Ostrożnie.
Delikatnie. Nie upuśćcie go.
Jest bardzo ciężki.
Ma ogromną głowę. To aż dziwne.
Czy to teraz ważne?
- Zoro, słyszysz mnie? - Gdzie apteczka?
- Mamy jakąkolwiek? - Zoro?
Tylko to znalazłem. Skąd krwawi?
Zewsząd.
- Potrzebujemy bandaży. - I lekarza.
Nie mamy lekarza.
Luffy.
Ktoś musi wrócić do Baratie.
- Nie jestem teraz głodny. - Nie na jedzenie.
Może wśród klientów jest jakiś lekarz.
Jasne. Lekarz.
Znaleźć lekarza.
- Co ty wyprawiasz? - Kroję marchewki.
Widzę. A co robisz w mojej kuchni? Zdegradowałem cię.
Wiem, ale Patty śpi na koszmarnym kacu.
Możesz też przygotować brunch sam.
Zostań.
Za grubo kroisz tę marchew.
Te jajka są zbyt rzadkie.
Widzę gołym okiem, że w tej remuladzie brakuje oregano.
Oregano jest prostackie.
Na pomoc!
Pomocy! Zoro potrzebuje lekarza.
Przegrał walkę z wojownikiem.
- Obficie krwawi... - Spokojnie, pomagierze.
- Nic nie rozumiem. - Mój przyjaciel umiera.
Najbliższy lekarz jest na Conomi. Dwa dni rejsu.
Za długo.
Nie pomogę ci. Oby przeżył.
A ty dokąd?
- Pomóc kumplowi pomagiera. - A co z brunchem?
Kazałeś mi karmić głodnych. Czym to się różni?
Dobrze.
Weź noże kuchenne i butelkę whisky.
I świeżą seriolę z zamrażarki. Jak największą.
Seriolę?
Bierz i nie gadaj.
Żartujesz? Potrzebuje lekarza.
Chcesz ocalić szermierza czy nie?
- To do odkażenia rany? - W życiu.
Szkoda tak dobrego alkoholu.
Piękna.
Igła.
Skóra ryby.
Stara żeglarska sztuczka.
Rybia skóra hamuje krwawienie i przyspiesza gojenie ran.
Wyjdzie z tego?
Nie będę kłamać. Stracił dużo krwi.
- Może być za późno. - Ale może nie.
Jest jedną nogą w grobie. Między życiem a śmiercią.
Znajdźcie sposób, by utrzymać go w świecie żywych.
Mówcie do niego. Opowiadajcie mu historie. Śpiewajcie szanty.
Może nie odpowie,
ale poczuje, że jesteście przy nim.
Mihawk.
Nie zapowiedziałeś się.
Chcę, żebyśmy porozmawiali na osobności.
Wyjdź, kadecie.
Tak jest.
Gdzie on jest?
Gdzie Luffy?
- Teraz? Nie wiem. - Jak to?
Puściłem go wolno.
Prosiłem cię, żebyś go do mnie przyprowadził.
Panie admirale, wie pan, że nie przyjmuję rozkazów.
Nawet od takich jak pan.
Jako jeden z siedmiu wojowników
służysz Globalnemu Rządowi.
- Bez naszego immunitetu... - I tak robiłbym, co chcę.
Tak jak teraz.
Chcę zobaczyć,
jak ten młodzieniec poradzi sobie na Grand Line.
Nie pozwolę na to.
W takim razie czeka pana wyzwanie,
bo ten chłopak jest intrygujący.
Kto wie?
Może to właśnie pański wnuk odnajdzie One Piece.
Zjem dziś kolację w kantynie.
Coś pysznie pachnie.
Wszyscy pewnie są głodni, a zostało nam sporo ryby.
Nie marnuję jedzenia.
Co jest? Nie lubisz ryb?
Uwielbiam. Muszę tylko przygotować miecz dla Zoro.
Zanim się obudzi.
Jest ciężko ranny.
Możliwe, że się nie obudzi.
Nie znam nikogo silniejszego niż on.
Żaden wojownik mórz go nie zabije.
Musisz coś zjeść.
Jeśli nie chcesz ryby, w kuchni są steki.
A może masz ochotę na szafranowe risotto?
Normalnie zjadłbym wszystko,
ale muszę oczyścić jego Ładne Liczy Bąki.
- Co? - Jego miecz.
Ma imię.
- Po co? - Nie wiem.
Podobno jest wyjątkowy.
Sanji, ugotujesz ulubione danie Zoro?
Jasne. Co lubi jeść?
Kulki ryżowe.
I piwo.
Może kulki ryżowe nasączone piwem? Dasz radę?
Mogę zrobić cokolwiek zechcesz.
Chcę, żeby jadł.
Żeby odzyskał siły.
I chcę też, żeby spał, żeby zagoiły mu się rany.
A może po prostu potrzebuje wody?
Po tej walce na pewno chce mu się pić.
Ale pewnie jest też zmęczony,
więc może po prostu dajmy mu odpocząć.
Bycie kapitanem to najtrudniejsze zadanie świata.
Zeff mawia,
że podejmowanie decyzji odróżnia kapitana od reszty załogi.
A był jednym z najlepszych kapitanów w historii.
Zeff był piratem?
Kapitanem załogi Kuków. Mówili na niego „Czerwononogi Zeff”,
bo jego buty wiecznie były splamione krwią wrogów.
Jak się poznaliście? Byłeś w jego załodze?
Nie do końca.
STATEK WYCIECZKOWY ORBIT MORZE EAST BLUE, 9 LAT TEMU
Sanji, ruszaj się. Brudne gary same się nie pozbierają.
Robię sos velouté. Muszę dopracować konsystencję.
Co? Jesteśmy w kambuzie. Tu się nie robi wykwintnych potraw.
Ale na All Blue owszem.
Słyszeliście? Sanji płynie na All Blue.
To miejsce nie istnieje naprawdę.
Istnieje, a ja je znajdę.
To kucharska legenda. Bierz się do tych stolików.
Piraci! Wchodzą na pokład!
Piraci? Musimy się kryć!
Velouté.
Nie.
Brakuje oregano.
Oregano jest prostackie!
Daruj sobie, bakłażanku. Chcesz zginąć szybko czy wolno?
Nieważne, bylebyś nie przyprawiał moich dań.
Ty to zrobiłeś?
Całkiem niezłe.
Na pewno lepsze niż twoje, stary pryku!
Masz cięty język, chłopcze.
Utnę ci go i usmażę na wieprzowym smalcu.
Rób, co chcesz, ale ja nie zginę,
dopóki nie znajdę All Blue.
All Blue?
Co bakłażanek może wiedzieć o All Blue?
Co się stało?
Sztorm.
Zatopił oba statki.
Ale załoga...
Wszyscy martwi.
Poza nami.
Co robimy?
Czekamy.
Z nadzieją, że jakiś statek nas znajdzie, zanim słońce...
wybieli nasze kości.
Teraz tak.
Mamy tylko tyle jedzenia.
Jedz powoli. To wszystko, co jest.
- Czemu dostałeś więcej? - Bo jestem od ciebie większy.
Wiesz co?
Ciesz się, że cokolwiek ci dałem.
Idź na drugą stronę i wypatruj.
Poważnie. Nie zawracaj mi głowy, dopóki nie zobaczysz statku.
Jasne?
Pytam, czy jasne!
Zasuwaj.
DZIEŃ DRUGI
DZIEŃ TRZECI
DZIEŃ 25.
Statek!
Statek! Hej!
Tu jestem!
Halo!
Statek!
Proszę!
Błagam!
Pomocy!
Nie!
Nie.
DZIEŃ 30.,
DZIEŃ 50.
DZIEŃ 70.
Stary miał więcej jedzenia.
Jeśli nic mi nie da,
zabiję go.
Miałeś tam zostać.
Masz jeszcze jedzenie. Daj mi coś!
Gdzie je masz?
Gdzie ono jest?
Nic tu nie ma. Jakim cudem jeszcze żyjesz?
Twoja noga.
Co się stało?
Zjadłeś ją?
Swoją własną nogę?
Dlaczego dałeś mi całe jedzenie?
Nie znasz mnie. Czemu to zrobiłeś?
Bakłażanku...
Całe życie szukałem...
All Blue.
Mój czas dobiegł już końca.
Marzysz o tym samym co ja.
Uwierz mi,
All Blue
istnieje.
Naprawdę.
Skoro ja go nie znajdę...
może tobie się uda.
Chcę, żebyś przeżył.
I żebyś spełnił to marzenie.
Dla nas obu.
Wiesz, jak to jest?
Gdy ktoś traci kończynę, żeby cię uratować?
Właściwie tak.
Byliśmy tam przez 85 dni.
Mógł pozwolić, żebym zginął.
Ale zachował się jak kapitan.
Podjął trudny wybór.
Zjadłbym ręce i nogi, żeby Zoro przeżył.
„W pewnym kraju, na północnych morzach,
żył odkrywca zwany Montblanc Noland.
Opowieści o jego wielkich przygodach wydawały się zmyślone.
Powiedział królowi, że znalazł miasto ze złota,
ale gdy król udał się po skarb,
miasta nie było.
Większość królewskich rycerzy zginęła
po drodze.
Noland został skazany na śmierć, ale nadal okłamywał króla
i utrzymywał, że złote miasto zatonęło.
I...
chociaż nikt mu nie wierzył,
nie przestał kłamać, aż do śmierci”.
Biedak.
Wyobrażasz sobie, że tracisz całe miasto ze złota?
Wydaje mi się, że ta bajka była o czymś innym.
Bajki są o różnych sprawach.
Na przykład czemu
król musiał go zabić?
Osoby u władzy czasem podejmują trudne decyzje.
Czemu wszyscy tak mówią?
Bo mogłeś ocalić Zoro.
Pozwoliłeś mu zmierzyć się z Mihawkiem.
Czemu go nie powstrzymałeś?
Nie sądziłem, że przegra.
- Mogłeś go przekonać. - Nigdy bym tego nie zrobił.
I tak jest niby lepiej?
On może umrzeć.
Zrobię wszystko, by go uratować.
Wszystko.
Ale nie zabronię mu spełniać marzeń.
- Z marzeń się wyrasta. - Naprawdę tak myślisz?
Nie masz marzeń?
Mam. Teraz marzę o tym, żeby Zoro nie umarł w moim łóżku.
Musi być coś, czego pragniesz.
Coś więcej.
Czego pragniesz najbardziej na świecie.
Nie każdy może spełniać marzenia.
Kadecie.
- Przepraszam za to. - Na pewno miał pan powód.
Już go znasz, prawda?
- Nie słyszałem... - Luffy to mój wnuk.
Latami próbowałem go szkolić.
Zrobić z niego marynarza.
Opierał się na każdym kroku. Nie chciał mnie słuchać,
uczyć się, współpracować.
Ty jesteś wzorowym kadetem. Bardzo się od siebie różnicie.
Panie admirale.
Poznałem Luffy’ego trochę.
- Wiem, jak działa jego umysł. - Ja też. I co?
Luffy jest inny.
Nie przestrzega zasad.
Robi swoje i nie ogląda się na innych.
Byłem dla niego zbyt łagodny.
Nic by pan nie zmienił.
- Bo Luffy wie, kim jest. - Kim?
Piratem.
Zawsze nim był i zawsze będzie.
Nie zmieni się, choćby wysłał pan za nim całą armię.
Prędzej umrze.
Co chcesz powiedzieć?
Żebym dał mu być głupim piratem?
Czy to takie złe?
Może masz rację.
Od samego początku źle do tego podchodziłem.
Zbierz żołnierzy na pokładzie. Przemówię do nich po południu.
Tak jest.
Kto jest głodny?
Witamy w Baratie. Jestem do waszych usług.
Usług?
Ciekawy dobór słów.
Macie tu jedzenie, prawda? Chcemy jeść.
- Obawiam się, że nie ma już stolików. - Widzę ich mnóstwo.
Siadać!
Nikt nie wychodzi.
Poza tobą.
Nacieszmy się naszym ostatnim wspólnym posiłkiem.
Kim jesteś, staruszku?
Mam na imię Zeff. Ta knajpa należy do mnie.
Jestem Arlong.
Do mnie należy East Blue.
Morze nie należy do nikogo.
Nawet do ryboludzi.
To się wkrótce zmieni. Gdy dasz mi to, czego chcę.
Słuchajcie. Szukam pirata w słomkowym kapeluszu.
Nazywa się Luffy.
Przywłaszczył sobie moją rzecz.
Słomkowy kapelusz?
Nie.
Nie znam go.
Proponuję za to posiłek.
Dowolna pozycja z menu, za darmo.
Mam już posiłek.
Jeśli nie przyprowadzisz mi Słomkowego, zanim skończę,
zacznę dodawać do menu twoich miłych gości.
Jak tam?
Nic nie powiedział.
Zeff mówił, że mamy z nim gadać. Opowiadać mu bajki.
Co mam opowiedzieć?
Cokolwiek.
Mów,
co ci podpowie intuicja.
Moja intuicja ostatnio zawodzi.
Cóż.
Ważne, żeby przy nim być.
Co ci szkodzi?
Hej, Zoro.
Co tam?
Chciałem ci powiedzieć, że...
Zacznę od nowa.
Po prostu...
Cześć, Zoro.
- Wiesz... - Luffy!
Luffy!
W Baratie jest załoga Arlonga. Musimy wiać.
Co? Dlaczego mielibyśmy uciekać?
Szukają cię.
- Mnie? - I mapy.
Rozniosą to miejsce, jeśli Zeff im cię nie wyda.
- Dokąd idziesz? - Muszę bronić Baratie.
- Idę z tobą. - Słyszałeś mnie?
Szukają cię. Musimy uciekać.
Zgadzam się z Nami. Nie chciałbym zaleźć nikomu za łuski...
Nie będę uciekać. Obronimy Baratie.
Dlaczego? To nie twoja sprawa.
Nakarmiłeś nas.
Znam tę załogę. Za Arlonga jest najwyższa nagroda na całym East Blue.
- Nie zadzieraj z nim. - On pierwszy z nami zadarł.
Luffy, proszę.
Proszę.
Nie pozwolę ucierpieć niewinnym.
Skoro ci ryboludzie chcą walczyć,
będziemy walczyć.
Zostań na statku i pilnuj mapy.
Z tobą jest bezpieczna.
Co jest?
Nie widzieliście, jak ryboludź je?
Bo nie znacie ryboludzi.
Oprócz tych, którzy naprawiają wam statki i sprzątają domy.
- Nic do was nie mam. - Szkoda.
Bo ja mam coś do was.
Słabowici, kapryśni ludzie!
Wiecie,
większość ryboludzi z radością usiadłaby przy stole z człowiekiem.
Chcą równego traktowania.
Jak można tak nisko upaść?
Wszyscy wiemy, że nie jesteśmy równi.
Ryboludzie są lepsi od ludzi pod każdym względem.
Silniejsi, szybsi,
bardziej głodni.
Nieprawdaż?
Który z was to Arlong?
Kto pyta?
Monkey D. Luffy.
Podobno mnie szukasz.
Owszem.
To ten pirat, o którym tyle słyszałem?
Spodziewałem się kogoś większego.
Ja też.
Wiesz, kim jestem, chłopcze?
Jestem Arlong Piłonosy.
Marynarze wieją na widok mojej bandery.
Nie kojarzę. Jak mnie znalazłeś?
Pomógł mi stary kumpel.
Hej, Słomkowy Kapeluszu. Tęskniłeś za mną?
Burpy?
- Co tu robisz? - Nie planowałem tego.
Ten wspaniały ryboludź namówił mnie, żebym wskazał im drogę,
co nie jest łatwe bez rąk.
- Skąd wiedziałeś, gdzie jestem? - Mówiłem ci.
Mam oczy i uszy wszędzie.
Stereo.
Cały czas podsłuchiwałeś?
- Słyszałeś wszystko? - Tak.
I wściekłem się,
bo wy durnie nie wiecie, co robicie.
Uściasty, może byś podrapał mnie za uchem?
Przykro mi.
Zlituj się nad klaunem.
Tylko nie ta ciemna, mokra i zapiaszczona torba.
Na Boga.
Posłuchaj.
Chcę moją mapę
i połowę tego, co zrabujesz, w ramach daniny.
Przysięgnij mi wierność.
- Będziesz służyć w moim królestwie. - Nie będę służyć żadnej osobie.
- Nie jestem osobą. - Ani rybą.
- I nie jesteś królem. - Będę.
Gdy zdobędę mapę Grand Line.
Skoro tak...
będziesz musiał ją wywalczyć.
Walczmy więc.
Zeff!
Świetnie się bije.
Gum-gumowy
pistolet!
Wstawaj!
Nieźle jak na człowieka.
Duży błąd.
Teraz dam ci nauczkę.
W barze mówiłam, że nie mam przyjaciół.
Tak naprawdę nie mogę sobie pozwolić, żeby ich mieć.
Zawsze krzywdzę moich bliskich.
Nie wiem, co w tobie takiego wyjątkowego.
Zaraz się przekonasz.
I co, rybogościu?
To wszystko?
Może coś do picia?
Arlong, czekaj!
Mam ją.
Mam mapę.
Obiecałam ci, że ją zdobędę.
Nami?
- Co robisz? - Próbowałam ci to powiedzieć.
Nie byłam w twojej załodze.
Dołączyłam do was po to, by ukraść mapę.
Nie wierzę w to.
Bo wierzysz tylko w to, w co chcesz, ale nie zmienisz prawdy.
Nami jest lojalną członkinią załogi Arlonga.
Od lat.
Mamy mapę.
Chodźmy.
Najpierw skończę posiłek.
Po co tracić czas na zabijanie kogoś, kto zjadł diabelski owoc?
Wrzuć go do morza.
Gdzie Nami?
Odeszła.
Jest w załodze Arlonga.
Nie.
To niemożliwe.
Baczność!
Spocznij.
Marynarze.
Świetnie się spisujecie podczas pogoni za piratami.
Jestem dumny z tego, jak usiłujecie dorwać tych łotrów.
Nie doceniłem ich uporu.
Ich ostentacyjnego chełpienia się nielegalnymi postępkami.
Są kimś więcej niż zwykłymi opryszkami
i tak trzeba ich traktować.
Zmieniamy misję.
Koniec z półśrodkami.
Koniec z litością.
Słomkowi i ich kapitan nigdy się nie poddadzą.
Zaczynamy prawdziwą walkę.
Złapiemy ich.
I wymierzymy im sprawiedliwość!
Nie musisz.
Jutro mamy komplet. Dwie kolacje i brunch.
Nie chcę tego słuchać.
- Z czym masz problem? - Ja?
Z niczym. To ty masz problem.
Pomagam ci sprzątać.
Nikt cię o to nie prosił. Wynocha z mojej restauracji.
- Nie będę kelnerem. - Nie będziesz nikim, póki nie odejdziesz.
Nie ratowałem ci życia po to, żebyś je tu marnował.
Nie mogę tak po prostu odejść.
- Czemu nie? - Nie poradzisz sobie beze mnie.
Proszę cię, bakłażanku, twoje potrawy są do dupy.
Nie zasypuję ich oregano.
A ja przynajmniej nie jęczę o All Blue.
Marudzisz o nim, odkąd byłeś smarkaczem.
Skoro tyle dla ciebie znaczy, odnajdź je.
Chcesz, żebym cię porzucił?
Inaczej porzucisz siebie.
Mieć marzenie to jedno, ale dążyć do jego spełnienia to co innego.
Pomagier zaproponował mi miejsce w załodze. Może je przyjmę.
Masz moją zgodę.
- Dobra! - Dobra!
Dobra!
Hej, Zoro.
Przegapiłeś niezłą walkę.
Ci ryboludzie byli twardzi.
Spodobałoby ci się.
Zjedliśmy świetną kolację.
Siedzieliśmy wszyscy razem przy stole
i słuchaliśmy opowieści Usoppa.
Ale ja wszystko zepsułem.
A teraz straciłem Nami.
I mapę Grand Line.
Może stracę też ciebie.
Nie wiedziałem, co powiedzieć,
ale już wiem. To takie proste.
Potrzebuję cię, Zoro.
Potrzebuję,
żebyś się obudził.
Będziesz gadał, czy dasz mi się przespać?
Zoro?
Zoro!
Zoro, żyjesz!
Teraz żałuję, że nie umarłem.
Miałem dziwny sen.
Że Nami odeszła.
Tak było.
To moja wina.
Nie zrobiłeś nic złego.
Zachowałeś się jak kapitan.
Nasza załoga się rozpada.
Nie.
Ja, Roronoa Zoro,
przysięgam być przy tobie
od teraz do samego końca.
Aż znajdziemy One Piece
albo zginiemy.
Nie straszni mi marynarze, piraci czy morskie bestie.
Jesteś moim kapitanem,
a ja twoim pierwszym oficerem.
Zoro!
W ogóle się nie martwiłem.
On żyje!
Powiedziałem im: „Nie zadzierajcie ze Słomkowymi!”.
Tak.
I wrzuciłem do morza.
Wystraszyłeś ich?
- Wielki kapitan Usopp. - Tak.
Co teraz robimy? Wyznaczyć kurs na Grand Line?
- Nie. - Mieliśmy znaleźć One Piece.
Zgadza się.
Ale nie bez załogi w komplecie.
Najpierw...
znajdziemy Nami.
Mnóstwo suszonego mięsa.
- Nie wzięliśmy za dużo? - Wiesz, z kim płyniesz?
Tak.
Podobno trzeba wam kuka.
Zgadza się!
Witaj na pokładzie.
- Czemu bierzemy kelnera? - Bo nie umiemy zagotować wody.
Opuszczam żagiel.
Oddaj cumę.
Hej, Sanji!
Nie zamocz sobie nóg.
Żegnaj, Zeff.
Tyle lat
spędziłem pod twoim dachem i w twojej gównianej knajpie.
Zawdzięczam ci życie.
Dzięki, że wytrzymałeś ze mną tyle czasu, staruszku.
Nigdy cię nie zapomnę.
Jak zamierzamy odnaleźć Nami?
Nawet nie wiemy, gdzie jest.
Znam kogoś, kto wie.
Cześć, chłopaki.
Napisy: Zofia Sław