OBSESJA
Oddaję się tobie.
Powiedziałaś coś
o oddaniu.
Mówiłaś poważnie?
Tak.
Napiłbym się wina.
Oto zasady.
Czekasz na moje wezwanie.
Nie przychodzisz bez zaproszenia. Nic się tu nie dzieje bez mojej zgody.
To ja decyduję, że się oddaję.
Rozumiesz to?
Ja daję ci władzę.
Jeśli to zaakceptujesz,
będziemy mogli tu być tym, kim chcemy.
Uklęknij,
a oddam się tobie.
Przepraszam.
Co tu jest?
Moje myśli, marzenia.
Chwile, które chcę zapamiętać.
Mogę przeczytać?
Nie.
Jeszcze nie.
A Jayowi pozwoliłaś?
Kiedy widzisz się z Anną?
Za godzinę.
Wezmę prysznic i pojadę na dworzec.
Czyli robi się poważnie?
Zdecydowanie. Nie mogę się doczekać, aż zabiorę ją do Paryża. To duży krok.
Okej, na razie.
Chodź, piesku. Idziemy.
Cześć.
Chcę cię komuś przedstawić.
- James. - Cześć.
Nowy konsultant ds. pediatrii, mój zięć, William.
Miło mi.
Będzie wspaniale rozliczał wszystkich z obowiązków.
Przepraszam.
A: O 18.00. U MNIE.
Wybacz. Nagły wypadek w szpitalu.
A: NIE PRZYCHODŹ.
Jestem znajomym Anny.
Nie mówiła, że spodziewa się gości.
Przepraszam.
- Kim jesteś? - Peggy.
To moje mieszkanie.
- Zawołam Annę. - Nie trzeba…
Przyszedł twój znajomy. Chciał się przywitać. Jak miło.
Jesteś zajęta.
Otworzę butelkę wina. Zostań na kieliszek.
Miałeś nie przychodzić.
Dopiero dostałem wiadomość.
Kim ona jest?
To stara przyjaciółka. Nocuje tu, gdy jest w mieście.
Pilnuję jej mieszkania.
A jeśli…
Nie powiedziałeś, kim jesteś.
Nie.
Więc nie ma się czym martwić.
Coś jest nie tak między nami.
Wątpię, żebyś miał romans.
To nie
romans.
Między nami dobrze?
To był dla mnie
bardzo pracowity okres.
Wiem.
Jay zabiera Annę do Paryża.
Może my też zrobimy coś miłego?
Mogłabym zarezerwować coś na wybrzeżu.
Byłoby wspaniale.
- Może jak będzie… - Spokojniej?
Rozumiem.
Kim jesteś?
Daj mi przeczytać pamiętnik.
Musisz zasłużyć.
To o nas.
O naszym ostatnim razie.
O Jayu też piszesz?
Dlaczego chcesz to wiedzieć?
Po prostu
próbuję zrozumieć,
co nas łączy.
I co łączy cię z nim.
Wie, że tu przychodzisz?
Wie, że nie powinien zadawać pytań.
A gdyby odkrył prawdę?
Jest wiele prawd.
Jak mówiłam, pozwala mi na sekrety.
A jeśli się mylisz?
Przestań.
Mamy siebie.
Zostaw inne osoby w moim życiu.
Ma tak dużo ciebie.
Chcę więcej.
Mam tyle pytań.
W takim razie musisz nauczyć się kochać pytania.
Czego potrzebujesz?
Potrzebuję
czegoś.
Czegoś, o czym on nie wie.
Dobrze.
Miałam brata.
Astona.
Popełnił samobójstwo.
Nikt nie wiedział dlaczego.
Powiem ci, jeśli chcesz.
Był we mnie zakochany.
Co?
Był kompletnie zadurzony.
Zabił się, bo go odrzuciłam.
Zabił się przeze mnie.
Tak mi przykro.
Nie ma potrzeby.
To wystarczy?
Jay o tym nie wie?
Wie, że Aston nie żyje.
Dziękuję.
Czy to coś zmienia?
Nie.
Może powinno.
Bo skrzywdzeni ludzie są niebezpieczni.
Wiedzą, że umieją przetrwać.
Sally.
Wszystko okej?
Tak, po prostu
zatraciłem się w muzyce.
Od kiedy słuchasz muzyki?
Myślę, że zrobi coś głupiego w Paryżu.
- Co? - Jay.
Nie zdziwię się, jeśli wziął pierścionek.
Na pewno nie. Za wcześnie na to.
Jest oczarowany.
Ma obsesję.
A kim ona jest? Ledwo ją znamy.
- Może to jej odpowiada. - Ale dlaczego?
Ludzie zasługują na prywatność.
Ty też masz na jej punkcie obsesję.
A ty nie?
Nie bardzo o niej myślałem.
Może powinieneś.
Nasz syn się zakochał.
Ta kobieta może zostać w naszym życiu na zawsze.
Gdzie mają pokój?
Anna coś wybrała. Hôtel Dumas.
Przyjedziesz wcześniej do Hartley?
Niestety nie.
W czwartek będę musiał jechać do Brukseli.
O nie.
Wybacz. To konferencja na temat europejskiej polityki zdrowotnej.
Liczyłam w końcu na spokojny weekend.
Następny pociąg do Paryża odjeżdża za 20 minut.
Proszę udać się na peron numer trzy.
Voulez-vous napić się szampana, mademoiselle?
- Co? - Zaliczamy wszystkie paryskie banały.
Nie narzekam.
Myślą, że wypiję to sam.
Sprytnie.
Coś ważnego?
Nie.
Dobry wieczór. Poproszę z panią Barton.
Myślę, że jest w pokoju…
Tak, numer dziesięć.
Odbiorę.
Wyjdź z hotelu. Idź na koniec ulicy.
- Kto dzwonił? - Recepcja.
Pytali, czy podoba nam się pokój.
Mam czas się ogolić?
Oczywiście.
Może
wyjdę w tym czasie się przewietrzyć.
- Pójdę z tobą, jak zaczekasz. - Nie.
Nie śpiesz się.
Dobrze. Wracaj szybko.
Co ty odpierdalasz?
Złamałeś zasady, przychodząc tu.
Nawet nie próbuj nas śledzić.
Myślałem, że się zgubiłaś.
- Zdążymy do restauracji. - Wybacz.
Chyba mam migrenę.
Nie wiedziałem, że je miewasz.
Rzadko, ale zawsze są potworne.
- W porządku? - Tak.
- Muszę się położyć. - Dobrze.
Przepraszam.
Jesteś pewna, że to tylko migrena?
Naucz się kochać pytania, Jay.
Mówi pan po angielsku?
- Dziękuję. - Oczywiście. W czym mogę pomóc?
Czy pokój numer dziesięć jest wolny?
Już sprawdzam, proszę pana.
Pokój numer dziesięć.
Proszę nie zostawiać bagażu bez opieki.
Pozostawiony bagaż może zostać zniszczony.
Jedź sam.
Marne ze mnie towarzystwo.
- Nie zostawię cię. - Po prostu muszę jechać do domu.
Dobrze. Zadzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała.
Pa.
Miłego. Dzięki.
Mamo?
PEGGY: WRÓCIŁAŚ?
Dziękuję.
Zdrowie.
- Usiądziemy? - Tak.
Chodź.
Dlaczego wróciłaś tak wcześnie?
O kurwa. Jay coś zjebał?
Nie. Był idealny.
To co ty narobiłaś?
- Pamiętasz Williama? - Tego żonatego.
Przyszedł pod nasz hotel.
Jesteś kurewsko niebezpieczna.
Nie tylko jest żonaty.
Jest ojcem Jaya.
O co tu chodzi?
- Próbuję… - Nie potrzebuję twojej aprobaty.
- A jak rodzina się dowie? - Nie dowie.
- Skąd ta pewność? - Bo nikt nie wie i nikt się nie dowie.
To nieprawda. Bo ja już wiem.
Przepraszam. Anno, proszę…
Anna Barton?
Tak.
UCZĘ SIĘ KOCHAĆ PYTANIA. CAŁUJĘ, JAY
Sprawiłem ci radość?
Dziękuję.
Jesteś dziś wolna? Zapomniałem ci coś powiedzieć w Paryżu.
Coś się pali. Czuję to.
Tak to jest, gdy się przychodzi za wcześnie. Idź dalej.
- Nie ufam ci. - Musisz.
- Zaraz będzie stół. - Wiem.
Super. Wymacaj go.
Jest.
Nie otwieraj oczu. Za 15 minut będzie tu Wersal.
Prawa, lewa.
Po co? Co się dzieje?
Zobaczysz.
Masz piwo.
- Dziękuję. - Smacznego.
Nie podglądaj.
Warto było jechać na konferencję?
Tak. Cieszę się, że pojechałem.
Może to praca.
NIEZNANY NUMER: WIEM, CO ROBISZ.
Williamie?
PRZESTAŃ, ZBOCZEŃCU.
Williamie.
Co się stało?
Muszę zadzwonić.
Co robisz?
Muszę z tobą porozmawiać.
- Nie możesz tego robić. - Wiem…
Po tym, co zrobiłeś w Paryżu,
musisz coś dla mnie zrobić.
Tak?
Myślę, że Jay chce mi się oświadczyć.
Chcę, żebyś pozwolił mi przyjąć oświadczyny.
Znasz zasady.
Powiedz, żebym się zgodziła.
Williamie, co mam zrobić?
Dlaczego?
Bo chcę Jaya.
To moja normalność.
Jesteśmy jak zwykła para.
To właściwe.
Tego chcę, Williamie.
Powiedz mi to, czego chcę.
Anno…
gdy Jay poprosi cię o rękę…
powiesz „tak”.
Bądź szczęśliwy, najdroższy.
Nie stracisz mnie. Dostaniesz więcej.
Oby.
O wiele więcej. Ciągle więcej.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Nic.
Jedna.
Oby tak było.
- Mam wrócić? - Proszę.
Założę czapkę jak w Ratatuj.
- Jestem w Paryżu. Widzę wieżę Eiffla. - Jak twój francuski akcent?
Jay…
Anno Barton,
coś się we mnie zmieniło, gdy się poznaliśmy.
Nigdy nie czułem się tak szczęśliwy.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
- Tak? - Tak.
Czekaj. Mam pierścionek. Przepraszam.
- Robię wszystko nie po kolei. - Jay!
Jest piękny.
Dziękuję.
Williamie.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Dobrze.
Napisy: Sylwia Szymańska