- Grazas. - Non!
- Si, é o destino. - Parabéns.
Saúde!
- Será en Hartley, non? - Pois claro.
- Aínda non decidimos nada. - Polo menos a festa de compromiso.
- A que? - Mamá, non a asustemos demasiado.
Perdoa, somos algo intensos.
Falando de ser intensos, túa tía Ellen mandou unha mensaxe de vídeo. Mira.
- A ver. - Ai, non.
- É encantadora. - Non precisamente. Mirade isto.
Que alegría me deu a noticia! Que ganas de verte e darche un abrazo.
Perdoade un momento.
- Non está do revés. - O Botox vaille ben.
Ou vémonos en Londres cando vaia.
Si que puxo algo. Demasiado no labio de riba.
- Fixéronlle un traballiño? - Si.
- Ai, si? - Non tal.
Parece natural.
Anna. Que fas?
O de París foi unha excepción.
Isto fracasa se non respectamos as regras.
- Quero dicir… - Espera.
Por favor.
Non hai opción de que sexas só ti.
Nin só el?
A min encántame todo o que temos.
Non quero perdelo.
Es quen de controlarte?
Si.
Perfecto.
Espera.
Recibín unhas mensaxes.
Non sei de quen son, pero sábeno.
O noso.
Non contestei.
SEI O QUE ANDAS FACENDO. PARA XA. PERVERTIDO.
Cando empezaron?
A noite que Jay che propuxo casar.
Anna.
Déixamo a min.
Cando esteamos coa familia, mírame.
Se toco o pelo,
é que penso no que faremos a próxima vez que nos vexamos.
Cando?
Axiña.
Mire, podemos facer unha parada en Bexley Avenue? Non é lonxe.
Anna.
Unha amiga.
Quero vela para contarlle a nosa gran noticia.
En serio?
Quen?
Unha amiga da infancia.
Peggy.
Primeira vez que o oio.
Estou desexando coñecela.
Hoxe non, se non che importa.
Que pasa?
Deixa de escribirlle.
O que?
- Cres que axudas, pero non. - Non sei de que falas.
Ameazaches a William con dicirllo á muller. Para xa.
Hostia.
Si.
- Sábeo alguén máis. - Sábelo ti.
Por que pensas que son eu?
Nunca me metín na túa vida amorosa. Por que ía comezar agora?
Quen será, logo?
Jay propúxome casar.
E ti que contestaches?
Que si.
É el, non é?
- Vou eu. - Quéroo coñecer.
- Si. - Son Jay.
Sube.
Só quero saudar.
O último piso.
Ola.
- Ti serás a misteriosa Peggy. - Son.
Xa entendo.
O que?
Por que vou casar contigo.
Perdón por facerte subir. Xa ía baixar eu.
Temos que marchar.
Unha mágoa.
- Encantado. - Igualmente.
Subín porque quería coñecer a túa amiga.
Porque te quero e imos casar.
Quero que a túa xente sexa tamén miña. Anna!
Nin coñezo a túa nai.
Xa a coñecerás. Prométocho.
Coñecerala na festa de compromiso.
Vale.
Si?
Sei que non podes falar, quero saber se me debo preocupar.
Anna, tela cagado moito no pasado e isto semella…
Estou ben.
Pois non entendo como podes estar ben.
A onde queres chegar?
Téñoo todo controlado.
Presentácheslle a Jay a túa nai?
- Non. - Entón, irei á festa de compromiso.
Cando ela o vexa, fareiche falta.
Boa noite, Peggy.
- Non é Peggy. - É insoportable. E se llo di a Ingrid?
- Tes idea de quen pode ser? - Tiven moito tino.
Contáchesllo a algún amigo?
Hai unha compañeira de traballo á que non lle caio moi ben.
Ao mellor sábeo, pero non a vexo capaz de facer isto.
- Convídaa á festa de compromiso. - Que?
- Dáme o teléfono. - Espera, non.
Que fas?
ADÚLTERO. PARA. VÉMONOS NA FESTA.
NADA QUE OCULTAR.
Sobrevivir.
- Alégrome. - Coñecen a Anna?
Encantada. Son Joan.
Grazas.
Para coller valor. Son unha panda de bestas.
Xa, pois eu tamén.
- Jay. - Boas.
Oe, quen te convidou?
- Parabéns. - Grazas.
Parabéns.
Grazas.
A prometida de Jay? Eu son Nadia.
Moi amable por vir desde tan lonxe.
William e eu levamos moito traballando xuntos.
Estades moi unidos?
Eu valoro moito a William. É dos mellores que temos.
Eu non preguntaba iso.
Ah, xa.
Eu falei pouco máis ca do tempo con el.
- Non es a única, digamos. - Pois hoxe estás aquí.
Igual se está empezando a abrir.
Non esperes demasiado.
Encantada de coñecerte.
Estabas aí.
- Viñeches. - Claro.
Non é Nadia.
Como o sabes?
Ten as súas opinións sobre ti, pero non sabe o noso. Faime caso.
Recibín outra.
Que dicía?
"Ou llo dis ti ou llo digo eu. "
Grazas.
Preciso que te tranquilices.
Viñeches.
Pois claro.
Aquí miña nai, Elizabeth.
- O pai de Jay? - Alégrame que viñese.
Unha alegría coñecérmonos por fin.
Non sei a vós, pero a min todo me semellaba bastante clandestino.
Onde está o teu misterioso prometido?
Jay, preséntoche a Elizabeth. Mamá, este é Jay.
Encantado. Alégrame moito coñecela por fin.
Anna, por que non mo dixeches?
Dicirche o que?
Supoño que non se parece tanto. É só que…
Paréceste moito ao meu defunto fillo, Aston.
- O irmán de Anna. - Non parece tal.
- Anna, eses ollos… - Mamá!
Que inoportuno. De verdade, non te pareces. Mamá!
É só
unha impresión, nada máis. Es moi guapo.
Grazas, supoño.
Mamá! Tes que coñecer a miña nai.
Esta é Elizabeth.
Elizabeth.
Vixíoa eu.
DESCOÑECIDO
OU LLO DIS TI OU EU. TES ATA O FINAL DO DISCURSO.
REENVIAR
TES ATA O FINAL DO DISCURSO.
Podo coller un?
Fumas?
Non.
Mira, perdoa,
paréceche mal se marcho despois dos fogos artificiais?
Lévame contigo.
Vai todo ben?
Non.
Perdón.
Que foi?
Kelly deixoume.
Onte.
Síntoo.
Si, creo que hai outra persoa.
Non vos quero augar a festa. De verdade. É a vosa noite.
É a noite de túa nai.
Meu irmán quérete de verdade.
Iso é pouco común.
Onde vai Anna?
E Sally tamén. Veña.
Onde vai Sally?
Atención, todos e todas.
Vou dicir unhas palabras.
- Onde vai Anna? - Anna, veña.
Papá!
Moitas grazas a todos por virdes. Estades todos divinos.
Temo que só falarei eu. O meu home estase gardando para a voda.
Só fai actuacións estelares.
Si, é a atracción principal. Xusto.
Non ten graza ningunha.
Non, en serio. Estamos aquí para falar do matrimonio, non?
- Jay e Anna. - Velaí vai.
Como se sabe, o matrimonio vai de confianza.
E…
vou facer unha confesión, William.
Estívente espiando.
O outro día fun ó teu traballo e non estabas.
E a marabillosa Nadia deixoume esperar no teu despacho.
Pero non apareciches.
Que vai facer unha muller cando está soa no despacho do seu home?
Remexer.
E o que atopei, pois…
atopei un xogo de catro fotos de carné cuarteadas
de William e eu cando empezabamos.
Atopamos unha cabina de fotos e dixemos:
"Cando sexamos vellos e teñamos fillos e hipoteca,
mirarémolas
e lembraremos
o amor que sentiamos daquela. "
Eu non preciso que mo lembren.
O feito de as conservares tanto tempo demóstrame que segue vivo.
Por iso lles digo
a Jay e Anna
que, se alimentades e protexedes a base do voso amor,
duraravos moitos anos.
E a nós os dous fainos moita ilusión. A William e a min.
Por favor, erguede os vasos para brindar por Jay e Anna.
Por Jay e Anna!
Espero que vos gusten os fogos artificiais.
- Foi moi sensibleiro? - Non, foi marabilloso.
- Podo? - Non fai falta. Grazas, Elizabeth.
Debías ter máis tino.
Que lle dixeches?
Vin como te miraba.
- Mamá! - Non é correcto.
Dime que non hai nada.
Preciso que pares con iso.
Claro, cariño.
Seguro que tes todo controlado.
Quérote.
Eu tamén te quero, Anna.
Espero que miña nai non te asustase.
Non, ho.
Só estou
aprendendo a amar as preguntas.
Sabes que me podes falar del.
Só tes que saber que nunca me sentín tan unida a ninguén coma a ti.
Era un farol.
Non che preocupa quen era?
Non.
O que dixo túa nai de Jay…
é certo?
Non soporto
a idea de que o necesites a el máis ca a min.
Aínda que se pareza a Aston, non pasa de aí.
Non é coma el para nada.
Non é cruel. Non necesita posuírme.
Que che fixo Aston?
Que pasou a noite que morreu?
Eu por fin díxenlle que non.
Metéuseme na cama.
Eu dixen que non e…
e matouse.
