piłeś wczoraj?
Tak. Była premiera klipu.
Dobrze.
Nie imprezowałaś przed zawodami w moim wieku?
Czasem.
Jesteś na mnie zły?
Tak.
Myślisz, że źle cię potraktowaliśmy?
Moja kolej.
Masz rację. Pytaj.
Przed tobą byliśmy czołówką.
Teraz się nie kwalifikujemy. Dlaczego?
To nie moja wina, że nie trenujecie, Dani.
A Marco? On też za mało trenuje?
Brak mu talentu, ale nadrabia harówką.
Ty czasami też tego potrzebujesz.
-Też haruję. -Proszę cię.
A nie? Mam teraz ciężki okres.
Wczoraj zalałem pałę, a jestem.
Zawsze tu przychodzę.
Nawet jak rodzice nie mieli na bilety.
-A kto opłaca twoje wydatki? -Klub.
Z takimi wynikami?
No to kto?
Nie wiedziałem.
Bez obaw.
Co chcesz robić?
-To znaczy? -To bez sensu.
Trenuj na poważnie lub się poddaj.
Idź sobie brzdękać z tymi kretynami.
-Słyszałaś to w ogóle? -Tak. Chłam.
Dziękuję.
Jesteśmy tu w poniedziałki.
Podejmij decyzję.
Kto to?
To tylko Sami.
Czego chce?
Nocował u Zelii.
Jej rodzice przyłapali ich w swoim łóżku.
O kurczę.
To makijaż?
Tak. Eyeliner.
Ładnie ci w nim.
Chcesz?
Mam przy sobie.
-Nie. -No dawaj.
W Rzymie nikt cię nie zna.
To jak?
-Weźmiemy taksówkę? -Taksówkę?
Mam sporo kasy, korzystajmy.
Burżuj. Przejdźmy się.
-Znasz drogę? -Pewnie. Często tu bywam.
„Wszystko zaczęło się od zapoznania.
Byliśmy tylko my dwoje i ciało.
Na początku byłam tylko ja, a potem ona.
Goniona delikatną pilnością wiatru, deszczu, korzeni,
wszystkim, czego nie można kontrolować,
co po prostu się dzieje.
Odpoczywała w nienaruszonym porządku natury.
Może przez wieki była wpisana w komórkę,
a z czasem dotarła do mnie.
Dlatego nie wiedziałam, nie mogłam jej wygnać.
Musiałam ją zaakceptować jak każdy los.
Być może była tu, aby mnie ocalić.
Była mną bardziej, niż ja sama mogłam.
Zaufałam jej. Wpuściłam ją”.
Dziękuję.
Dziękuję, że przyszliście,
-choć to dzień na plażę. -Wpadła ci któraś w oko?
Są za stare.
Chcę podziękować rodzicom.
Dziękuję za wasze wyrazy miłości.
Za zrozumienie mnie i bronienie mnie przez te wszystkie lata.
Dziękuję.
Proszę. Przeczytaj później.
Dzięki, Gio. Gdzie jesz lunch?
Może zabiorę gdzieś rodziców, ale jeśli masz czas...
-Jasne, na razie. -Pa.
Cześć. Dla kogo?
Rosa i Katia.
Proszę. Dziękuję.
-Cześć. -Cześć.
Gratulacje. Wspaniałe wiersze.
-Dziękuję. -Przyjechaliśmy aż z Latiny.
A ty nic nie powiesz?
To on mi powiedział o twojej książce.
-Jak masz na imię? -Andrea.
Proszę.
-A ty? -Nina.
-Dla ciebie. -Dziękuję.
Wracacie od razu do Latiny?
Nie wiemy. Idziemy do Muzeum Andersena.
-Fajnie. -Potem wracamy do Latiny.
W Muccassassinie jest ciekawa impreza.
-Jaka? -Najsłynniejsza noc queer we Włoszech.
Rodzice mnie nie puszczą.
Nawet jeśli powiesz im, że jesteś u Boncia?
Gdzie mamy spać?
Zawsze mówisz, że jesteś dziany.
Możesz zapłacić za hotel.
Wolisz kanapę mojej mamy?
-To jedyna opcja. -Dlaczego?
Jesteśmy nieletni. Nie dadzą nam pokoju w hotelu.
-Wkurzające. -Wiem.
-Zrobimy sobie fotkę? -Jasne.
Uśmiech!
Gotowe.
A jeśli moja mama za nas poręczy?
CZTERY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Marika, jutro nas ukarzesz.
Pojedźmy metrem na stację.
Nie. Za błędy płacimy od razu.
-Odwala jej. -Stale.
Halo?
Co?
Jest cały?
Zaraz będę.
-Dalej. Złapiemy taksówkę. -Co się stało?
Marco rozwalił sobie rękę szkłem.
-Co? -Operują go.
Co?
Ruchy!
Co jest?
Miałem je.
-Co? -Dodatkowe kąpielówki.
Daj mi swoją torbę.
Już nie masz.
Chodźmy.
Idziemy, Dani.
OBECNIE
Cześć.
Dani?
Hej.
Widziałeś wyświetlenia?
Tak, dziś rano.
W południe przebiliśmy 4000.
Co robisz?
Ktoś przyjdzie kupić meble babci.
Muszę je wyczyścić.
Chodź ze mną.
Pójdę. Musimy pogadać.
Fakt.
Umiesz nakładać wosk?
Wosk?
-Mama mi kazała. -Na drewno?
A co ja wiem?
Nie wiem.
Tak?
Nieważne, roztopi się.
CAROLA Przepraszam za wczoraj.
Jak myślisz, ile nam za to dadzą?
Nie wiem. Trzy, cztery stówy.
Kupują życie mojej babci za 300 euro?
Jeśli dodasz więcej wosku, nic ci nie dadzą.
Czemu ich nie zatrzymasz?
A gdzie mam je trzymać?
To jak?
Nikt tego nie kupi.
Przestań.
Stary, przestań. Pokaleczysz się.
Ja pierdolę.
Nie opuszczaj składu.
To chciałeś powiedzieć, prawda?
Co chciałeś mi powiedzieć?
Ilo i ja uważamy, że w następnym kawałku wokal jest twój.
Tylko.
-Uwalisz się woskiem. -Obrzydliwe.
Twoja też jest miła.
„Dla Andrei, który dziś był smutny. A jutro? Kto wie?”
Barbi, mogę ci ukraść trochę mleka sojowego?
To nie moje, to Angeli, ale weź.
Dobra.
Proszę.
Co robią twoi rodzice? Może ich znam.
Tata ma sklep ze szkłem przy Pontinie.
Mama kiedyś tam pracowała.
Czekaj, siostra księdza z kręconymi włosami?
Co cię to obchodzi?
Mam podpisać upoważnienie?
To chyba mogę zadać twojemu chłopakowi kilka pytań?
To nie mój chłopak.
-Jestem lesbijką. -No tak.
Proszę.
To moja dziewczyna.
-Nie rozumiem. -Wiem, mamo.
Dzięki, mamo. Chodźmy.
-Pa. -Do widzenia.
Andre.
Chciałam ją tylko wkurzyć.
-To moja sprawa. -Wiem, przepraszam.
Więcej się nie odezwę.
Jesteś gówniarą.
Wiem. Żartowałam. Mogę jej to napisać.
Nie pisz.
Na pewno?
Tak.
Chodź. Kupimy ładną sukienkę.
Włożę konkretne szpilki. Serio.
Muccassassina!
No chodź.
Andrea?
Masz drobne na napiwek?
-Pewnie. Na stoliku w moim pokoju. -W twoim pokoju?
-A nie? -Zobaczymy.
Patrz.
-Co mówisz? -Dobre.
-Hej. -Przepraszam, że nie odpisałam.
Kolacja z rodzicami.
Spoko.
Jak się masz?
-Dobrze. Co robisz? -Montuję filmiki.
Musisz mi pokazać.
Dziś mam wolną chatę.
Rodzice mnie nie puszczą. Wczoraj późno wróciłam.
Jasne.
Ale jutro się zobaczymy.
-Po południu jestem wolny. -Dobra.
Wszystko w porządku?
Tak.
Dobra.
No to do jutra.
Dobranoc.
DANIELE: Przepraszam za wczoraj.
Nie powiedziałeś nikomu, prawda?
Nie, nie martw się.
Może jednak wrócę do hotelu.
Czemu?
Nie wiem.
Dobra. Spokojnie.
Poproszę 22 euro.
Co robimy?
Giovanna.
Moi drodzy, miło was widzieć. A może „moje drogie”?
Mogą być „moi drodzy”.
Wyglądacie niesamowicie.
-Dzięki. Ty też. -Dziękuję.
To są moi znajomi. Nina i Andrea.
-Caro, Cate. -Cześć. Miło mi.
Roberto. Raffa.
Raffa.
-Francesco. -Raffa?
Tak.
-Chyba już się znamy. -Kim jesteś?
No nie. Francesco Cicconetti?
-Masz mnie. -Jestem twoją fanką.
-Jak cię zwą? -Nina.
-Miło mi. -Mnie również.
-Andrea z Latiny. -Andrea!
Jak się masz?
-Dużo nowego. -Wyobrażam sobie.
-Opowiesz mi. -Jak? Nie było cię.
Zróbmy tak.
Podaj mi swój numer. Zadzwonię w tygodniu.
Jasne.
Widziałeś, z kim rozmawiałam?
Nie obserwujesz go?
Skoczymy zapalić. Idziecie?
-Nie, zostajemy. -Pa.
-Do później. -Pa.
Zatańczymy?
-Chodź. -Nie...
-Bolą mnie stopy. -To przez nowe buty.
Zdejmę je.
-Gorzko! -Gorzko!
Zawijam. Muszę iść do domu.
-No weź. -Serio?
-Miłej zabawy. -No nie!
Cześć.
DWA LATA WCZEŚNIEJ
Co się dzieje?
Nic.
Nienawidzisz tych zabaw.
-Twoi nowi znajomi... -Chodź, jest fajnie.
Są sexy. Co ci szkodzi?
Carola.
Widziałaś, żebym kiedyś całowała faceta?
Do jutra.
OBECNIE
Nie wiem, co mam teraz zrobić.
Ja też nie.
Rozbierzemy się i niech się dzieje?
Okej.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski ie”?