ΟΙ ΩΚΕΑΝΟΙ ΜΑΣ
Μια πολική αρκούδα.
Ο κορυφαίος θηρευτής στον πιο γρήγορα μεταβαλλόμενο ωκεανό.
ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ
Περιπλανιέται στη θάλασσα...
και την παγωμένη επιφάνειά της.
Έχει παρέα.
Δύο πεινασμένους ταραχοποιούς.
Τα μικρά γεννήθηκαν στη στεριά,
μα θα περάσουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στον ωκεανό.
Κι είναι δική της δουλειά να τα μάθει να βρίσκουν τροφή.
Το πρώτο μάθημα είναι να μάθουν να βρίσκουν τον δρόμο στον θαλάσσιο πάγο.
Δεν είναι εύκολο
όταν κινείται συνεχώς.
Το μικρότερο αρκουδάκι της θεωρεί το σχολείο πάγου
λιγάκι παρατραβηγμένο.
Λόγω κλιματικής κρίσης, ο πάγος είναι πιο λεπτός
και λιγότερο αξιόπιστος από τότε που ήταν εκείνη μικρή.
Το μικρότερο αρχίζει να μένει πίσω.
Η μαμά αποφασίζει ότι το σχολείο τελείωσε για σήμερα.
Ώρα να τα πάει σε ασφαλές μέρος, προτού παραβραχούν και κουραστούν.
Για το μικρό, είναι υπερβολικά δύσκολο.
Σ' αυτόν τον ωκεανό που λιώνει γρήγορα, θα αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια.
Όντας τόσο μικρόσωμος, είναι ευάλωτος στην υποθερμία.
Είναι ένας από τους λόγους που σχεδόν τα μισά πολικά αρκουδάκια
δεν ζουν μέχρι τα πρώτα τους γενέθλια.
Η μαμά πρέπει να αποφασίσει.
Να δώσει προτεραιότητα στο δυνατό μικρό και να συνεχίσει να ψάχνει τροφή;
Ή να αφήσει το πιο αδύναμο να τους καθυστερήσει;
Οι κραυγές του μωρού της
δεν γίνεται να αγνοηθούν.
Ήταν μια δύσκολη μέρα,
αλλά το μικρό πήρε ένα σημαντικό μάθημα.
Να μην τα παρατά ποτέ.
Το μέλλον αυτού του ωκεανού που λιώνει γράφεται τώρα.
Μόνο όσοι μπορέσουν να προσαρμοστούν θα τα καταφέρουν
στον πιο γρήγορα μεταβαλλόμενο ωκεανό μας.
ΑΡΚΤΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Για χιλιάδες χρόνια, η Αρκτική είναι ένας παγωμένος ωκεανός.
Σήμερα οι πράξεις μας λιώνουν αυτό το φράγμα
που κάποτε κρατούσε τους ξένους μακριά.
Καθώς η κλιματική κρίση θερμαίνει το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα,
πιο θερμά νερά εισχωρούν από τον Ατλαντικό,
δημιουργώντας δυσκολίες για κάποιους και ευκαιρίες για άλλους.
Το μεγάλο ρεύμα περνά από την Ισλανδία στο ταξίδι του προς τον βορρά...
όπου ένα εκπληκτικό θαλάσσιο πλάσμα
ευημερεί στην άκρη του Αρκτικού Ωκεανού.
Το λυκόψαρο.
Τρώει καθ' οδόν για τον βορρά έναν αχινό τη φορά.
Το καλοκαίρι στρέφει την προσοχή του
από την αναζήτηση τροφής σε αναζήτηση συντρόφου.
Αναζητά μια λύκαινα.
Μήπως είναι αυτή;
Στα μάτια ενός αρσενικού λυκόψαρου,
είναι πανέμορφη.
Αλλά, δυστυχώς, φαίνεται ότι έχει νοικοκυρευτεί.
Πάμε στην επόμενη.
