Con coidado.
Con coidado. Que non caia.
Como pesa.
É que mira que cacho cabeza ten.
E iso que terá que ver?
- Óesme? - E a caixa de primeiros auxilios?
- Temos unha? - Zoro?
Só atopei isto. Por onde sangra?
Por todas partes.
- Precisamos vendas. - E un médico.
Creo que non temos diso.
Luffy? Luffy!
Alguén ten que volver ao Baratie.
- Non che teño moita fame, Nami. - Non pola comida.
Se cadra, algún dos clientes é médico.
Vale, un médico.
Precisamos un.
- Que pensas que fas? - Cortar cenorias, xefe.
Iso xa o vexo. Que fas na cociña? Esqueciches que te vetei?
Non, pero Patty está a durmir a mona,
así que, como non queiras facelo todo ti...
De acordo.
Iso está moi groso.
Eses ovos están pouco feitos.
E ben se ve que esa remoulade precisa máis ourego.
O ourego é para bestas.
Axuda!
Axuda! Zoro precisa un médico.
Loitou cun guerreiro de non sei que e perdeu.
- Agora non para de sangrar. - Amodo, axudante.
- Non entendo o que dis. - O meu amigo está a morrer.
A clínica máis próxima está a dous días.
- É demasiado. - Non podo axudar.
Espero que aguante. Onde pensas que vas?
- A axudar. - Isto non se vai preparar só.
Isto non é diferente a alimentar os que teñen fame.
Vale.
Trae coitelos e unha botella de whisky.
E un xurelo do conxelador. Que sexa grande.
Un xurelo?
Fai o que che digo.
Estás de broma? Precisa un médico.
Queres salvar o teu amigo ou non?
- Vas esterilizar a ferida? - Si, ho!
Que forma de malgastar o licor.
Que fermosura.
Agulla.
Pel de peixe.
Un vello truco de mariñeiros.
A pel do peixe contén o sangue e fai que a ferida cure moito máis axiña.
Vaise recuperar?
Non che sei. Perdeu moito sangue.
- Pode que sexa tarde. - Pero pode que non.
Ten un pé aquí e outro na tumba. Está entre a vida e a morte.
Tedes que atopar a forma de atalo a este mundo.
Faládelle, contádelle historias, cantádelle cancións... Eu que sei.
Pode que non conteste,
pero saberá que seguides con el.
Mihawk.
Grazas por avisar.
Pensei que iamos ter unha conversa en privado.
Retírate, cadete.
Si, señor.
Onde está, logo?
Onde está Luffy?
- Agora mesmo, non o sei. - Como que non o sabes?
Deixeino marchar.
Díxenche especificamente que mo trouxeses.
A ver, vicealmirante, eu non cumpro ordes.
Nin sequera de vostede.
Como Guerreiro dos Mares,
debes servir o Goberno Mundial.
- Sen a nosa inmunidade... - Seguiría facendo o que me peta.
Nin máis nin menos.
E o que quero
é ver que pasará con ese mozo cando entre na Gran Ruta.
Non o permitirei.
Pois vaia reto ten, vicealmirante.
Ese mozo é interesante.
Quen sabe?
Igual o seu neto acaba sendo o que atope o One Piece.
Hoxe vou cear na cantina.
Mimá, como recende!
Pensei que teriades fame. Quedou moito peixe sen usar.
Non se pode perder.
Que tes? Non che gusta o peixe?
Encántame, pero debo ter lista a espada de Zoro.
Para cando acorde, digo.
Está moi ferido, meu.
É posíbel que non esperte.
É o loitador máis forte que coñezo.
Non vai deixar que ese guerreiro o venza.
Mesmo así, debes comer.
Se non queres peixe, teño costeletas na cociña.
Ou se cadra prefires risotto ao azafrán.
Normalmente, paparía os dous,
pero teño que ter lista a Guan Chinchimoni para Zoro.
- A que? - A espada.
Ten nome.
- Por que? - Non sei.
Dixo que era especial.
Ei, podes preparar o prato favorito de Zoro?
Claro. Que lle gusta?
As boliñas de arroz.
E a cervexa.
Que tal bólas molladas en cervexa? Podes facer iso?
Podo facer calquera cousa. Ti dime o que queres.
Quero que coma
para que recupere forzas.
Pero tamén quero que durma para que curen as feridas.
Se cadra, só precisa auga, non?
Con tanta pelexa, ha de estar a morrer coa sede.
Pero seguramente tamén está canso, así que...
Si, deberiamos deixar que descanse.
Ser capitán é o traballo máis duro do mundo, vale?
Zeff díxome
que tomar decisións é o que diferencia o capitán do resto da tripulación.
E el foi un dos mellores capitáns que sucou os mares.
Zeff era pirata?
Era capitán dos temidos Piratas Cociñeiros e chamábanlle Perna Vermella
porque sempre tiña sangue dos inimigos nas botas.
Como vos coñecestes? Eras da súa tripulación?
Non exactamente.
BARCO DE PASAXEIROS ORBIT MAR DO LESTE, HAI 9 ANOS
Sanji, move o cu. Esas mesas non se van limpar soas.
Estou preparando velouté. A textura debe quedar perfecta.
Que? Isto é unha cociña dun barco. Nunca vas servir cousas así.
Fareino no Mar Total.
Oístes iso? Sanji vai ir ao Mar Total!
Non é real, rapaz. O Mar Total non existe.
Si que existe. Algún día, atopareino.
É unha trola que din os cociñeiros para matar o tempo. Vai limpar.
Piratas! Estannos abordando!
Piratas? Temos que liscar!
Velouté.
Non.
Falta ourego.
O ourego é para bestas!
Bo intento, berenxeniña. Como queres morrer: rápido ou lentamente?
Prefiro morrer a que adubes o meu prato.
Fixéchelo ti?
Non está mal.
Mellor que os teus, vello do carallo!
Coidado con esa lingua, rapaz.
Voucha cortar e fritila con graxa de porco.
Fai o que queiras, pero non vou morrer aquí.
Debo atopar o Mar Total.
O Mar Total?
Que sabes ti do Mar Total, berenxeniña?
Que pasou?
Unha tormenta.
Afundiu os dous barcos.
E a tripulación...?
Morreron todos menos nós os dous.
Que facemos?
Agardar.
E rezar para que pase un barco e nos vexa antes de que o sol...
nos coma os ósos.
Esta é toda a comida que temos.
Come amodo porque é o que hai.
- Por que colliches o grande? - Porque son o triplo ca ti.
Sabes que?
Deberías agradecerme que che deixe algo.
Ponte aí e vixía.
Falo en serio. Non me amoles até que vexas un barco.
Entendes?
Entendes ou non?
Vai!
DÍA 2
DÍA 3
DÍA 25
Barco!
Barco! Ei!
Barco! Aquí!
Veña!
Barco!
Por favor!
Por aquí!
Non!
Non.
DÍA 30
DÍA 50
DÍA 70
O vello tiña o dobre de comida.
E non me dá nada.
Vouno matar.
Díxenche que vixiases.
Aínda tes comida. Tes que darme algo!
Onde está?
Non hai comida. Como segues vivo?
A perna.
Que pasou?
Comíchela?
A túa propia perna?
Déchesme toda a comida. Por que?
Non me coñeces. Por que farías algo así?
Berenxeniña...
Levo buscando o Mar Total...
toda a vida.
Pero chegou a miña hora.
Ti e eu compartimos un soño.
Creme,
o Mar Total
existe.
Existe.
Se non podo atopalo eu...
quizais o atopes ti.
Preciso que sobrevivas.
Preciso que cumpras ese soño.
Polos dous.
Tes idea do que é?
Que alguén perda unha perna para salvarte?
Pois algo si que sei.
O que digo é que estivemos alí 85 días.
Púidome deixar morrer naquela rocha.
Pero non, actuou como un capitán.
Tomou unha decisión.
Comería as dúas pernas para salvar a Zoro.
"Nun país dos mares do norte,
había un explorador chamado Mont Blanc Noland.
As súas historias falaban de aventuras que soaban a mentiras.
Noland díxolle ao rei que atopara a cidade de ouro,
pero, cando o rei foi buscar o tesouro,
xa non estaba.
A maioría dos soldados do rei pereceron na travesía.
Noland foi condenado a morte, pero seguiu mentíndolle ao rei.
Insistía en que a cidade se afundira no mar.
Entón...
aínda que ninguén o creu,
seguiu mentindo até que morreu."
Pobre tipo.
Imaxinas iso? Perder unha cidade de ouro enteiriña?
Creo que esa non era a moral da historia.
As historias teñen varias morais.
Quero dicir... por que o tiña que matar o rei?
Ás veces, cando estás ao mando, debes tomar decisións difíciles.
Por que dicides todos iso?
Porque podías salvar a Zoro.
Deixaches que pelexase con Mihawk.
Por que non o detiveches?
Non pensei que fose perder.
- Podías intentar convencelo. - Eu nunca faría iso.
Prefires velo así?
Pode que morra, Luffy.
Faría calquera cousa por salvalo.
Calquera cousa.
Excepto interpoñerme no seu soño.
- Todos temos soños, pero superámolos. - Iso pensas?
Ti non tes soños?
Teño. Agora mesmo, que Zoro non morra na miña cama.
Pero non hai nada que queiras?
Algo máis.
Algo que queiras máis ca nada no mundo.
Non todos poden seguir os seus soños.
Cadete.
- Sinto todo isto. - A súa razón tería.
E ti xa sabes cal é, non si?
- Non oín... - Sabes que Luffy é o meu neto.
Pasei anos intentando adestralo.
Tentando que fose un bo mariño.
Resistiuse todo o tempo. Non me escoitaba,
non aprendía, non cooperaba...
Ti es un cadete exemplar. Non poderiades ser máis distintos.
Señor.
Pasei un tempo con Luffy. Sei como pensa.
Eu tamén. Que queres dicir?
Luffy é diferente.
Non obedece as normas.
Pensa por si mesmo, digan o que digan.
Culpa miña. Fun moi brando con el.
Señor, non foi por iso.
- Luffy sabe exactamente que é. - E que é, logo?
Un pirata.
Luffy sempre foi un pirata e sempre será un pirata.
Por moito asasino que mande tras del, non cambiará.
Preferirá morrer.
Que suxires, entón?
- Que o deixe ser un maldito pirata? - Tan malo sería, señor?
Se cadra, tes razón.
Pode que estea abordando mal o asunto.
Reúne o persoal na cuberta. Dirixireime a eles na garda da tarde.
Si, señor.
Quen ten fame?
Benvidos ao Baratie. Como podo servilos?
Servirnos?
Que palabra tan interesante.
Tedes comida, non? Queremos papar.
- Por desgraza, non nos quedan mesas... - Eu vexo un monte delas.
Sentade!
Non marcha ninguén.
Menos ti.
Gocemos da nosa última comida
todos xuntos.
E ti quen es, vello?
Chámome Zeff.
Son o dono disto.
Eu son Arlong,
o dono do Mar do Leste.
O mar non ten dono.
Non é teu, home peixe.
Pois iso vai cambiar en canto me deas o que busco.
Escoitade. Busco un pirata cun sombreiro de palla.
Chámase Luffy.
Ten algo que me pertence.
Sombreiro de palla?
Non.
Non me soa.
Prepároche algo?
Calquera cousa que queiras do menú, de balde.
É que xa teño comida.
Pero, se non me traes o rapaz antes de que acabe,
igual engado algún destes paisanos ao menú.
Como vai?
Non dixo unha palabra.
Non dicía Zeff que había que falarlle e contarlle historias?
E que lle digo?
O que se che ocorra.
O que che diga o instinto.
Ultimamente fállame bastante.
En fin...
Ao menos saberá que es ti.
Que tes que perder?
Ei, Zoro.
Como andas?
Só quería dicirche que...
Volvo empezar.
Vou...
Ola, Zoro. Ola.
- Sabes? É... - Luffy!
Luffy!
Viñeron os Piratas de Arlong. Debemos liscar.
Que? Por que? Por que temos que marchar?
Porque te buscan.
- A min? - A ti e máis o mapa.
Os homes peixe destruirán todo se Zeff non o entrega.
- Onde vas? - O Baratie está en perigo. Debo ir.
- Vou contigo. - Non oíches o que dixen?
Queren capturarte. Hai que fuxir.
Estou con Nami. Non quero levantar ronchas... ou escamas.
Non fuxirei. Imos protexer este lugar.
Esta non é a vosa loita. Por que?
Déchesnos comida.
Mira, eu coñézoos. Arlong, o capitán,
ten a maior recompensa da zona.
- Non o provoques. - Provocounos el antes.
Luffy.
Por favor.
Ferirá xente inocente pola miña culpa.
Se eses homes peixe queren pelexa,
darémosllela.
Queda no barco e protexe o mapa.
Así estará seguro.
Que pasa?
Nunca vistes un home peixe comer?
Iso é porque non coñecedes homes peixe,
só os que vos arranxan os barcos ou vos limpan a casa.
- Non teño nada contra vós. - Que pena.
Porque eu non podo ver diante os da túa caste.
Condenados humanos esmirrados!
Veredes,
a maioría dos homes peixe conformaríanse con sentar na mesma mesa que os humanos.
Queren que os traten coma a iguais.
Que baixo caestes.
Todos sabemos que non somos iguais.
Os homes peixe somos superiores aos humanos en todo.
Somos máis rápidos, máis fortes
e máis voraces.
Non che parece?
Quen de vós é Arlong?
Quen o pregunta?
Son Monkey D. Luffy.
- Disque me buscas. - Vaia, pois si.
Este é o pirata do que tanto me falaron?
A verdade é que esperaba alguén máis... grande.
Eu tamén.
Ti sabes quen son, rapaz?
Son Arlong a Serra.
Até os mariños foxen cando ven a miña bandeira.
Non me soas. Como dis que me atopaches?
Axudoume un vello amigo.
Ei, sombreiriño! Estrañáchesme?
Burpy?
- Que fas aquí? - Si, non é que estea por gusto.
Estes señores peixes persuadíronme para que lles sinalase o teu paradoiro,
cousa que non é fácil sen mans.
- Como soubeches como atoparme? - Díxencho.
Eu teño ollos e orellas por todas as partes.
E en estéreo!
Estaba aí desde o principio?
- Oíchelo todo? - Todo todiño.
Foi horríbel.
Que papáns. Non tedes nin idea do que facedes.
Ei, beiciños, dásme unha rascadela detrás da orella?
Perdoa, meu ben.
A ver! Dálle un respiro a este pobre pallaso...
Non! Ao saco non! Está escuro e mollado e ten area.
Ai, meu Deus!
Escoita.
Quero o meu mapa,
ademais da metade do teu botín como tributo.
Se te sometes a min, pode que che deixe servirme no meu reino.
Non obedezo home ningún.
Eu non son un home.
Nin un peixe.
Nin tampouco rei.
Sereino
cando consiga o mapa da Gran Ruta.
Nese caso...
vas ter que loitar por el.
Pois que comece a loita.
Zeff!
Loita moi moi ben.
Pistola de goma goma...
Lanzamento!
Érguete!
Non está mal para un humano.
Craso erro.
Agora voute ter que utilizar como exemplo.
No bar díxenche que non tiña amigos.
Pero a realidade é que non mo podía permitir.
Sempre lle fago dano á xente que quero.
Non sei que tes de especial, rapaz.
Por que non vés descubrilo?
Veña, home peixe.
Non tes nada máis?
Non tes sede?
Arlong, agarda!
Xa o teño.
Teño o mapa.
Conseguincho, tal e como che dixen.
Nami?
- Que fas? - Intentei dicircho, Luffy.
Non son da tripulación.
Só me unín a ti para poder roubar o mapa.
Non o creo.
Iso é porque só cres o que queres crer, pero non por iso é verdade.
A irmá Nami é un membro leal dos Piratas de Arlong.
Está con nós desde hai anos.
Temos o mapa, Arlong.
Vamos.
Cando acabe de comer.
Por que perdes o tempo matando un tipo que comeu un froito do demo?
Deixa que se ocupe o mar.
Onde está Nami?
Marchou.
É da tripulación de Arlong.
Non.
Non pode ser.
Atención!
Descansen.
Mariños,
fixestes un traballo excelente seguindo eses piratas aos que queremos dar caza.
Estou orgulloso do voso esforzo para atrapalos.
Porén, subestimeinos.
Están empeñados en presumir das súas actividades ilegais.
Estanse a converter nunha molestia
e debemos tratalos como tal.
A misión cambiou.
Nada de medias tintas.
Nada de ser flexíbeis.
Os Sombreiros de Palla e o capitán non se renderán.
Deixémonos de ser brandos!
Capturarémolos.
E levarémolos ante a xustiza!
Non tes que limpar.
Estamos completos mañá. Dúas quendas de ceas e o almorzo.
Xa abonda! Non quero oílo.
- Que problema tes? - Eu?
Eu ningún. Es ti o que tes un problema.
Só che axudo a limpar.
Pero ninguén cho pediu. Lisca do meu restaurante.
Non vou ser camareiro.
Non vas ser nada se quedas aquí.
Non te salvei para malgastares a vida no Baratie.
Como se puidese marchar...
- Por que non? - Non podes dirixir isto sen min.
Por favor, berenxeniña. Cociñas de pena.
Polo menos eu non uso ourego.
Polo menos eu non estou todo o día co do Mar Total.
Levas a piar sobre esa merda desde que eras un anano mocoso.
Unha cousa che digo: se tanto che importa, vaino buscar.
Queres que renuncie? Iso queres?
Renunciar é quedar aquí!
Non o entendes? Unha cousa é ter un soño e outra é perseguilo.
O axudante ofreceume un posto na tripulación. Igual acepto.
Pídesme permiso? Doucho.
- Ben! - Ben!
Moi ben!
Ei, Zoro.
Perdiches unha boa pelexa.
Os homes peixe éranche duros.
Habíache encantar.
E tivemos unha cea ben boa.
Todos xuntos, sentados,
escoitando os contos de Usopp.
Pero estragueino todo.
E agora perdín a Nami.
Perdín o mapa da Gran Ruta.
E pode que te perda a ti.
Antes non sabía que dicir,
pero agora si. É tan sinxelo...
Precísote, Zoro.
Preciso
que acordes.
Vas seguir falando ou déixasme durmir?
Zoro?
Zoro!
Zoro, non morriches!
Agora mesmo, desexaría que si.
Tiven un soño rarísimo.
Nami marchaba.
Marchou.
É culpa miña.
Non, ti non fixeches nada.
Actuaches como un capitán.
Pero estamos separándonos.
Non, diso nada.
Eu, Roronoa Zoro...
prometo permanecer contigo
desde agora até o final,
até que atopemos o One Piece
ou morramos.
Xa poden vir a Armada, os piratas ou as bestas mariñas.
Es o meu capitán, Luffy,
e eu, o teu oficial.
Zoro!
Xa che dixen que viviría.
Está vivo!
Díxenllelo. "Non ousedes metervos cos Sombreiros de Palla!"
Si!
Fuxiron a fume de carozo.
Asustáchelos, eh?
- O gran capitán Usopp. - Si.
Que facemos agora? Poñemos rumbo á Gran Ruta?
- Non. - Pero non iamos buscar o One Piece?
Imos.
Pero fáltanos un na tripulación.
Primeiro...
iremos tras Nami.
Canta carne seca levamos.
- Non será demasiada? - Ti sabes con quen navegas?
Xa...
Precisades un cociñeiro?
Si! Si que precisamos!
Benvido a bordo.
- Por que vén o camareiro? - Non sabemos nin ferver auga.
Despregando as velas!
Partimos.
Ei, Sanji!
Non molles os pés.
Adeus, Zeff.
Todos estes anos,
vivindo e cociñando na túa merda de restaurante...
Déboche a vida!
Grazas por me aturar todos estes anos, vello.
Nunca te esquecerei, Zeff!
Imos tras Nami, pero como a imos atopar?
Nin sequera sabemos onde anda.
Coñezo alguén que o sabe.
Ola, rapaces!
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso