Co sprawiło, że zapragnąłeś zostać rabinem?
Moim celem było NBA, ale polityka jest wszędzie.
Pytam poważnie.
Wiesz...
Trochę się wstydzę ci to powiedzieć.
Byłem nerwowym dzieckiem.
Trochę takim boidudkiem.
Świat wydawał mi się bardzo chaotyczny i niebezpieczny.
Gdy zacząłem poznawać lekcje zawarte w Torze,
brać udział w rytuałach i tradycjach,
poczułem się bardziej bezpiecznie i zacząłem dostrzegać więcej sensu.
Od dziecka wiedziałem,
że chcę kultywować te zwyczaje.
Świetna odpowiedź.
Moja mama też miała na to pewien wpływ.
Cieszysz się, że ją poznasz?
Pewnie, i twojego tatę też.
Są dla mnie bardzo ważni. Chcę, żeby dobrze poszło.
Teraz się stresuję.
Nie ma potrzeby.
Wiesz, co mówią o żydowskich chłopcach i ich mamach?
Jesteśmy ze sobą blisko.
Chyba nie całujesz mamy w usta?
Nie, to obrzydliwe.
Początkowo byłam na to gotowa,
ale Noah mnie zestresował.
To do śmieci. To też. I to też.
- Śmieci. - Tak.
- Śmieci. - Dobra.
To wezwanie do ławy przysięgłych. Musisz odpowiedzieć.
Nie mogę. Zawsze bronię oskarżonego.
Nie denerwuj się.
Gdy ja poznałam rodziców twojego taty, to była kaszka z mleczkiem.
Bo oboje już nie żyli.
Miałaś szczęście. Nie chcę źle wypaść.
Bardzo lubię Noaha,
a spotkanie z jego rodzicami to ważny krok.
Nie wiem, czy będziemy mogli być razem bez ich aprobaty.
Spytał mnie, czy rozważyłabym konwersję.
Na judaizm.
Zmianę religii.
To fajnie. Tak? Nie wiem.
Ja nie wiem nawet, czy popieram struktury religijne.
Otóż to.
Znów nie daliście mi żadnej dobrej rady, więc pójdę już.
- Nie. - Kocham was.
- Pa. - Nie idź jeszcze.
Czemu nie? Ma swoje życie.
Nie, czekaj. Pogadajmy jeszcze o religii.
- Miałeś mi pomóc. - Pamiętasz jak...
Co tu, kurwa, robi jej samochód? Jesteście niemożliwi.
- Serio? - Musiałam.
Cierpię, gdy się kłócicie.
Czuję, jakby rozrywało mi macicę.
- Morgan jest dla mnie nikim. - Dobrze.
Nie wiem, czy dam radę nagrywać z nią podcast,
wiedząc, że nie można wierzyć w żadne jej słowo.
Po co nagrywać podcast, gdy od twoich historii można przysnąć?
Nikogo nie obchodzi twój dezodorant bez aluminium.
- To była obelga? - Tak.
Czy kolejne kłamstwo? Nigdy nie wiadomo.
Wiecie, że nie kłamię.
- Oczywiście, skarbie. - Dziękuję.
Ale lubisz trochę podkoloryzować.
Pamiętasz, jak w szkole
opowiadałaś, że jestem w Wham!?
- Ja pamiętam. - To było super.
Próbuję ci pomóc,
a ty wypierasz fakt, że Noah cię okłamał.
- Prawda wyjdzie na jaw. - Zabieraj ten paluch.
Będę z nim robić, co chcę.
Muszę już iść. Mam dziś randkę z facetem,
którego poznałam, „desperacko swipe’ując”.
Jest przystojnym zawodowym bejsbolistą
z Pittsburgh...
coś tam.
Kiedyś sypiałam z bejsbolistą. Najbardziej erotyczny okres w moim życiu.
Dzięki.
Nie wierzę, że to ukartowaliście.
Co tam?
Hej, muszę... Czemu chowasz się w łazience?
Twoja żona nie może usłyszeć, że gadamy.
Co? Nie.
Dobra, tak.
Nie mówiłem Esther, że się kumplujemy.
Czemu dzwonisz?
Co się dzieje między Noahem a Rebeką?
- Gadają ze sobą? - Jak to?
Coś ci powiem, ale musisz obiecać,
że nikomu tego nie powtórzysz. Ani Noahowi, ani Esther.
Totalnie.
Nigdy nie dochowałem żadnej tajemnicy.
Miej to na uwadze.
Świetnie. W zeszłym tygodniu spotkałam Rebekę.
Robi się ciekawie.
Rozmawiałam z nią. Julie rozmawiała.
- Jaka Julie? - To moje fałszywe imię.
Powiedziała mi, że wkrótce zejdą się z Noahem.
Niemożliwe. Noah by mi powiedział.
Mówi mi wszystko. Jestem jego rabinem.
Chyba że to przede mną ukrywa.
To by było okropne.
Nie wiem, ale musisz to zbadać. Daj mi znać, gdy się czegoś dowiesz.
Tylko mnie nie wsyp.
Dobra. A ty nie wsyp mnie.
Jak miałabym cię wsypać?
Nie wiem. Czułem, że też powinienem tak powiedzieć.
Dobra, pa, dziwaku.
Na razie.
Co to jest?
Prezent, który dasz mamie.
- Noah, nie. - A ty?
- Powiedz, co tam masz. - Nie ma mowy.
Daj mi się wykazać. Daję świetne prezenty.
- Dobra. - Zaufanie.
Dzwonisz we własnym domu? Nie wchodzisz po prostu?
Bez zapowiedzi? Co ty...
- Jak... - Przepraszam.
Głęboki oddech. Jestem z tobą.
Witajcie.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
Mój syneczek.
- Mój malutki. - Cześć, mamo.
Cześć.
- Za chudy jesteś. - Nieprawda.
Ty pewnie jesteś tą słynną Joanne.
To ja. Chętnie dam panu autograf, panie Roklov.
- Mów mi Ilan. - Dziękuję.
Mamo, to jest Joanne. Joanne, to moja matka, Bina.
Miło cię poznać, Bino.
Mów mi pani Roklov.
Dobrze. Mam dla pani prezent.
Dziękuję, jak miło. Ciężki.
- Tak. - To jedzenie?
- Tak. - Wejdźmy.
- Weźmiemy je do kuchni? - Uwielbiam jeść.
Wszyscy uwielbiamy.
Liczę, że wam zasmakuje, bo to świetny prezent.
Zdradzę, że to deska wędlin, które sama wybrałam na tę okazję.
Idealna na lunch.
Czy to wieprzowina?
Nie, to prosciutto.
Prosciutto to wieprzowina.
Co?
Przestań.
Prosciutto to włoska wołowina.
- Chciałbym. - Vera, złotko.
Wyrzuć to do śmieci.
Proszę poczekać.
Może zjemy to, co nie jest wieprzowiną?
Świeżutkie jagody.
Dziękuję skarbie, ale wszystko jest już skażone wieprzowiną.
Joanne ma też dla ciebie to.
- Naprawdę? - Tak.
I to jest piękny prezent. Dziękuję.
- Cześć! - Nie ma za co.
Sasha, Esther. Zobacz, co dostałam od twojego brata.
Myślałam, że to wołowina.
Zdecydowanie wieprzowina, ale to miły gest.
Dziękuję wam, dzieci.
- Hej. - Cześć, Noah.
Gdzie Miriam?
- Ma przygotowania do bat micwy. - Wkrótce jej wielki dzień.
Kto by pomyślał?
Nigdy nie byłam na bat micwie. Zapowiada się świetnie.
To będzie bardzo ważny dzień.
Tak, ale bywa nudno. Nie spodobałoby ci się.
Taniec hora jest super.
To piękna uroczystość.
Tak, ale głównie... Dziękuję wam obu. Głównie to nudy.
Mamo, oprowadzę Joanne.
Wspaniale.
Sasho, skarbie, przygotuj nam coś do picia,
a ja odłożę ten piękny prezent od mojego syna.
- Jasne. Może wielki kielich wina? - Chętnie, czerwonego.
W tym domu nie pijemy czerwonego, bo zdarzały się wypadki.
- Obydwa razy przez Esther. - Dzięki.
Poproszę więc białe.
Esther, skarbie, pokroisz ogórki, proszę?
Ja?
W twojej kuchni?
- Nie mówisz ironicznie? - Nie, skarbie. Ufam ci.
Dasz sobie radę.
- No dobrze. - Dajesz.
Nie spierdol tego.
Proszę, to tylko ogórki. Co w tym trudnego?
A teraz najlepsze – mój dawny pokój.
- Niezły. - Prawda?
- Rewelacja. - Jak widzisz, byłem bardzo fajny.
- Łóżko z baldachimem. - Tak.
Takie chciałeś, gdy miałeś 17 lat?
Nie, wybrała je moja mama. A potem kupiła i było moje.
No i tak.
Nie powiedziałeś jej, że chcesz inne?
Byłoby jej przykro.
Miło, że chronisz mamę, ale czasami można się postawić.
Mogłeś mieć łóżko-wyścigówkę.
Marzyłem o takim.
Gdy zapraszałeś dziewczyny, ogarnialiście się pod tym baldachimem?
Tak. Były zachwycone.
Robiliśmy to tu,
na nim, pod nim, obok.
- Nikogo tu nie zapraszałem. - Nikogo?
Jestem pierwsza?
- Witaj pod baldachimem. - O rany.
To część mojego planu.
Brunch gotowy.
A to łóżko jest dla jednej osoby.
- Już rozumiesz. - Przepraszam.
Nie wierzę, że zostałam dobrą synową,
odkąd pojawiła się Joanne. Ta władza jest odurzająca.
Myślisz, że Noah zostanie z Joanne? Z Rebeką już koniec?
Czemu o to pytasz?
Nie wiem. Coś słyszałem.
Gdzie? Od kogo?
Od nikogo. Nie słyszałem,
w sensie faktycznym zmysłem słuchu,
słyszałem w przenośni,
jakbym miał wizję albo przeczucie.
Wiesz, jak to jest.
Muszę ci powiedzieć coś śmiesznego.
Rebecca spotkała tę głupią siostrę.
Udała, że nie wie, kim jest
i naopowiadała jej bzdur o sobie i Noahu, żeby ją podpuścić.
Genialne.
Kobiety są przerażające.
Obiecaj, że nikomu tego nie powiesz.
Oczywiście.
To tylko...
fascynująca wieść, za którą można dać się pokroić,
ale nic z nią nie zrobię i nikomu nie powiem.
Świetnie.
Siadajcie.
Dobrze.
Dzięki.
Wszystko wygląda niesamowicie.
- Prawda? - Dziękuję.
Spróbuj słynnego pasztetu mojej mamy.
W całości własnej produkcji.
- Dobra. - Weź gryza.
To z wątróbki.
- Smakuje ci? - Bardzo.
Czuję go stąd.
Wyśmienity.
Powiedz,
Joanne, jakiego jesteś wyznania?
Cóż,
nie zostałam wychowana w duchu żadnej religii.
Obchodziliśmy Boże Narodzenie,
ale to jedyne święto, jakie uznawali moi rodzice.
Twoi rodzice są po rozwodzie, tak?
Są w separacji.
Pewnie na zawsze, bo mój tata jest gejem.
- Esther, podasz owoce? - Z przyjemnością.
O tym właśnie jest twój podcast?
O moim tacie geju? Nie, chyba taki już był.
Jest o seksie i związkach we współczesnym świecie.
I tak zarabiasz?
Opowiadając o tym,
co robisz z mężczyznami w sypialni całemu światu?
Ludzie płacą, żeby to usłyszeć?
Tak. W ten sposób zarabiam.
A pani jak zarabia?
O mamo.
Kto przyprawiał te ogórki? Wyborne.
Zajmowałam się wychowywaniem dzieci,
co oczywiście nie jest tak ważne,
jak opowiadanie o moich kochankach ku uciesze gawiedzi.
To upokarzające. Żadna kobieta nie powinna tego robić.
Mamo, dość.
Przepraszam na chwilę.
O Boże.
Zapamiętam tę chwilę do końca życia.
Chciałabym cię zaprosić na bat micwę Miriam.
Przy tobie wypadam jak aniołek.
Porozmawiam z waszą matką.
Ja to zrobię.
To sprawa między nami.
Nie zamierzałem z nią rozmawiać.
Utnę sobie drzemkę.
W porządku.
Jak śmiesz wchodzić do mojej kuchni?
Jak to prosciutto?
Smaczne?
Nikt ci nie uwierzy.
Jedzenie stygnie, więc...
Chyba wrócę do stołu.
Joanne.
Nie uwierzycie, co widziałam.
Nie słuchajcie jej.
Chciała sprzątać w kuchni, kiedy jeszcze jemy.
Wyobrażacie sobie?
Moja Bina.
Pozwoliła mi tak do siebie mówić.
Bino, masz wspaniałą rodzinę.
Co mnie nie dziwi,
bo wychowałaś Noaha na wspaniałego mężczyznę.
Pozwól.
Chcę, żeby było ci wygodnie.
Przepyszne.
Co się dzieje?
Nie mam pojęcia.
- Sprawdzić, co z tatą? - Nie ma potrzeby.
Wstanie o szóstej, zjemy kolejny posiłek i pójdzie spać.
Ktoś wyjadł prosciutto z deski wędlin.
Co?
Ja to zrobiłam.
Wybaczcie, nie mogłam się powstrzymać.
Przepraszam.
To było w śmietniku.
Tak, wiem.
Wyciągnęłam to ze śmietnika i zjadłam.
Jak szop.
Joanne, jesteś niezwykła. Jak to możliwe, że nie jesteś mężatką?
Szczerze, chyba dlatego,
że jestem romantyczką.
Nie znalazłam jeszcze właściwej teściowej.
Mamo, wszystko w porządku? Masz udar?
Nie, śmieję się, bo Joanne jest zabawna.
Taki jest twój podcast?
Gdybym była gościem, co byś zrobiła?
Najpierw dbamy z siostrą o to, żeby gość poczuł się swobodnie.
Esther, bądź moją siostrą.
Jasne, będę dziwką numer dwa.
- Jak ty mówisz? - To nasz żarcik.
- Przestań. - Nieważne.
Najpierw same opowiadamy trochę o sobie,
a potem prosimy o historie naszych gości.
Ja mam historię.
Mama lubi opowiadać. Zawsze jest jakiś morał.
Dziękuję.
Gdy byłam młoda, pierwszy raz byłam w Nowym Jorku.
Pojechałam z moją babcią. Pogoda była fatalna,
więc babcia oczywiście okropnie się przeziębiła.
Musiałam kupić jej maść rozgrzewającą.
Poszłam do najbliższej apteki, ale nie mieli,
więc wróciłam do hotelu, a babcia spała.
Nie miałam co robić,
więc zeszłam do lobby i zajrzałam do baru.
W skrócie Frank Sinatra mnie upił i wsadził mi kciuk do ust.
Słucham?
Jaki jest morał?
Trzymaj gębę na kłódkę przy Franku.
Nie pobyłaś za długo „tą złą”.
Nie da się mnie nie lubić.
Mogę odwołać to zaproszenie na bat micwę?
Już nie wyglądam dobrze na twoim tle.
Nie. Przyjdę.
Próbowałam. Kochanie, nie zapomnij rugelach.
Wziąłem!
- Pa. - Pa. Nie jadłem od 20 minut.
Zaproś Morgan na kolację.
- Nie. - Nie chcę, żebyście się kłóciły.
- O co się kłócicie? - O nic.
Po prostu jest zakłamaną zdzirą, która chce mnie skłócić z moim bubala.
Skąd wiesz, że Morgan kłamie?
Zrozumiałbyś, gdybyś znał sytuację.
Ale nie znam.
Pa. Pa, mamo.
- Cześć. - Pa, Sash.
Dziękujemy za miły dzień. Przepraszam, że podniosłem głos.
- To nie w porządku. - Wybaczam.
Joanne, miło było cię poznać.
Nawzajem.
Musisz dać mi przepis na ten pasztet,
bo wciąż go czuję.
To tylko drobiowa wątróbka.
- Pa, synku. - Pa.
Prawdę mówiąc,
nie spodziewałam się, że tak cię polubię.
To bardzo miłe.
Ale nie będziesz z moim synem na zawsze.
Napisy: Zofia Sław