ΟΙ ΩΚΕΑΝΟΙ ΜΑΣ
Ρινοδέλφινα.
ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ
Αυτό το κοπάδι ζει στα ζεστά αβαθή νερά ανοιχτά της Δυτικής Αυστραλίας,
που φιλοξενούν ένα από τα μεγαλύτερα θαλάσσια λιβάδια στη Γη.
Η τροφή εδώ είναι δυσεύρετη.
Υπάρχουν κάποια ψάρια,
αλλά είναι δύσκολο να τα πιάσεις.
Ιδίως το πονηρό και εύστοχα ονομασμένο βουτυρόψαρο.
Τα δελφίνια χρησιμοποιούν τον ήχο για κυνήγι.
Αλλά η θαλάσσια βλάστηση παρεμποδίζει τον ηχοεντοπισμό τους.
Κι αν πλησιάσουν πολύ,
τα βουτυρόψαρα απλώς κρύβονται στη βλάστηση.
Για να ξεγελάσουν τα ψαράκια,
τα πιο έξυπνα θηλαστικά του ωκεανού θα πρέπει να γίνουν πολύ πιο εφευρετικά.
Αυτό το νεαρό θηλυκό αναπτύσσει τις δεξιότητες
να μετατρέψει ένα άδειο όστρακο σε κάτι πιο χρήσιμο.
Τα βουτυρόψαρα είναι περίεργα.
Και χρησιμοποιούν όστρακα για καταφύγιο.
Θα πετύχει;
Κάθε όστρακο πρέπει να είναι στο σωστό σημείο.
Κοντά στη θαλάσσια βλάστηση...
αλλά στα ανοιχτά.
Ανυπόμονο το θηλυκό.
Προσπαθεί να επισπεύσει τα πράγματα.
Παραλίγο.
Τσάκωσε ένα.
Ίσως φαίνεται πρόβλημα να βγει το βουτυρόψαρο...
αλλά για το δελφίνι είναι εύκολο.
Έχει καταλάβει ότι αν κρατήσει το όστρακο πάνω απ' το νερό,
το ψαράκι θα γλιστρήσει έξω.
Όπως το βούτυρο.
Πουθενά αλλού τα δελφίνια δεν είναι τόσο έξυπνα...
συνδυάζοντας τόσο περίπλοκη συμπεριφορά σε χρήση εργαλείων.
Ο αγώνας να φάνε και να μη φαγωθούν
γεννάει την εφευρετικότητα στον τροπικό Ινδικό Ωκεανό.
ΙΝΔΙΚΟΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα κινείται δυτικά,
μεταφέροντας ζεστό, τροπικό θαλασσινό νερό στο συνήθως διετές ταξίδι του
από την Ασία στην Αφρική.
Ξεκινάει φέρνοντας ζωή σε μια περιοχή στη Νοτιοανατολική Ασία,
γνωστή ως Κοραλλιογενές Τρίγωνο.
Ένας λαβύρινθος από 25.000 τροπικά νησιά...
από τον οποίο κάθε δευτερόλεπτο ρέουν 15 εκατομμύρια τόνοι νερού...
που ανανεώνουν συνεχώς τα ηλιόλουστα αβαθή
και συντηρούν τη μεγαλύτερη ποικιλία θαλάσσιας ζωής...
που υπάρχει.
Με πάνω από 80.000 είδη να ζουν τόσο στενά μαζί,
αυτοί οι κοραλλιογενείς ύφαλοι είναι οι πιο ανταγωνιστικοί κι επικίνδυνοι.
Η τροφή όμως είναι απροσδόκητα λιγοστή.
Και με εκατομμύρια πεινασμένα στόματα,
κάθε κάτοικος του υφάλου είναι στο μενού κάποιου.
Η προστασία των μωρών είναι μια διαρκής πρόκληση.
Μια μέλλουσα μητέρα είναι ιδιαιτέρως εφευρετική
στην προσπάθεια να προστατέψει τα μικρά της.
Η γαρίδα μάντις Odontodactylus scyllarus.
Είναι μηχανικός υφάλων...
με έναν απαράμιλλο νοητό χάρτη της γειτονιάς της.
Το πάθος της είναι να βρίσκει θραύσματα από νεκρά κοράλλια.
Καταγράφει στη μνήμη της τη θέση καθενός,
μήπως το χρειαστεί.
Πρέπει να είναι γρήγορη,
γιατί οι ανακυκλωτές του υφάλου
έχουν αναλάβει να μετατρέψουν ό,τι νεκρό κοράλλι βρουν...
σε άμμο.
Αυτό το κομμάτι
φαίνεται ό,τι πρέπει.
Μα γιατί είναι τόσο επιλεκτική;
Γιατί ξέρει ακριβώς τι σχήμα κοραλλιού θα χρειαστεί στη συνέχεια
στο κατασκευαστικό της έργο.
Λένε ότι ίσως και να θυμάται
τη δομή των κομματιών που βρήκε νωρίτερα.
Τα στριμώχνει σε έναν τοίχο αντιστήριξης, ώστε καθένα να ταιριάζει με το επόμενο.
Ίσως φανεί χρήσιμο.
Λάθος σχήμα.
Αστέρι στην τοιχοποιία.
Έχει χτίσει έναν οχυρωμένο θάλαμο φωλιάς.
Εκεί μπορεί να προστατέψει τα 10.000 αυγά της ωσότου εκκολαφτούν.
Αν θες να μπεις μέσα,
πρώτα θα πρέπει να περάσεις απ' τη μαμά.
Καμία περίπτωση.
Χάρη στο ταλέντο της ως μηχανικού,
αυτή η έξυπνη μαμά έχει λύσει το μεγαλύτερο πρόβλημα του υφάλου.
Πώς να μεγαλώνεις με ασφάλεια την επόμενη γενιά...
μέσα σε όλα αυτά τα πεινασμένα στόματα.
Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να διασφαλιστεί καλύτερη αρχή στη ζωή για τους απογόνους.
Τα παπαγαλόψαρα Bolbometopon muricatum δεν κρύβουν τα αυγά τους.
Έχουν έναν άλλο τρόπο να ξεγελούν τους αυγοφάγους του υφάλου.
Πριν όμως γεννήσουν, πρέπει να αποφασιστούν δικαιώματα ζευγαρώματος,
τριάντα μέτρα κάτω απ' την επιφάνεια.
Γιατί υπάρχει τέλειος χρόνος
και μέρος για ζευγάρωμα.
Το μέρος είναι η παρυφή,
όπου η παλίρροια και το ρεύμα ρέουν μακριά από τον ύφαλο,
βοηθώντας τα αυγά να πάνε κάπου ασφαλή.
Ο χρόνος; Όταν η παλίρροια φτάσει στο απόγειό της.
Οι μνηστήρες ψάχνουν μια περιοχή όπου το ρεύμα θα είναι πιο δυνατό.
Ο μεγαλύτερος διεκδικεί το καλύτερο σημείο.
Όποιος κρατήσει το σημείο θα επιλεγεί από τα περισσότερα θηλυκά.
Και τα αυγά που θα γονιμοποιήσει θα απομακρυνθούν κι άλλο από τον ύφαλο
και από τους εισβολείς.
Πώς όμως θα προσελκύσει τα θηλυκά, που είναι ακόμα ψηλά στον ύφαλο...
χωρίς να αφήσει τη θέση του;
Μπορεί να διώξει μικρότερους αντιπάλους με ένα τίναγμα της ουράς.
Όχι αυτόν τον τύπο όμως.
Πενήντα κιλά εξόγκωμα.
Ένας αντίπαλος εποφθαλμιά το ίδιο σημείο ζευγαρώματος.
Δεν πτοείται.
Ένα πράγμα μένει.
Για πρώτη φορά,
βλέπουμε από την πρώτη σειρά αυτήν τη μάχη βαρέων βαρών.
Η σύγκρουσή τους είναι τόσο σφοδρή,
που το παγιδευμένο στα εξογκώματά τους νερό ατμοποιείται.
Οι γαβαθωτές κάσκες τους εστιάζουν στη δύναμη της σύγκρουσης.
Η σύγκρουση δημιουργεί φυσαλίδες ατμού που, σε αυτό το βάθος, σκάνε,
στέλνοντας ωστικά κύματα στον ύφαλο,
ανακοινώνοντας στο κοινό ότι ο αγώνας ξεκίνησε.
Δεν έχουν μόνο τα κεφάλια για όπλο.
Ώρα και γι' αυτό το ρύγχος που ροκανίζει κοράλλια.
Η τεχνική τους είναι συγκρούσεις και κοψίματα.
Κόβουν λέπια το ένα από το άλλο.
Όσο το ρεύμα κλιμακώνεται,
φτάνουν κι άλλα θηλυκά.
Εντέλει προσέλκυσαν κόσμο.
Τελικός γύρος.
Όσο το ρεύμα κορυφώνεται,
τίποτα δεν τους χωρίζει.
Ακριβώς ό,τι ήθελαν κι οι δύο.
Γιατί μόνο με έναν τόσο ταιριαστό αντίπαλο
μπορούν να δημιουργήσουν τον πιο δυνατό ήχο στον ύφαλο.
Δείχνοντας ότι είναι οι πιο δυνατοί.
Μετά από αυτόν τον αγώνα, νικητές είναι και οι δύο.
Με την απόδοσή τους κέρδισαν δεκάδες ένθερμους θαυμαστές.
Τώρα είναι έτοιμα να γεννήσουν.
Στο σωστό μέρος...
και στον σωστό χρόνο...
ώστε η παλίρροια και το ρεύμα να κάνουν τα μαγικά τους...
και να μεταφέρουν την επόμενη γενιά σε ασφαλές μέρος,
μακριά από τον ύφαλο.
Το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα ρέει στα νησιά της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Καθώς προχωράει, συλλέγει στοιχεία
από τον γεμάτο απορρίμματα τρόπο ζωής του κόσμου από πάνω...
πριν περάσει από τους κοραλλιογενείς υφάλους στους αμμώδεις χερσότοπους.
Ως και δύο εκατομμύρια τόνοι πλαστικού μπαίνουν κάθε χρόνο στον Ινδικό Ωκεανό.
Έχει πολύ υψηλότερα επίπεδα πλαστικής ρύπανσης από άλλους ωκεανούς.
Τα κομμάτια θα κάνουν εκατοντάδες χρόνια να διαλυθούν.
Εντέλει θα γίνουν μικροπλαστικά...
που βλάπτουν την υγεία των ωκεανών
και φτάνουν ακόμα και στη δική μας τροφική αλυσίδα.
Υπάρχει όμως ένας κάτοικος εδώ
που προσπαθεί να εκμεταλλεύεται στο έπακρο αυτό το χάος.
Το χταπόδι Amphioctopus marginatus.
Αυτό το θηλυκό ψάχνει ένα σημείο για να στήσει ενέδρα στη λεία του.
Και τα πεταμένα από ανθρώπους αντικείμενα προσφέρουν άπειρες δυνατότητες.
Όπως λένε, τα σκουπίδια κάποιου είναι θησαυρός για άλλον.
Το μπουκάλι ίσως είναι μια τέλεια κρυψώνα.
Χρειάζεται απλώς λίγη αναδιάταξη.
Ξεκινάμε.
Ας δοκιμάσουμε πάλι.
Το έπιασε.
Έτσι.
Αυτό κάνει.
Πολύ πιο ευρύχωρο.
Ναι.
Αν όμως μπορεί να βλέπει έξω...
ίσως είναι ορατό από τη λεία του.
Δεν θα γίνει δουλειά.
Μπορεί η φύση να προσφέρει καλύτερη λύση;
Με δύο τέτοια...
και λίγο σκάψιμο...
έχει αρκετό χώρο για να κρυφοκοιτάζει...
και να αναπνέει το σιφόνι του.
Το χταπόδι μπορεί να μεταμφιεστεί σε αχιβάδα.
Τέλειο για να στήσει την ενέδρα του.
Θα φάει τη σάρκα μόνο
και θα πετάξει τα αποφάγια.
Αλλά το να αφήσει σκορπισμένα υπολείμματα δεν είναι καλή ιδέα.
Προσελκύουν πτωματοφάγους...
ψάρια που θα τρομάξουν τα καβούρια.
Το χταπόδι πρέπει να βρει πώς θα τα κάνει να φύγουν χωρίς να φανερωθεί.
Οπότε, μετατρέπει το σιφόνι του σε όπλο.
Ξαναγεμίζει.
Μέχρι τώρα, δεν γνωρίζαμε ότι ένα χταπόδι
μπορεί να μετατραπεί σε όπλο.
Ιδιοφυές.
Ίσως το μόνο πλάσμα σε όλους τους ωκεανούς
με την εξυπνάδα να χρησιμοποιεί την εκτόξευση ως όπλο.
Με το πεδίο ελεύθερο, μπορεί να επιστρέψει στο κυνήγι.
Και μαθαίνει γρήγορα από τα λάθη του.
Αυτήν τη φορά βγάζει έξω τα σκουπίδια.
Και τα ρίχνει αρκετά μακριά ώστε η κρυψώνα του να παραμένει μυστική.
Τουλάχιστον κάποιος εδώ έχει μάθει να προσέχει με τα απορρίμματα.
Το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα αφήνει το Κοραλλιογενές Τρίγωνο και πλέει δυτικά,
στον ανοιχτό ωκεανό.
Αλλά φέρνει λίγη ζωή, η τροφή εδώ είναι λιγοστή.
Είναι μια θαλάσσια έρημος.
Κι όμως, κρύβει γίγαντες.
Μεγάλους ταξιδευτές του ρεύματος,
που μόλις ξυπνάνε.
Οι φυσητήρες.
Μια δεμένη οικογένεια...
με ένα μωρό μόλις μερικών εβδομάδων, που όμως μεγαλώνει γρήγορα.
Είναι πεινασμένο κι επίμονο.
Για να παράγει το πλούσιο γάλα που χρειάζεται,
η μαμά πρέπει να τρώει εκατοντάδες κιλά θαλασσινών κάθε μέρα.
Πρέπει να αφήνει αυτά τα άγονα, ηλιόλουστα νερά και να βουτά στην άβυσσο.
Όσο και να θέλει,
το μωρό δεν μπορεί να ακολουθήσει στις 45λεπτες βουτιές.
Ίσως πάρει τρία χρόνια
μέχρι να μπορεί να κρατάει την αναπνοή του και να την ακολουθεί.
Αλλά την ακούει.
Κυνηγάει τεράστια καλαμάρια γύρω στα δύο χιλιόμετρα πιο κάτω.
Ξέρει ότι δεν έχει εγκαταλειφθεί.
Οι αδερφές και οι θείες του αρπάζουν την ευκαιρία να παίξουν μαζί του.
Το πλημμυρίζουν με αγάπη και στοργή.
Οι φυσητήρες έχουν τους μεγαλύτερους εγκεφάλους στον πλανήτη,
εξαπλάσιους απ' τον δικό μας.
Και με τρεις φορές περισσότερη τάση για ενσυναίσθηση.
Οι στενοί οικογενειακοί δεσμοί τους και η συναισθηματική νοημοσύνη
βοηθάνε τους φυσητήρες να επιβιώσουν σε αυτήν την ερημιά.
Εντέλει, χορτασμένη από καλαμάρια, η μαμά επιστρέφει.
Με πλούσιο γάλα για το μωρό της.
Καθώς ανεβαίνει, έχει διαταράξει την υδάτινη στήλη
και έχει φέρει στην επιφάνεια συστατικά βαθέων υδάτων,
εμπλουτίζοντας αυτήν τη θαλάσσια έρημο και το ωκεάνιο ρεύμα,
καθώς συνεχίζει το ταξίδι του στον κεντρικό Ινδικό Ωκεανό.
Περνάει μικροσκοπικές κουκκίδες γης.
Τις Μαλδίβες.
Το Τσάγκος.
Τις Σεϋχέλλες.
Καθένα και μια όαση στη θαλάσσια έρημο.
Μαγνήτης για θαλάσσια ζωή.
Κρατάει, για μερικούς, την υπόσχεση για αφθονία.
Το γιγάντιο τρεβάλι.
Είναι ακόμα μικρό, μόλις 14 κιλά.
Είναι κυνηγός και ίσως μια μέρα γίνει από τους κορυφαίους θηρευτές της ατόλης.
Η άφιξή του συμπίπτει με ένα σημαντικό γεγονός
στο ημερολόγιο του νησιού.
Την εβδομάδα που μαθαίνουν τα γλαρόνια να πετούν.
Οι νεοσσοί πρέπει να αυξήσουν αντοχές,
αλλά κουράζονται γρήγορα και χρειάζονται συχνή ξεκούραση.
Για ένα μικρό τρεβάλι, που πρέπει να γίνει μεγάλο και δυνατό...
είναι ευκαιρία να αλλάξει διατροφή.
Στην αρχή, είναι προσεκτικό.
Έχασε την ευκαιρία.
Καμία σχέση με τους άγριους ενήλικες.
Με βάρος ως και 77 κιλά...
τα ώριμα τρεβάλια μπορούν να φτάσουν τα 65 χιλιόμετρα την ώρα.
Κι έχουν βελτιώσει την τεχνική τους.
Μερικά ενήλικα έρχονται πάνω από μια δεκαετία για το τσιμπούσι.
Πρέπει να μάθει να κυνηγά όπως εκείνα.
Να πλησιάσει από πίσω αν μπορέσει, και μετά να επιταχύνει.
Να ένα.
Ο νεοσσός είναι κουρασμένος.
Είναι η καλύτερη ευκαιρία που θα έχει.
Αλλά τα πουλιά πιάνονται δύσκολα.
Ιδίως ενώ πετάνε.
Μέσα στη βδομάδα, τα μικρά πλησιάζουν τη συμπεριφορά των ενηλίκων...
και μένουν περισσότερο στον αέρα.
Σπανίως κάθονται πια πάνω στο νερό.
Τώρα πρέπει να αξιολογήσει ταχύτητα πτήσης και ύψος.
Δεν βλέπει καλά πάνω από το νερό.
Το ζητούμενο είναι να τελειοποιήσει την τροχιά του.
Φέτος, τα πιο έμπειρα τρεβάλια τα καταφέρνουν πρώτα.
Ίσως πάρει χρόνια να τελειοποιήσει τις δεξιότητες
και να μεγαλώσει αρκετά για να γίνει κι εκείνο πραγματικά γιγάντιο τρεβάλι.
Μετά από δύο χρόνια πορείας στο κενό του ωκεανού,
το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα συναντά την Ανατολική Αφρική
κι αναμειγνύεται με πλούσια σε τροφή παράκτια νερά.
Κι εδώ, το ρεύμα διασπάται.
Το περισσότερο κατευθύνεται νότια.
Τους καλοκαιρινούς μήνες,
ένα τμήμα ρέει βόρεια, προς τον Περσικό Κόλπο.
Εκεί, κάτω από τον τροπικό ήλιο...
οι γρήγοροι ρυθμοί εξάτμισης
έχουν δημιουργήσει μία από τις πιο αλμυρές θάλασσες κάθε ωκεανού.
Φιλοξενεί έναν ακριβοθώρητο κάτοικο.
Κάποτε τον μπέρδευαν με γοργόνα.
Σήμερα, τα ντιγκόνγκ παραμένουν πλάσματα μυστηρίου.
Κάποτε υπήρχαν πολλές τέτοιες ήρεμες θαλάσσιες αγελάδες στις ακτές του Ινδικού,
από την Αυστραλία ως την Αφρική.
Σε μερικές περιοχές, λόγω του κυνηγιού, τείνουν να εκλείψουν.
Η αναζήτησή τους για πλούσια βοσκή τα δένει με τα θαλάσσια λιβάδια.
Πρόσφατα όμως ανακαλύφτηκε
ότι τα ντιγκόνγκ μεταναστεύουν μακριά
για να συμμετέχουν σε μεγάλες συγκεντρώσεις.
Το γιατί το κάνουν αυτό παραμένει μυστήριο.
Σήμερα, είναι σπάνιο προνόμιο να βλέπεις ένα τέτοιο θέαμα.
Και ίσως είναι δυνατό
μονάχα λόγω της αναζωογονητικής επιρροής του ρεύματος.
Σε όλο τον κόσμο, τα θαλάσσια λιβάδια, και τα ζώα που εξαρτώνται από αυτά,
μειώνονται καθώς απειλούνται από την αύξηση θερμοκρασίας στη θάλασσα.
Αυτή η κλιμακούμενη ζέστη κάνει όλο και περισσότερο νερό
να εξατμίζεται από το ρεύμα,
εντείνοντας το μεγαλύτερο καιρικό σύστημα στον πλανήτη μας.
Τον μουσώνα.
Κάθε χρόνο, σαρώνει τον βόρειο Ινδικό Ωκεανό.
Και σήμερα, είναι πιο ισχυρός και απρόβλεπτος από ποτέ.
Ο μουσώνας ανέκαθεν τροφοδοτούσε τον Ινδικό
με θρεπτικά συστατικά από τη στεριά.
Πλέον όμως, φέρνει κάτι λιγότερο ευπρόσδεκτο.
Μόλυνση.
Τρισεκατομμύρια κομμάτια πλαστικού καταλήγουν εδώ κάθε χρόνο.
Τα σαλάχια μάντα είναι περιπλανώμενα.
Ακολουθούν το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα
για πάνω από 20 εκατομμύρια χρόνια.
Σήμερα όμως, καθώς τρέφονται με πλαγκτόν,
δεν μπορούν να αποφύγουν την κατάποση αυτών των πλαστικών.
Και για κάθε κομμάτι που βλέπουν,
υπάρχουν άπειρα σωματίδια σε μέγεθος πλαγκτόν που δεν βλέπουν.
Ένα σαλάχι μάντα που πιάστηκε σε σύνεργα ψαρέματος
δεν μπορεί να τα απομακρύνει.
Η πετονιά θα κόψει εντέλει τη σάρκα του.
Η κατάποση πλαστικών ή η παγίδευση σε αυτά
είναι σύγχρονος κίνδυνος γι' αυτά τα αρχαία μάντα.
Αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι.
Έχουμε μολύνει τους ωκεανούς μας,
μα αν επιλέξουμε καλύτερη διαχείριση απορριμμάτων,
θα καθαρίσουν κι εκείνοι.
Ανοιχτά της νότιας Μοζαμβίκης,
τα μάντα έρχονται σε ένα ξεχωριστό μέρος,
να αναζητήσουν θεραπεία για τις μολυσμένες πληγές τους.
Και δεν είναι μόνα.
Πολλά είδη σαλαχιών αναζητούν βοήθεια εδώ.
Μαζί και το πολύ σπάνιο σαλάχι Rhynchobatus australiae,
που ήδη κινδυνεύει με εξαφάνιση,
καθώς οι άνθρωποι το κυνηγούν για τα πολύτιμα πτερύγιά του.
Αλλά τα μάντα χρειάζονται την περισσότερη βοήθεια.
Αυτό το θηλυκό έχει επιβιώσει από επίθεση καρχαρία.
Μπορεί να μολυνθεί απ' το δάγκωμα που δέχτηκε στο πτερύγιο.
Οπότε, επισκέπτεται το ιατρείο.
Η ιατρική ομάδα στρώνεται στη δουλειά.
Αφαιρούν τον μολυσμένο ιστό,
κι έτσι προάγεται η ανάπτυξη νέου.
Τα τραύματά του είναι η τροφή τους.
Εκατοντάδες μάντα έρχονται με το ρεύμα για επείγουσα περίθαλψη.
Υπάρχουν όμως κίνδυνοι.
Ταυροκαρχαρίες περιπολούν αυτά τα νερά.
Οπότε, αυτά τα έξυπνα σαλάχια φυλάνε το ένα τα νώτα του άλλου...
ώστε να έχουν όλα την απαραίτητη φροντίδα που χρειάζονται.
Με τη σωστή θεραπεία, τα σώματά τους έχουν απίστευτες δυνάμεις αναγέννησης.
Σε αυτούς τους ασθενείς έχει δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία...
χάρη στην περίθαλψη που έλαβαν σε αυτό το ξεχωριστό καταφύγιο.
Ένα οχυρό για πάμπολλα σαλάχια.
Τους πράους περιπλανώμενους του παγκόσμιου ωκεάνιου ρεύματος.
Τώρα, κατευθυνόμενο νότια, το μεγάλο ρεύμα επιταχύνει
κι αποκτά νέο όνομα.
Γίνεται το Ρεύμα Αγκούλιας.
Μεταφέρει θερμότητα του Ισημερινού προς την άκρη της Αφρικής.
Εκεί αρχίζει να αναμιγνύεται
με τα πιο κρύα και πλούσια νερά του Ατλαντικού.
Ιδανικές συνθήκες
για τον μεγάλο λευκό καρχαρία.
Είναι από τους λίγους θερμόαιμους καρχαρίες
που βελτιώνει την απόδοση των μυών και ακονίζει το μυαλό του.
Για να επιβιώσεις εδώ, σε νερά όπου κυρίαρχοι είναι οι λευκοί καρχαρίες,
πρέπει να είσαι πιο έξυπνος.
Ένα μωρό φώκιας, μόλις οκτώ εβδομάδων.
Γεννήθηκε σε μια αποικία από φώκιες του Ακρωτηρίου.
Θα πρέπει να μάθει να επιβιώνει με τους λευκούς καρχαρίες στο κατώφλι του.
Ώρα για τον νέο μαθητή να γραφτεί στο σχολείο για φώκιες...
όπου οι συμμαθητές του διδάσκονται ήδη
τα πιο σημαντικά μαθήματα όλων.
Κανόνας πρώτος.
Μακριά από τους καρχαρίες.
Κανόνας δεύτερος. Δεν εφησυχάζεις ποτέ.
Οι έξυπνες φώκιες δεν πιάνονται ποτέ στον ύπνο.
Μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων.
Το σημαντικότερο μάθημα όλων όμως
είναι η συνεργασία.
Η ικανότητά τους να ενεργούν σαν ένα
κάνει το κοπάδι από φώκιες πιο δυνατό από οποιονδήποτε καρχαρία.
Ενάντια στο πλήθος,
ακόμα κι ένας λευκός καρχαρίας θα κάνει πίσω.
Αλλά η πραγματική μάχη φρονιμάδας έπεται.
Ένας θαλάσσιος ελέφαντας του νότιου ημισφαιρίου.
Ένας επιδρομέας από νερά της Ανταρκτικής,
που αναζητά νέες ευκαιρίες.
Στην αρχή, οι φώκιες απορούν με αυτόν τον ξένο.
Μοιάζει με φώκια...
αλλά είναι μεγαλύτερος κι από τον καρχαρία!
Και, προς έκπληξή τους, εξίσου θανατηφόρος.
Το μικρό ξέρει ότι η ξηρά είναι το καταφύγιο μιας φώκιας.
Αλλά αυτός ο θηρευτής δεν σταματάει στην ακροθαλασσιά.
Το έχει στριμώξει.
Αλλά σε αυτήν την ομάδα δεν είναι ποτέ μόνο.
Πρέπει απλώς να μη λυγίσει...
μέχρι να έρθουν ενισχύσεις.
Έχουν ήδη διώξει έναν λευκό καρχαρία.
Μαζί θα ξαποστείλουν και αυτόν τον θαλάσσιο ελέφαντα.
Η αριθμητική υπεροχή και η συλλογική ευφυΐα
έχουν επιτρέψει σε αυτές τις φώκιες να επιβιώνουν εδώ στο Ακρωτήριο.
Και η προσπάθεια αξίζει τον κόπο.
Διότι μια φορά τον χρόνο,
καθώς το θερμότερο ρεύμα του Ινδικού
παγιδεύει στην ακτή τα ψυχρότερα νερά του Ατλαντικού,
φέρνει και κοπάδια ψαριών σε τεράστιους αριθμούς.
Είναι γνωστό και ως ροή σαρδέλας.
Εκατοντάδες χιλιάδες σαρδέλες σχηματίζουν κοπάδια που φτάνουν τα οκτώ χιλιόμετρα.
Ακριβώς στο κατώφλι της φώκιας.
Δεν θα έχουν για πολύ αποκλειστικότητα.
Καταφτάνουν τα θαλασσοπούλια σούλες.
Και μέχρι και 20.000 δελφίνια.
Μαζί με χιλιάδες καρχαρίες.
Ακόμα και...
φάλαινες.
Είναι μια απαράμιλλη αφθονία, που μόνο το ρεύμα καθιστά δυνατή...
μεταμορφώνοντας μια θαλάσσια έρημο...
σε ένα από τα μεγαλύτερα τσιμπούσια σε όλους μας τους ωκεανούς.
Ακριβώς στο τέλος του ταξιδιού του στον Ινδικό Ωκεανό.
Το παγκόσμιο ωκεάνιο ρεύμα συνεχίζει το ταξίδι του.
Ρέει από τον Ινδικό στον Ατλαντικό Ωκεανό...
όπου τα γρήγορα θερμαινόμενα νερά του έχουν μεγαλύτερη ορμή.
Ο Ατλαντικός γίνεται πιο άγριος από ποτέ.
Και αν βρεθείς σε μπελάδες, θα χρειαστείς μια ομάδα να σε βοηθήσει.
Υποτιτλισμός: Μαριάννα Αγάλου