Dixeches cinco graos a estribor.
O outro estribor, capitán papón.
- Non era que os pallasos eran graciosos? - O que? Dimo á cara se te atreves!
Ei! Bo día, campión.
Sei que xuraches axudarnos a atopar a Arlong,
pero se é un truco...
Que vas facer? Sangrarme enriba?
Agarda! Que fas?
Sángrame enriba todo o que queiras! Un trato é un trato.
Vós queredes o mapa e eu, o corpo.
Como sabemos que non mentes?
Zoro, colega!
Polo honor entre piratas!
Veña, cantemos para matarmos o tempo.
Oh, había unha ladra de laranxas cabelos.
Deixoume tirado coma un cadelo.
A moi rastreira non tiña corazón.
O que si tiña era un bo par de me...
Ai! En todo o nariz!
Sempre tarda tanto?
Só levamos dous minutos. Sé paciente.
Algúns días, pican así que botas a cana.
Outros, tardan horas.
E, ás veces, non pescas nada.
Pero non falamos de peixes, ou?
Quero saber se Nami está ben.
Unha muller así de fermosa e lista non se aliaría cun pirata como Arlong.
- Precisa que a salven. - A tatuaxe di outra cousa.
As tatuaxes non o din todo. É un misterio, como todas as mulleres.
- Marchou. - Non sabes por que.
Ti céntrate na comida. Non coñeces a Nami.
- Parece que ti tampouco. - Seguro que tiña un motivo.
Decida o que decida...
teño que oílo da súa boca.
Terra á vista!
ILLAS CONOMI
- Voute pillar! - Diso nada!
- Corro máis ca ti. - Xa, xa.
Parella.
Nami, tócache.
Nami.
Vas ti.
Cincocentos.
Cando queiras, eh?
Estou pensando.
Que tes? Non sabes contar máis ca cinco?
Vou con todo.
Eu tamén.
Escaleira.
Subo dez.
Full de raíñas.
Es unha mentireira
e unha tramposa.
Sabes que nesta tripulación non se mente cando se trata de cartos.
Acabouse o xogo. Nami, Arlong quere falar contigo.
Síntoo, rapaces.
Axiña volvo polos vosos berris.
Nenas, lavade as mans.
Tiñan galletas resesas na panadaría. Estaban rebaixadas e aínda saben ben.
- Que é iso? - Nada.
Como tes isto?
Onde atopaches o libro?
Collino na libraría.
Por que fixeches iso?
Porque o quería.
- Vas ter que inventar unha mellor. - Non tiña diñeiro.
Non lle fixen dano a ninguén.
Si, aos que llo roubaches.
- E a ti. - Non, non saben o que é.
Odio comer mandarinas todos os días e herdar a roupa de Nojiko.
Odio ser pobre!
Non teremos moito, pero temos un teito e querémonos.
- Somos unha familia. - Non! Non somos unha familia.
Nojiko non é a miña irmá e ti non es a miña nai!
Gardeiche un prato.
Non teño fame.
O día que vos atopei a ti e a Nojiko
enviaran a miña unidade a loitar cuns piratas no Reino de Oykot.
Pero separámonos.
Cando todo acabou, estaba ferida e esfameada.
Pensaba que ía morrer.
Cando vos vin...
sóubeno:
debía vivir para coidarvos.
Como o soubeches?
Sóubeno sen máis.
Porque era o correcto.
Sei que ti tamén farás o correcto.
Que recordos me trae isto.
E ti...
Síntete orgullosa.
Orgullosa de que?
Non te subestimes, Nami.
Grazas a ti, coñecemos todas as bases da Armada e as fortalezas piratas
de aquí ao Reino de Goa.
- Pero nada diso é meu. - Certo.
Con todo, es un membro valioso da nosa tripulación.
Si, facemos bo equipo.
Marchaches hai tanto tempo que pensaba que igual xa non volvías.
Claro que ía volver.
Temos un trato, non?
Temos, eu son un home peixe de palabra.
Moi ben.
Os homes peixe pronto dominarán o Mar do Leste.
E, logo, a Gran Ruta e todo o resto dos mares.
Os mariños non van estar moi de acordo.
Os mariños pódense comprar.
E, cando deixan de ser útiles, para o nicho.
Pensas que matar humanos o arranxa todo.
Non todo.
Cando un animal se volve salvaxe de máis,
hai que domalo.
Tranquila. Non esquecerei o teu traballo.
Terás un lugar especial no meu imperio.
Máis che vale.
Ai, Nami.
Como te estrañei.
Pero mira, mentres tanto, teño outro choio para ti.
Unha das vilas atrasouse no pagamento do tributo.
Cal?
Vila Coco.
Alí non che son benvida, precisamente. Podes enviar a Kuroobi ou a Chu?
Non, este traballo require un toque humano.
O comedor está pechado por reformas.
Precisamos falar co dono.
Por desgraza, o dono está moi ocupado con...
Descúlpenme. Por suposto, deseguida vén.
- Que bonito. - Si.
Papá comía aquí moitas veces.
Nunca me trouxo con el, pero...
Mariños. E un vicealmirante, nada máis e nada menos.
Chegades tarde á festa.
Sempre me preguntei que sería de Zeff Perna Vermella.
- Señor, coñece este home? - Só a súa sona.
Capitán dos Piratas Cociñeiros.
Eses días xa quedaron no pasado.
Agora son cociñeiro.
O único que teño baixo o meu mando é este restaurante.
Non vimos por ti, Zeff.
Precisamos información sobre un mozo pirata que estivo aquí.
Chámase Luffy.
- Non podo axudar. - Ou é que non queres?
Hoxe, bo é se lembro os clientes habituais.
Este halo lembrar. Leva sombreiro de palla.
Sempre anda a barallar.
Non, non me soa.
Convídote a comer?
Teño unhas costeletas e o conxelador avariado.
Sería unha pena que un manxar tan delicioso se botase a perder.
Non viñemos comer. Viñemos...
Esa costeleta...
Ao punto?
Tirando a pouco feita.
Nunca tal vira.
Quen faría algo así?
Debería volver para comprobar se está ben o barco.
Foi Arlong.
Ei, papóns! Creo que todos estamos de acordo en que Arlong é malísimo,
pero atopade o meu corpo dunha vez!
- Baixa eses fumes. - Ou que? Vas facer un soufflé comigo?
- Lévao ti un pouco, anda. - Iso é traballo do novo.
A ver, por favor!
Por favor, xente.
Non temos moito tempo e fáltanos diñeiro outra vez.
É suficiente?
- Non temos tempo de conseguir máis? - Non.
Acabouse.
- Nami. - É Nami.
Como te atreves a aparecer por aquí?
Tes algo para min?
ATLAS DO MAR DO LESTE
Perdón por coller o libro.
- Prometes que non volverás roubar? - Prométoo.
- Cruzaches os dedos? - Pode ser.
Non es mala, Nami.
Só fixeches algo malo.
Para a próxima, ven onda min primeiro.
Igual podes facer algún choio pola vila.
Si, Sr. Genzo.
- Fixeches o correcto. - Axuda!
Acudídeme!
- Piratas! Están atacando a aldea! - Que foi?
Hai piratas!
Cidadáns de Vila Coco!
Esta vila é miña!
Corre!
Faltan cartos.
Nami, por favor.
É todo o que temos.
- Arlong tennos tesos. - Pois buscade máis.
Luffy?
- Que fas aquí? - Podería preguntarche o mesmo.
- Este é o meu sitio. - Non cho creo.
- Esta non es ti. - Non. Non son quen ti queres que sexa.
Nami...
Se precisas axuda...
Non, non vos preciso a ningún de vós.
Arlong quería o mapa e eu enganeite para que mo conseguises.
E picaches.
Nunca fun parte da túa estúpida tripulación.
Non o dis en serio.
Colle este fato de pallasos e lisca.
Non te quero volver ver diante.
Mimá, que desastre.
Volvemos ao barco antes de que nos atopen?
- Liscamos? Si? - Aquí pasa algo máis.
Foi clara: quere que marchemos.
- As mulleres non din o que pensan. - Este que ten que dicir?
Non o entendedes? É unha deles.
É mala. Os habitantes da aldea téñenlle pavor.
Non todos.
Ei!
O da cicatriz!
Quen era esa moza?
A do pelo ese chulísimo.
Quen o pregunta?
Son Monkey D. Luffy.
- Son pira... - Cazador.
Cazador de piratas.
- Vimos pola cabeza de Arlong. - Vós?
Vin homes o dobre de grandes ca vós
e en grupos enormes entrar en Arlong Park.
Ningún deles volveu.
- Queremos falar con ela. - Non tal.
Pero, se serve para que marchedes,
ide á casa ao final do camiño, onde acaban as mandarineiras.
Creo que teño corpo de barco, máis que de andar medio mundo a pé.
Non estrañades o océano?
Non? Vale.
Podo ir buscar o barco, por se non queredes facer a volta.
- Dade a volta e marchade. - Iso é o que vos dicía eu.
Ei, vinte antes.
Creo que temos algo en común.
Eu teño unha arma e ti estás diante dela.
- Que imos ter en común? - Pois a Nami, para empezar.
- Coñécela ben, non? - É unha ladra sen escrúpulos.
Cando xa non queda nada, marcha e non mira atrás.
- Fóra da miña propiedade. - Nami é da nosa tripulación.
É amiga nosa.
A miña irmá non ten amigos.
- Canto antes vos decatedes, mellor. - Irmá. Ten sentido.
Sodes igual de fermosas.
Déixao.
Mimá, tenvos ben enganados.
Non sodes especiais e non podo axudarvos.
Apetéceche comer?
- Que? - Faremos un troco.
Polo teu tempo e información.
- Sabes cociñar? - É camareiro.
É o mellor cociñeiro.
Non probarás nada igual. Palabra de Usopp!
Non teño moita cousa.
Sorprenderíache o que podo facer só cun par de ingredientes. Que dis?
Ceamos, falamos un pouquiño...
Ben.
Pero espero que haxa sobremesa.
Isto non é nada. Co curry é peor.
Mellor que as racións da Armada?
Non sabía que tiveras o pracer de comer nun buque da Armada.
Só no calabozo.
Onde está, Zeff?
Sei que estivo aquí.
Este é un viño anello de Micqueot.
Gardábao para algo especial.
Había tempo que non vía alguén dos de antes,
aínda que estabamos en bandos diferentes.
Por fin estás no lado da lei.
A lei non tivo nada que ver. Xa era hora de parar.
Tomei a decisión.
Vén aí unha nova xeración.
É o seu momento.
Si, home, si.
Vaia fato de mozos impulsivos.
Perfectamente madurado e listo para gozalo.
Se o deixas de máis,
pérdese.
Tamén podías servir whisky.
Si! Dálle!
Debemos falar de Vila Coco.
Xa falaremos mañá. Vila Coco non se vai mover do sitio.
Sempre e cando paguen todo o tributo, claro.
Diso temos que falar, diso e dos termos do noso acordo.
Ti sempre tan seria, Nami.
Toma unha copa e reláxate.
Capitán Nezumi, que agradábel sorpresa.
Sempre é un pracer verte, Arlong.
Chegáronme novas preocupantes de Gosa.
Parece que os atacaron os piratas.
É terríbel.
Tamén nos informaron
de que uns homes peixe andan a armar balbordo nas illas Conomi.
E hai máis cousas que me preocupan.
Cantas?
- O dobre, máis ou menos. - Iso é o dobre do que acordamos.
Os tempos cambian.
Cada vez é máis difícil encubrirvos.
Nami.
Isto é unha festa.
Vaiamos arriba a falar de negocios.
Nami, ven.
A cea está servida.
Que che dixen?
É o mellor que comín na miña vida.
Pois hai de sobra, pero...
antes, tes que falarnos de Nami.
A verdade é que...
- Que pasa? - Entra. Pecha a porta.
Mamá!
Veña, entrade. Vai.
- Mamá, por favor. - Quietas aí.
- Non saiades por nada do mundo. - Mamá!
Quen anda aí?
Así tratas os convidados?
O tributo son cen mil berris por adulto.
Vainos buscar.
Tomade, é todo o que teño.
Ben.
Tres pratos na mesa.
- Cantas persoas viven aquí? - Só unha.
Pon que non ten familia.
Cantas persoas viven aquí?
Cantas?
- Teño dúas fillas. - Terás que pagar por elas.
- Cincuenta mil por cada unha. - Deivos todo o que tiña.
Unha pena, pero non abonda.
Déixaa en paz!
Mamá!
Unha reunión familiar.
Mira esas humaniñas, que lindas.
Pobriñas.
Aceptades os cartos como tributo polas miñas fillas?
Non, mamá. Non!
Ti entendes o que dis?
- Entendo. - Non, mamá!
Por que non mentiches? Non tiñas por que falarlle de nós.
Porque sodes as miñas fillas e nunca o negaría.
Merecedes ter unha vida plena e feliz.
Sinto non poder facer máis,
comprarvos cousas bonitas ou comida rica.
Síntoo. Non fun unha boa nai.
Non, non digas iso.
Mamá, non.
Mamá, non!
Nami, Nojiko,
quérovos, nenas.
Nami traballa para o pirata que matou a vosa nai?
Era só unha nena.
Pero xa non o é.
Tomou unha decisión.
Estou canso de oír sobre Nami de boca doutra xente.
Díxoche que marchases, Luffy.
Ti tamén.
Como sabes que non é da tripulación de Arlong?
Igual que souben que non me ías matar cando te desatase.
Igual que o souben con Usopp
e con Sanji.
Xa, do camareiro non me fío.
Sei que Nami é boa.
Ela precisa sabelo tamén.
Dime, capitán, canto custa a túa discreción?
Dez mil berris?
Vinte mil?
Non é xusto o noso trato?
Non é fácil afastar da zona as patrullas da Armada.
Co aumento da vosa actividade,
sería unha pena que isto chegase a oídos do cuartel xeral.
Supoño que é o prezo de facer negocios.
Es máis listo do que pensa a xente.
Por ser home peixe?
Non quería di...
Sorpréndeche que teña intelixencia ou ambición?
Que sexa máis que man de obra barata para os humanos?
Para nada. Persoalmente, nunca tiven nada contra os da túa especie.
E, con todo, os líderes da organización que con tanto orgullo representas
consideraron adecuado aldraxar
e escravizar o meu pobo.
- A escravitude aboliuse. - Os prexuízos seguen.
Tedes os mesmos dereitos que os humanos.
Ai, si?
O Goberno Mundial esforzouse moito
para promover as relacións entre ambos os pobos
e para manter a paz. Un dos Guerreiros dos Mares é un home peixe.
Jimbei é un imbécil!
Un can do goberno, sometido a un amo inferior a el.
Eu non sirvo home ningún.
Se cadra, precipiteime.
Aceptarei os termos habituais do noso acordo.
Si.
Es máis listo do que pensa a xente.
- E que pasa co noso trato? - Que ten?
Teño o diñeiro.
Cen millóns de berris?
Nami... ocultáchesme algo?
Roubei os cartos limpamente. Vas cumprir co noso acordo?
Tráeme o diñeiro ao amencer
e considerarei este asunto pechado.
Kuroobi,
vai chamar a Nezumi.
- Veña. - Si.
Ao final, pode que a rata esa gañe uns berris extra.
- Dous tiradores de mistral. - Agora mesmo.
- Que fas? - Convidarte a un chopiño.
- De nada. - Non, estamos de servizo.
Veña, ho.
Gocemos desta misión imposíbel.
Ti non es moi de beber, non?
Non entendo por que Garp está tan obsesionado con ese do sombreiro.
- Dous máis. - Es unha caixa de sorpresas.
- Ti cres que isto é o correcto? - O que?
E se os Piratas do Sombreiro de Palla non son os malos?
Pensei que che custaría máis botar a lingua a pacer.
É que, se seguimos cometendo os mesmos erros,
nunca vai cambiar nada.
Vale, sóltao.
Ti sabes algo.
Garp é o avó de Luffy.
De todas as cousas que pensaba que dirías, esa nin estaba na lista.
Debín velo. Os dous devecen pola carne.
Non o contes por aí.
Ten sentido.
Por que querería un vicealmirante coller un tipo de goma que xoga aos piratas?
Non xoga. Di o que queiras del, pero é auténtico.
Aos tipos como Garp iso dálles igual.
Se pintas por fóra das liñas, córtanche o brazo.
- Que? - Parece que sabes o que é.
- Debeu ser difícil criarse cun pai... - Eu non son coma o do sombreiro de palla.
Hai uns días veu un tipo cun sombreiro.
Sabe cara a onde ía?
Pode ser.
Canto me dades?
Entón, a criatura xirouse cara a min,
ensinando os cairos.
Era o último xabaril salvaxe de Jaya.
Dous días.
Dous días pasei loitando con ese porco
até que por fin triunfei.
Cociñeino ao lume
e comino coas mans.
Só lume e carne.
E como sabía?
Esa carne
estaba tan tenra que se separaba do óso.
Nunca comín cousa igual.
Canto máis escapan, máis satisfactorio é cando os cazas.
Mira, non me vas enganar coas túas historias de manxares.
Non vou tras un xabaril.
O último que quero facer é interpoñerme nunha disputa familiar.
El é especial.
Lémbrame un pirata dos nosos días de gloria.
Non o digas.
Non por iso é menos certo.
O mozo lémbrame a Gold Roger.
E mira como acabou.
Executado. Espetado nas lanzas dos mariños.
Non verei o meu...
Non verei o mozo acabar igual.
Defendeu o Baratie cando nos atacaron.
Estou retirado, pero respecto o código.
Señor?
Grazas pola comida.
Dille ao navegante que poña rumbo
ás illas Conomi.
- Si, señor. - Garp.
Hai que saber cando renderse.
As cousas van cambiar, gústeche ou non.
Tócalles a eles.
Xa veremos.
Tic, tac, tic, tac, tic, tac... Bum!
Vou saír a tomar o aire.
Queres calar a boca?
Home, pero así non é divertido!
Pensas que os teus xoguetes poden atravesar a pel dun home peixe?
- Son bombas de fume. - De fume?
Mira ti!
Iso lémbrame que hai unha eternidade que non como peixe afumado.
Non vos sobraría un pouco, non?
Por favor.
Ide á merda!
De todos os xeitos, Arlong vaivos papar a todos.
Non gañaredes contra o seu exército.
Non sodes máis ca un monte de esterco.
Non ides facer nada contra ese estúpido...
O novo cala a cabeza do pallaso.
Como te atreves?
Non só traballas co asasino da nosa nai,
senón que agora profanas a súa tumba?
Nojiko, agarda!
Non é o que pensas.
Non tes nin idea do que penso.
Que é isto?
É o diñeiro que roubaches?
E agocháchelo ao lado do corpo de mamá?
- Nami, que clase de monstro es? - Non o entendes.
Pois explícamo.
Temos que falar.
- Quen es ti? - Chámome Nami. Mataches a miña nai.
Nami.
Ah, si. A filla da exmariña.
Teño que admitir que era valente.
A ver se adiviño: vés buscando vinganza.
Queres matarme, neniña?
Non, quero unirme á túa tripulación.
Mira ti!
E por que ía meter unha humana na miña tripulación?
Porque teño unha cousa que queres.
Debuxáchelo ti?
Está ben.
Moi ben.
É o mellor que vin no Mar do Leste, de humanos ou homes peixe.
Se me aceptas na tripulación, axudareite.
Axudarme?
Matei a túa nai
e agora queres traballar para min?
Por que farías algo así?
Porque tes unha cousa que quero.
Traballaría para el cunha condición:
que me deixase comprar Vila Coco.
E aceptou.
Por cen millóns de berris.
Cen millóns?
- Iso levaría unha vida. - Xa o teño.
Todo.
Podo mercar a liberdade da vila e dos seus habitantes.
Entón...
todo este tempo,
intentabas axudar.
Como non mo dixeches?
- Son a túa irmá. Por que...? - Non te podía perder a ti tamén.
A ninguén máis.
E mantivéchelo en segredo durante anos.
Deixaches que te odiase.
Odiábate.
Sinto interromper esta escena tan conmovedora.
Disque os piratas teñen un botín agochado nesta zona.
Vós as dúas non saberedes nada diso, non?
É evidente que iso é roubado.
Pola autoridade que me dan a Armada e o Goberno,
vou ter que confiscalo.
- Non, non podes. É meu! - Cen millóns de berris?
Onde conseguiches tanto diñeiro?
Como sabías que son cen...?
Envíavos Arlong, non si?
Non sei de que me falas.
- Non! - Coidadiño!
Se non, teremos que arrestarte.
Non!
Non podedes facer isto.
Non podedes facer isto!
Non!
Nami, agarda.
Nami, para! Espera.
- Nami! - Sóltame! Non poden facer isto!
- Non hai nada que facer! - Arlong vai matar a aldea enteira!
Nami, espera!
Irmáns!
Todos coñecemos a verdade deste mundo.
Os homes peixe son os lexítimos donos do mar. Os humanos tamén o saben.
Temen o noso poder, así que nos ataron con cadeas.
Aborrecen a nosa presenza, así que nos vetaron nas súas cidades.
Pero nós rompemos esas cadeas.
Eriximos cidades de noso.
Agora, chegou o momento de restaurar a orde natural deste mundo.
Si!
Non.
Por favor!
Durante séculos,
os humanos utilizáronnos.
Reprimíronnos.
E os nosos supostos líderes permitírono.
Os estandartes da unidade e da paz que enarboran con orgullo
son, en realidade, bandeiras de rendición, de aceptación da derrota.
Non sei que pensades vós, pero eu non me vou render.
Matémolos a todos!
Si!
Somos a encarnación da superioridade dos homes peixe!
E, co mapa da Gran Ruta, recuperaremos os nosos dereitos naturais!
A nosa ira arrasará Vila Coco
e os confíns do Mar do Leste
e, a medida que avancemos cara á Gran Ruta e máis aló,
aprenderémoslle a todo humano canto haxa cal é o seu lugar:
debaixo nosa.
Si!
Debaixo nosa!
Si!
Debaixo nosa! Si!
Arlong.
Arlong!
Díxenche que liscases.
Dixeches, si.
Pois marcha.
Non tes nin idea do que pasa aquí.
Iso é certo.
Luffy.
Axúdame.
Axudareite.
Axudareite!
Vamos.
Si.
Que é iso?
Están atacando a aldea.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso