ΟΙ ΩΚΕΑΝΟΙ ΜΑΣ
Τα νησιά Φόκλαντ.
ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ
Αυτό το εκτεθειμένο φυλάκιο του Νότιου Ατλαντικού πλήττεται
από σφοδρούς ανέμους
και κύματα όλο τον χρόνο.
Αναδεύουν θρεπτικές ουσίες,
ωθώντας τα φύκια να αναπτυχθούν.
Αυτό μετατρέπει τη θάλασσα στον πλούσιο, πράσινο Ατλαντικό.
Η ηρεμία ανάμεσα στις καταιγίδες δεν διαρκεί πολύ.
Αν ζεις εδώ, εκμεταλλεύεσαι κάθε διάλειμμα της κακοκαιρίας.
Δελφίνια του Κόμερσον.
Λατρεύουν το σερφ.
Τα χρώματα της ομάδας
είναι μια μορφή καμουφλάζ,
που διασπά τα περιγράμματα των σωμάτων τους.
Αυτά τα δελφίνια μήκους 1,20 μ. δεν χάνουν ποτέ μια ευκαιρία για παιχνίδι.
Κι αυτό εξυπηρετεί έναν σκοπό.
Κρατά το μυαλό τους απασχολημένο...
και τα δένει ως κοπάδι.
Μα δεν είναι οι μόνοι σέρφερ εδώ.
Ένα θαλάσσιο λιοντάρι.
Είναι το κυρίαρχο αρσενικό.
Αυτή είναι η περιοχή του.
Θα διώξει όποιον μπορεί.
Όμως, δεν τους τρομάζει.
Για τα δελφίνια, είναι μια ευκαιρία για περισσότερη διασκέδαση.
Σήμερα θα παίξουν κυνηγητό.
Κι όταν το λιοντάρι εγκαταλείπει το κυνήγι...
βγαίνουν από την κρυψώνα για να το βρουν.
Αυτό το παιχνίδι τα κρατά όλα σε εγρήγορση.
Τόσο σωματικά όσο και νοητικά,
ενώνοντάς τα ως ομάδα.
Για πολλά πλάσματα που ζουν στον άγριο Ατλαντικό...
η συνεργασία είναι το μυστικό για την επιβίωση.
ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα κυλά
από τον Ινδικό Ωκεανό στον Νότιο Ατλαντικό.
Ξεκινά ένα ταξίδι 16.000 χιλιομέτρων προς τον βορρά, που κρατά τέσσερα χρόνια.
Μέσα από τις πιο έντονες θαλασσοταραχές
και τα μεγαλύτερα κύματα του πλανήτη.
Το ταξίδι μας ξεκινά στο νότιο άκρο της Αφρικής,
όπου συγκρούονται τα νερά του Ινδικού και του Ατλαντικού Ωκεανού.
Ένα μέρος γνωστό από αρχαίους ναυτικούς ως το Ακρωτήριο των Καταιγίδων.
Καταιγίδες που δημιουργούν τεράστια κύματα
που χτυπούν τις ακτές.
Όμως, κάτω από την οργή, μπορεί να υπάρχουν περιοχές ηρεμίας.
Πυκνά δάση από κέλπιες οριοθετούν την ακτογραμμή.
Απορροφούν την ενέργεια των κυμάτων, δαμάζοντας αυτόν τον άγριο ωκεανό.
Κρυμμένη μέσα σε ένα ξέφωτο του δάσους
είναι η περιοχή που φωλιάζει ένας παθιασμένος κηπουρός.
Μια αρσενική συναγρίδα...
φροντίζει την περιοχή της.
Διατηρεί έναν καλογυαλισμένο βράχο
απαλλαγμένο από χόρτα και άμμο.
Θέλει να προσελκύσει μια θηλυκή για να γεννήσει τα αυγά της.
Όμως, έχει ανταγωνισμό από άλλα αρσενικά.
Για να ξεχωρίσει από το πλήθος, η περιοχή του πρέπει να είναι τέλεια.
Πρέπει να διατηρήσει μια καλή εικόνα,
αφαιρώντας οτιδήποτε δημιουργεί αίσθηση ακαταστασίας.
Καβούρι ερημίτης.
Φύκι.
Προχώρα, καρχαρία.
Αυτός ο αστερίας πρέπει να πεταχθεί...
πάνω από τον φράχτη του γείτονα.
Δεν το έκανα εγώ!
Ο γείτονάς δεν δείχνει ευχαριστημένος.
Νομίζω πως σου έπεσε αυτό.
Όχι. Όλος δικός σου.
Δεν βρίσκεις κάθε μέρα πρώτη θέση για να δεις τένις με αστερία.
Μπορεί να κρατήσει για πάντα.
Αλλά κι οι δύο ήταν σαφείς.
Ώρα να ξεφορτωθεί τον αστερία και να γυρίσει στη δουλειά.
Με τον κήπο του καλογυαλισμένο...
και με θηλυκά γεμάτα αυγά να περνούν από πάνω,
μπορεί επιτέλους να κάνει επίδειξη.
Τραβά την προσοχή στην περιοχή του.
Της αρέσει αυτό που βλέπει.
Και με λίγη ενθάρρυνση,
γεννάει τα αυγά της.
Τώρα θα επικεντρωθεί στη φύλαξή τους μέχρι να εκκολαφθούν.
Αλλά οι συνθήκες στον Νότιο Ατλαντικό είναι απρόβλεπτες...
και μπορούν να επιδεινωθούν γρήγορα.
Αναδεύουν το νερό...
και μεταφέρουν το νόστιμο άρωμα των αυγών
πιο πέρα από το ξέφωτο με τις κέλπιες.
Προσελκύει ένα σμήνος από πεινασμένα οφιουροειδή.
Ένα ψάρι μόνο του αδυνατεί να υπερασπιστεί τον χώρο του κόντρα σε έναν στρατό.
Οι γείτονες πρέπει να αφήσουν στην άκρη τις διαφορές τους.
Πρέπει να συνεργαστούν για να σώσουν τα αυγά τους.
Οι καβγάδες ξεχνιούνται γρήγορα μπροστά σε μια μεγαλύτερη απειλή.
Μόνο με τη συνεργασία μπορούν να υπερασπιστούν τα αυγά τους
ενάντια στην εισβολή των οφιουροειδών.
Το έργο της πολυάσχολης συναγρίδας έχει σχεδόν τελειώσει.
Γιατί μόλις μετά από δύο βδομάδες
έρχεται η μέρα που θα εκκολαφθούν τα μικρά.
Θα παρασυρθούν από το μεγάλο ρεύμα
για να εγκατασταθούν στα δάση κελπιών
που ορίζουν αυτήν την αεικίνητη ακτογραμμή.
Ο πιο άγριος καιρός σε όλο τον Νότιο Ατλαντικό συναντάται
εκεί όπου οι άνεμοι είναι πιο δυνατοί. Στην άλλη πλευρά του ωκεανού.
Το Ακρωτήριο Χορν της Νότιας Αμερικής.
Οι καταιγίδες εδώ είναι ανελέητες...
και γίνονται ακόμα πιο άγριες.
Με την αυξανόμενη κλιματική κρίση, οι άνεμοι εντείνονται χρόνο με τον χρόνο.
Χρειάζονται ειδικές κυνηγετικές ικανότητες
στην ολοένα και πιο ταραγμένη θάλασσα της Παταγονίας.
Οι όρκες είναι οι κορυφαίοι θηρευτές εδώ.
Δεν υπάρχει κάτι που δεν θα αντιμετώπιζαν.
Ούτε ένας θαλάσσιος ελέφαντας...
δεν τα βάζει μαζί τους.
Αλλά οι ενήλικοι θαλάσσιοι ελέφαντες έρχονται μόνο για αναπαραγωγή.
Για να μείνουν εδώ όλο τον χρόνο, οι όρκες πρέπει να βρουν άλλο θήραμα.
Το κοπάδι το οδηγεί η γιαγιά.
Είναι σχεδόν 50 χρονών
και πέρασε τη ζωή της μαθαίνοντας άριστα αυτήν την ακτή.
Τώρα το βλέμμα της στρέφεται στις παραλίες...
όπου μαζεύονται νεαρές φώκιες και θαλάσσια λιοντάρια
όταν η θάλασσα είναι άγρια.
Παρά τον κίνδυνο να ξεβραστούν από τα μεγάλα κύματα,
οι όρκες πρέπει να ρισκάρουν...
και να κυνηγήσουν πάνω στην παραλία.
Αν κολλήσει, μπορεί να πεθάνει.
Γνωρίζουμε πολύ λίγες οικογένειες όρκας που κυνηγούν έτσι.
Είναι μια τεχνική που έμαθε από τη μητέρα της
και πρέπει να τη διδάξει.
Η γιαγιά χρειάζεται να τις διδάξει με ασφάλεια,
για να μην αποκλειστούν.
Ως εκπαιδεύτρια,
καθοδηγεί τη νεαρή ομάδα σε ένα πολύ ξεχωριστό μέρος.
Μια λιμνοθάλασσα...
προστατευμένη από τους κινδύνους των κυμάτων.
Αυτή η ακαδημία κυνηγιού...
είναι ένα μέρος όπου τα νέα μέλη...
θα κάνουν χαμό.
Οι μαθητές έχουν την αυτοπεποίθηση της νιότης.
Αλλά ευτυχώς γι' αυτό το μικρό,
έχουν ακόμα πολλά να μάθουν.
Η εκπαιδεύτρια τους καθοδηγεί.
"Ακολουθήστε με".
Η επιλογή της σωστής παραλίας είναι σημαντική.
Το πρώτο μάθημα σήμερα;
Γωνία επίθεσης.
Αν η πλαγιά είναι πολύ ρηχή...
θα εξοκείλουν και δεν θα πετύχουν τον στόχο τους.
Επειδή είναι επικίνδυνο,
οι αρχάριοι ενθαρρύνονται να έχουν έναν συνοδό,
κάποιον να τους βοηθήσει αν κολλήσουν.
Ώρα για το δεύτερο μάθημα.
Τη μυστικότητα.
Η γιαγιά κάνει ασκήσεις κρυψίματος πτερυγίων.
Πρέπει να μάθουν να περιπολούν σε σχηματισμό
κρατώντας τα πτερύγια βυθισμένα.
Αλλά πρέπει να κάνουν κι ησυχία.
Κράτα την αναπνοή σου.
Ώρα για μια ολοκληρωμένη επίδειξη.
Ο στόχος;
Σκούντησε τη φώκια.
Για να προχωρήσουν, οι νεοσύλλεκτοι πρέπει να κάνουν εξάσκηση στα μαθήματα...
κάτι που αποδεικνύει πόσο δύσκολο είναι στην πράξη.
Άργησε πολύ.
Πολλή φασαρία.
Καλή ταχύτητα, αλλά λάθος στόχος.
Σημειώνουν πρόοδο,
θυμούνται τα μαθήματά τους και μαθαίνουν από τα λάθη τους.
Αλλά θα χρειαστούν καθοδήγηση από την ειδικό.
Η γιαγιά οργανώνει το τέλειο χτύπημα.
Θα κάνει σινιάλο με ένα νεύμα του κεφαλιού της.
Ο μαθητής έφτασε πιο κοντά από ποτέ. Ήταν ένα βήμα προς την αποφοίτηση.
Η εκπαίδευση για μια τόσο επικίνδυνη αποστολή
μπορεί να πάρει επτά χρόνια.
Κανένας άλλος θηρευτής δεν αργεί τόσο πολύ να κερδίσει τα γαλόνια του.
Είναι δεξιότητες τόσο πολύπλοκες,
που αποκτώνται μόνο χάρη στην πολυετή συνεργασία
και τη σοφία της γιαγιάς.
Προς τον ισημερινό,
οι άνεμοι κοπάζουν και τα κύματα γίνονται μικρότερα
καθώς το μεγάλο ρεύμα κατευθύνεται βόρεια...
όπου, κάτω από την έντονη ζέστη,
ο άγριος χαρακτήρας του ωκεανού γλυκαίνει.
Και η βραζιλιάνικη ακτή δίνει τη σκυτάλη σε δάση με δέντρα ανθεκτικά στο αλάτι.
Μαγκρόβια.
Ένας ταξιδιώτης που ήρθε εδώ με το ρεύμα.
Εξελίχθηκαν στη Νοτιοανατολική Ασία...
και ταξιδεύοντας με το ρεύμα εξαπλώθηκαν στις τροπικές περιοχές.
Δημιούργησαν τεράστια μαγκρόβια δάση...
όπως εδώ, στον Αμαζόνιο.
Τη μεγαλύτερη περιοχή μαγκρόβιων στον κόσμο.
Δίνει πρόσβαση σε περιοχές τροφής σε ένα ατρόμητο ψάρι.
Έναν τετρόφθαλμο ιχθύ
γεμάτο όρεξη για περιπέτεια.
Εκείνη κι η ομάδα εξερευνητών της θέλουν πολύ να μπουν στο δάσος.
Αλλά έχει άμπωτη, και έχουν κολλήσει στην ακτή.
Ο ήλιος του ισημερινού κάνει τα ρηχά ζεστά για τα περισσότερα ψάρια.
Καθώς έρχεται η πλημμυρίδα...
και η στάθμη ανεβαίνει...
ξεκινούν.
Δεν κολυμπούν απλώς.
Χοροπηδούν.
Είναι πιο ασφαλές να μείνουν μαζί.
Είναι πολύ διαφορετικός ο κόσμος εδώ μέσα.
Μέσα στα μαγκρόβια,
η μοναδική τους όραση θα τους φανεί χρήσιμη.
Παρά το όνομά τους, οι τετρόφθαλμοι ιχθύες έχουν μόνο δύο.
Όμως, η ιδιαίτερη σχισμή κατά μήκος της κόρης
τους επιτρέπει να έχουν μισό μάτι ανοιχτό για κινδύνους που παραμονεύουν από κάτω,
και το άλλο μισό ανοιχτό για ευκαιρίες πάνω από το νερό.
Σε αυτό το δάσος, δεν ξέρεις από πού θα έρθει το επόμενο γεύμα σου.
Τερμίτες.
Πεντανόστιμοι.
Μπορεί να είναι νόστιμοι,
μα ένα ακόμα μεγαλύτερο βραβείο
περιμένει όσους είναι αρκετά τολμηροί για να ακολουθήσουν την παλίρροια
μέχρι εκεί που φτάνει ο ωκεανός.
Ενάμισι χιλιόμετρο από το σημείο όπου ξεκίνησε την περιπέτεια στη ζούγκλα...
ψάχνοντας μια κρυμμένη λιχουδιά...
που είναι προσβάσιμη δύο φορές τη μέρα.
Αυτά τα καβούρια πρέπει να γυρίσουν στο θαλασσινό νερό
για να φρεσκάρουν τα βράγχια.
Έχει μονάχα λίγα λεπτά προτού αρχίσει να πέφτει η παλίρροια.
Το έπιασε!
Η απόλυτη ανταμοιβή γιατί πήγε εκεί όπου λίγα ψάρια τολμούν.
Πολύ σύντομα τα νερά αλλάζουν φορά,
κι η ομάδα πρέπει να υποχωρήσει στην ακτή...
αλλιώς κινδυνεύει να μείνει αβοήθητη μέσα στην αφόρητη ζέστη.
Όπως ο Ατλαντικός επηρεάζει τη ζωή στον Αμαζόνιο...
ο μεγαλύτερος ποταμός στον κόσμο έχει επίδραση στον ωκεανό.
Παραδίδει πάνω από ένα εκατομμύριο τόνους από πεσμένα φύλλα
και πλούσια ιζήματα του ποταμού κάθε μέρα.
Μεταφέρει θρεπτικά συστατικά του τροπικού δάσους
παρασυρμένα από το ρεύμα, κατά μήκος της ακτής της Βραζιλίας για 3.200 χλμ.
Τα παραδίδει στο κόσμημα του Ατλαντικού Ωκεανού...
την Καραϊβική Θάλασσα.
Ερχόμαστε εδώ για να απολαύσουμε την ομορφιά
και τα ζεστά νερά της.
Τα μαλακά κοράλλια ακμάζουν
στο εμπλουτισμένο ρεύμα γύρω από το νησί Μπονέρ.
Δύσκολο να σε προσέξουν σ' αυτό το καρναβάλι κοραλλιών.
Και όταν έρθει η ώρα της αναπαραγωγής,
πρέπει να ξεχωρίσεις από το πλήθος.
Ένα σπιρτόζικο πλάσμα περιμένει το σκοτάδι για μια ευκαιρία να λάμψει.
Δεν είναι μόνος.
Αυτό το μαγικό σόου με φώτα είναι η συγχρονισμένη επίδειξη ζευγαρώματος
ενός από τους μικρότερους κατοίκους του υφάλου του Μπονέρ.
Ένα μικροσκοπικό καρκινοειδές που λέγεται οστρακώδες.
Το καθένα είναι μικρότερο από έναν κόκκο ρυζιού.
Ωστόσο, με την ανάμειξη δύο πολύ αντιδραστικών χημικών στο σώμα του,
ένα αρσενικό δημιουργεί αλυσίδες φωτός
αρκετά φωτεινές για να οδηγήσουν ένα θηλυκό εκεί που περιμένει.
Τα αρσενικά μαζεύονται και ανάβουν τα φώτα τους εναλλάξ.
Η συνεργασία αυτή επιτρέπει στο καθένα
να κρατήσει χημικά για επείγοντα περιστατικά.
Και θα τα χρειαστούν.
Τα ψάρια καρδινάλιοι είναι θηρευτές πλαγκτόν που βγαίνουν τη νύχτα.
Μα τα οστρακώδη είναι οπλισμένα με ένα μυστικό όπλο.
Τα χημικά έχουν άσχημη γεύση.
Το ψάρι τα αποβάλλει όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Τα πράγματα γίνονται χειρότερα.
Τώρα το ψάρι καρδινάλιος λάμπει στο σκοτάδι...
και γίνεται εύκολος στόχος
για έναν νυκτόβιο δολοφόνο που καραδοκεί σ' αυτούς τους υφάλους.
Το λεοντόψαρο.
Τα λεοντόψαρα είναι χωροκατακτητικό είδος
που έφεραν κατά λάθος οι άνθρωποι από τον Ειρηνικό Ωκεανό 40 χρόνια πριν.
Χωρίς φυσικούς εχθρούς,
ο πληθυσμός τους βγήκε εκτός ελέγχου,
εξαφανίζοντας αμέτρητα μικρά ψάρια του υφάλου.
Δεν είναι η μόνη πίεση που άσκησαν οι άνθρωποι στους υφάλους.
Η κλιματική κρίση προκαλεί άνοδο της θερμοκρασίας στην Καραϊβική.
Τα τελευταία 40 χρόνια,
η άνοδος μόλις μισού βαθμού Κελσίου απείλησε την επιβίωση
αυτών των ευαίσθητων στη θερμότητα υφάλων.
Αρκεί για να μετατραπεί η ρηχή θάλασσα σε χύτρα ταχύτητας που σιγοβράζει.
Το χειρότερο είναι πως αυτή η χύτρα είναι έτοιμη να εκραγεί.
Η άνοδος της θερμοκρασίας σημαίνει
ότι οι πιο βίαιοι τυφώνες γίνονται όλο και πιο συχνοί.
Το θερμικό στρες αποδυναμώνει τα κοράλλια, κάνοντάς τα πιο εύθραυστα.
Δεν αντέχουν τον συνδυασμό της αύξησης της θερμοκρασίας
με τις ολοένα και πιο συχνές καταστροφικές καταιγίδες...
που μέχρι τώρα οδήγησε στην τραγική απώλεια
του 80% των κοραλλιών της Καραϊβικής.
Για πολλούς, η απώλεια του υφάλου
σημαίνει απώλεια του σπιτιού τους.
Για όσους μπορούν να γλιτώσουν κολυμπώντας,
υπάρχει δρόμος διαφυγής.
Το μεγάλο ρεύμα συμπιέζεται μέσα από ένα στενό κενό,
τα Στενά της Φλόριντα,
που λειτουργούν σαν ακροφύσιο σε λάστιχο,
αναγκάζοντας το ρεύμα να κυλήσει με 30 φορές μεγαλύτερη δύναμη
από όλους τους ποταμούς της Γης μαζί.
Γνωστό πλέον ως Ρεύμα του Κόλπου,
είναι το ταχύτερο ρεύμα του ωκεανού,
διαχέοντας θερμότητα στον Βόρειο Ατλαντικό.
Χρειάζεται μόνο ένας μήνας για να πάει από τη Φλόριντα ως τη Νέα Υόρκη.
Τα θερμά του νερά τροφοδοτούν την άνθιση του πλαγκτού.
Το πλαγκτόν τρέφει τεράστια κοπάδια ενός είδους
που η υπεραλίευση είχε ωθήσει στο χείλος της εξαφάνισης.
Φρίσσες.
Αλλά τώρα, με τη βελτιωμένη διαχείριση της αλιείας, ανακάμπτουν.
Ακόμα κι έξω από το Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης.
Πρέπει να μείνουν ενωμένες...
γιατί το θερμότερο ρεύμα φέρνει κοπάδια από καρχαρίες της Καραϊβικής
πιο βόρεια από ποτέ.
Όμως, παρά τον αριθμό τους, οι φρίσσες δεν πιάνονται εύκολα.
Έχουν αστραπιαίες αντιδράσεις και τα λέπια τους είναι αντανακλαστικά.
Μαζί, δημιουργούν ένα εφέ ντισκομπάλας που θαμπώνει τους θηρευτές.
Δημιουργεί ένα νέο θέαμα...
πολύ κοντά στις παραλίες μας.
Καθώς έρχεται με ένταση από τη Βόρεια Αμερική,
το ρεύμα διευρύνεται, διαχέοντας θερμότητα στον ωκεανό.
Μια διακλάδωση κατευθύνεται προς τη Βόρεια Ευρώπη.
Και μια άλλη ρέει ανατολικά,
σε μια πορεία που το οδηγεί σε μια αλυσίδα από μικρά νησιά.
Τις Αζόρες.
Εδώ βρίσκεται η πιο ψηλή κορυφή της Μεσο-Ατλαντικής Ράχης.
Έχει ύψος πάνω από 8.200 χιλιόμετρα από τον βυθό του ωκεανού...
και βρίσκεται μέσα στο μονοπάτι του παγκόσμιου ωκεάνιου ρεύματος.
Θρεπτικά συστατικά βαθέων υδάτων αναβλύζουν στην επιφάνεια.
Παρέχουν πλούσια τροφή
σε κάθε πλάσμα που μπορεί να φτάσει στο μεσοωκεάνιο φυλάκιο.
Το θερμό ρεύμα έδωσε πρόσφατα πρόσβαση στις Αζόρες
σ' αυτόν τον νεοφερμένο από τις ακτές της Αφρικής.
Τον φαλαινοκαρχαρία.
Έχει μήκος 15 μέτρα...
και ζυγίζει πάνω από 20 τόνους.
Είναι το μεγαλύτερο ψάρι που υπάρχει σήμερα.
Τα τελευταία 15 χρόνια
το νερό έχει ζεσταθεί αρκετά ώστε να επισκέπτονται το μέρος συχνά.
Θα έτρωγε αυτά τα ψαράκια αν μπορούσε,
αλλά σ' αυτόν τον τρισδιάστατο χώρο,
μπορούν εύκολα να της ξεφύγουν.
Το πιο ασφαλές μέρος για εκείνα είναι πάνω της.
Μένουν κοντά της, αποφεύγοντας το στόμα.
Αυτή η ομάδα ψαριών μπορεί να γλίτωσε προς το παρόν...
αλλά δεν γίνεσαι το μεγαλύτερο ψάρι στη θάλασσα χωρίς να έχεις κάποιο κόλπο.
Έχει το μεγαλύτερο εσωτερικό αυτί από κάθε άλλο ζώο,
που της χαρίζει εξαιρετική ακοή.
Τώρα αξιοποιεί αυτήν την αίσθηση προς όφελός της,
πλησιάζοντας τη βοή από μια μακρινή αναταραχή.
Αυτό το κοπάδι ψαριών δέχεται επίθεση
από τεράστιους ερυθρούς τόνους που ζυγίζουν 700 κιλά.
Έχουν το μέγεθος και την ταχύτητα ενός αλόγου κούρσας.
Μα αυτή δεν ήρθε για τον ερυθρό τόνο.
Ήρθε για τους μικρότερους τόνους που βρίσκονται στην άκρη.
Μακρόπτερους, μεγαλόφθαλμους και παλαμίδες.
Με μήκος μικρότερο των 60 εκατοστών, υπολείπονται των ερυθρών.
Οπότε, ακόμα πεινούν
και πάντα αναζητούν μια νέα ευκαιρία.
Αυτό ακριβώς χρειάζεται.
Η συνεργασία με έναν φαλαινοκαρχαρία
θα οδηγήσει σε ένα πλουσιοπάροχο γεύμα.
Εντοπίζει άλλη μία αναταραχή
και οδηγεί την ομάδα τόνων σε αναχαίτιση.
Καθώς πλησιάζουν, οι μικροί τόνοι κάνουν έφοδο...
και επιτίθενται.
Τα ψαράκια κατευθύνονται αμέσως πάνω της...
αναζητώντας καταφύγιο.
Αλλά αυτήν τη φορά, οι τόνοι δεν θα τα αφήσουν ήσυχα.
Οδηγούν τα μικρότερα ψάρια ψηλά,
προσπαθώντας να τα παγιδεύσουν στην επιφάνεια.
Εκείνη μένει πίσω
όσο οι τόνοι τα συγκεντρώνουν όλο και πιο σφιχτά.
Δημιουργούν έναν τεράστιο, στριφογυριστό ψαροστρόβιλο!
Αφού τα ακινητοποιήσουν,
οι τόνοι μπορούν να τα αφανίσουν ένα ένα.
Και αυτή είναι η στιγμή που εκείνη περίμενε.
Χάρη στην ομάδα της, μπορεί επιτέλους να φάει όσο θέλει,
καταπίνοντας εκατοντάδες με κάθε μπουκιά.
Εκμεταλλεύτηκε στο μέγιστο τις νέες ευκαιρίες
στον σημερινό, γρήγορα μεταβαλλόμενο Ατλαντικό.
Από τις Αζόρες,
οι ερυθροί τόνοι ακολουθούν το θερμό ρεύμα
στην περιοχή αναπαραγωγής τους σε μια απομονωμένη θάλασσα.
Η Μεσόγειος,
που κάποτε ήταν γεμάτη ψάρια, τώρα είναι πολύ διαφορετική.
Ιχθυοτροφεία.
Τους τελευταίους δύο αιώνες,
αλλάξαμε κάποια μέρη της Μεσογείου σε βαθμό που πλέον δεν αναγνωρίζονται.
Όπως πολλά μέρη στους ωκεανούς μας,
η βιομηχανική τεχνολογία μάς επέτρεψε
να φτάσουμε πιο μακριά και να εμβαθύνουμε πιο πολύ από ποτέ,
ψαρεύοντας πέρα από το βιώσιμο όριο.
Τώρα αυξάνουμε όλο και περισσότερο τα κοπάδια ψαριών σε φάρμες,
στρέφοντας τη φυσική τους ομαδική ζωή προς όφελός μας.
Σαν τα λαβράκια και τις συναγρίδες μέσα σ' αυτά τα δίχτυα.
Ο μειούμενος πληθυσμός άγριων ψαριών
έχει οδηγήσει εδώ μια οικογένεια πεινασμένων ρινοδέλφινων.
Έξω από τα δίχτυα, άγρια ψάρια αναζητούν την παρέα των αιχμάλωτων κοπαδιών,
καθώς νιώθουν πιο ασφαλή μαζί.
Αλλά αυτό παρέχει στα δελφίνια ένα εύκολο γεύμα.
Μικρή ποσότητα του μεγάλου ρεύματος ρέει στα κλειστά νερά της Μεσογείου.
Είναι πιο ζεστή από τον ανοιχτό ωκεανό,
κάτι που οδηγεί σε μεγαλύτερη εξάτμιση και μια πιο αλμυρή θάλασσα.
Ακόμα και τα ψάρια καλλιέργειας θα δυσκολευτούν να μεγαλώσουν
σε νερά που γίνονται ολοένα πιο εχθρικά προς τη ζωή.
Μήπως είναι μια ματιά στο μέλλον όλων των ωκεανών μας;
Κι αν ναι, αυτό είναι το μέλλον που θέλουμε;
Για τα ψάρια...
για τους κυνηγούς τους...
και για εμάς.
Η θερμοκρασία δεν ανεβαίνει μόνο στη Μεσόγειο.
Στο τετραετές ταξίδι του, έχοντας διανύσει το μήκος του Ατλαντικού,
το μεγάλο ρεύμα έχει συσσωρεύσει μεγάλη ποσότητα θερμότητας.
Κουβαλά ικανή ζεστασιά για να δημιουργήσει ένα πιο ήπιο κλίμα στη Βόρεια Ευρώπη,
ανεβάζοντας τη θερμοκρασία έως και 11 βαθμούς Κελσίου.
Στη θάλασσα, αυτό δημιουργεί ακραίες καιρικές συνθήκες.
Σήμερα οι συνθήκες στον Βόρειο Ατλαντικό γίνονται όλο και πιο άγριες.
Η επιβίωση τον χειμώνα στον ανοιχτό ωκεανό γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Εδώ στην Ισλανδία, οι όλο και πιο άγριες συνθήκες δοκιμάζουν
μία από τις πιο δυνατές σχέσεις σε ολόκληρο τον Ατλαντικό.
Αυτή η αρσενική φρατέρκουλα περιμένει τη σύντροφό του.
Τη μία και μοναδική του αγάπη.
Είναι ένας από τους 100.000
που περιμένουν τα ταίρια τους να γυρίσουν
μετά από οκτώ μήνες χωριστά.
Η σύντροφός του είναι ακόμα στη θάλασσα,
κυνηγώντας κι αυξάνοντας τη δύναμή της για την εποχή φωλιάσματος.
Καλύτερα να ετοιμάσει το λαγούμι τους.
Για τα αρσενικά, η πρώτη δουλειά
είναι λίγη γενική καθαριότητα.
Κάνουν μόνο ένα μικρό τον χρόνο, οπότε πρέπει να γίνουν όλα σωστά.
Λίγα μαλακά έπιπλα...
κι είναι έτοιμος να επιδείξει το έργο του.
Όμως, δεν τη βλέπει πουθενά.
Πρέπει να κάνει υπομονή.
Στα δέκα χρόνια που είναι μαζί, εκείνη δεν τον απογοήτευσε ποτέ.
Μα η αφοσιωμένη φρατέρκουλα δεν μπορεί να κάθεται.
Μετά από την κατασκευή του σπιτικού, έχει κερδίσει ένα ρεπό.
Και φαίνεται διασκεδαστικό.
Ειδικά όταν δυναμώνει ο άνεμος.
Γύρω του, τα ευτυχισμένα ζευγάρια ενώνονται ξανά,
αλλά το ταίρι του παραμένει άφαντο.
Μέχρι πρόσφατα, τα ταίρια επέστρεφαν με διαφορά ημερών το ένα από το άλλο.
Ο μειούμενος πληθυσμός ψαριών και οι πιο άγριες χειμερινές καταιγίδες
δυσκολεύουν το ψάρεμα.
Και η σύντροφός του δεν θα φύγει
μέχρι να είναι έτοιμη να παράξει ένα αυγό.
Πλέον κάποια θηλυκά δεν επιστρέφουν καθόλου.
Επιτέλους!
Μετά από οκτώ μήνες χώρια.
Μία από τις πιο αφοσιωμένες σχέσεις του Ατλαντικού.
Και τώρα ξεκινά η σημαντική δουλειά, η δημιουργία ενός μικρού.
Γι' αυτές τις φρατέρκουλες και τα ζώα στον όλο και πιο άγριο Βόρειο Ατλαντικό,
ο ωκεανός που θερμαίνεται παρουσιάζει τεράστιες δυσκολίες.
Αλλά πιο μακριά από όσο βλέπουμε, η φύση απαντά.
Τα ψάρια μετακινούνται, ψάχνοντας ένα νέο σπίτι.
Επιζώντες πληθυσμοί μπακαλιάρων...
καπελάνων
και τόνων
κολυμπούν πιο βόρεια...
κινούνται με το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα
προς τον ταχύτερα μεταβαλλόμενο ωκεανό.
Στη συνέχεια, το ρεύμα ορμά στον Αρκτικό Ωκεανό.
Φέρνει μαζί του θερμό νερό που αποδυναμώνει τον πάγο
και κάνει προσβάσιμο αυτόν τον άλλοτε αδιαπέραστο ωκεανό.
Για να μείνουν ζωντανοί,
όλοι εδώ πρέπει να φτάσουν σε νέα όρια.
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια