Constantes vitais?
Vinte e tres a cincuenta ppm.
Incisión final.
E xa está.
Os xemelgos están estables. Parabéns, Dr. Farrow.
- Parabéns. - Grazas.
Foi digno de ver. Salvaches ti a situación.
- Foi un traballo en equipo. - Non, a estrela es ti. Aproveita.
Grazas, meu.
Ola, guapo.
- Parabéns, cariño. - Morro coa fame.
Podía ir en taxi.
Pero o chofer non che daría un bico.
Agora non che penso dar outro.
Jay tamén vai vir mañá.
Ao mellor lle sacamos algo sobre a moza nova.
Sally dixo que é máis vella ca el, pero nada máis.
Xa sabes como é Jay.
Que foi da anterior?
Portia? Onde vai que cortaron!
Arre demo. De que falades vós os dous?
Haberá por aquí un sitio para tomarlle algo?
- Non. - Por favor!
Non.
- Temos que ir á casa de meu pai. - Vale.
Esta fin de semana a festa é por ti.
Gústeche ou non.
Ir ao campo faranos ben a todos.
- Terá Edward unha botella aberta? - Non creo. Estará durmindo.
Mañá non debías madrugar.
Tiveches unhas semaniñas tremendas.
Bos días, Jay.
- Bos días, avó. - Aínda andas nese cacharro?
Déixasme unha desas chuladas que tes no garaxe?
Non. Se as vas coidar así, non.
Pareces derreado.
- Bos días, mamá. - Que tes unha pinta de pena.
Grazas, Sally.
- Durmiches algo esta noite? - Non che estou a facer caso.
- Fixeches café? - Non che chegará a nada.
Iso non me vale. Preciso máis detalles. Cando nola vas presentar?
Nin tolo a expoñería a vós.
- A verdade é que me gusta. - Ah, así que che gusta!
- Si, gusta. Cago no demo! - Dime como se chama, logo.
- Non! - Fódelle que espantásemos a anterior.
Dálle voz. Quero oír iso.
…operación foi un éxito rotundo.
O doutor Farrow agarda que os xemelgos teñan unha vida longa e plena.
- O reporteiro… - Aí está.
Si, xa vale.
Apaga iso.
- Ovos para o home do momento. - Non, grazas.
- O chat dos doutores noveis bota fume. - Alégrome.
Para o home máis marabilloso e con máis talento.
Bo día, cariño.
O cóctel do mércores será unha boa oportunidade
para vires á Cámara dos Comúns para falar do posto de asesor.
Non lembro aceptar iso, Edward.
Debiades vir á rolda de prensa. Comisionado de sanidade. Perfecto para ti.
Estarei no bufete ese día, irei así que poida.
- Non me queda opción. - Recolle o froito do teu éxito.
A?
A. Amy?
- Non. - Anna?
Cala.
Queixo vegano!
Anna Barton!
- Que? - Anna Barton. A moza de Jay.
Anna Barton! Xa sabía que te renderías!
Era visto que non resistirías. É unha puta Sherlock Holmes!
Sacoumo por pesada.
Pensaba que eras máis duro.
Coma se ti foses ao cóctel do Parlamento por gusto.
Conseguiuno por pesado.
- Comisionado de sanidade? Estupendo. - Si, moi influente.
- Para o ano es Primeiro Ministro. - Non che é así.
Viríame ben. Axilizarías os cartos para os ensaios con células nai.
- Será a prioridade cando acade o poder. - Iso espero.
Grazas a Edward por ser o anfitrión hoxe
e un agradecemento especial para os médicos,
que porán en práctica o novo sistema de urxencias.
Fagan uso discrecional das nosas ben fornecidas barras.
Moitas grazas por vires hoxe, Mel. Agradécese moito.
INGRID: PERDÓN POLA TARDANZA.
Oe, William.
- Perdón? - Que che parece?
- Desculpádeme un momento. - Claro.
Señor.
Ola.
Son Anna. Anna Barton.
Eu son William Farrow.
Es o pai de Jay.
Son, si.
Está moi orgulloso de ti.
Pois el…
tiña o voso moi calado.
- Creo que lle preocupa presentarnos. - Ai, si? E ten motivos?
Desexaba coñecerte desde que me dixo quen es.
A operación.
Separar os xemelgos. Un logro incrible.
Que raro…
Iso é para min?
Agora marcho.
Ías esperar a que eu chegase para perder o control dos teus sentidos.
- Canto bebiches? - Non, estou ben.
Tiven un día terrible, non me importa quedar se ti queres.
Xa sei que detestas estas cousas.
Estou ben. Só bebín unha copa de máis.
- Todo ben, meu? - Ola.
- A onde? - A Queen's Park.
A moza nova de Jay disque ía estar alí hoxe.
Non tropezarías con ela, non?
Non a coñecería.
Jay.
Will.
Ven para a cama.
Non sabía se espertarte ou non.
Afirmo categoricamente que para iso sempre me podes espertar.
Mira.
Xa levamos saíndo uns cantos meses.
E…
temo que cheguei á difícil conclusión
de que…
xa é hora de presentarche a familia.
Cabrón.
- Esta fin de semana? Se che parece cedo… - Non.
Gustaríame.
Debiamos ir para o xantar. O avó fai un asado boísimo os domingos.
PAPÁ
Jay, son eu.
Dáme unha chamada, vale?
PAPÁ
Si.
Ola. Quen é?
Son eu.
Vou ir xantar o domingo. Queríacho dicir.
Grazas.
Adeus.
Anna, alégrome moito de coñecerte por fin.
- Non sexas intensa, mamá. - Non digas parvadas.
Hai cordeiro. Pregunteille a Jay se comías carne,
- pero nunca me contesta as mensaxes. - Grazas, mamá.
- Encántame o cordeiro. - Ben. Onde vai o meu home?
Que maleducado, non vir saudar.
Que fas aí arriba axexando? Ven saudar.
Estivo moi ocupado esta semana.
Anna, este é William.
Ola, William.
Ola, Anna.
Ofrécelle algo de beber.
Jay, ven axudarme a pór a mesa.
- Todo ben? - Si, ben.
- O avó queimaríao? - Non sexas parvo.
Que queres tomar?
Que queres que tome?
Papá!
- Ti debes ser Anna. Eu son Sally. - Ola.
Ven, que che mostro a casa.
Unha casa ben bonita.
- Anna, un pouco máis de viño? - Si. E a comida estaba deliciosa, Ingrid.
O mérito é de papá. Eu só planei as patacas.
Con gran precisión.
Cirurxián e avogada: moita comida para levar e pouco máis.
- Traballas no Ministerio de Exteriores? - Si, con Ben Collier.
Ben. Ten mala sona, seica.
Xa sei. Tranquilo. Sei como levalo.
- Anna, onde estudaches? - Estudei políticas en Leeds.
E logo xa te fixeches funcionaria?
Mamá! Se queres, imprimímosche o seu currículo.
- Desculpa, Anna. - Non pasa nada.
Disque coincidimos nun cóctel a semana pasada. Que che pareceu?
A verdade, intento evitar eses eventos laborais.
Pero alégrome de ir.
Claro, Edward, foi un cóctel precioso. Grazas por convidarme.
- Grazas. - Mágoa non verte.
Acabaches?
A ver, algo moito máis interesante.
Díxome Jay que planeades unha viaxe a París.
Si. Unha fin de semana longa.
- Unha das miñas cidades favoritas. - Que romántico!
- Onde deixo isto? - Aquí mesmo, grazas.
- Adeus. - Adeus, Anna.
Xa está.
- Parece moi simpática. - A min paréceme encantadora.
Si. Moi segura.
É moito máis vella ca el.
Iso non é infrecuente.
A min dáme, non sei, unha sensación algo rara.
Tranquila. Dubido que dure. A el nunca lle duran.
Viches como estaba el con ela?
Se cadra é só sexo.
Por que me miras así?
Home, claro que foden.
Home, Will, non che debía sorprender. Jay tivo máis mozas ca-
Ca min.
Espero que si.
E mira que tiven sorte de que quedases comigo.
- Boa noite. - Boa noite, cariño.
Vaia finde!
Si.
Pon o fervedor de auga.
BORRAR
Doutor Gordon, por favor, acuda á recepción.
Non o vas coller?
Diga.
Son eu.
16:30.
Mándame o teu enderezo.
Estable.
Mirando se aínda saes nos titulares?
Vai todo ben?
Si, cousas da familia.
Vale.
Si.
JAY: ESTÁS POR AQUÍ? PODEMOS VERNOS DESPOIS?
- Ola. - Ola.
- Perdón por tardar. - Non importa.
Día duro?
Terrible.
Entón que?
Supoño que non é só que devezas por tomar algo co teu vello.
Son todo oídos.
A mamá non lle gusta Anna, non?
Por que dis iso?
É que…
nós estamos moi unidos, pero a familia de Anna non.
Aínda non se sente cómoda con nós.
Ao mellor
preocúpalle que te precipites.
A mamá gústalle Anna, estou seguro.
E a ti?
Non importa o que pensemos nós.
Ti estás contento?
Si, estou.
Sinto unha necesidade irresistible de estar seguido con ela.
De verdade, iso é o máis importante.
Gustaríame que vos coñecésedes mellor.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa