MIASTO MEKSYK, 1966 ROK
Czym jest tunel czasoprzestrzenny?
To taki krótkotrwały portal.
Pozwala połączyć dwa punkty czasoprzestrzeni
i przemieścić się z punktu A do punktu B.
Aby go przebyć, trzeba wygenerować cząstki,
które poruszają się znacznie szybciej niż światło.
Te cząstki nazywamy tachionami.
Istnieje teoria mówiąca, że tunele te powstają co 30 lat
dzięki specyficznemu ustawieniu się Ziemi
w odniesieniu do innych planet.
A najciekawsze w tym jest to,
że dzięki tej teorii otwiera się możliwość
podróżowania w czasie.
NASZE CZASY
To wszystko na dziś. Widzimy się jutro.
Pamiętajcie. Miejcie otwarte głowy.
Myślała pani o mojej prośbie? Mogłabym być pani asystentką.
Nie wiem, czy to dobry pomysł, Julio.
Wszyscy wykładowcy mają asystentów, a ja muszę być blisko pani.
Wszystkie pani prace są fenomenalne. To, co osiągnęła pani na tej uczelni też.
Sprawdzę to.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Cześć, Bertita.
NARODOWY FESTIWAL SZTUKI
- Dzień dobry, Sandro. - Hej.
Podobno dotarła przesyłka od Sowietów.
Tę informację ma doktor Quijano, Noro.
Ale jeśli przyjdzie twój mąż, na pewno szybciej mu to przekażą.
Właśnie wychodzę, pani doktor. Potrzebuje pani czegoś?
Podobno przyszła dostawa od Sowietów.
Pewnie są tam moje przetworniki.
Tak, przepraszam.
Zapomniałem powiadomić doktora Esquivela.
Ale są tam.
To nie doktor Esquivel o nie prosił, tylko ja.
I jeszcze jedna sprawa. Chcę mieć asystentkę.
- Mam ochotniczkę. - Asystentkę?
Słonko.
Ma już pani to, o co prosiła.
Swoje zajęcia.
O asystentce pomówimy kiedy indziej. Zgoda?
Proszę mi wybaczyć.
Luzma!
Luz María!
WYPRODUKOWANO W ZSRR
WSTĘP WYŁĄCZNIE DLA OSÓB UPOWAŻNIONYCH
Pozostajemy przy muzyce romantycznej.
Piosenka, która podbija listy przebojów
i bez wątpienia sprawi, że tego popołudnia serca ruszą w tan.
Zdobyłaś.
Już czas.
Chodźmy.
Działa.
Portal jest otwarty, Héctorze.
Zaczynamy.
Zaczynamy!
Tak.
- Spróbujemy? - Tak.
Nie.
Dlaczego? Nawet się nie zaczęło obracać.
Myślę, że trzeba będzie zwiększyć budżet.
Myślałeś, jak to zrobić?
Zaprosiłem doktora Carrasco do nas na kolację dziś wieczorem.
Dlaczego? Mogliśmy się spotkać w jego biurze.
Wiem, ale przyszedł mnie przepytywać, co zrobiliśmy z pieniędzmi.
Nie znoszę go.
Wiem. Ja też.
Chodź.
Musimy mu się trochę podlizać, żeby nie stracić dofinansowania.
Jesteśmy blisko.
Bardzo blisko. Tuż-tuż.
Ucisz się i mnie pocałuj.
Widziałaś?
W Meksyku planują metro.
- Tak? - Budowa powinna zacząć się za rok.
Chcą się popisać.
W końcu przyzwoity transport w tym zatłoczonym mieście.
Żyjemy w przyszłości.
Słuchaj.
O czym będziemy rozmawiać z Carrasco?
O tym, nad czym pracujemy.
Tak, ale tym razem będziemy musieli mu coś pokazać.
Nie, jeszcze nie jesteśmy gotowi.
Kochanie! Cieszę się przyszłaś.
Cześć, Rebeca.
Cześć, Héctor.
Co ma znaczyć ta mina?
Podpowiem ci.
Zaczyna się na „C” i kończy za dziewięć miesięcy.
Gratuluję.
- Gratuluję, szwagierko. - Dziękuję.
Nie chcieliście dzieci, więc zostaniecie ciotką i wujkiem.
Będziemy najlepsi.
- Co powiedział Vicente? - Jeszcze mu nie mówiłam.
- Tylko wy wiecie. - Będzie przeszczęśliwy.
Przyjdźcie na kolację, zobaczycie jego minę, jak mu powiem.
- Dobrze? - Dzisiaj nie możemy.
Carrasco przychodzi na kolację.
W sprawie projektu? Tego bardzo tajnego?
- Tak. - Opowiadajcie!
Nie możemy. Uniwersytet zabrania.
Ale zróbmy tak.
Zjemy kolację jutro.
Upiekę szarlotkę, którą tak uwielbiasz.
Siostrzyczko,
będziesz najlepszą mamą.
Cudownie.
Dobra, spadam.
- Cześć, Héctor. - Cześć.
- Do widzenia, skarbie.
- Zdrowie. - Zdrowie, doktorze.
Za naukę.
- Jak wino? Smakuje panu? - Bardzo dobre.
Co pan sądzi o studentach, którzy chcą usunąć pomnik prezydenta Alemána?
Litości.
Musieliby go wysadzić.
Może teraz przejdziemy do meritum.
A zatem, doktorze, jak idą badania?
Cóż…
Przez wiele lat trzymałem pańską stronę,
ale uniwersytet wydał fortunę na ten projekt.
- Tak. - Musi mi pan pomóc.
Niech mi pan coś da.
Tak, doktorze. Naturalnie doceniam to.
Będę szczery.
- Potrzebujemy więcej czasu i środków… - O nie.
Chce pan, żebym dostał zawału?
- Nie, doktorze… - Mamy teorię.
Nie, słonko.
Uniwersytet nie wyłożył tych środków, żebyście mi przedstawiali teorię.
Muszę wiedzieć, nad czym pracujecie.
Na co poszły te pieniądze?
Rozumiem, ale potrzebujemy jeszcze dwóch tygodni.
Wykluczone.
Muszę mieć wyniki. Jestem pod ogromną presją.
Kiedy ujawnimy, nad czym pracujemy, uzyska pan wszystko…
Dzięki temu rozsławimy Meksyk.
Pan, UNAM, my.
To zmieni historię nauki, historię fizyki.
To odmieni historię ludzkości.
Tak.
Miałem zaszczyt poznać Kennedy’ego, kiedy odwiedził nas z małżonką.
Gdy ich obserwowałem, pojąłem tajemnicę stojącą za ich sukcesem.
On zajmuje się ważnymi sprawami,
a ona kamerami.
Każdy ma swoją rolę.
Jeśli ma się wszystkie elementy, ale zamieni się je miejscami,
mechanizm nie działa.
To jest to, Héctor.
To jest to.
Tak jest.
Gorzej jej?
To jest to.
Skoro nie zaprezentowaliście wyników,
nie pozostaje mi nic innego, jak powiadomić radę o zakończeniu badań.
To lata pracy. Proszę.
Jutro możemy panu coś zaprezentować.
Zgoda. Życzę dobrego wieczoru i dziękuję za kolację, doktorze Esquivel.
Buñuelos pańskiej żony są niezrównane.
- Tak. - Dziękuję.
Proszę pozdrowić panią Eréndirę. Przyślę jej buñuelos.
Dobranoc.
- Odprowadź pana. - Odprowadzę.
Dziękuję.
Mamy rozwiązanie.
Jakie rozwiązanie?
Podsunął je nam ten irytujący Carrasco.
Mamy właściwe elementy, ale trzeba je zamienić miejscami.
Co usterka wehikułu ma wspólnego z wodą w sedesie?
Efekt Coriolisa.
Gdy spuszczam wodę na półkuli południowej, woda wiruje w jedną stronę,
a na półkuli północnej…
Musimy zamienić kierunek obrotu wehikułu.
Podaj śrubokręt.
Z czym Carrasco ma problem, co?
To kretyn.
Daj krzyżakowy.
Owszem, to kretyn, ale ty nic nie powiedziałeś.
Mam się z nim kłócić?
Nie pomieszaj kart, dobrze?
Nie musisz się z nim kłócić, ale mógłbyś mnie bronić.
I nie, nie pomieszam kart.
Ta idzie tutaj.
Ta tutaj.
A ta…
Gotowe.
Podłącz przetwornik.
Héctor, portal wciąż jest otwarty.
I wciąż działa.
Nora.
Przenosimy się?
- Dobrze. - Zróbmy to.
Drzwi.
Héctor.
Przenosimy się do przeszłości czy do przyszłości?
Do przyszłości.
Jak daleko?
Nie więcej niż 15 minut.
Piętnaście minut.
Turbiny.
Turbiny aktywowane.
Tlen.
Tlen aktywowany.
Moc.
Sto procent.
Tachiony.
Generuję tachiony.
Odczyt z miernika Gaussa?
Odczyt stabilny, na zielonym polu.
Gotowe.
Nora.
Jesteś geniuszką.
Wolę zostać tutaj.
Daj spokój.
Wrócimy.
To naprawdę przyszłość.
Nie, ciociu. Nie przyszły osobno, tylko razem.
To jest…
twoje i moje.
Dobrze się czujesz?
- Chyba tak. - Tak?
A ty?
W głowie mi się kręci.
Czujesz mrowienie w całym ciele?
Tak.
Bardzo mocno.
Gdzie jesteśmy?
Dlaczego…
Dlaczego nie jesteśmy w laboratorium?
Zobaczę.
Co to?
- Nie. - Co się dzieje?
Nie!
- Coś zrobiłaś? - Nie.
Nie ma zasilania.
Przetwornik.
Przepalił się.
Coś poszło nie tak.
To na pewno było więcej niż 15 minut.
Uniwersytet powinien być…
gdzieś w pobliżu.
Lub kilka kilometrów stąd.
To zależy od tego…
jak daleko w przyszłość się przenieśliśmy.
Héctor.
Pomyliliśmy się podczas obliczeń prędkości tachionów.
Przenieśliśmy się…
w czasie.
Udało się, kochanie.
- Tak! - Zrobiliśmy to.
Co teraz?
Przede wszystkim
potrzebujemy nowego przetwornika.
I trzeba przejrzeć obliczenia, żeby znaleźć błąd.
Poszukajmy uniwersytetu.
Poszukajmy. Tak.
GŁOSUJ NA RUTH CHEREM
TWOJA KANDYDATKA PRZYSZŁOŚĆ JEST DZIŚ!
To…
jakiś sklep spożywczy czy co?
Taki bardzo nowoczesny.
Héctor,
jak daleko w przyszłość się przenieśliśmy?
Nie wiem. Chodź.
Dobry wieczór.
Przepraszam.
Proszę pani?
Nie słyszy nas.
- To chyba jakaś przypadłość. - Ma w uszach te…
Który smak?
- Słucham? - Prezerwatywy są w różnych smakach.
- Mamy też z wypustkami. - Nie.
Prezerw… Nie.
Nie kupiłbym tego w obecności dam.
Jasne.
W różnych smakach?
Są wiśniowe, ananasowe… W zeszłym roku wyszły jeżynowe.
Spójrz, Nora.
Spójrz.
Przenieśliśmy się…
Pięćdziesiąt dziewięć lat w przyszłość.
Przepraszam.
Czy wie pani, jak dostać się do Narodowego Uniwersytetu Autonomicznego Meksyku?
- Do UNAM-u. - Tak.
Poruszacie się samochodem?
Raczej nie.
Najłatwiej będzie metrem.
Idziecie prosto, potem w lewo. Za dwie przecznice jest stacja.
- Metra? - Tak.
Chcę to zobaczyć.
Dobranoc. Dziękuję.
Dobranoc.
WYJŚCIE
Co to za urządzenia?
Wszyscy je mają.
Może…
Nie wiem. Ale wyglądają na zahipnotyzowanych.
Tak.
Przepraszam, jak dostać się do UNAM-u?
- Dwa przystanki. - Potem przesiadka na zieloną linię.
- Dziękuję. - Dwa i zielona linia.
Imponujące.
To prawda.
Héctor!
Nora.
Gdzie prezydent Alemán?
Mówiłem ci.
- Jakby nic się nie zmieniło. - Tak.
Tylko kolor trochę wyblakł.
Skoro nic się nie zmieniło, magazyn powinien być otwarty.
Tak, miejmy nadzieję.
Héctor.
Co to?
Pewnie studenci, nie?
Tak, ale „Śmierć patriarchatowi”?
ŚMIERĆ PATRIARCHATOWI
Jakiemu patriarchatowi?
- Skąd mam wiedzieć? - Chodźmy.
- Pasuje? - Zaczekaj.
Jest.
Wchodź.
WARSZTATY JAK TWORZYĆ PODCAST?
Héctor, to już nie jest magazyn Wydziału Fizyki.
Na to wygląda.
To chyba Architektura.
Jak znajdziemy przetwornik?
Nie wiem. Może na górze.
Zakaz palenia?
Co oni mają przeciwko papierosom?
- Proszę pani. - Héctor.
- Proszę to odstawić. - Dobry wieczór.
- Dobry wieczór.
Co tutaj robicie?
Niczego nie ukradliśmy.
Bo was nakryliśmy.
Powiedz, że szukamy magazynu Wydziału Fizyki.
Szukamy…
Posłuchajcie.
Chodzi o to, że tu pracujemy.
Jestem doktor Esquivel, a to doktor Cervantes.
Zaprowadźcie nas do rektora. Świetnie nas zna.
- Tak. - Rektor.
Doktorzy.
Jasne.
Pracujecie na uniwersytecie, a na dowód macie legitymacje uczelniane.
Z 1966 roku.
Ładna muszka Chiquidráculi.
- Co? - Nie pamiętacie programu Chiquilladas?
Co to takiego?
Rany.
Gdzie wyście się uchowali?
Przybyliśmy z 1966 roku.
Nasz wehikuł czasu się popsuł.
Przez pomyłkę przeniósł nas do 2025 roku.
Musimy zdobyć nowy przetwornik, żeby go uruchomić,
sprawdzić wszystko i wrócić do naszych czasów.
Proszę usiąść.
Zamów badanie toksykologiczne.
- Badanie? - Toksykologiczne?
Nie jesteśmy narkomanami.
Dzień dobry.
Możecie iść.
Dzień dobry.
- Przepraszam. - Zaczekajcie na zewnątrz.
Wiedziałam.
Wy dwoje
przeszliście przez tunel czasoprzestrzenny.
- Tak. - Niebywałe.
Tak właśnie…
Przepraszam, ale…
kim pani jest?
Julia Villalba.
Byłam pani studentką.
Teraz jestem rektorką tego uniwersytetu.
- Moja studentka Julia? - Tak.
- Kochana! - Tak.
Jesteś rektorką?
Julia.
Zawsze wiedziałam, że daleko zajdziesz.
Nie tak daleko jak pani.
Wiedziałam, że przenieśliście się w czasie.
Mówiłam to.
Ale nikt nie wierzył.
Ja zawsze pani wierzyłam.
To Alondra.
Wnuczka pani siostry.
Jedna z najlepszych studentek na wydziale.
Ma to we krwi.
- Jesteś córką… - Czyją córką?
Rebeki. Rebeca to moja mama.
- Oczywiście. - Rebeca.
Rebeca urodziła córkę.
Same dziewczynki!
Wspaniale.
Nie sądziłam, że cię poznam.
Genialną doktor Norę.
Moją ciotkę.
- Studiuję fizykę z twojego powodu. - Naprawdę?
- Jaki masz ładny nosek. - Tak myślisz?
Cieszę się, że już się znacie.
I że rozumiecie, co się wydarzyło.
Julio, pani rektor, potrzebujemy pani pomocy.
Portal, przez który przeszliśmy, może się zamknąć w każdej chwili.
To kwestia dni, a może godzin.
Pewność będziemy mieli dopiero wtedy, gdy ponownie uruchomimy wehikuł,
sprawdzimy wszystkie przyrządy,
zobaczymy, czy któreś są uszkodzone, naprawimy je
i ustalimy, gdzie pomyliliśmy się w obliczeniach.
Chcecie wrócić?
Musimy zadbać o to,
aby powód waszej obecności tutaj pozostał w tajemnicy,
przynajmniej do czasu, gdy wymyślę coś, aby go uzasadnić.
Świat się zmienił.
Technika rozwinęła się…
niewyobrażalnie.
- Od czego zaczniemy? - Właśnie.
Drzwi otwarte.
- Mamo, jestem w domu. - Idę.
Chcę ci kogoś przedstawić.
Héctor.
- Dzień dobry. - Witam. Miło mi.
I Nora.
Dzień dobry.
- Jestem twoją ciocią. - Jak to?
Ze strony taty?
Jesteś…
Wyglądasz jak twoja mama.
Nie rozumiem.
Nie.
Ciocia Nora?
Tak.
To cud!
- Specjalność domu. - Słynna szarlotka.
Zgadza się. To już legenda, ciociu.
- Zawsze ją podajemy. - Tak.
Przepis znalazłam w starej książce kucharskiej mamy.
I proszę.
Dziękuję.
Nie nauczyła cię sama jej piec?
Zna ten przepis na pamięć.
Mieszka tam gdzie dawniej? Chcę się z nią zobaczyć.
Mama…
odeszła krótko po tym, jak zniknęliście.
Po moich narodzinach.
Jak?
W wypadku samochodowym.
Poruszyła niebo, żeby was znaleźć.
Nie…
Héctor. Musimy wrócić.
Gdyby mnie nie szukała, nie zginęłaby.
Nie myśl w ten sposób. Nikt tego tak nie odbiera.
Poza tym, jeśli to zmienisz, zmieni się wszystko inne.
Może teraz… odpoczniecie.
- A my przygotujemy pokój gościnny. - Dobrze, mamo.
To nie będzie konieczne.
Julia załatwiła nam nocleg.
Wujku, nie chciałbyś się z kimś spotkać?
Kogoś zobaczyć?
Jestem jedynakiem.
Nora to moja cała rodzina.
Hej.
Co sądzisz?
Jak wyglądam?
- Dobrze. - Tak?
Ale dziwnie, prawda?
Mam wrażenie,
że spodnie są o wiele za krótkie.
Ale jeśli je obniżę, spójrz, co się dzieje.
Widać mi bieliznę.
Pokaż.
Tak jest lepiej.
Wolę widzieć twoje kostki niż majtki.
- Idealnie. - A ja?
Zobacz.
Nie mieli twojego rozmiaru?
- To jest mój rozmiar. - Tak?
Wyglądasz cudownie.
Ale cały dzień będę myśleć, że ubrałaś się jak mężczyzna.
Sporo tego.
Wiem.
Widziałaś ten mały telewizor?
Przypomina te, które wszyscy noszą.
- Ale jest znacznie większy. - Zauważyłem.
- Jak to działa? - Nie wiem. Jakoś ich dotykają.
Spróbuj.
Rusz tyłek Tańczymy na imprezie
Jesteśmy twardzi i jesteśmy tutaj
Rządzimy na scenie
Jestem sam Nie zadaję się ze szczurami
Tak, kotku Ruszaj tyłkiem
Ruszaj tyłkiem tylko dla mnie
Zabujała się w Latynosie takim, jak ja
Chodzę po ulicach, gdzie się czuję…
- Lepiej wyłączę. - Tak.
Tak.
Bardzo poetycki tekst.
Cisza jest lepsza.
Nigdy nie wychodzi z mody.
Tyle apartamentowców.
Jakby miasto mogło rosnąć tylko w górę.
Héctor.
Nie mogę uwierzyć, że jesteśmy w przyszłości.
Kobalt.
Wodór.
Ameryk.
Ja też cię kocham.
Tak?
Jakie to uczucie…
kochać się
w przyszłości?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dokumenty, które macie przed sobą, są objęte ścisłą tajemnicą.
Nikomu ich nie udostępniajcie.
Przepraszam, ale trudno mi to objąć umysłem.
Poświęciłem całe życie na badania teorii czasoprzestrzeni,
a wasza obecność dowodzi ich prawdziwości.
Jak zaznaczyła pani rektor, musimy utrzymywać to w tajemnicy.
Do chwili, gdy zrozumiemy, jaki ma to wpływ na ludzkość.
Zostaliśmy poproszeni o pomoc w naprawie wehikułu.
- Tak. - Powiedzmy, że to zrobimy.
Ale czy możemy poświęcić chwilę, aby zastanowić się nad paradoksami?
Nad skutkami tej podróży w czasie?
Czy nie wpłynie to na teraźniejszość, w której żyjemy?
To istotne zagadnienie.
- Mogę, pani doktor? - Proszę.
Przenieśliśmy się do przyszłości, co możecie stwierdzić na własne oczy.
Podróż do przeszłości wciąż jest jedynie hipotezą.
Wiąże się więc z ryzykiem i niespodziewanymi zdarzeniami.
Ale teoria…
Nasza teoria mówi, że najważniejszym warunkiem
jest wyznaczenie dokładnego momentu na powrót.
Nasz analogowy licznik zawiódł,
ale dzisiejsza technika znosi ten problem.
Dlatego przebyliśmy 59 lat, a nie 15 minut.
Wszystko jest w raporcie, który macie przed sobą.
Zgadza się.
Jaki waszym zdaniem byłby następny krok?
Cóż…
- Kluczowe jest uruchomienie wehikułu. - Tak.
Potrzebujemy komponentów kompatybilnych z tą technologią,
a także waszej wiedzy i pomocy.
Pilnie musimy zmierzyć pole magnetyczne,
by potwierdzić, że tunel czasoprzestrzenny jest otwarty i możemy podróżować w czasie.
Jeśli się zamknie, trzeba będzie czekać 30 lat, aby wrócić.
Rogelio, możesz?
Dajemy wam telefony komórkowe.
A wy podajcie swoje numery
i bądźcie w stałej gotowości, aby we wszystkim pomóc naszym gościom.
Jeśli się zgadzacie, poproszę instytut,
aby pozwolono wam zawiesić bieżące badania
i poświęcić się wyłącznie tej sprawie.
Teraz ustalmy terminarz pracy.
Przepraszam.
Jak to działa?
Mają ekran dotykowy.
Ten nie działa.
Pokażę.
Trzeba wcisnąć i przytrzymać.
I tutaj.
Na ekranie są półprzewodniki,
które po dotknięciu się zamykają.
Genialne.
To naprawdę przyszłość.
Héctor, wiesz już, co to jest Internet?
Tak. Według Internetu to sieć komputerów na całym świecie
połączonych w celu wymiany informacji.
Łączą się ze sobą bezprzewodowo za pomocą częstotliwości radiowej od 2,4…
O rany.
…do 5 gigaherców.
Gigaherców?
Fale muszą być wszędzie jednocześnie.
To jest wszechobecne.
To miejsce kompletnie się zmieniło.
Wolę chaos. Jest bardziej romantyczny.
Te wszystkie małe ekrany mnie przytłaczają.
Niebywałe, że coś tak małego mieści tyle danych.
Czemu nie używasz swojego?
Mam przetworniki.
- Już nie rosyjskie? - Rosyjskie?
Chińskie. Uniwersytet kupuje je przy República del Salvador.
To taka ulica.
W centrum.
Wygląda na to, że wszystkie połączenia elektryczne zachowały drożność.
Świetnie.
Przyrządy działają.
Turbina też jest sprawna.
Zobaczmy.
Poziom pola magnetycznego spada.
Portal może się zamknąć w każdej chwili.
Przyrząd działa, wskazówka się rusza, ale…
Nie generuje tachionów.
Jak to możliwe?
Wehikuł działa.
Cztery razy sprawdzaliśmy licznik tachionów.
Nie wiem, dlaczego nie generuje tachionów.
Pani doktor, potrzebuje pani przerwy.
Teraz.
- Zdrowie. - Na zdrowie, przystojny doktorze.
Bardzo dobre.
Jest z naszych czasów.
Nie.
Nigdy nie przestanę podziwiać twoich pięknych oczu.
Nigdy.
Ucisz się i mnie pocałuj.
Ciężko pracujecie.
- Cześć. - Cześć.
Cześć, Alondra.
- Jak idzie? - Cóż…
Źle.
Już późno. Musicie odpocząć.
Podrzucić was?
Co?
Dobre.
Mogę was odwieźć do domu.
Podrzucić.
Nie, dziękuję.
Zostaniemy i jeszcze trochę popracujemy.
W porządku.
Do jutra.
Jasne. Dzięki.
Dobranoc.
Cześć.
Słuchajcie, zrobimy tak.
Znajoma zaprosiła mnie na imprezę.
Będzie fajnie, odprężycie się.
Spędzicie miło czas.
To część badań, musicie pożyć przyszłością.
Spoko.
Co?
Nowy język. Poducz się.
Brawo, wujku.
Idziesz?
Idę. Spoko.
Super. Zdrowie.
Nie róbcie niczego dziwnego, dobrze?
Nie mogą się dowiedzieć, że jesteście z lat 60.
Proszę.
- Alondra! - Hej!
- Jednak przyszłaś? - Zawsze przychodzę.
Co to za starocie?
Moja ciocia i wujek.
To menonici.
Co?
Robią ser,
a kiedy opuszczają swoje środowisko, wszystko ich dziwi.
- Idziemy? - Tak.
Paloma?
Nie. Na imię mi Nora.
Miło mi.
Mnie również.
Widzę cię, laska!
Stara.
Ten gość ciągle się gdzieś kręci w pobliżu.
- Wiesz, z kim się całowałam? - Z kim?
Z Pablem.
Tym, którego bzyknęłaś na festiwalu? Co się stało z Denise?
Ona nie wie, czego chce.
Nie wiem, czy traktuje mnie serio, czy się mną bawi.
Zdecyduj się. Laska czy gość?
Płeć nie jest ważna. Liczy się miłość. Ja nie dyskryminuję.
Ja też nie.
A pani?
Dyskryminuje pani?
Ja?
Czy…
Tylko żartuję.
To żart. Zdrowie!
Zdrowie.
Pij!
Tańczą razem, widzisz?
Też tak tańczysz?
- Zależy od piosenki. - Nie tańcz tak.
- Dlaczego? - Nie!
Wszystko jest takie inne.
W moich czasach nie mogłam iść na przyjęcie sama.
Musiałam być z Héctorem.
Albo kuzynem.
Albo z tatą.
Zawsze musiałam mieć opiekuna.
Spójrz na te dziewczyny.
Piją i palą.
I nie dyskryminują.
Cóż…
Spójrz na nie.
Wyglądają na szczęśliwe.
I przyszły same.
Nie, ciociu, nie przyszły same.
Przyszły razem.
Héctor.
Nie mogę przestać myśleć o tym, co się stanie, jeśli nie wrócimy.
Wrócimy.
Na pewno.
Kiedy to się stanie,
wrócimy do tego samego punktu w czasie i przestrzeni.
Nic się nie stanie.
Wiem to, bo taka jest nasza miłość.
Silna w przeszłości.
Silna w przyszłości.
Jest wszechobecna.
Jest wszędzie.
Czekam, aż każesz, żebym się uciszył i cię pocałował, ale zaniemówiłaś.
- Wszechobecność. - Tak.
Jest wszędzie jak Internet.
To jedyne, co się zmieniło.
- Fale. - Fale.
Częstotliwość pięciu gigaherców.
- Właśnie. - Nora.
- Właśnie to zaburza pracę wehikułu. - Wehikuł.
- Ucisz się i mnie pocałuj. - Dobra.
Tego właśnie potrzebujemy.
Jak pani to nazwała?
- Zagłuszacz sygnału. - Tak.
Inżynierowie już nad tym pracują.
Pani doktor, przypomniała mi pani, dlaczego kocham fizykę.
Umiejętność adaptacji do zmiennych odróżnia talent
od geniuszu.
Muszę iść.
Lepiej już zaczynajcie. Przyłóżcie się.
Powiadomcie mnie, kiedy wehikuł zacznie działać.
- Dobrze, Julio. Dziękuję. - Dziękuję.
Pośpieszymy tych inżynierów.
Pójdziemy po akumulatory?
- Jasne. - Ja mam zajęcia.
Dziękujemy.
Do zobaczenia.
Dziękujemy.
Co jest?
Wiesz, że lubię, gdy odnosisz sukcesy.
Ale to mi nie pasuje.
Jest tak,
jakby to wszystko było twoim wynalazkiem, a ja był twoim asystentem.
Może oni rzeczywiście tak myślą, ale to nie ma znaczenia.
To
jest twoje i moje.
Wiem.
Nora!
Portal się zamyka.
Oby inżynierowie uwinęli się z tymi zagłuszaczami.
To prawdziwi maniacy. Dzisiaj albo jutro będą gotowe.
Mam nadzieję.
Co o nim myślisz?
W jakim sensie?
Tu są zdjęcia faceta. Nie podoba ci się, to przechodzisz do następnego.
A potem do następnego i tak dalej.
Fajnie.
W ten sposób ludzie się pobierają?
Nie, nie pobierają się.
Co jest złego w małżeństwie?
Podporządkowywanie swoich celów zawodowych i finansowych innej osobie.
Lub osobom, jeśli masz dzieci.
Ale małżeństwo ma też swoje zalety.
Towarzystwo, bezpieczeństwo, stabilizacja.
Do tego w małżeństwie można robić…
te rzeczy.
Może je również robić bez małżeństwa.
Tak.
Pewnie to możliwe, ale…
Zapewniam cię, to jest możliwe.
Moja droga, jak to?
Jesteś porządną dziewczyną.
Nosisz okulary.
Ciociu, te sfery życia się zmieniły.
Możesz już odpuścić.
Ludzie nie uprawiają seksu tylko po to, żeby zajść w ciążę.
Robią to też dla przyjemności.
Tak, wiem.
Cóż.
Fajnie.
Chcę cię o coś spytać.
Musisz odpowiedzieć szczerze i szybko.
Dobrze.
Masturbujesz się?
- Co? - Szybko.
- Co to za pytanie? - Szybko.
Proszę cię!
Myślisz, że urosną ci od tego włosy na dłoniach?
- Nie! - Ciociu.
To nie są pytania, które można zadawać…
- Nie umiesz o tym normalnie rozmawiać. - Nie.
Nie, młoda damo.
Nie.
Idziemy do sex-shopu.
Rany.
Używałaś elektrycznej szczoteczki do zębów?
To mój ulubiony wyna…
Nora, twoja uroda jest…
jak spektrum kolorów refrakt…
Nie, jest jak implozja kwazara…
Héctor.
Podoba ci się czy nie?
Cudo.
Zaczekaj.
Spójrz, co kupiłam.
Prezerwatywy.
Ale nie takie zwykłe.
Te prezerwatywy mają wibrujący krążek.
A to przenośny, bezprzewodowy wibrator.
To mi się podoba.
Sprej opóźniający wytry…
Dlaczego kupiłaś taki sprej?
Jak to dlaczego?
Alondra widziała, jak to kupujesz?
Tak.
To ona mnie zabrała do sex-shopu.
Poszłaś do burdelu?
Burdelu?
Nie.
To taki sklep.
Tam kupiłam też to.
Czemu rozmawiasz z innymi o naszym życiu seksualnym?
Co u ciebie?
Jak się czujesz?
Dobrze.
Chyba.
Co sądzisz o tych czasach?
Dokonał się niebywały postęp naukowy.
Tak wyspecjalizowanej technologii nigdy sobie nie wyobrażałam.
Usiądźmy.
Nie pytałam o opinię naukowczyni.
Jak czujesz się jako kobieta?
Tak przywykłam do dawnej rzeczywistości, że trudno mi zrozumieć tę nową.
To z pewnością trudne.
Ale to lepsze czasy dla kobiet niż lata 60.
Tym bardziej dla naukowczyni.
Masz tak aktywny umysł, tak bystry, pojętny, że pomyślałam…
że mogłabyś wziąć udział w jutrzejszej konferencji.
Konferencji?
Czy to podróżowanie w czasie nie miało być wielką tajemnicą?
Nie musimy zdradzać, skąd przybyłaś.
Chcę jedynie, abyś przedstawiła swoje badania.
Pozwoliła obcować ze swoim niezwykłym intelektem.
Byłby to zaszczyt.
Zapytam Héctora, czy chce wystąpić.
Nie. W tym przypadku
prosimy jedynie o twój udział, nie Héctora.
Ta konferencja jest częścią obchodów 8M.
Kto przyjdzie o ósmej rano? To za wcześnie.
Nie. Ósmy marca.
Międzynarodowy Dzień Kobiet.
Jest Międzynarodowy Dzień Kobiet?
Teraz tak.
Cóż…
Tak.
Ale co mogę powiedzieć kobietom?
Jestem dosłownie głosem przeszłości.
Nie, Noro.
W pewnym sensie, który trudno wyjaśnić i pojąć,
jesteś…
głosem przyszłości.
Widziałam się z Julią na uniwersytecie.
Powiedziała mi o konferencji.
Konferencji?
Będzie opowiadać o naszym tajnym wynalazku?
Nie.
O naszej teorii.
- Ja się nie piszę. - Nie szkodzi.
Zaprosiła tylko mnie.
Tylko ciebie?
Wydział organizuje to w ramach obchodów 8M.
Międzynarodowego Dnia Kobiet.
Międzynarodowy Dzień Kobiet?
A kiedy jest Międzynarodowy Dzień Mężczyzn?
Alondra mówi, że wszystkie inne dni to Międzynarodowy Dzień Mężczyzn.
Nie widzisz tego?
Oni widzą we mnie tylko twojego asystenta.
Nigdy nic takiego nie powiedziałam.
Poza tym nigdy nie mogłam mieć asystenta.
Nie z mojego powodu.
Ale tu i teraz nie stajesz po mojej stronie.
Po twojej stronie?
Jeśli ci to przeszkadza, poproś Julię, żeby cię zabrała na konferencję.
Jak ja robiłam w naszych czasach.
Właśnie o to mi chodzi.
To, co ci ludzie widzą…
jest inne.
Ich oczy widzą inne rzeczy, rozumiesz?
Może nie byłoby źle też zobaczyć te rzeczy.
To normalne, że tak mówisz.
Jesteś nieobiektywna, bo ta sytuacja ci sprzyja.
Błędem byłoby przyzwyczajać oczy do tego,
bo kiedy wrócimy do lat 60.,
nie będziemy mieć już jasności widzenia.
Héctor, dziś bardziej niż kiedykolwiek
widzę wszystko z nadzwyczajną jasnością.
Dzień dobry.
Dzięki Wydziałowi Naukowemu mam zaszczyt otworzyć tę konferencję
pod tytułem Naukowczynie Zmieniające Fizykę
w ramach obchodów Międzynarodowego Dnia Kobiet.
Jako pierwsza będzie przemawiać doktor Nora Cervantes,
która przybyła z daleka, aby podzielić się wynikami swoich badań.
Dziękujemy, pani doktor.
Tylko słowo.
Powiem tylko parę słów.
Dlaczego to robi?
Dzień dobry.
Aby uczcić Międzynarodowy Dzień Kobiet, chcę wam zadedykować pewną myśl.
„Bądź życzliwa,
ale nie łatwa.
Bądź dostojna, ale nie wyniosła.
Śmiej się, ale nie głośno.
Patrz, ale skromnie.
Bądź łagodna, ale nie uległa.
Bądź radosna, ale nie frywolna.
Mów, ale z umiarem.
Bądź kobietą,
ale nie lalką”.
Wszystkiego dobrego, panienki.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Czas, lata nie mijają bezowocnie.
Gdy w 1938 roku powołano Wydział Fizyki,
ta sala nawet nie istniała.
Tam, gdzie kiedyś rosły jakarandy, teraz stoi sala gimnastyczna.
Pewnego dnia tego miejsca może nie być.
Wszystko się stale zmienia i nauka nie stanowi tu wyjątku.
To dobry wstęp do teorii,
która mnie pochłania od 15 lat.
To trzy poprawki równań pola Einsteina
dokonane we współpracy z moim kolegą, mężem,
doktorem Héctorem Esquivelem.
Wspólnie zdaliśmy sobie sprawę,
że przez ostatnie dekady my, fizycy, pomijaliśmy
cztery główne problemy równań pola Einsteina.
Opowiedz o emisji tachionów.
Co?
Jeśli nie wyjaśnisz emisji tachionów, niczego nie zrozumieją.
Tak.
To wszystko wiąże się z czymś, co nazywamy emisją tachionów…
Za pozwoleniem pani doktor, wyjaśnię szybko, czym są tachiony.
To cząstka, która potrafi
poruszać się z prędkością większą niż prędkość światła.
Właśnie to zamierzałam wyjaśnić.
Pozwól mi pomóc.
Wyjaśniłbym to. Mogę?
Uprzedzasz to, co zamierzam powiedzieć.
Jestem ekspertem od tachionów.
Jeśli tego nie wyjaśnię, nikt niczego nie zrozumie.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Proszę!
On wszystko psuje.
Ach te kobiety.
Kobiety.
Skoro mowa o kobietach,
ja, jako naukowczyni,
chcę skorzystać z okazji,
aby podziękować pani rektor, doktor Julii Villalbie,
za to, że mnie zaprosiła na to spotkanie.
Panie kolego.
Profesor Cossío. Miło mi poznać.
- Doktor Esquivel. Héctor. - Miło mi.
- Chyba cię nie wyrzuciły? - Skądże.
Całkowicie cię rozumiem.
Może i tak.
Mamy dość tego, że rektorka dyskryminuje mężczyzn.
Spójrz. Dlaczego tam nie ma twojego nazwiska?
Ani twojego zdjęcia?
To niesprawiedliwe.
Czemu nie chcą uznać twoich zasług?
To już nieistotne.
Co robisz? Tu nie wolno palić.
Jasne.
Idziemy na piwo. Masz ochotę?
Chodźmy.
W ten sposób otwiera się możliwość podróżowania w czasie.
Dziękuję.
Brawo!
Pani doktor, gratulacje.
Bardzo dziękuję.
Ciociu, to było wspaniałe.
Niewiele zrozumiałam, ale widać, że ty ten temat opanowałaś.
Też nie do końca zrozumiałam, co tam się wydarzyło.
Gdzie jest Héctor?
- Co śpiewasz? - Nową piosenkę Dúrcal.
Dawne dzieje.
Wiecie, co myślę?
Kiedyś wszystko było…
dobrze.
Było tak, jak powinno być.
Nie zrozumcie mnie źle.
Jestem za tym, żeby dawać kobietom więcej szans.
Jeśli będziemy równi, świetnie.
Ale nie chcę, aby nas traktowano, jakbyśmy byli diabłem wcielonym.
- Właśnie. - Nie można ich nawet dotknąć.
Mamy się teraz czuć winni i zawstydzeni
za to, że powiemy komplement.
Jesteśmy diabłami.
Mądre słowa doktora Esquivela.
Tak jest.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Zdrówko, doktorze.
To było wyjątkowe wystąpienie.
Przekonałaś największych sceptyków. Najbardziej wymagających.
Dziękuję, Julio.
Chcę ci coś powiedzieć.
We władzach Wydziału Fizyki dojdzie do zmian.
Chcemy zaproponować, abyś rozpoczęła etap… aktualizacji wiedzy.
Zapoznałabyś się ze zmianami, jakie zaszły na uczelni,
abyśmy później mogli zaproponować twoją osobę
jako kandydatkę na kierowniczkę Wydziału Fizyki.
Boże drogi.
Jesteś tutaj potrzebna.
Proszę.
Zostań z nami.
Bijesz się z myślami.
Czy ty masz dziś więcej do zaoferowania światu?
Czy dzisiejszy świat ma więcej do zaoferowania tobie?
Nie wiem.
Ale wiem, że muszę wrócić dla swojej siostry…
i zapobiec temu wypadkowi.
Nora,
śmierć mojej mamy to nie twoja wina.
Czy stałoby się inaczej, gdybyś tam była?
Może tak, może nie.
Mogła umrzeć z innego powodu.
Nie jesteś nikomu nic winna.
Ludzie po prostu umierają.
Z czasem się o tym przekonasz.
Pogodziłam się ze śmiercią mamy lata temu.
Alondra też.
Pogodziłyśmy się z naszą historią.
Gdzie byłeś?
Dlaczego nie odbierałeś telefonu?
Nie słyszałem go.
Dobrze wypadłam.
O ile cię to interesuje.
Jak mogłabyś wypaść źle, skoro jesteś kobietą roku 2025?
Co to ma znaczyć?
- Nie zasługuję na sukces? - Zasługujesz.
Zasługujesz na wszystko, co dobre.
Ale w tej chwili
jesteś zagubiona.
Z powodu tego całego aplauzu.
- Prawda? - To nie to.
Nie.
- Chodzi o to, że… - O co chodzi?
Chodzi o to, że spieprzam stąd moim wehikułem.
- Twoim wehikułem? - Moim.
Moim.
Które z nas rozwiązało paradoks czasu?
Nic by to nie znaczyło
bez kontekstu moich badań nad równaniami pola.
Tych, które opublikowałaś po tym, jak cię poznałem z doktorem Erasmo?
Więc to dzięki tobie.
Pewnie jesteś bardzo szczęśliwy
i dumny z tego, że należysz do wesołej bandy przeciętnych szowinistów.
Nie mogę się doczekać, żeby wrócić
i znaleźć się w klubie przeciętnych szowinistów jak ja.
Skoro tak masz tego dosyć,
naszej wspólnej pracy,
nas,
pozostaje tylko jedno wyjście.
Ty wracasz. Ja zostaję.
Zgoda.
Właśnie przyszły zagłuszacze.
Jesteśmy gotowi do powrotu.
Czemu to powiedziałeś?
Co?
To. Czemu to powiedziałeś?
Traktują nas, jakbyśmy byli diabłem wcielonym.
Wyłącz to.
Dobrze wiem, co powiedziałem.
Byłem tam.
Naprawdę w to wierzysz?
Tak.
I co z tego?
Dzięki temu, co mówiłem w moich czasach,
byłem dobrym człowiekiem.
Sam to zauważyłeś.
Teraz ich oczy widzą inaczej. Ich uszy inaczej słyszą.
A ty?
Wierzysz w to, prawda?
Myślisz, że jestem szowinistą?
Mizoginem? Serio?
Drapieżnikiem?
- Nie. - Nie?
Znasz mnie.
Wiesz, że w moich czasach byłem dobrym człowiekiem.
Byłem czarującym, pełnym szacunku, kochającym, troskliwym dżentelmenem.
Czy nie za to mnie pokochałaś?
Tak.
Za to cię pokochałam.
Ale teraz…
oboje jesteśmy ofiarami naszych czasów.
Portal się zamyka.
Wybacz mi.
Myliłem się.
Wracajmy do domu.
Wolę zostać tutaj.
Nora.
Komentarze są bardzo negatywne.
Na tej uczelni
przyjęliśmy zasadę odrzucania języka seksistowskiego i patriarchalnego.
Muszę stanąć w obronie Héctora.
Jego niefortunne wypowiedzi nie miały nikogo obrażać.
Po prostu wychował się w innych czasach.
W naszych czasach. Przecież wiesz.
Tak.
Tak, rozumiem to, bo wiem, skąd przybyliście.
Inni nie wiedzą.
Te czasy nas…
zmieniły.
Już nie jesteśmy tacy sami.
Do zobaczenia.
Ciociu!
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Myślałam o was.
Co u ciebie?
Cóż…
Wydaje mi się, że teraz bardziej pasuję do życia w tej epoce, prawda?
- Co masz na myśli? - Jest tak, jak mówiłaś.
Małżeństwo to…
relikt przeszłości.
Tak powiedziałam,
ale to nie znaczy, że tak musi być w waszym przypadku.
Przez wiele lat
byłam szczęśliwa z Héctorem.
Bardzo szczęśliwa.
Tak. Jasne.
W tamtych czasach musiał być świetnym facetem.
To coś więcej.
Héctor to miłość mojego życia.
Nie.
Nie, Héctor.
Kochanie, przez całe życie próbowaliśmy zrozumieć czas.
Sądziliśmy, że tym razem nam się udało,
ale czas zwrócił się przeciw nam.
Wspólnie rzuciliśmy wyzwanie nie tylko nauce,
ale również historii naszej miłości.
Nic nie zdoła wymazać tego, co ty i ja zbudowaliśmy.
Teraz widzę, że jesteś wolna.
Triumfujesz w czasach, które należą do ciebie.
Pisane są ci większe osiągnięcia, niż sobie wyobrażałaś.
I choć sprawia mi to ogromny ból,
nie mogę pozwolić, aby mężczyzna z przeszłości stał się…
przeszkodą w twoim życiu.
Żegnaj, Noro.
Nora.
W sercu będę nosił każde „kocham cię”.
Każdą piosenkę, do której tańczyliśmy.
I te wszystkie razy, kiedy kazałaś mi się uciszyć i cię pocałować.
Na zawsze twój,
Héctor.
Co się stało?
Wszystko gra?
Héctor odszedł.
Jak to?
Masa urojona to pojęcie teoretyczne w matematyce i fizyce.
Uzyskuje się ją z pierwiastka kwadratowego cząstki o masie ujemnej.
Masa urojona jest związana z tachionami.
Ale czym są tachiony?
To cząstki, które poruszają się…
Zaczekaj na zewnątrz.
Gdzie wehikuł?
On go zabrał?
Portal już się zamknął, Julio.
Muszę czekać 30 lat.
Nie wiem, co zrobię.
Noro.
Byłaś inspiracją mojego życia.
A on był twoją.
Teraz twoja kolej.
To jest twoja chwila.
Musisz nią żyć.
Gdyby miała pani to podsumować jednym zdaniem, jak by ono brzmiało?
Powiedziałabym, że czas to my.
NORA CERVANTES FIZYCZKA KWANTOWA
Państwową Nagrodę Naukową otrzymuje doktor Nora Cervantes.
Tytuł Kobiety Roku to za mało.
Kobieta dekady. Może nawet stulecia.
W GŁĄB FIZYKI KWANTOWEJ
Cervantes stworzyła podstawy prawdziwej rewolucji naukowej.
Mamy teraz paradoks Cervantes…
Zaznałam wielkiej miłości, ale było to w innych czasach.
MIASTO MEKSYK, 1996 ROK
Nora.
Co ty zrobiłaś?
Poszłam za głosem serca.
Wykorzystałam te lata.
Wiodłam swoje życie,
a kiedy nadszedł czas,
zbudowałam wehikuł.
Żeby cię odnaleźć.
I spędzić resztę życia z tobą.
Kobalt.
Wodór.
Ameryk.
A ja kocham ciebie.
Kocham cię.
Napisy: Przemysław Rak