Μέσα σε κάθε φωλιά που δοκιμάζει,
τα θηλυκά έχουν ήδη συντρόφους.
Τα δόντια του λυκόψαρου δεν είναι μόνο για φαγητό.
Ένα γρύλισμα
φανερώνει επιθετικότητα.
Ο μοναχικός λύκος δεν είναι ισάξιος...
με αυτό το προστατευτικό αρσενικό.
Οι ουλές από τις μάχες δείχνουν ότι έχει διώξει πολλούς αντιπάλους.
Τότε, θα πρέπει να περιμένει υπομονετικά...
να έρθει ένας άλλος τολμηρός εργένης.
Πιο μεγάλος, πιο θαρραλέος,
αυτός ο καινούριος είναι ισάξιος του αρσενικού με τις ουλές.
Εκεί στην άκρη, ο μοναχικός λύκος περιμένει...
την κατάλληλη στιγμή...
που οι αντίπαλοί του θα έχουν εξαντληθεί.
Μόνο τώρα κάνει την κίνησή του.
Πλησιάζει στα κρυφά την αφύλακτη λύκαινα.
Φαίνεται πως επισημοποιεί τη συμφωνία με ένα δώρο.
Αλλά στην πραγματικότητα, εκείνη τους ξεγέλασε όλους.
Μετά το ζευγάρωμα, αφήνει αναπάντεχα τον εραστή της,
γεννώντας τα αυγά της και παρατώντας τον αμέσως.
Τον αφήνει να μεγαλώσει τους απογόνους τους
για τους επόμενους επτά μήνες.
Τότε, αν εκείνος τα καταφέρει,
κάποια από τα μωρά τους θα παρασυρθούν βόρεια στο μεγάλο ρεύμα.
Θα ενωθούν με εκατομμύρια τόνους ζεστού νερού
που ορμούν προς την Αρκτική.
Ο συνδυασμός αυτού του θερμού ρεύματος και της κλιματικής αλλαγής
μετατρέπει τον άλλοτε συμπαγή πάγο
σε λασπόχιονο.
Μητέρες θαλάσσιοι ίπποι και μικρά χρησιμοποιούν τα μεγαλύτερα κομμάτια
ως πλωτό παιδικό σταθμό.
Έχουν έναν από τους πιο στενούς δεσμούς από οποιοδήποτε ζώο της Αρκτικής.
Αγκαλιάζονται για να ζεσταθούν.
Όμως, παρά τα τρία τους χρόνια,
κάποια μικρά έχουν σχεδόν το ίδιο μέγεθος με τη μαμά τους.
Κι αυτό το μικρό δεν είναι πια το μονάκριβό της.
Πρόσφατα αντικαταστάθηκε...
από έναν ενοχλητικό μικρό αδερφό...
που μονοπωλεί όλο το γάλα
και τη στοργή της.
Όποτε προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή της...
εκείνη τον αγνοεί.
Δεν έχει άλλη επιλογή από το να φύγει.
Τα θηλυκά συχνά μένουν στον παιδικό σταθμό όλη τους τη ζωή...
αλλά κάποια στιγμή κάθε αρσενικός θαλάσσιος ίππος
πρέπει να φύγει από τη μαμά αναζητώντας τη συντροφικότητα.
Θα διανύσει εκατοντάδες χιλιόμετρα για να τη βρει.
Κάθε έφηβος χρειάζεται φίλους στην ηλικία του.
Επιτέλους.
Μια παρέα κυρίως νεαρών, διωγμένων αρσενικών.
Έχουν φτιάξει ένα παραλιακό κλαμπ μόνο για αγόρια.
Αρκεί να τον αφήσουν να μπει.
Μυρίζει άσχημα...
έχει φασαρία...
και για να μπεις, πρέπει να περάσεις από μια μύηση.
Για την πιο ζεστή θέση στη μέση,
θα πρέπει να βρει τρόπο να περάσει ανάμεσα από χαυλιόδοντες και λίπος.
Χώρος για έναν μικρό;
Ώρα για έναν αντιπερισπασμό.
Δεν θέλει και πολύ για να αρχίσουν.
Μπορεί να μην είναι αρκετά μεγάλος για να μπει παλεύοντας.
Αλλά είναι αρκετά μικρός για να περάσει από πάνω τους.
Επιτέλους, κερδίζει μια καλή θέση...
και ανακαλύπτει ότι αυτά τα κτήνη
τελικά είναι τρυφερά.
Του χαρίζουν όλη τη συντροφικότητα που λαχταρά.
Φαίνεται ότι οι αρσενικοί θαλάσσιοι ίπποι τα πάνε καλά συγκεντρωμένοι.
Οι μαμάδες και τα μωρά δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στην Αρκτική που αλλάζει...
καθώς ο θαλάσσιος πάγος που χρειάζονται γίνεται όλο και πιο ασταθής.
Λόγω της κλιματικής κρίσης,
ο μισός θερινός θαλάσσιος πάγος της Αρκτικής έχει χαθεί
τα τελευταία 40 χρόνια.
Πολλά κομμάτια πάγου που παραμένουν πλέουν στον ωκεανό
στο έλεος του ρεύματος, του ανέμου και των παλιρροιών.
Κάτω από την παγωμένη επιφάνεια, το μεγάλο ρεύμα συνεχίζει να κυλά...
κουβαλώντας μαζί του φαινομενικά ευαίσθητες μορφές ζωής.
Ένας θαλάσσιος γυμνοσάλιαγκας.
Γνωστός και ως θαλάσσιος άγγελος.
Το ημιδιαφανές σώμα του αποκαλύπτει μικροσκοπικά λαμπερά όργανα.
Εκεί κοντά πλέει...
ένα κτενοφόρο που διαθλά το φως σε ψυχεδελικά χρώματα.
Αναπάντεχα ανθεκτικά στην αλλαγή της θερμοκρασίας του νερού...
νέες έρευνες αποκάλυψαν ότι τα κτενοφόρα είναι
ο αρχαιότερος πρόγονος των θαλάσσιων πλασμάτων που ζουν σήμερα.
Για πάνω από 500 εκατομμύρια χρόνια,
είναι οι καλύτεροι επιζώντες του ωκεανού.
Αντιμέτωποι με τη ραγδαία αλλαγή,
οι περισσότεροι κάτοικοι της Αρκτικής δεν είναι εξίσου ανθεκτικοί.
Αυτή η παγωμένη λίμνη, 800 χιλιόμετρα βόρεια του Αρκτικού Κύκλου,
κρύβει ένα μυστικό.
Αρκτοσαλβελίνοι, φυλακισμένοι από τον πάγο.
Εξελίχθηκαν για να επιβιώνουν σε γλυκό και αλμυρό νερό.
Ο σωστός συγχρονισμός καθώς κινούνται ανάμεσα στα δύο
είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.
Είναι πιο ζεστά από τον Αρκτικό Ωκεανό,
οπότε εκατοντάδες αρκτοσαλβελίνοι ξεχειμώνιασαν στη λίμνη.
Αλλά η τροφή είναι λιγοστή.
Και μετά από δέκα μήνες που έχουν μείνει νηστικοί, λιμοκτονούν.
Οι αδύναμοι, πεινασμένοι αρκτοσαλβελίνοι κάνουν ουρά πίσω από τον πάγο...
περιμένοντας να ανέβει η θερμοκρασία...
και να ανοίξουν οι πύλες για τις καλοκαιρινές περιοχές σίτισης.
Ετοιμάζονται για την επιστροφή στο αλμυρό νερό.
Μέχρι που επιτέλους...
το ποτάμι αρχίζει να κυλά...
επανασυνδέοντας τη λίμνη με τον ωκεανό.
Οι αρκτοσαλβελίνοι φτάνουν στη θάλασσα.
Όμως, επειδή είναι αποδυναμωμένοι, το κρύο τούς επιβραδύνει.
Για λίγες μέρες είναι ευάλωτοι.
Οι γλάροι χτυπούν το κουδουνάκι του φαγητού.
Ο ιμάντας με το σούσι αρχίζει να κινείται.
Οι αρκτοσαλβελίνοι δεν είναι γρήγορο φαγητό...
μα παραδόξως δύσκολα πιάνονται.
Σε έναν ωκεανό όπου πρέπει να εκμεταλλεύεσαι κάθε ευκαιρία...
είναι ευκαιρία για τσιμπούσι.
Οι αρκτοσαλβελίνοι που επιβίωσαν είναι πέρα από τις εκβολές του ποταμού,
στον δρόμο ενός πολύ μεγαλύτερου θηρευτή.
Ναρβάλ, οι μονόκεροι της θάλασσας.
Τα αρσενικά έχουν έναν κυνόδοντα με μήκος που φτάνει τα τρία μέτρα,
με εκατομμύρια νευρικές απολήξεις μέσα του.
Οι πολλές χρήσεις του ακόμα ανακαλύπτονται.
Με απόλυτη ακρίβεια,
το ζώο με τον χαυλιόδοντα απομονώνει έναν αρκτοσαλβελίνο.
Μα δεν προσπαθεί να τον τρυπήσει.
Προσπαθεί να τον ζαλίσει.
Και η επιμονή του αποδίδει.
Είναι η πρώτη φορά που κινηματογραφείται ναρβάλ
να κυνηγά αρκτοσαλβελίνο με τον χαυλιόδοντά του.
Και δεν είναι το μόνο.
Κι άλλα αρσενικά χρησιμοποιούν την ίδια τεχνική.
Δεν ξέρουμε ακόμα αν όλα τα ναρβάλ κυνηγούν έτσι...
ή αν είναι τα μόνα που έμαθαν
να εκμεταλλεύονται αυτήν τη σύντομη εποχιακή αφθονία.
Αλλά αυτή η απρόσμενη τύχη μπορεί να μην υπάρχει για πολύ ακόμα.
Η κλιματική κρίση θερμαίνει κάποια παράκτια ποτάμια
πάνω από 20 βαθμούς Κελσίου.
Ένα όριο πέρα από το οποίο ο αρκτοσαλβελίνος δεν μπορεί να επιβιώσει.
Αυτός ο ευαίσθητος ιστός ζωής κινδυνεύει.
Και μπορεί να χάσουμε το αρκτικό θέαμα
προτού προλάβουμε καν να το καταλάβουμε πλήρως.
Πουθενά αλλού η θέρμανση του ρεύματος δεν έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο
από όσο σε μια ομάδα νησιών στα βόρεια της Αρκτικής.
Το Σβάλμπαρντ.
Το κλίμα του Σβάλμπαρντ
θερμαίνεται έξι φορές πιο γρήγορα από τον παγκόσμιο μέσο όρο.
Το μεταβαλλόμενο τοπίο δυσκολεύει μια αρσενική πεινασμένη πολική αρκούδα.
Αντί να περπατά πάνω στον πάγο,
πρέπει να κολυμπήσει για να βρει το γεύμα του.
Μια γενειοφόρος φώκια.
Η μεγαλύτερη και πιο παχιά φώκια στην Αρκτική.
Ο τέλειος στόχος.
Οι αρκούδες κι οι φώκιες παίζουν τη γάτα με το ποντίκι στον πάγο
εδώ και γενιές.
Μα καθώς ο πάγος λιώνει...
οι κανόνες αλλάζουν.
Προσπαθεί να μάθει την τέχνη του αιφνιδιασμού της λείας από το νερό.
Για να πετύχει, θα χρειαστεί μια πιο μυστική προσέγγιση.
Δεν έχει τίποτα εδώ.
Όμως, δεν αντιστέκεται σε μια ματιά.
Και τώρα ο καταδιωκόμενος γίνεται ο διώκτης.
Είναι πίσω σου!
Η φώκια δείχνει στον επιτιθέμενο ότι απέτυχε.
Ώρα να προχωρήσει.
Οι ικανότητές του δοκιμάζονται.
Αυτήν τη φορά, τους χωρίζουν πάνω από 180 μέτρα νερού.
Δεν έχει πού να κρυφτεί.
Για να κρυφτεί εδώ,
πρέπει να γίνει...
αόρατος.
Δεν είναι η μέρα του.
Για να πετύχουν οι πολικές αρκούδες σ' αυτόν τον νέο, πιο ζεστό κόσμο,
πρέπει να τελειοποιήσουν αυτήν τη στρατηγική κυνηγιού.
Ο θαλάσσιος πάγος που μειώνεται μπορεί να ζορίζει τα ζώα...
αλλά το εποχιακό λιώσιμο είναι αυτό που χρειάζονται τα θαλασσοπούλια
για να έχουν πρόσβαση στον πλούτο της Αρκτικής.
Ισλανδόκεπφοι.
Οι πιγκουίνοι του βορρά.
Επιδέξιοι στο νερό όσο και στον ουρανό.
Τα μικρά αλλά δυνατά φτερά τους
τους επιτρέπουν να βουτάνε στα 200 μέτρα,
πιο βαθιά από κάθε άλλο πουλί που πετάει.
Στους γκρεμούς 150 μέτρων πάνω από τις περιοχές σίτισης...
αυτό το μικρό θαλασσοπούλι
δεν έχει βρέξει τα φτερά του.
Ζει σε μία από τις μεγαλύτερες αποικίες κέπφων εδώ.
Μια θορυβώδης πόλη με πάνω από 100.000 κατοίκους.
Δεν έχουν όλοι το ίδιο ξεκίνημα στη ζωή.
Αυτή γεννήθηκε στην κορυφή αυτού του ουρανοξύστη.
Φαίνεται επικίνδυνο μέρος για να μεγαλώσεις οικογένεια...
αλλά αυτή ζει μια πολυτελή ζωή.
Βολεμένη κάτω από το πάπλωμα του μπαμπά, είναι κρυμμένη από τους θηρευτές.
Η μαμά φέρνει φαγητό καθημερινά, κατευθείαν στο ρετιρέ της...
που έχει και ιδιωτικό μπάνιο.
Από κάτω, οι γείτονες αναγκάζονται να ζουν μέσα στη βρομιά.
Μέχρι τώρα αυτός ο προνομιούχος θηλυκός νεοσσός
δεν χρειάστηκε να φύγει από την άνεση του βράχου του.
Αλλά σε ηλικία τριών βδομάδων,
ήρθε η ώρα να ανοίξει τα φτερά της.
Πρέπει να πάει με τους ενήλικες στη θάλασσα,
αφού η τροφή κοντά στην αποικία τελειώνει.
Το να κατέβει θα είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της μικρής της ζωής.
Δεν πετάει ακόμα...
και ο μόνος τρόπος να φτάσει στο νερό είναι πηδώντας.
Αν αποφύγει τον ωκεανό, έστω και για κάποιες δεκάδες εκατοστά...
θα χτυπήσει στα βράχια.
Από κάτω της, κι άλλα μικρά ετοιμάζονται να πηδήξουν.
Όσο πιο μακρινό το άλμα, τόσο πιο δύσκολο φαίνεται.
Οι ενήλικες πηδούν μαζί για υποστήριξη.
Οι αρκτικές αλεπούδες περιμένουν τις απώλειες.
Στην κορυφή της αποικίας...
ο νεοσσός αντιμετωπίζει το πιο τρομακτικό άλμα.
Ο μπαμπάς πηδάει μαζί της.
Τα φτερά της αμβλύνουν τη σύγκρουση όσο χρειάζεται.
Αλλά η πρόσβαση στον ωκεανό δεν εγγυάται την ασφάλεια.
Ένας παγόγλαρος.
Αναζητά όσους ξέμειναν.
Οι γλάροι τσακώνονται...
δίνοντας χρόνο στις ενισχύσεις.
Δεν έρχεται να βοηθήσει μόνο η οικογένεια.
Καταφθάνουν και οι γείτονες από ψηλά και χαμηλά.
Σε όποια προεξοχή κι αν έχουν γεννηθεί...
είναι όλοι ενωμένοι.
Το μεγάλο ρεύμα συνεχίζει το ταξίδι του γύρω από τον Αρκτικό Ωκεανό,
όπου ένα μέρος του εξερχόμενου ρεύματος
φεύγει μέσα από το Καναδικό Αρχιπέλαγος.
Το Βορειοδυτικό Πέρασμα.
Μια ξακουστή θαλάσσια διαδρομή...
φραγμένη από πάγο.
Άνεμος και ρεύμα σπάζουν και συσσωρεύουν τον πάγο...
δημιουργώντας παγωμένες κορυφές...
με πάχος που φτάνει τα 18 μέτρα.
Είναι αδιαπέραστο για τα περισσότερα πλοία.
Αλλά ένας κάτοικος της Αρκτικής έχει τον τρόπο του
να βρίσκει τον δρόμο του στα φραγμένα από πάγο κανάλια.
Μια φάλαινα μπελούγκα και το μωρό της...
σε ένα μεγάλο ταξίδι προς ένα μυστικό μέρος.
Αυτές οι λευκές φάλαινες είναι γνωστές ως τα καναρίνια της θάλασσας.
Χρησιμοποιούν περίπλοκη γλώσσα,
βοηθώντας τα μικρά να μείνουν σε στενή επαφή με τις μητέρες τους...
καθώς μαθαίνουν να περνάνε από τον λαβύρινθο πάγου.
Οι φάλαινες που ξέρουν από πάγο κολυμπούν μέσα από ρωγμές.
Οι περισσότεροι δυσκολεύονται εδώ.
Αλλά οι μπελούγκα δεν έχουν ραχιαίο πτερύγιο,
μια προσαρμογή που τους επιτρέπει να γλιστρούν κάτω από τον πάγο.
Τα μικρά κρατούν την αναπνοή τους για πάνω από οκτώ λεπτά...
κι αναπνέουν μέσα από τρύπες πάγου καθ' οδόν.
Επιτέλους, όλη η οικογένεια τα καταφέρνει
και φτάνει σε μια ακτή σχεδόν απαλλαγμένη από πάγο.
Διάνυσαν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να βρουν αυτόν τον όρμο.
Οι ενήλικες έρχονται σ' αυτό το μέρος από τότε που ήταν μικρές.
Και σήμερα τα νεότερα μέλη του κοπαδιού μαθαίνουν γιατί είναι τόσο ξεχωριστό.
Ακολουθούν τους γονείς τους σε μόλις ένα μέτρο νερό.
Το καλοκαίρι, τα ποτάμια που λιώνουν τροφοδοτούν τον όρμο,
κάνοντάς τον δέκα βαθμούς Κελσίου πιο ζεστό από τον ωκεανό.
Είναι ένα σπα για μπελούγκα.
Και τα μικρά τσεκάρουν τις εγκαταστάσεις για πρώτη φορά.
Ο μπαμπάς πάει για απολέπιση σώματος...
ενώ οι θείες δοκιμάζουν αερόμπικ στο νερό.
Κι αν ξέρεις πού να ψάξεις...
υπάρχουν ειδικά κόλπα για το τρίψιμο στα δυσπρόσιτα μέρη.
Η μαμά δείχνει στο μωρό μπελούγκα
πώς να χρησιμοποιεί τους βράχους ως λούφα σώματος.
Ό,τι χρειάζεται μετά από μήνες στη θάλασσα.
Η οικογένεια δεν έχει την αποκλειστικότητα στο κέντρο ευεξίας.
Φτάνουν κι άλλες μπελούγκα.
Ήρθαν για να κάνουν απολέπιση στο νεκρό κιτρινισμένο δέρμα τους
και να αποβάλουν τα παράσιτα.
Τρίβουν μέχρι να γίνει λευκό και γυαλιστερό.
Ακόμα και τα μωρά μαθαίνουν τη σημασία της αυτοφροντίδας.
Σε ώρες αιχμής, μαζεύονται μέχρι και 2.000 για να απολαύσουν τα οφέλη για την υγεία...
δημιουργώντας ένα από τα πιο ζωηρά πάρτι σε πισίνα για μπελούγκα στη Γη.
Η ευχαρίστησή τους ακούγεται...
και ακούγεται κάτω από το νερό για χιλιόμετρα.
Αλλά οι φωνές των μπελούγκα πνίγονται από μια νέα απειλή.
Την ηχορύπανση.
Ο Αρκτικός Ωκεανός μετατρέπεται από ένα ήσυχο, παγωμένο καταφύγιο...
σε έναν πολυσύχναστο δρόμο για πλοία.
Πέντε φορές περισσότερα σκάφη διασχίζουν το Βορειοδυτικό Πέρασμα
από ό,τι πριν από δύο δεκαετίες.
Η αυξημένη κίνηση είναι πρόβλημα για τις μπελούγκα
που βασίζονται στον κόσμο των ήχων
και αργούν να προσαρμοστούν στην αλλαγή.
Τα αρχαία μονοπάτια μετανάστευσής τους είναι τώρα σε ευθεία σύγκρουση
με τα νέα δρομολόγια των πλοίων,
κι έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες για χτυπήματα.
Σε όλη την Αρκτική, οι χώρες κάνουν αγώνα
για να εξασφαλίσουν αυτό το τελικό σύνορο.
Νέες βιομηχανικές εξερευνήσεις πραγματοποιούνται κάθε χρόνο
για να καλυφθούν οι απαιτήσεις.
Κάποιοι από τους πιο πολύτιμους αναξιοποίητους πόρους
ίσως βρίσκονται στα βάθη της Αρκτικής.
Τεχνολογία, σαν αυτό το τηλεκατευθυνόμενο όχημα...
μας επιτρέπει να εξερευνήσουμε αχαρτογράφητα έως τώρα βάθη.
Κοντά στον Βόρειο Πόλο,
τέσσερα χιλιόμετρα κάτω από τον θαλάσσιο πάγο,
υπάρχει μια αρχέγονη πηγή θερμότητας.
Ένα ηφαίστειο βαθέων υδάτων.
Το πιο βόρειο που βρέθηκε ποτέ.
Οι πόροι του είναι καλυμμένοι με πολύτιμα μέταλλα.
Υπολογίζεται ότι εκατομμύρια τόνοι ορυκτών
και 90 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο
βρίσκονται στα βάθη της Αρκτικής.
Όσο η πρόσβαση στον ωκεανό που λιώνει γίνεται πιο εύκολη,
η εξόρυξη μεταλλευμάτων και το ψάρεμα βαθέων υδάτων
γίνονται εφικτά.
Οι θησαυροί των βαθών της Αρκτικής ακόμα ανακαλύπτονται.
Αλλά βρίσκονται ήδη σε μεγάλο κίνδυνο.
Τώρα έχουμε μια επιλογή.
Να εκμεταλλευτούμε ή να προστατεύσουμε αυτές τις απίστευτες νέες ανακαλύψεις.
Σε μόλις τρία χρόνια,
το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα
ολοκληρώνει το ταξίδι του μέσω του Αρκτικού Ωκεανού,
κάνοντας τον κύκλο του.
Στις αρχές καλοκαιριού, οι ακτές του βορειοανατολικού Σβάλμπαρντ
κανονικά θα καλύπτονταν από θαλάσσιο πάγο.
Όμως, η κλιματική κρίση μετέτρεψε τον πάγο σε ανοιχτή θάλασσα.
Η μαμά πάει με τα ενός έτους μικρά της να ψάξουν στην παραλία.
Η αναζήτηση τροφής ήταν πάντα μέρος των ικανοτήτων των αρκούδων.
Αλλά χωρίς θαλάσσιο πάγο για κυνήγι,
βασίζονται όλο και περισσότερο σ' αυτήν.
Στην ηλικία τους,
εκείνη έπρεπε απλώς να αντέξει μέχρι δύο καλοκαιρινούς μήνες χωρίς πάγο.
Τώρα μπορεί να είναι το διπλάσιο ή και παραπάνω.
Αυτό σημαίνει μεγάλες περιόδους πείνας.
Πρέπει να μάθει στα μικρά της να είναι επινοητικά
ψάχνοντας για αποφάγια.
Πρέπει να μάθουν τι είναι ασφαλές να φάνε
και τι δεν είναι.
Μπορεί να μπερδέψει ακόμα κι έναν ενήλικα.
Το ρεύμα φέρνει πλαστικά και ρύπους στην Αρκτική
από γειτονικούς ωκεανούς.
Το μπλέξιμο στα σκουπίδια της ακτογραμμής μπορεί να ισοδυναμεί με θανατική ποινή.
Αλλά όχι αυτήν τη φορά.
Άλλες απειλές είναι αναπόδραστες.
Όπως τα χημικά από τη βιομηχανική ρύπανση.
Στις πολικές αρκούδες, αυτά τα χημικά συσσωρεύονται
και επηρεάζουν την ικανότητά τους να αναπαραχθούν.
Μπροστά στις αντιξοότητες,
αυτή η μαμά και οι υπόλοιποι κάτοικοι της Αρκτικής
κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβιώσουν.
Ο Αρκτικός Ωκεανός δεν είναι πλέον το παγωμένο οχυρό που ήταν κάποτε.
Ορδές από νέες αφίξεις ακολουθούν τον πάγο που υποχωρεί βόρεια.
Όρκες.
Και μεγάπτερες φάλαινες.
Δημιουργούν ευκαιρίες για τον εαυτό τους
και ανταγωνισμό για τους κατοίκους.
Και ανάμεσά τους...
μια γαλάζια φάλαινα.
Το μεγαλύτερο ζώο...
που έχει ζήσει ποτέ στη Γη.
Έχει μήκος σχεδόν 30 μέτρα...
και ζυγίζει πάνω από 150 τόνους.
Έκανε αυτό το μεγάλο ταξίδι
ακολουθώντας τα κριλ που ευημερούν στο θερμαινόμενο ρεύμα.
Και δεν είναι μόνη της.
Είναι η πρώτη φορά που κινηματογραφήθηκαν γαλάζιες φάλαινες του Ατλαντικού
να φέρνουν τα μικρά τους τόσο βόρεια...
κι αυτό σηματοδοτεί τεράστιες αλλαγές που ήδη συμβαίνουν.
Στην παγκόσμια κλιματική κρίση,
κάθε κάτοικος της Αρκτικής είναι στην πρώτη γραμμή.
Η επιβίωσή τους σε αυτόν τον πολύτιμο ωκεανό που λιώνει γρήγορα
είναι στα χέρια μας.
Στη συνέχεια, θα ταξιδέψουμε μέχρι τον Νότιο Ωκεανό.
Απομονωμένος...
μυστηριώδης
και πλούσιος.
Το μεγάλο ρεύμα φέρνει νέες προκλήσεις.
Μόνο όσοι είναι αρκετά σκληροί...
θα επιβιώσουν.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια