‪(คลั่ง)
‪ฉันขอสยบให้คุณ
‪เมื่อกี้ที่คุณพูด
‪เรื่องที่ยอมสยบให้ผม
‪พูดจริงรึเปล่า
‪จริง
‪ขอไวน์สักแก้ว
‪กฎเป็นอย่างนี้
‪คุณต้องรอให้ฉันบอกเวลา
‪ห้ามมาโดยไม่ได้รับเชิญ
‪ห้ามมีอะไรเกินเลยจากผนังห้องนี้ ‪นอกจากฉันจะอนุญาต
‪การยอมสยบต่อคุณเป็นสิ่งที่ฉันเลือก
‪เข้าใจรึเปล่า
‪ฉันมอบอำนาจนั้นให้คุณ
‪และถ้าคุณยอมรับ
‪ในห้องนี้ เราจะเป็นใครก็ได้ตามใจเรา
‪คุกเข่า
‪แล้วฉันจะมอบตัวฉันให้คุณ
‪ขอโทษ
‪ในนี้มีอะไร
‪ความคิด ความฝัน
‪จังหวะที่ฉันไม่อยากลืม
‪ผมขออ่านได้ไหม
‪ไม่ได้
‪ยังไม่ได้
‪คุณยอมให้เจย์อ่านรึเปล่า
‪จะไปหาแอนนากี่โมง
‪อีกราวๆ ชั่วโมงนึงครับ
‪ผมต้องอาบน้ำก่อนแล้วค่อยไปสถานี
‪เริ่มคบกันจริงจังสินะ
‪แน่นอน ผมอยากพาแอนนาไปปารีสจะแย่ ‪มันสำคัญกับเรามาก
‪ฮะ
‪โอเค ไปแล้วนะครับ
‪มามะ มาด้วยกัน
‪สวัสดี
‪มีคนที่ผมต้องพาคุณไปแนะนำอีก
‪- เจมส์ ‪- สวัสดี
‪สมาชิกแพทยสภาสาขากุมารแพทย์ ‪ลูกเขยผม วิลเลียม
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪เขาจะทำหน้าที่ต่อกระทรวงได้ดีเยี่ยม
‪ขอโทษ ขอตัวก่อน
‪(หกโมงเย็น ห้องฉัน)
‪ขอโทษนะครับ เอ็ดเวิร์ด ‪เรื่องฉุกเฉินที่โรงพยาบาล
‪(ไม่ต้องมา)
‪ผมเป็นเพื่อนแอนนา
‪ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมีใครมา
‪ขอโทษครับ
‪- แล้วคุณคือ ‪- ฉันชื่อเพ็กกี้
‪นี่ห้องของฉัน
‪- ฉันจะไปเรียกแอนนามาให้นะ ‪- ไม่ต้อง ไม่เป็นไร…
‪แอนนา เพื่อนมาแล้ว ‪เขาอยากทักทายหน่อย ดีไหมล่ะ
‪ผมเห็นแล้วว่าคุณยุ่งอยู่
‪ฉันจะเปิดไวน์สักขวด อยู่ดื่มด้วยกันหน่อยดีไหมล่ะ
‪ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องมา
‪ผมเพิ่งได้ข้อความตอนมาถึง
‪คนนั้นเป็นใคร
‪เพื่อนเก่า มาอยู่เฉพาะเวลาค้างในเมืองนี้
‪ฉันเฝ้าบ้านให้เธอ
‪แล้วถ้าเธอ…
‪คุณไม่ได้บอกนี่ว่าคุณเป็นใคร
‪ไม่ได้บอก
‪งั้นก็ไม่มีอะไรต้องห่วง
‪ฉันว่าเราสองคนมีอะไรกันสักอย่าง
‪ฉันนึกภาพคุณนอกใจฉันไม่ออก
‪ไม่ใช่
‪การนอกใจ
‪เราโอเคกันรึเปล่า
‪ช่วงนี้ก็แค่…
‪เป็นช่วงที่ยุ่งน่ะ คุณก็รู้
‪ฉันรู้
‪เจย์กำลังจะพาแอนนาไปปารีส
‪พวกเราก็ทำอะไรดีๆ บ้างดีไหม
‪ฉันจองที่พักริมทะเลแล้วเราไปกันก็ได้
‪พระเจ้า ฟังแล้วดีจัง
‪- เอาไว้ตอนที่เรื่องมัน… ‪- วุ่นน้อยกว่านี้
‪ค่ะ ฉันเข้าใจ
‪คุณเป็นใคร
‪ให้ผมอ่านไดอารี่เถอะ
‪ทำตัวให้คู่ควรก่อน
‪นี่เรื่องของเรา
‪ครั้งที่แล้วที่เราอยู่ด้วยกัน
‪คุณเขียนเรื่องของเจย์ด้วยรึเปล่า
‪ทำไมถึงจะอยากรู้
‪ก็แค่
‪พยายามทำความเข้าใจ
‪สิ่งที่เรามีต่อกัน
‪และสิ่งที่คุณมีกับเขา
‪เขารู้ไหมว่าคุณมาที่นี่
‪เขารู้ดีว่าต้องไม่ถามอะไร
‪แล้วถ้าเขารู้ความจริงล่ะ
‪ความจริงมีหลายส่วนเหลือเกิน
‪อย่างที่ฉันบอก เขายอมให้ฉันมีความลับ
‪แล้วถ้าคุณคิดผิดล่ะ
‪เลิกถาม
‪เรามีกันและกัน
‪อย่าคิดยุ่งกับคนอื่นๆ ในชีวิตฉัน
‪เขาได้เวลาคุณไปเยอะมาก
‪ผมอยากได้เพิ่ม
‪ผมมีคำถามมากมายเลย
‪แหม คุณต้องหัดปล่อยวางบ้างนะ
‪คุณต้องการอะไรกันแน่
‪ผมต้องการ
‪อะไรสักอย่าง
‪เรื่องที่เขาไม่รู้
‪โอเค
‪ฉันมีพี่ชาย
‪แอสตัน
‪เขาฆ่าตัวตาย
‪ตอนนั้นไม่มีใครรู้เหตุผล
‪แต่ฉันบอกคุณได้ ถ้าคุณอยากรู้
‪พี่หลงรักฉัน
‪อะไรนะ
‪พี่หลงฉันสุดหัวใจ
‪พี่ฆ่าตัวตายเพราะฉันไม่ยอมรับรักพี่
‪พี่ฆ่าตัวตายเพราะฉัน
‪เสียใจด้วย
‪ไม่ต้อง
‪แค่นั้นพอหรือยัง
‪เจย์ไม่รู้เรื่องนี้เหรอ
‪รู้แค่ว่าแอสตันตายไปแล้ว
‪ขอบคุณ
‪รู้แล้วมีอะไรเปลี่ยนไปไหม
‪ไม่
‪ควรจะเปลี่ยนบ้างนะ
‪เพราะคนใจพังน่ะอันตราย
‪คนอย่างนั้นรู้ว่าตัวเองจะรอด
‪แซลลี่
‪พ่อโอเครึเปล่า
‪ฮื่อ แค่
‪จมอยู่กับเสียงเพลง
‪พ่อชอบฟังเพลงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‪ฉันว่าเขาจะทำเรื่องงี่เง่าในปารีส
‪- ว่าไงนะ ‪- เจย์น่ะ
‪ฉันจะไม่ประหลาดใจถ้าลูกพกแหวนไปด้วย
‪ไม่หรอก เรื่องแบบนั้นมันเร็วไปไม่ใช่เหรอ
‪เขาหลงแฟนมาก
‪หมกมุ่น
‪แล้วสาวคนนั้นเป็นใคร เราแทบไม่รู้จักเลยนะ
‪- ผู้หญิงอาจจะชอบแบบนั้น ‪- แต่ทำไมล่ะ
‪เพราะคนเราควรต้องมีชีวิตส่วนตัว
‪ให้ตาย คุณก็หมกมุ่นกับเธอเหมือนกัน
‪อ้าว คุณไม่หมกมุ่นเหรอ
‪ผมแทบไม่ได้คิดเรื่องของเธอเลย
‪ก็น่าจะคิดบ้าง
‪ลูกชายเรามีความรัก
‪ผู้หญิงคนนี้อาจอยู่ในชีวิตเราไปตลอดกาล
‪พวกเขาไปพักที่ไหนกันนะ
‪ก็ที่ซึ่งแอนนาเลือก โรงแรมดูมาส์
‪คุณไปที่ฮาร์ทลีย์ล่วงหน้าได้ใช่ไหม
‪เอ่อ ไม่ได้แล้ว
‪ผมอาจต้องไปบรัสเซลส์วันพฤหัส
‪ไม่นะ
‪ขอโทษนะ มีประชุมนโยบายสุขภาพยุโรป
‪แอบนึกว่าจะได้อยู่กันเงียบๆ สักครั้ง
‪รถไฟไปปารีสขบวนถัดไป ‪จะออกจากชานชาลาใน 20 นาที
‪กรุณาไปที่ชานชาลาที่สาม
‪ดื่มแชมเปญหน่อยไหมครับ มาดมัวแซลล์
‪- อะไรนะ ‪- กำลังทำทุกอย่างที่เขาทำกันในปารีส
‪ฉันก็ไม่บ่นหรอกนะ
‪พวกนั้นคิดว่าผมจะดื่มทั้งหมดคนเดียว
‪เฉียบมาก
‪เรื่องสำคัญรึเปล่า
‪ไม่
‪สวัสดี รบกวนต่อคุณบาร์ตัน
‪- สักครู่ ‪- ผมคิดว่าเธออยู่ห้อง…
‪ใช่ นั่นแหละ ห้องเบอร์สิบ
‪ฉันรับเอง
‪ออกจากโรงแรม เดินไปให้สุดถนน
‪- ใครโทรมา ‪- ฟรอนท์ของโรงแรม
‪ถามว่าเราพอใจกับห้องรึเปล่า
‪ถ้าโกนหนวดก่อนจะทันไหม
‪ทันสิ
‪ที่จริง
‪ระหว่างคุณโกนหนวด ‪ฉันว่าจะออกไปเดินเล่นหน่อย
‪- ถ้ารอได้ ผมไปด้วยได้นะ ‪- ไม่ต้อง
‪ค่อยๆ โกนไป
‪ได้ อย่าไปนานแล้วกัน
‪คุณทำบ้าอะไรของคุณ
‪คุณทำผิดกฎที่ตามมาถึงนี่
‪อย่าได้คิดจะตามเราอีก
‪นึกว่าเดินหลงทางไปแล้ว
‪- ยังไปทันที่จองไว้ ‪- ขอโทษ
‪ฉันปวดหัวไมเกรนหนัก
‪จริงเหรอ ไม่ยักรู้ว่าคุณเป็นไมเกรน
‪เป็นไม่บ่อย แต่เป็นทีไรก็ปวดหนักมาก
‪- พระเจ้า โอเครึเปล่า ‪- ค่ะ
‪- คิดว่าแค่นอนพักก็พอ ‪- โอเค
‪ขอโทษนะ
‪นี่ แน่ใจนะว่าไม่มีเรื่องอื่น
‪คุณต้องหัดปล่อยวางบ้างนะเจย์
‪สวัสดี พูดอังกฤษได้รึเปล่า
‪ได้ครับเมอซิเยอร์ มีอะไรให้รับใช้
‪รบกวนถามหน่อยว่าห้องสิบว่างอยู่รึเปล่า
‪ได้ครับ รอสักครู่
‪ห้องสิบครับ เมอซิเยอร์
‪สัมภาระที่ไม่มีเจ้าของจะถูกเก็บ ‪และอาจถูกทำลาย
‪คุณไปก่อนเลย
‪ตอนนี้ฉันอยู่ด้วยแล้วไม่สนุก
‪- ผมไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวหรอก ‪- ฉันแค่จะกลับบ้าน
‪ได้ โอเค งั้นถ้าอยากเรียกโทรมานะ
‪บาย
‪เดินดีๆ นะ ขอบคุณ
‪แม่คะ
‪(เพ็กกี้ - กลับมาแล้วเหรอ)
‪ขอบคุณ
‪ดื่ม
‪- มาเต้นมะ ‪- เต้น
‪มาเลย
‪ทำไมถึงกลับจากปารีสเร็วจัง
‪อ้าวกรรม เจย์ทำเสียเรื่องเหรอ
‪เปล่า เขาน่ะเพอร์เฟกต์
‪งั้นเธอล่ะไปทำอะไรเข้า
‪- จำวิลเลียมได้ไหม ผู้ชายที่เธอเจอ ‪- คนที่มีเมียแล้ว
‪เขาโผล่มาหน้าโรงแรมเรา
‪เธอนี่นังตัวอันตรายชัดๆ
‪ประเด็นคือ เขาไม่ได้แค่มีเมีย
‪เขาคือพ่อของเจย์
‪แอนนา นี่มันอะไรกัน
‪- ฉันขอ… ฉันแค่จะ… ‪- ฉันไม่ต้องขอให้เธอเห็นชอบ
‪- ถ้าครอบครัวเขารู้เข้าล่ะ ‪- ไม่รู้หรอก
‪- มั่นใจขนาดนั้นได้ยังไง ‪- เพราะไม่มีใครรู้ และจะไม่มีใครรู้
‪แต่นั่นไม่จริงแล้วนะ ‪เพราะตอนนี้ฉันรู้แล้วไง ไม่ใช่เหรอ
‪แอนนา ฉันขอโทษ แอนนา อย่าเพิ่ง…
‪แอนนา บาร์ตัน
‪ค่ะ
‪(กำลังหัดปล่อยวาง - เจย์)
‪ค่อยยิ้มได้หน่อยมั้ย
‪ขอบคุณค่ะ
‪คืนนี้ว่างรึเปล่า ผมมีเรื่องลืมบอกที่ปารีส
‪มีอะไรไหม้อยู่นะ ฉันได้กลิ่น
‪ก็คุณมาเร็วเกินไปเลยเป็นแบบนี้
‪เดินต่อไป
‪- ฉันไม่ไว้ใจคุณ ‪- ไม่ ต้องไว้ใจ
‪- ข้างหน้ามีโต๊ะ ‪- ฉันรู้
‪เยี่ยม ต้องลองคลำทาง
‪อ๋อ ได้ ผ่านละ
‪หลับตาไว้ก่อน ในอีก 15 นาที ‪ที่นี่จะดูเหมือนวังแวร์ซาย
‪ขาขวาก่อน แล้วขาซ้าย
‪ทำไม เกิดอะไรขึ้น เจย์
‪เดี๋ยวก็รู้
‪นี่เบียร์
‪- ขอบคุณ ‪- ดื่มให้อร่อย
‪ห้ามแอบดูนะ
‪ไปประชุมคุ้มที่ต้องเดินทางรึเปล่า
‪คุ้ม
‪ดีใจที่ไป
‪น่าจะเรื่องงาน
‪(รู้นะว่ากำลังทำอะไรอยู่)
‪วิลเลียม
‪(หยุดเดี๋ยวนี้ ไอ้บ้ากาม)
‪วิลเลียม!
‪เป็นอะไรไป
‪ผมต้องออกไปโทรศัพท์
‪ทำอะไรของคุณ
‪ผมต้องคุยกับคุณ
‪- ทำแบบนี้ต่อไม่ได้ ‪- ผมรู้ ผม…
‪หลังจากเรื่องที่คุณทำในปารีส
‪คุณต้องทำอะไรให้ฉันหน่อย
‪อะไร
‪ฉันคิดว่าเจย์กำลังจะขอแต่งงาน
‪ฉันอยากให้คุณอนุญาตให้ฉันตอบรับ
‪คุณรู้กฎดี
‪สั่งฉันให้ตอบรับสิ
‪วิลเลียม ฉันบอกไว้ว่ายังไง
‪ทำไม
‪เพราะฉันต้องการเขา
‪เขาคือความปกติของฉัน
‪เราก็เหมือนคู่รักทั่วๆ ไป
‪มันถูกต้อง
‪นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ วิลเลียม
‪สั่งมาแบบที่ฉันต้องการจากคุณ
‪แอนนา…
‪ตอนที่เจย์ขอแต่งงานกับคุณ
‪คุณต้องตอบตกลง
‪ดีใจเถอะ ที่รัก
‪ไม่ใช่ว่าคุณจะได้ฉันน้อยลง ‪แต่จะได้มากขึ้นด้วยซ้ำ
‪หวังว่าอย่างนั้น
‪ใช่ มากกว่านั้นเยอะ มากเป็นประจำ
‪มีเรื่องอะไรจะต้องบอกฉันนะ
‪ไม่มีอะไรแล้ว
‪หนึ่ง
‪ควรจะถึงได้แล้ว
‪- ให้วิ่งกลับลงไปไหม ‪- ไปเลย
‪ใส่หมวกเชฟแบบในราทาทูอี้
‪ที่จริงนี่อยู่ปารีส ‪มองเห็นหอไอเฟลอะไรอย่างนั้นเลย
‪สำเนียงฝรั่งเศสดีไหมล่ะ
‪เจย์
‪แอนนา บาร์ตัน
‪ตอนเราเจอกันครั้งแรก ‪ในใจผมก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
‪ผมไม่เคยรู้สึกมีความสุขขนาดนี้ ‪และนั่นเป็นเพราะคุณ
‪แอนนา แต่งงานกับผมนะ
‪ค่ะ
‪- แต่งเหรอ ‪- ค่ะ
‪โอ๊ย เดี๋ยว ผมมีแหวนเตรียมไว้ด้วย โทษที
‪- ทำผิดขั้นไปหมดเลย ‪- โอ๊ย เจย์
‪สวยมาก
‪ขอบคุณค่ะ
‪วิลเลียม
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪เปล่า
‪ไม่เป็นไร
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม