ΟΙ ΩΚΕΑΝΟΙ ΜΑΣ
Στον πιο απομακρυσμένο ωκεανό μας...
ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ
...πάνω από χίλια χιλιόμετρα από την κοντινότερη ήπειρο.
Νησί Ζαβαντόβσκι.
Έχει συχνές ηφαιστειακές εκρήξεις...
αραιή βλάστηση...
και μαστίζεται από καταιγίδες.
Ωστόσο, στο Ζαβαντόβσκι ζουν
πάνω από 2.000.000 πιγκουίνοι του είδους πυγοσκελίς της Ανταρκτικής.
Είναι εδώ γιατί τα γύρω νερά
προσφέρουν κάποια από τα καλύτερα ψαρέματα στον πλανήτη.
Αυτοί οι νεαροί έχουν συνηθίσει στην παράδοση των γευμάτων.
Η πρόκληση είναι για όσους κάνουν την παράδοση.
Μια μητέρα πιγκουίνος...
γεμάτη κριλ για τα μικρά της.
Μονάχα ένα πράγμα την εμποδίζει.
Οι απότομοι βράχοι που περιβάλλουν το νησιωτικό οχυρό.
Είναι αρκετά δύσκολο για όσους προσπαθούν να κατέβουν.
Εκείνη πώς θα ανέβει;
Θα μπορούσε να σκαρφαλώσει στα βράχια.
Ίσως η λύση να μην είναι το να αντισταθεί στον ωκεανό...
αλλά να τον ακολουθήσει.
Αφήνεται στο ρεύμα.
Αλλά το ρεύμα
είναι αμφίδρομο.
Το αγριεμένο νερό δεν δείχνει έλεος.
Για να μπορέσει να παραδώσει το φαγητό στα μικρά της,
θα πρέπει να σφίξει τα δόντια...
και να προετοιμαστεί...
να καβαλήσει το μεγαλύτερο κύμα.
Τα κατάφερε!
Και τώρα η τελευταία δοκιμασία.
Σκαρφάλωμα απόστασης ενάμισι χιλιομέτρου στην πλαγιά ενός ενεργού ηφαιστείου...
για να παραδώσει το πολύτιμο φορτίο της.
Ο πανίσχυρος πιγκουίνος αποδεικνύει
ότι όποιος είναι αρκετά σκληρός για να επιβιώσει ανταμείβεται
στον πιο απομονωμένο ωκεανό από όλους.
ΝΟΤΙΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Ο Νότιος Ωκεανός περιβάλλει όλη την Ανταρκτική.
Εκεί βρίσκονται τα πιο κρύα νερά του πλανήτη μας.
Η θερμοκρασία τον χειμώνα πέφτει κάτω από τους -45 βαθμούς Κελσίου...
και οι άνεμοι φτάνουν τα 320 χιλιόμετρα την ώρα.
Σ' αυτόν τον ωκεανό είναι ισχυρότερο το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα,
που προστατεύει κρυφούς κόσμους.
Στις παρυφές του Νότιου Ωκεανού βρίσκεται η ακτή της νότιας Αυστραλίας.
Στα παγωμένα της νερά ζουν εκπληκτικά είδη.
Πολλά δεν απαντώνται πουθενά αλλού.
Κοντά στην ακτή
ζει το χειρόψαρο.
Ένα από τα λίγα ψάρια που προτιμά να περπατά αντί να κολυμπά.
Κι αυτό το στικτό χειρόψαρο είναι ένα από τα σπανιότερα ψάρια στον κόσμο.
Υπάρχουν λιγότερα από 3.000...
γεγονός που καθιστά αυτό που φυλάει εξαιρετικά πολύτιμο.
Έκανε τα αυγά της στο μόνο μέρος που μπορεί.
Στον βλαστό μιας θαλάσσιας τουλίπας.
Σηκωμένα πιο ψηλά από τον λασπώδη βυθό, είναι αγκυροβολημένα κόντρα στο ρεύμα.
Αλλά αυτό το θέαμα δελεάζει
πεινασμένους γείτονες.
Ευτυχώς για τα μικρά της...
είναι σκληρή μητέρα.
Μαστιγώματα με την ουρά...
απομακρύνουν τα καβούρια ερημίτες.
Θαλάσσιοι γυμνοσάλιαγκες
δέχονται δαγκωνιές κι υποχωρούν.
Έχει μια απάντηση για κάθε εισβολέα.
Αλλά ακόμα κι αυτή
έχει έναν άσπονδο εχθρό.
Έναν τεράστιο αστερία με δεκαπλάσιο βάρος από εκείνη.
Καθένα από τα εκατοντάδες πόδια του
μπορεί να νιώσει,
να γευτεί
και να μυρίσει.
Και έχουν εστιαστεί στη μυρωδιά των αυγών της.
Τα δαγκώματα και τα σπρωξίματα είναι μάταια.
Είναι ασταμάτητος.
Μα δεν μπορεί να τα παρατήσει.
Κάνει μια ριψοκίνδυνη κίνηση.
Προσφέρει τον εαυτό της στον αστερία...
σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να τον απομακρύνει από τα αυγά της.
Δείχνει σαν μια σπουδαία θυσία.
Όμως τότε...
καταφέρνει να ξεφύγει.
Χάρη σε ανθεκτικές μαμάδες σαν αυτήν,
τα στικτά χειρόψαρα έχουν μια ευκαιρία να επιβιώσουν.
Στον Νότιο Ωκεανό, πρέπει να κάνεις ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσεις.
Και όσο πιο νότια πας, τόσο πιο εχθρικός γίνεται ο ωκεανός.
Το μεγάλο ρεύμα κάνει έναν κύκλο γύρω από τον Νότιο Ωκεανό.
Ένα περιστρεφόμενο τείχος νερού,
με βάθος που φτάνει τα τέσσερα χιλιόμετρα και πλάτος τα 1.600 χιλιόμετρα.
Είναι γνωστό ως Περιπολικό Ρεύμα.
Και στον δρόμο του...
βρίσκεται η Νότια Γεωργία...
ένα από τα πιο απομακρυσμένα νησιά στον κόσμο.
Ωστόσο, για μερικές εβδομάδες κάθε άνοιξη...
γίνεται το πιο πολυσύχναστο μέρος.
Μια πυκνότητα παράκτιας άγριας ζωής που δεν συναντάται πουθενά αλλού.
Είναι περίοδος αναπαραγωγής.
Κάθε εκατοστό της παραλίας διεκδικείται
από γίγαντες.
Αρσενικοί θαλάσσιοι ελέφαντες
έτοιμοι να παλέψουν για τα δικαιώματα αναπαραγωγής.
Φτάνουν τα έξι μέτρα μήκος και ζυγίζουν πάνω από 3.500 κιλά.
Αυτοί οι φουσκωτοί είναι όσο πιο μεγάλοι και κακοί γίνεται.
Αλλά ακόμα κι ο απόλυτος σκληρός τύπος
ήταν κάποτε μικρός.
Ένα μωρό που γεννήθηκε λίγες ώρες πριν.
Θα αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις στην προσπάθεια να γίνει ένας γίγαντας.
Πρώτα, όμως, πρέπει να γεμίσει την υπερμεγέθη περιβολή του
με το πλούσιο γάλα της μητέρας.
Επειδή έχει ανταγωνισμό.
Έναν ληστόγλαρο του Νότιου Πόλου...
που δεν έχει κανέναν ενδοιασμό στο να κλέψει από ένα μωρό.
Αυτός ο ληστόγλαρος πάει να βρει έναν πιο εύκολο στόχο,
και το μικρό πήρε ένα μάθημα.
Μείνε κοντά στη μαμά.
Η επόμενη δοκιμασία δεν θα είναι τόσο εύκολη.
Με την παραλία γεμάτη,
η ένταση αυξάνεται.
Τα γιγάντια αρσενικά κάνουν τα πάντα για να υπερασπιστούν τον χώρο τους.
Αδιαφορούν για το ποιος θα βρεθεί στα διασταυρούμενα πυρά.
Η συντριβή είναι η πρώτη αιτία θανάτου των νεογέννητων.
Σήμερα, όμως, σ' αυτό το μικρό δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία.
Έως τώρα, η μαμά δεν έχει φύγει από το πλευρό του.
Μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες, θα πάρει 70 κιλά.
Και μετά
όλα αλλάζουν.
Γιατί μια μέρα ξυπνά και συνειδητοποιεί κάτι σοκαριστικό.
Η μαμά έφυγε.
Αφού του έδωσε σχεδόν το μισό βάρος της σε γάλα,
πρέπει να επιστρέψει στον ωκεανό για να τραφεί.
Δεν μπορεί να την ακολουθήσει, επειδή δεν ξέρει κολύμπι.
Πρέπει να βρει ένα ασφαλές μέρος για να μάθει.
Όμως, εύκολα...
αφαιρείται.
Η κρίσιμη στιγμή για κάθε μικρό θαλάσσιο ελέφαντα
είναι η πρώτη του επαφή με το νερό.
Κατά την είσοδο, συμβαίνει μια εκπληκτική αντίδραση.
Κρατάει την αναπνοή του.
Ο σφυγμός του επιβραδύνεται.
Το αίμα πάει στον εγκέφαλό του.
Είναι το πρώτο βήμα στο ταξίδι του...
προς το να γίνει θαλάσσιο θηλαστικό.
Όμως, έχει ακόμα πολλά να μάθει.
Μετά από έναν μήνα εξάσκησης στα ρηχά με άλλα μικρά...
είναι έτοιμος να μπει στον ωκεανό για πρώτη φορά.
Τα επόμενα χρόνια,
θα μάθει να κρατά την αναπνοή του για πάνω από δύο ώρες
και να βουτά σε βάθος που ξεπερνά τα 1.800 μέτρα.
Και μια μέρα, θα επιστρέψει σ' αυτές τις ακτές
ως η μεγαλύτερη, η πιο σκληρή φώκια των ωκεανών μας.
Από τη Νότια Γεωργία,
το μεγάλο ρεύμα κινείται ορμητικά με 140 εκατ. κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο.
Καθώς το οδηγούν οι άγριοι άνεμοι και η περιστροφή της Γης,
γίνεται η πιο ισχυρή κίνηση νερού στον πλανήτη.
Ένα γιγάντιο φράγμα προς τους άλλους ωκεανούς.
Και στο κέντρο του βρίσκεται η πιο απομονωμένη ήπειρος.
Η Ανταρκτική.
Πάνω από 13 εκατομμύρια τ.χλμ.
παγωμένης ερημιάς.
Πολλοί από τους παγετώνες της ηπείρου εκτείνονται έξω από τη στεριά
ως αιωρούμενες κρηπίδες πάγου στην επιφάνεια του ωκεανού.
Στο νοτιότερο σημείο του ωκεανού,
το ρεύμα περνά κάτω από την Τράπεζα Πάγου Ρος,
που είναι μεγαλύτερη από την πολιτεία της Καλιφόρνιας.
Το πάχος του πάγου εδώ ξεπερνά τα 240 μέτρα.
Ωστόσο, εκεί που κυλά το ρεύμα...
υπάρχει ζωή.
Ασπόνδυλα υπήρχαν εδώ κάτω, φαινομενικά αμετάβλητα,
για εκατομμύρια χρόνια.
Όλα κραυγάζουν για το επόμενο γεύμα τους.
Και μια θαλάσσια αράχνη της Ανταρκτικής.
Έχει το μέγεθος ενός πιάτου...
και ίσως έχει μείνει νηστικός εδώ και μήνες.
Με τόσο ανταγωνισμό εδώ,
αυτό δεν θα αλλάξει σύντομα.
Πρέπει να βρει ένα μέρος όπου θα έχει εκείνος το πλεονέκτημα.
Ένα μέρος όπου το νερό είναι τόσο κρύο, που είναι έτοιμο να παγώσει.
Εκεί οι παγοκρύσταλλοι αναπτύσσονται σε όποια επιφάνεια αγγίξουν...
σχηματίζοντας σπήλαια πάγου.
Αλλά η ομορφιά τους κρύβει τον κίνδυνό τους.
Όποιο πλάσμα αγγίξει τον πάγο εδώ...
μπορεί να παγιδευτεί.
Μα όλος αυτός ο κίνδυνος...
παρουσιάζει μια επικίνδυνη ευκαιρία...
για τη θαλάσσια αράχνη.
Με τα μακριά και λεπτά του πόδια...
περπατά με τις μύτες πάνω στον πάγο.
Προσέχει να μην παγιδευτεί...
και ρουφά τη μέδουσα που βρήκε για δείπνο.
Ποιος χρειάζεται ιστό όταν έχεις σπήλαιο πάγου;
Αυτές οι εξαιρετικά κρύες συνθήκες διατηρούνται από το Περιπολικό Ρεύμα...
που λειτουργεί ως κατάψυξη που συγκρατεί το κρύο.
Και καθώς έρχεται ο χειμώνας,
η επιφάνεια του ωκεανού γύρω από την Ανταρκτική
καταψύχεται σε ένα τεράστιο στρώμα συμπαγούς πάγου.
Καθώς καλύπτει 18 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα...
είναι η τέλεια προστασία για τα πιο σημαντικά είδη
στον Νότιο Ωκεανό.
Ένα είδος με ανυπολόγιστη επιρροή στα άλλα.
Κριλ της Ανταρκτικής.
Τρισεκατομμύρια μικροσκοπικά καρκινοειδή που μοιάζουν με γαρίδες
τρώνε φύκια που φυτρώνουν κάτω από τον πάγο.
Το συνολικό βάρος τους
εκτιμάται πως ξεπερνά τους 400 εκατομμύρια τόνους.
Η μεγαλύτερη μάζα από οποιοδήποτε άγριο ζώο.
Όταν έρχεται το καλοκαίρι, ο πάγος λιώνει...
και οι κυνηγοί κριλ
ορμούν.
Από πιγκουίνους γκεντού που ζουν εδώ
μέχρι φάλαινες που ταξίδεψαν για χιλιάδες χιλιόμετρα.
Είναι το μεγάλο ετήσιο τσιμπούσι.
Μετά έρχεται ο χειμώνας, οι φάλαινες φεύγουν,
και η θάλασσα παγώνει ξανά.
Μόνο οι πιο ανθεκτικοί μένουν πίσω.
Ποιος είπε ότι δεν πετούν;
Αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι.
Μετά από δύο εβδομάδες στη θάλασσα,
αυτοί οι γονείς πρέπει να γυρίσουν στα μικρά τους
που περιμένουν σε παχύτερο θαλάσσιο πάγο αρκετά χιλιόμετρα μακριά.
Οπότε, παρά το γεγονός ότι μόλις ολοκλήρωσαν ένα επικό κολύμπι,
περνούν γρήγορα στο τρέξιμο.
Όλοι διαθέτουν τεχνικό εξοπλισμό για να επιβιώσουν σε ακραίες συνθήκες.
Παχύ λίπος τούς προστατεύει από το κρύο.
Αδιάβροχο φτέρωμα τους κρατά στεγνούς.
Ακόμα και τα πόδια τους είναι φτερωτά.
Κάθε προσαρμογή βελτιωμένη από την εξέλιξη
για να αντέξουν στον πιο άγριο ωκεανό μας.
Σχεδόν έφτασαν σπίτι με ασφάλεια...
όταν το απροσδόκητο...
σταματάει τα πάντα.
Η ζωή κάθε αυτοκρατορικού πιγκουίνου βασίζεται στην ύπαρξη του θαλάσσιου πάγου.
Ενώ μια μικρή ρωγμή μπορεί να φαίνεται ακίνδυνη σ' εμάς,
για εκείνους σηματοδοτεί μια τρομακτική αλλαγή.
Κι ενώ ίσως δεν ξέρουν γιατί, η ανησυχία τους είναι δικαιολογημένη.
Η κλιματική κρίση έφτασε στην πιο απομονωμένη περιοχή των ωκεανών.
Ο κόσμος των πιγκουίνων υποφέρει από καύσωνες που έσπασαν τα ρεκόρ,
μέχρι και 27 βαθμούς Κελσίου πάνω από το κανονικό.
Αν ο θαλάσσιος πάγος λιώσει πριν τα μικρά αποκτήσουν αδιάβροχη κάλυψη...
θα πνιγούν.
Πολλές αποικίες έχουν ήδη υποστεί πρόωρη απώλεια πάγου,
γεγονός που προκάλεσε τον θάνατο δεκάδων χιλιάδων μικρών.
Για τους πιο σκληρούς ειδικούς στην αντοχή
αυτή μπορεί να είναι η πιο δύσκολη πρόκληση.
Οι επιστήμονες φοβούνται πως αν συνεχιστεί η θέρμανση,
μέχρι το τέλος του αιώνα ίσως έχουμε έναν Νότιο Ωκεανό
χωρίς αυτοκρατορικούς πιγκουίνους.
Καθώς το ρεύμα συνεχίζει το ταξίδι του,
τον δρόμο του στενεύει η Ανταρκτική χερσόνησος,
όπου σφοδροί άνεμοι και ισχυρά ρεύματα
αναγκάζουν τα βαθιά νερά να βγουν στην επιφάνεια.
Αυτό το νερό, που προέρχεται από τον Ειρηνικό και τον Ατλαντικό Ωκεανό,
σήμερα είναι πιο ζεστό από ποτέ.
Η άνοδος των υδάτων λειτουργεί ως μυστική είσοδος,
αφήνοντας τη ζεστασιά να διεισδύσει στο Περιπολικό Ρεύμα,
κάτι που ενισχύει το λιώσιμο.
Με τις άμυνές του παραβιασμένες,
τα καλοκαίρια έχουν γίνει τόσο ακραία,
που ο πάγος γύρω από τη χερσόνησο
γίνεται όλο και πιο σπάνιος.
Η μεγαλύτερη απώλεια πάγου από τότε που άρχισαν οι καταγραφές.
Χωρίς πάγο για τροφή από κάτω,
τα περισσότερα κριλ εγκατέλειψαν αυτά τα νερά...
μαζί με πολλά ζώα που εξαρτώνται από αυτά.
Ο τελευταίος θαλάσσιος πάγος προστατεύεται βαθιά μέσα στα φιόρδ.
Πάνω του βρίσκεται ένα πλάσμα που εξαρτάται από αυτόν
και που δεν θα ηττηθεί χωρίς μάχη.
Η καρκινοφάγος φώκια.
Αυτός ο σκληροτράχηλος νεαρός είναι πολύ ζόρικος.
Είναι μαχητής.
Κι οι ουλές του το αποδεικνύουν.
Γεννημένος στον πάγο της θάλασσας, δεν έχει πατήσει ποτέ στη στεριά.
Αλλά τελευταία,
ο κόσμος του έχει γίνει αγνώριστος.
Βρήκε ένα από τα λίγα κομμάτια πάγου στα οποία μπορεί να καταφύγει.
Του κάνει παρέα ένα άλλο είδος φώκιας.
Μια φώκια Γουέντελ, που επίσης ψάχνει καταφύγιο.
Ο κόλπος είναι ασυνήθιστα ήσυχος.
Όρκες.
Οι φάλαινες δολοφόνοι της Ανταρκτικής.
Αλλά αυτές δεν είναι συνηθισμένες φάλαινες δολοφόνοι.
Είναι κυνηγοί φώκιας.
Κι έχουν καλύψει όλες τις εξόδους.
Για τις φώκιες, ο θαλάσσιος πάγος έγινε σωσίβια λέμβος.
Ευτυχώς, οι αιχμηρές άκρες του πάγου
αποτρέπουν τις φάλαινες και το λεπτό δέρμα τους
από το να πλησιάσουν πολύ.
Όσο οι φώκιες μένουν στη σχεδία τους, είναι ασφαλείς.
Αυτό το κοπάδι
δεν σκοπεύει να φύγει.
Με συνεργασία,
διοχετεύουν τη δύναμή τους για να δημιουργήσουν ένα τοξωτό κύμα.
Η καρκινοφάγος ξανανεβαίνει αμέσως,
και η Γουέντελ ακολουθεί.
Αλλά οι κυνηγοί...
μόλις ξεκίνησαν.
Η Γουέντελ, πιο αργή και με περισσότερο σωματικό λίπος,
είναι ο εύκολος στόχος.
Και σε αντίθεση με την καρκινοφάγο,
οι Γουέντελ δεν είναι γεννημένες μαχήτριες.
Γρήγορος θάνατος για τη Γουέντελ.
Αλλά το κυνήγι...
δεν τελείωσε.
Οι φάλαινες δολοφόνοι παλεύουν για να βρουν αρκετή τροφή.
Η δυναμική καρκινοφάγος φώκια...
δεν είναι η πρώτη επιλογή θηράματος.
Αλλά χωρίς πολύ θαλάσσιο πάγο,
θα φάνε ό,τι βρουν.
Καθώς ανασυντάσσονται,
εκμεταλλεύεται την ευκαιρία
και ξεφεύγει.
Ένα κομμάτι πάγου,
κολλημένο ανάμεσα σε άλλα δύο, τον προστατεύει από την επίθεσή τους.
Αλλά σε μια εκπληκτική επίδειξη στρατηγικής νοημοσύνης,
οι φάλαινες δολοφόνοι αρχίζουν να αποκολλούν τον πάγο.
Αυτό το μεγαλύτερο κομμάτι θα πρέπει να βάλει ένα τέλος.
Αλλά οι κυνηγοί δεν τελείωσαν.
Χρησιμοποιώντας μια σειρά κυμάτων κάτω από την επιφάνεια...
διαλύουν ό,τι έχει απομείνει.
Τώρα δουλεύουν από κάτω...
για να αναποδογυρίσουν τον πάγο.
Όμως, η καρκινοφάγος φώκια είναι ακόμα μαχητική.
Μα όσο κι αν προσπαθεί...
δεν μπορεί να τις ξεφορτωθεί.
Πλέον δεν έχει πού να πάει.
Μετά από τέσσερις ώρες συνεχών επιθέσεων...
έχει εξαντληθεί.
Όμως, τα κύματα είναι μικρότερα.
Και λιγότερο ισχυρά.
Κι οι φάλαινες δολοφόνοι έχουν εξαντληθεί.
Νίκησες.
Οι φάλαινες δολοφόνοι οδεύουν σε ένα αβέβαιο μέλλον.
Υπάρχουν στον κόσμο μόνο 100 φάλαινες που κυνηγούν με κύματα.
Όσο ο θαλάσσιος πάγος μειώνεται, μειώνονται κι οι προοπτικές τους.
Αν χάσουν την ικανότητά τους να κυνηγούν έτσι,
θα τις χάσουμε κι αυτές.
Όλη η άγρια φύση της Ανταρκτικής εξαρτάται από το πάγωμα της θάλασσας.
Ακόμα και βαθιά κάτω από την επιφάνεια.
Γιατί κάθε χρόνο, καθώς παγώνουν,
διακόσια πενήντα τρισεκατομμύρια τόνοι επιφανειακών υδάτων
βουτούν στα βάθη,
παίρνοντας μαζί τους και το μεγάλο ρεύμα.
Σε βάθος ενός χιλιομέτρου,
το σκοτάδι και το κρύο συνδυάζονται με τεράστια πίεση
και επιβραδύνουν τον ρυθμό της ζωής.
Εδώ, στον βυθό του Νότιου Ωκεανού...
υπάρχουν τα αρχαιότερα ζώα στη Γη.
Αυτό το σφουγγάρι Anoxycalyx joubin ήταν ζωντανό πριν χτιστούν οι πυραμίδες.
Ζουν ως και 15.000 χρόνια.
Ο Νότιος Ωκεανός είναι η γενέτειρα αμέτρητων πλασμάτων των βαθέων υδάτων.
Και παρασυρμένα από το μεγάλο ρεύμα, έχουν εξαπλωθεί πέρα από την Ανταρκτική.
Σήμερα το παράξενο
και το θαυμάσιο...
έχουν φτάσει στα βάθη κάθε ωκεανού.
Αποκαλύπτεται ότι χάρη στο ρεύμα,
ο Νότιος Ωκεανός είναι πιο συνδεδεμένος απ' όσο φανταζόμασταν.
Είναι η καρδιά του πλανήτη...
που στέλνει μια κρύα, βαθιά ροή νερού και τροφοδοτεί το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα...
στο ταξίδι 120.000 χιλιομέτρων από τον έναν ωκεανό στον άλλο.
Σχηματίζεται ένα διασυνδεδεμένο σώμα νερού
που είναι ο ένας μεγάλος μας ωκεανός.
Όμως, επειδή το ρεύμα συνδέει κάθε ωκεανό,
ό,τι κάνουμε οπουδήποτε...
έχει αντίκτυπο στις ζωές παντού.
Ένα σκουπίδι παρασυρμένο από το ρεύμα
μπορεί να καταλήξει στην άλλη άκρη του κόσμου.
Λόγω των πράξεών μας, οι ωκεανοί έχουν πια την υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία.
Καθώς το ρεύμα διαχέει τη θερμότητα σε όλο τον κόσμο,
οι πληθυσμοί ψαριών μετακινούνται...
και η προστασία τους γίνεται δύσκολη.
Το λιώσιμο των πάγων επιταχύνεται.
Αυτό μπορεί να απειλήσει το μέλλον του ίδιου του μεγάλου ρεύματος.
Χωρίς αυτό...
θα είχαμε ακόμα πιο ακραίες καιρικές συνθήκες.
Αν δεν διατηρήσουμε τους ωκεανούς υγιείς...
μπορεί να πάψουν να μας συντηρούν.
Κι όμως, εδώ στον Νότιο Ωκεανό,
δείξαμε ότι μπορούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει
όταν είναι σημαντικό.
Η μαύρη φάλαινα του νότου είναι η ζωντανή απόδειξη.
Κάποτε κυνηγούσαμε το είδος της
μέχρι που απέμειναν λιγότερα από 100 θηλυκά.
Αλλά την τελευταία στιγμή,
χώρες σε όλο τον κόσμο συνεργάστηκαν...
για να προστατεύουν τις φάλαινες.
Και οι φάλαινες του νότου ανέκαμψαν θεαματικά.
Σήμερα χιλιάδες ταξιδεύουν από την Ανταρκτική
για να αναπαραχθούν στη νότια ακτή της Αυστραλίας.
Αποδεικνύεται πως αν δώσουμε στην ωκεάνια ζωή μια ευκαιρία,
μπορεί να επανέλθει.
Κι αν μπορούμε να σώσουμε ένα είδος από το χείλος της εξαφάνισης...
μπορούμε να συνεργαστούμε
για να ξανακάνουμε υγιείς τους ωκεανούς μας.
Όλο και περισσότεροι αναλαμβάνουμε δράση.
Καθαρίζουμε τα σκουπίδια μας.
Δεσμευόμαστε να μειώσουμε τις εκπομπές ρύπων μας.
Προστατεύουμε τα είδη...
και τα σπίτια τους.
Αν δράσουμε τώρα,
έχουμε ακόμα τη δύναμη
να θεραπεύσουμε τον ένα μεγάλο μας ωκεανό.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια