OBSESJA
- Dziękuję. - Nie!
- To przeznaczenie. - Gratulacje.
Zdrowie.
- Ślub musi być w Hartley. - To jasne.
Jeszcze nie zdecydowaliśmy.
- To chociaż przyjęcie zaręczynowe? - Co?
Nie wystraszmy jej za bardzo.
Ta rodzina potrafi przytłoczyć.
Skoro o tym mowa, ciocia Ellen wysłała mi filmik. Pokażę wam.
- Pokaż. - O nie.
Jest urocza.
Wcale nie. Patrz.
Słyszałam dobrą nowinę.
Nie mogę się doczekać, aż cię wyściskam.
Przepraszam.
- Nie jest do góry nogami. - Ładny botoks.
Może spotkamy się w Londynie.
Coś sobie wstrzyknęła. Ma za dużą górną wargę.
- Majstrowała przy twarzy? - Tak.
- Nie. - Wygląda naturalnie.
Anno, co robisz…
Paryż nie może się powtórzyć.
Wszystko się posypie, jeśli będziesz łamał zasady.
- Muszę ci… - Zaczekaj.
Proszę.
Nigdy nie będę tylko z tobą.
A tylko z nim?
Kocham to, co jest między nami.
Nie chcę tego stracić.
Umiesz nad sobą zapanować?
Tak.
To dobrze.
Zaczekaj.
Dostaję wiadomości.
Nie wiem od kogo, ale ten ktoś wie.
O nas.
Nie odpisałem.
NIEZNANY NUMER: WIEM, CO ROBISZ. PRZESTAŃ, ZBOCZEŃCU.
Kiedy to dostałeś?
Gdy Jay ci się oświadczył.
Anno.
Zajmę się tym.
Obserwuj mnie przy rodzinie.
Jak dotknę włosów,
to znaczy, że myślę o tym, co będziemy robić następnym razem.
Kiedy?
Niedługo.
Możemy się zatrzymać przy Bexley Avenue? To niedaleko.
Anno?
Chcę się spotkać z przyjaciółką.
Powiedzieć o zaręczynach.
Naprawdę?
- Kto to? - Przyjaciółka z dzieciństwa.
Peggy.
Pierwsze słyszę.
Chętnie ją poznam.
Ale nie dziś.
Co się dzieje?
Przestań do niego pisać.
Co?
- Wcale nie pomagasz. - Nie wiem, o czym mówisz.
Piszesz do Williama, grozisz, że powiesz jego żonie. Przestań.
O kurwa.
Tak.
- Ktoś jeszcze wie. - Ty wiesz.
Dlaczego myślisz, że to ja?
Nigdy nie ingerowałam w twoje życie miłosne.
Po co miałabym zaczynać?
Więc kto?
Jay się oświadczył.
Co powiedziałaś?
„Tak”.
To on, prawda?
- Pójdę do niego. - Chcę go poznać.
- Słucham. - Jay.
Wejdź.
Chcę się tylko przywitać.
Ostatnie piętro.
Hej.
- Pewnie jesteś tajemniczą Peggy. - Tak.
Teraz rozumiem.
Co?
Dlaczego za ciebie wychodzę.
Niepotrzebnie wszedłeś. Właśnie wychodziłam.
Musimy już iść.
Szkoda.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Wszedłem, bo chciałem poznać twoją przyjaciółkę.
Bo cię kocham i bierzemy ślub.
Chcę poznać ludzi, którzy są w twoim życiu. Anno!
Nie poznałem nawet twojej mamy.
Poznasz. Obiecuję.
Poznasz ją na przyjęciu zaręczynowym.
Dobrze.
Tak?
Wiem, że nie możesz gadać. Powiedz tylko, czy mam się martwić.
Zrobiłaś wiele pojebanych rzeczy w przeszłości i to wydaje się…
Wszystko gra.
Nie wiem, jak to możliwe.
Co próbujesz osiągnąć?
Mam wszystko pod kontrolą.
Twoja mama poznała już Jaya?
- Nie. - To będę na przyjęciu zaręczynowym.
Jak go zobaczy, będziesz mnie potrzebować.
Dobranoc.
- To nie Peggy. - Nie zniosę tego.
- A jak powie Ingrid? - Kto to może być?
Byłem taki ostrożny.
Rozmawiałeś z kimś o nas?
Jest pewna kobieta w mojej pracy. Myślę, że mnie nie lubi.
Mogła się o nas dowiedzieć, ale raczej nie jest do tego zdolna.
- Zaproś ją na przyjęcie zaręczynowe. - Co?
- Daj mi telefon. - Nie, czekaj.
Co robisz?
DO ZOBACZENIA NA PRZYJĘCIU.
NIE MAM NIC DO UKRYCIA
Chcę przetrwać.
- Gratulacje. - Poznałaś Annę?
Miło mi. Joan.
Dziękuję.
Odwaga w płynie. Ci ludzie to zwierzęta.
To tak jak ja.
- Jay. - Cześć.
Kto was zaprosił?
- Gratulacje. - Dziękuję.
Gratulacje.
Dziękuję.
Jesteś narzeczoną Jaya? Nadia.
Jak miło, że przyszłaś.
Pracuję z Williamem od bardzo dawna.
Czyli jesteście blisko?
Darzę go dużym szacunkiem. Jest jednym z najlepszych lekarzy.
Nie o to pytałam.
Racja.
Utknęłam z nim na grzecznościach.
- Nie ty jedna. - Ale cię zaprosił.
Może zaczyna się otwierać.
Nie liczyłabym na to.
Miło cię poznać.
Tu jesteś.
- Przyszłaś. - Pewnie.
To nie Nadia.
Skąd wiesz?
Ma o tobie średnie zdanie, ale nie wie o nas. Zaufaj mi.
Dostałem kolejną.
Co tym razem?
„Jeśli jej nie powiesz, ja to zrobię”.
Dziękuję.
Musisz wziąć się w garść.
Przyszłaś.
Oczywiście.
To moja matka, Elizabeth.
- Tata Jaya? - Cieszę się, że przyszłaś.
Wspaniale w końcu cię poznać.
Nie wiem, jak wy, ale ja prawie nic nie wiedziałam.
Gdzie ten twój tajemniczy narzeczony?
Jay, to jest Elizabeth. Mamo, to jest Jay.
Miło panią poznać. Nareszcie.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
O czym?
Chyba nie jest aż tak podobny, ale…
Wyglądasz jak mój zmarły syn, Aston.
- Brat Anny. - Wcale nie.
- Jego oczy… - Mamo!
To niestosowne. Wcale go nie przypominasz. Mamo!
To tylko
takie wrażenie.
- Jesteś bardzo przystojny. - W takim razie dziękuję.
Mamo! Musi pani poznać moją mamę.
To jest Elizabeth.
Elizabeth.
Będę miała na nią oko.
NIEZNANY NUMER
MASZ CZAS DO KOŃCA PRZEMOWY
PRZEKAŻ DALEJ
WYBIERZ ODBIORCĘ
Mogę jednego?
Palisz?
Nie.
Bardzo cię przepraszam,
ale wkurzysz się, jak wyrwę się stąd po fajerwerkach?
Weź mnie ze sobą.
Wszystko okej?
Nie.
Wybacz.
Co się dzieje?
Kelly mnie rzuciła.
Wczoraj.
Przykro mi.
Myślę, że ma kogoś innego.
Nie chcę cię dołować. To twój wieczór.
To wieczór twojej mamy.
Mój brat naprawdę cię kocha, wiesz?
To takie rzadkie.
Gdzie jest Anna?
I gdzie jest Sally?
Gdzie jest Sally?
Proszę o uwagę.
Chcę powiedzieć parę słów.
- Gdzie jest Anna? - Chodź.
Tato!
Dziękuję, że przyszliście. Wyglądacie bosko.
Niestety dziś przemawiam tylko ja. Mój mąż oszczędza się na ślub.
Występuje tylko na największych imprezach. Jest główną atrakcją.
Ale nie jest zabawny.
Tak na poważnie, jesteśmy tu, by mówić o małżeństwie.
- Jaya i Anny. - Zaczyna się.
Jak wszyscy wiemy, małżeństwo opiera się na zaufaniu.
A ja
muszę się do czegoś przyznać.
Szpiegowałam cię, Williamie.
Któregoś dnia poszłam do twojej pracy, ale cię nie było.
Wspaniała Nadia pozwoliła mi zaczekać w twoim gabinecie.
Ale nie pojawiłeś się.
Co może robić żona, gdy zostaje sama w gabinecie męża?
Szperać.
I znalazłam…
Znalazłam cztery ziarniste zdjęcia,
które zrobiliśmy sobie wiele lat temu.
Znaleźliśmy fotobudkę i powiedzieliśmy sobie:
„Jak będziemy starzy, będziemy mieli dzieci i kredyt,
spojrzymy na te zdjęcia
i przypomnimy sobie
miłość, którą wtedy czuliśmy”.
Nie muszę sobie przypominać,
bo to, że do tej pory masz te zdjęcia,
dowodzi, że ta miłość nie zniknęła.
Dlatego chcę wam powiedzieć,
Jayu i Anno,
że jeśli będziecie dbać o podstawy waszej miłości,
ta miłość przetrwa wiele lat.
William i ja bardzo się cieszymy waszym szczęściem.
Wznieśmy toast za Jaya i Annę.
Za Jaya i Annę!
Zapraszamy na pokaz fajerwerków!
- Nie narobiłam wstydu? - Nie, było wspaniale.
- Mogę? - Nie trzeba, dziękuję.
Powinieneś bardziej uważać.
Co mu powiedziałaś?
Widziałam, jak na ciebie patrzył.
- Mamo. - To nieprzyzwoite.
Powiedz, że nic między wami nie ma.
Zostaw to w spokoju.
Oczywiście, kochanie.
Na pewno masz wszystko pod kontrolą.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Mama cię nie odstraszyła?
Nie.
Po prostu
uczę się kochać pytania.
Możesz mi o nim powiedzieć.
Nigdy nie byłam z nikim tak blisko, póki nie poznałam ciebie.
Ten ktoś blefował.
Nie martwi cię, kto to był?
Nie.
Twoja mama powiedziała coś o Jayu.
To prawda?
Nie poradzę sobie
z tym, że potrzebujesz go bardziej niż mnie.
Może wygląda trochę jak Aston, ale to wszystko.
Jest zupełnie inny.
Nie jest okrutny. Nie musi mnie mieć na własność.
Co Aston ci zrobił?
Co się stało, zanim umarł?
W końcu mu odmówiłam.
Przyszedł do mojego łóżka.
Powiedziałam „nie” i…
zniszczył się.
Przestań.
Nie chcę litości.
Skrzywdź mnie.
Dziękuję.
Jak wygląda?
Jak suknia druhny.
Czyli w punkt.
Co się dzieje?
Nie wiem, z kim mogę o tym porozmawiać.
O co chodzi?
O tatę.
Myślę, że ma romans.
Wysyłałam mu wiadomości.
Boże, to brzmi tak głupio, ale chciałam, żeby to zakończył.
Musiałam przestać.
Nie mogłam być tą osobą, która rozpierdoli małżeństwo rodziców.
Skąd wiesz?
Znalazłam coś.
Patrz.
Gdzie to znalazłaś?
Wrócił z Brukseli. Włożyłam jego płaszcz, żeby pójść do sklepu.
To było w kieszeni.
To pojebane.
Co on tam robił? Na pewno nie chodziło tylko o pracę.
To moje.
To moje pismo.
Przykro mi, jeśli myślisz, że to pojebane, ale to moje.
Zapisuję myśli, żeby ułożyć je sobie w głowie.
Nie umiem inaczej.
Ale dlaczego tata to miał?
Znalazł to w Hartley.
Miał to przechować, aż będzie mógł mi oddać.
Przerażała mnie myśl, że to przeczytał. A teraz ty też to przeczytałaś.
Przepraszam.
Myślałam…
Mam nadzieję, że rozumiesz, że to, co znalazłaś,
nie znaczy, że nie kocham Jaya.
Nie musisz się tłumaczyć.
Tak mi wstyd.
Nie ma powodu. Ja pierdolę.
Dziękuję.
- Chodźmy na drinka. Okej? - Okej.
Muszę zdjąć tę cholerną suknię.
Sally to miała.
To ona wysyłała wiadomości.
- Czyli… - Nie.
Nie wie.
Po co to wziąłeś?
Jestem twoja.
Na pewno?
Jesteś na każdej stronie.
Co dzisiaj napisałaś?
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Dobrze. Dzięki za spotkanie. - Nie ma za co. Napijesz się kawy?
- Tak. - Super.
Anna nie lubi wspominać.
Moja wiedza o jej życiu przede mną jest pełna dziur. Nie mam z tym problemu.
Ale ciężko mi napisać o niej przemowę.
Jasne. Chciałbyś usłyszeć jakieś anegdotki?
Coś w tym stylu.
Czy ona mnie kocha?
Myślę…
że tylko Anna może ci to powiedzieć.
- Nie powinienem o to pytać. - Nie, ale…
Słuchaj…
Anna nigdy nie będzie zwyczajna.
Pewnie dlatego ją kochasz.
Ale to znaczy,
że wasz związek
i jej miłość do ciebie też nigdy nie będą zwyczajne.
Zrozumiem, jeśli zdecydujesz,
że sobie z tym nie poradzisz.
Nadal możesz się wycofać.
Ale…
Ale jeśli chcesz być z Anną,
jeśli ją poślubisz,
to zaufaj mi,
nie zaglądaj tam, gdzie ci zabrania.
Co będziesz robić?
Nic takiego.
Serio?
Nic, o czym musisz wiedzieć.
Co to znaczy?
Żartuję.
Co jest?
Nie, nic. Wszystko dobrze.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Jesteś moją pierwszą miłością.
Chcę, żebyś to wiedziała.
Ja też cię kocham.
Baw się dobrze. O ile ci pozwolą.
- Już jest. - Szoty dla szczęściarza!
- Tak! - Pijemy.
Podawaj. Masz.
Jeszcze jeden.
Jest szczęściarzem.
Jay!
Tato!
Dotarłeś.
- Chodź, napij się. - Dzień dobry.
- Szota? - O nie.
To kawalerski pana syna.
- Serio? - Musi pan wypić.
Tak jest.
Super.
Jakieś słowa mądrości dla przyszłego pana młodego?
Jakieś rady na miesiąc miodowy?
Nikt nie potrzebuje moich rad na ten temat.
- Rumieni się! - Rumienię się?
- Tak. - Chłopcy.
- Za Jaya i Annę. - Za Jaya i Annę!
- Ja stawiam. - Dzięki.
Dobrze się bawisz?
- Trochę się denerwuję. - Oczywiście. To poważna sprawa.
Masz wątpliwości?
Po prostu
Anna wciąż coś przede mną ukrywa.
Jest bardzo skomplikowana.
Mów dalej.
Nie sądziła, że sobie z tym poradzę.
A radzisz sobie?
Chyba tak.
Małżeństwo nie będzie łatwe.
Anna postawi przed tobą wyzwania, na które nie jesteś gotowy.
O czym ty mówisz?
- Chcę, żebyś był szczęśliwy. - Martwisz mnie.
- Co się dzieje? - Nic.
To dla mnie poważna sprawa.
Mój syn zaczyna kolejny etap w życiu.
- Gadam głupoty, prawda? - Nie.
To moja wina. Ciężko mi zrozumieć.
Słuchaj…
nikt nie wie, co się stanie.
Może musimy nauczyć się kochać pytania.
Gdzie to usłyszałeś?
To z wiersza, nie?
Idę. Baw się dobrze. Pożegnaj ode mnie resztę.
Napisy: Sylwia Szymańska