Para. Para.
Non quero compaixón.
Faime dano.
Grazas.
Que tal queda?
É un vestido de dama de honor.
Craváchelo.
Que pasa?
Non sei con quen máis falar disto.
Que foi?
É por meu pai.
Creo que ten unha amante.
Mandeille varias mensaxes.
Parecerá unha parvada, pero eu quería que o deixase.
Tiven que parar.
Tras falarmos na festa, non ía escarallar o matrimonio de meus pais.
Estás segura diso?
Atopei algo.
Mira.
Onde o atopaches?
El acababa de volver de Bruxelas. Eu puxen o seu abrigo para ir á tenda.
Estaba no peto.
É retorcido de moita hostia.
Que foi facer alá? Non podía ser só unha viaxe de traballo.
Isto é meu.
Esta letra é miña.
Sinto que penses que é retorcido, pero son eu.
Escribo as cousas para poder dixerilas. Non o sei facer doutra maneira.
Pero por que o tiña papá?
Atopouno en Hartley
e dixo que o gardaría ata podermo devolver.
Paralizábame a idea de que el o lese e agora tamén o liches ti.
Síntoo moito.
Eu pensaba…
Espero que comprendas que o que descubriches
non cambia o meu amor por Jay.
Por favor, non tes que explicar nada.
Estou moi avergoñada.
Non esteas. Hostia.
Grazas.
- Vamos tomar algo, vale? - Vale.
Vou quitar este puto vestido.
Tíñaa Sally.
Mandaba ela as mensaxes.
- Entón xa…? - Non.
Non o sabe.
Por que tiveches que collela?
Eu son túa.
De verdade?
Apareces en todas as páxinas.
Que escribiches de hoxe?
- Ola. - Ola. Ben. Que tal?
Ben. Grazas por recibirme.
De nada. Alégrome de verte. Queres un café?
- Si. - Vale.
Anna non é moito de rememorar.
O que sei da súa vida anterior a min está cheo de lagoas, que tanto dá,
pero é algo difícil escribir un discurso sobre ela.
Xa. Entón queres algunha anécdota?
Algo así.
Quéreme?
Pois…
creo que esa pregunta só a pode contestar Anna.
- Non che debín preguntar iso. - Non, pero…
Mira, Jay…
Anna nunca será unha tía corrente.
Se cadra por iso a queres.
Pero iso quere dicir que…
Quere dicir que a vosa relación,
o seu amor por ti tampouco será nunca corrente.
Eu entenderíao se ti…
se decides que iso non é para ti.
E estás a tempo de deixalo.
Pero mira, se vas estar con Anna,
se vas casar con ela,
faime caso,
non mires onde che mande non mirar.
MESA PRESIDENCIAL
Que fas esta noite?
Non moito.
Ai, non?
Nada que teñas que saber.
Que significa iso?
É broma.
Que foi?
Perdoa. Nada, todo ben.
Ti es todo para min, Anna.
Nunca quixen a ninguén antes.
Quero que o saibas.
Eu tamén te quero.
Pásao ben na despedida, se che deixan.
Aquí o está. Uns tragos polo afortunado!
- Veña. - Dálle, logo.
Baixádeas. Aí van.
Outra máis.
Dígoche unha cousa. Ten moita sorte.
Jay!
Papá!
Viñeches.
- Tómalle unha. - Que tal?
- Un trago? - Non.
É a despedida do teu fillo.
- Ai, si? - Si, ten que ser.
Iso é. Veña.
Moi ben.
William, algún consello para el antes de casar?
Consellos de pai para a lúa de mel?
Ninguén precisa a miña opinión sobre iso.
- Ponse encarnado! - Estou encarnado?
- Si. - Rapaces!
Por Jay e Anna.
Por Jay e Anna!
- Convido eu. - Grazas.
Pásalo ben?
- Pois algo nervioso, papá. - Normal. É un gran paso.
Tes dúbidas?
O que pasa
é que Anna sempre garda algo para ela, sabes?
É unha muller complicada.
Cóntame.
Ela cría que eu non daba aguantado.
E dás ou non?
Creo que si.
O matrimonio non vai ser doado.
Anna vaiche presentar desafíos para os que non estás preparado.
Que me estás contando?
- Quérote ver feliz. - Estasme preocupando.
- Que pasa aquí? - Nada.
Para min é moi importante, sabes?
Ver un fillo comezar unha nova etapa da súa vida.
- Estame saíndo mal, non? - Non.
Debo ser eu. Só intento entender que pasa.
Mira…
ningún de nós sabe que pasará.
Se cadra só precisamos aprender a amar as preguntas.
Onde oíches iso?
É dun poema, non é?
Marcho. Pasádeo ben. Despídeme dos rapaces.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa