Nie patrz tak na mnie.
Joanne, nie rób tego.
Wróciłem!
To co, jaki werdykt?
Granatowy czy beżowy?
- Joanne? - Tak?
Który sweter?
Członkowie kongregacji mówią, że świecę sutkami,
więc muszę nosić swetry.
Ich strata. Zdecydowanie granatowy.
Nie rozumiem,
dlaczego sutki wystają, gdy jest zimno, zamiast się chować.
Przepraszam. Porozmawiajmy o pudełku.
- O czym? - O pudełku.
Pudełku Rebeki.
Prowokuje mnie od sześciu dni.
To prawie tydzień.
Chciałam zajrzeć do środka. Kiedyś bym to zrobiła, ale tym razem nie.
Chciałabym, żebyś docenił moją dojrzałość.
Oczywiście.
To pudełko.
Przepraszam, że trzymam jej rzeczy.
Co w nim jest? Jaka kategoria rzeczy?
Lokówki? Listy miłosne? Gustowne akty?
Nawet mi nie mów. Wiesz co, Noah?
Nie muszę wiedzieć.
To tylko rzeczy, których szkoda mi wyrzucić,
ale też nie chciałem umawiać się z nią na zwrot.
Rozumiem.
Jesteśmy tacy dorośli.
Brawo. Zwłaszcza dla mnie.
Zwłaszcza dla ciebie.
Dobrze, że o tym mówisz. Pora się go pozbyć.
Świetnie.
Możemy je oddać potrzebującym albo spalić, albo...
- Coś wymyślę. - Tak.
Spal je.
- Noah? - Proszę.
Mam do ciebie pytanie niezwiązane z pracą.
Słucham.
Mówi się „Zendeya”
czy „Zendaya”?
„Zendaya”?
Tak myślałem.
A moja wnuczka mówi, że „Zendeya”.
- Co zrobić? - Teraz pytanie zawodowe.
Jakie masz plany na następne 20 lat?
O rety, od samego rana poważne pytania.
Nie wiem. Spojrzę w kalendarz.
Moja żona od dawna prosi, żebym przeszedł na emeryturę.
Od niedawna jej prośby brzmią bardziej jak groźby,
więc już czas.
Na Boga, co my bez pana poczniemy?
Będziecie cierpieć.
To nasza specjalność.
- Noah. - Tak?
Chcę, żebyś mnie zastąpił.
- Jako główny rabin? - To żadna nowość.
To moje marzenie.
- Dziękuję. - Dobrze.
- Nie podniecaj się jeszcze. - Oczywiście.
Z tą posadą wiąże się wiele zasad.
- Żadnej wieprzowiny. - Tak.
- Owoców morza. - Nigdy.
Może się mylę,
ale doszły mnie słuchy, że rabin, z którym rozmawiam,
nagle poznał jakąś miłą blond świnkę.
Przepraszam. Powinienem był panu powiedzieć.
Jeśli wierni zobaczą, że główny rabin jada wieprzowinę...
Wszyscy zaczną ją jeść.
Raczej wszyscy zaczną brać śluby z gojami,
nie będzie żydowskich dzieci
i nasz naród wyginie.
No tak.
Co my tu mamy?
- Widzę. - Bardzo ją lubię.
To dobrze.
Może pokażesz jej, na czym polega judaizm.
Zacznij od dobrego.
- Nie dawaj jej gefilte fisz. - Dobrze.
Mnie smakuje, ale rozumiem.
W przyszłym tygodniu składam rekomendacje.
Daj znać, czy mam cię uwzględniać.
Twoje życie osobiste będzie brane pod uwagę. Tak już jest.
Rozumiem.
Jeśli chciałbyś nieco ułatwić sobie życie
i znaleźć sobie Żydówkę,
moja córka się rozwodzi.
Ta ładna.
Wygląda jak ja.
Przemyśl to.
Przemyślę to.
Chcę być dojrzała, więc nie będę zaglądać...
Dobra.
To dla ciebie zupełnie nowe...
Dziękuję. Jezu, Morgan. Nie ma opcji.
Nie otwieraj tego.
Tworzymy z Noahem dojrzały związek oparty na zaufaniu...
Nie trzeba było mi mówić o pudełku, jeśli nie chcesz, żebym je otworzyła.
Morgan, to poważne naruszenie prywatności.
Grubo.
- Daj tę szczotkę. - Proszę.
Śliczna jest. Dobrze razem wyglądają.
- Musiałaś wziąć mamę? - Była ze mną, gdy napisałaś.
Ma lekkie miesiączki.
I na co nam ta wiedza?
- Proszę cię. - Odkładam.
Co to jest?
Ma odlew jej niemowlęcej stopy.
- To takie romantyczne. - Ani trochę.
Liczę, że znajdziemy coś, co będziemy mogły omówić w podcaście.
Nie.
- Co? - Nie będziemy o tym gadać w podcaście.
Już ci na nim nie zależy?
Pewnie, że zależy.
Szkoda, że już nie jesteś singielką.
Odkąd spotykasz się z tym typem, wszystko się w tobie zmienia.
- Nieprawda. - „Ojej, nie odpisał.
Oby jego kumple mnie polubili. Uwielbiam kosza”.
Nie mówiłam tak.
- Owszem. - Nieraz.
Joanne, którą znam,
nie udaje, że coś lubi dla faceta.
Nie kryje chłopaka kosztem naszego podcastu.
Grzebałaby w tym pudełku bez cienia żenady.
Jesteś jak laski, z których się nabijałyśmy.
Widzę w tym rozwój i dojrzałość.
A ja widzę w tym desperację.
W tym domu doszło do brutalnej śmierci.
- Co? - Tak.
Wieje chłodem.
Jeśli awansujesz, dostaniesz zniżkę na buty?
Nie.
Po co wyciągasz te wszystkie dziwne świece?
Musicie przyjść na hawdalę.
Chcę pokazać Joanne fajne strony bycia Żydem.
Serio? Uwielbiam hawdalę.
Ja też. Jest bardzo niedoceniana.
- Zgoda. - Dzięki.
To ten deser z kremem?
Nie, to ceremonia na koniec szabatu, gdy wzejdą trzy gwiazdy.
Zapala się świecę. Wącha się przyprawy.
Nie? Przypomni ci się.
Nigdy tego nie robiliśmy. Co się z tobą dzieje?
Mam problem ze świnką.
To weź paracetamol i idź do łóżka.
To nic poważnego.
Cohen dowiedział się o Joanne.
Zaczynam panikować.
O cholera. Łączę kropki.
Nie zostaniesz głównym rabinem, póki będziesz w związku z szyksą.
Nie.
Co na to szyksa?
Ma z tym luz, bo jeszcze o niczym nie wie.
To chyba pora, żeby ją spytać, czy kiedykolwiek rozważy konwersję.
Nie rozmawialiście o wielkiej K?
To brzmi jak kiła. Porozmawiamy. Musi być idealnie.
Pomóż mi przy kolacji i zareklamuj jej bycie Żydem.
Chcesz, żebym przekonał ją do judaizmu?
Sprzedaj jej go.
Jasne.
- Wyglądasz słodko. - Wyglądasz słodko.
Wyglądam jak obrzydliwa, stara babcia. Bez urazy.
Nic się nie stało.
Ciesz się, że wyglądasz tak dobrze jak ja.
Wszyscy wiedzą, że mogę włożyć każdą sukienkę.
Nie jest okropna.
- No proszę. - To już coś.
Ma tylko okropny krój, materiał i kolor.
Miri, ona idealnie pasuje do motywu przewodniego.
Który też jest okropny.
Kiciu, posłuchaj mnie. „Miriam gryzie Wielkie Jabłko”.
To świetny motyw.
Świetny motyw.
- Już o tym rozmawiałyśmy. - Idę stąd.
Muszę skończyć rąbek.
To, że jej koleżanki przebierają się za prostytutki
i robią motyw Magic Mike’a nie znaczy, że my też mamy.
Moim motywem były słynne kobiety.
To było super, bo można było się czegoś nauczyć przez zabawę.
- Dobrze, że jesteś ładna. - Zjemy razem kolację?
Zjemy,
ale nie dzisiaj, bo...
Nie mów, że jesz z nią.
Nie jem kolacji z nią.
Jestem zmuszona, żeby zjeść kolację z nią
i z Noahem.
Brzmi jak podwójna randka.
- To nie podwójna randka. - Nie?
To głupia, nudna kolacja. Misiu, nawet nie chcę na nią iść.
Ale idziesz. Moje miejsce jest zajęte.
- Przestań. - Szyksy służą tylko do ćwiczeń.
To już przestaje przypominać ćwiczenia.
- Misiu. - Posłuchaj mnie.
Tak?
Zapamiętaj te słowa.
Tęskni za tobą.
Czuję to.
Zobaczy cię na bat micwie i się opamięta.
Nie związuj włosów.
Dobrze.
To było miłe.
- Czujesz się lepiej? - Nie.
- Boże, to Noah. Chce się spotkać. - Mówiłam, że to wiedźma. Pokaż.
Co tam?
Cześć.
Nudzę się, bo czekam na jedzenie.
Możesz pochylić kamerę? Co ty masz na sobie?
Idziesz do kościoła? Czemu to założyłaś?
Mamy gości na kolacji.
Więc włożyłaś sukienkę.
Robisz to dla Noaha
czy jego podłej szwagierki, która ci nie odpisuje?
Chciałam ładnie wyglądać.
Jesteś totalną żoną ze Stepford.
Masz rację. Ani trochę się nie zmieniłaś.
Dobra, rozumiem. Ja pieprzę.
Powinnam przestać podlizywać się Esther
i stawać na rzęsach, żeby wszyscy mnie polubili.
I?
I udawać, że lubię koszykówkę.
Dziękuję. Wreszcie.
Baw się dobrze. I zdejmij ten strój amiszki.
- Przebrałaś się z tej ładnej kiecki. - Tak.
To bardziej mój styl.
Dobrze. Mnie i tak zawsze się podobasz.
Wiesz, kto najbardziej lubi wygodne ciuchy?
- Kto? - Żydzi.
Będzie koszmarnie. Ona mi się przymila na siłę.
To męczące.
Kocham cię, skarbie. Jesteś moją królową.
Obiecałem, że będę dziś pełen entuzjazmu.
Choćbyś czuła się zdradzona, nie pomogę ci.
Ładnie wyglądasz.
No świetnie.
Już dzwoniłem.
Widziałam.
- Teraz już za dużo. - Otwarte.
Cześć. Witajcie.
Hej.
Tylko ja postawiłam na wygodę.
Jedyna z gumką w pasie.
- Cześć, Sasha. - Cześć.
Też bym włożył dres, ale Esther mi nie pozwala.
- Masz ohydne dresy. - Siema, laska.
Winogrona.
Siema, laska.
To Miriam.
Cześć, Miriam. Jestem Joanne.
Ulubiona bratanica twojego wujka.
Jestem jego jedyną bratanicą.
I tak brawo, że pokonałaś konkurencję.
Jesteś zabawna. Też bym chętnie przyszła w dresie.
Chcesz pożyczyć? Mamy chyba ten sam rozmiar.
Nie trzeba, dzięki.
Nie ma za co.
Przysiądziemy na kanapie przed jedzeniem?
- Jasne. - Albo nie.
Jak chcesz. Rób swoje.
Fajnie.
Noah, nalejesz mi wina?
Jasne.
SIEDZĘ JAKIEŚ PIĘĆ METRÓW OD REBEKI
Przepraszam?
Mogę jednak zjeść na miejscu, póki jest ciepłe?
I poproszę kieliszek merlota.
Przepraszam.
Nie widziałam nikogo z książką w miejscu publicznym od lat.
To prawdziwa czy rekwizyt?
Prawdziwa. Gdzie śpiewają raki.
Z klubu książki Reese. Musiałam wyjść z domu.
Uznałam, że to lepsze niż scrollowanie.
Imponujące.
Zazdroszczę takiej samokontroli. Zdrówko.
Nie masz nic do picia.
Mogę cię namówić na kieliszek wina? Dziwnie mi będzie pić samej.
Nie ma problemu.
Miałam dziś ciężki dzień,
więc wino pomoże mi się od niego zdystansować.
Jasne.
Widziałam się dziś z byłym.
Poprosimy jeszcze jeden kieliszek. Dziękuję.
Rebecca.
Miło mi, jestem Julie.
- Cześć, Julie. - No dobrze.
Opowiedz mi o spotkaniu z byłym. Ze szczegółami.
Potrzebujesz się wygadać, prawda?
- Tak. - Zdrówko.
- Jedziemy.
Jedziemy.
Co za obciach, nigdy nawet nie byłam w Nowym Jorku.
Motywem bat micwy Sami była Euforia. Były cukierkowe pigułki.
To przesada.
Sami chyba jest rozrywkowa.
- Nie. - Joanne to rozumie.
Nie będziemy znowu o tym dyskutować.
Robimy to, żeby babcia była zadowolona. Długo już nie pożyje.
Jeśli umrze, zmienimy motyw?
To dobry kompromis.
- Miriam. - Miriam, ale tak serio...
O rany.
Twój motyw jest bardzo wyszukany. Nowy Jork to moda,
Broadway, SNL.
Właśnie, hot-dogi, pizza,
prostytutki na Times Square.
- Nie chodzi o motyw. - Są tam ogromne szczury.
Nie chodzi o motyw.
Bat micwa to ważny rytuał przejścia.
Chodzi w niej o połączenie z dziedzictwem żydowskich kobiet
takich jak Lea i Rut.
Rut nie była Żydówką z urodzenia, a i tak ją kochamy.
Rut to zrobiła.
Tak.
- Dobra. - Fajnie.
Joanne, podoba ci się ten motyw?
Myślę, że Nowy Jork to najseksowniejsze miasto na świecie.
Wykorzystaj to.
Podoba mi się moda. W sumie wszystko oprócz szczurów.
Chyba jest spoko.
Dziękuję.
Kłóciłyśmy się o to przez ponad rok.
- Mówiłam, że to spoko. - Słońce już zaszło.
Wyjdziemy na hawdalę?
Wolę odrobić lekcje.
- Serio? - No proszę. Dobrze.
- Ale fajnie. - Popatrzymy w gwiazdy.
- Idziesz? - Tak, chyba będzie miło.
Muszę ci powiedzieć, że nie lubię koszykówki.
Dobrze. Dziś nie będzie koszykówki.
Spoko.
Co się dzieje, gdy zobaczymy trzy gwiazdy?
To znaczy, że szabat się kończy i nastaje noc.
W ten sposób witamy nadchodzący tydzień.
Możemy też włączyć telefony.
Nie robiłbym tego od razu.
Dobrze.
- Pierwsza gwiazda! - Świetnie. Nisko na niebie.
Czemu to robimy?
Bo to piękny żydowski zwyczaj, ciekawski aniołku.
- Jest druga. - Gdzie?
Tam.
- Nie fair. - Nie fair.
To bardzo kojące. Dziękuję, że się tym ze mną dzielisz.
To dla mnie czysta przyjemność.
Cieszę się, że ci się podoba.
Jakiś owad mi wpadł do oka.
W domu nie ma owadów.
Tak. Wejdźmy do środka,
stamtąd lepiej będzie widać gwiazdy.
Jasne, piękne gwiazdy domowe.
Nie wysilaj się, i tak pierwsza ją wypatrzę.
- Nie męcz się. - To ona znajduje ciebie.
To mnie znajdzie. A wtedy to udokumentuję.
- Serio? - Tak.
Mówiłeś, że po kolacji można.
- Rób, jak uważasz. - Dobrze.
Muszę zrobić jedną rzecz.
- Wrócę za chwilkę. - Dobra.
- Małymi krokami. - Tak.
Mam sporo informacji i żadnej dobrej.
Rebecca i Noah dużo gadają.
Mówi, że jego nowy związek to „nic poważnego”.
Dziś mieli poruszające spotkanie, bo oddał jej pudełko.
- Nie wierzę w to. - Trzecia gwiazda.
Daj mi jeszcze momencik.
Dobrze.
Jest już Żydówką?
Nie mów im, że oglądam film.
Spoko.
Spójrz.
Czy moja sukienka na bat micwę jest żenująco długa?
Ojej. Tak.
- Mama nie pozwala mi jej skrócić. - Od tego są nożyczki.
Jesteś zajebista.
Nie mów im, że tak powiedziałam.
Wiem. I nie powiem.
Hej.
Gdzie byłaś?
Rozmawiasz z Rebeką za moimi plecami?
Co?
Pudełko.
Oddałeś je jej?
- Tak. Myślałem, że tego chcesz. - Pisałeś z nią?
Nie. Napisałem jej tylko,
że podrzucę je o 16.00, a ona to polajkowała.
Więc w pewnym sensie tak.
- I tyle? - Tak.
- Nie pytałeś, co u niej? - Nie.
- Nie mówiłeś, jak bardzo za nią tęsknisz? - Co?
I że nasz związek to „nic poważnego”?
Nic podobnego.
Nie wiem już, w co mam wierzyć.
Czemu miałbym tak mówić?
Czy to... Jeśli mi nie wierzysz...
- Proszę. - Mam przejrzeć twój telefon?
- Nie mam nic do ukrycia. - Jaki masz kod?
0372.
Boże.
Nie chcę.
Dzięki Bogu, bo czasem nagrywam, jak ćwiczę kazania.
Możesz obejrzeć, jeśli chcesz, ale jeszcze nad nimi pracuję.
W moich poprzednich związkach bym spojrzała.
Rozumiem.
Ale przy tobie naprawdę chcę być inna.
Ufam ci.
A ja tobie.
- Nie powinieneś. - Dlaczego?
Bo...
Zajrzałam do pudełka. Miałam tego nie robić, ale zrobiłam to.
Trudno.
- Przepraszam. - Hej.
Nic się nie stało. Rozumiem.
Pudełko było na wierzchu. Nic dziwnego, że byłaś ciekawa.
Teraz jest zły moment, ale chciałabym kiedyś
pogadać o odlewie stopy.
- To pojebane. - Tak.
Przepraszam.
Chodź do mnie.
Za wszystko.
Ktoś mi namieszał w głowie.
Kto?
Morgan!
Morgan, otwieraj!
Jezu! Srać ci się chce? Co jest?
- Rozmawiałam z Noahem. - Dobra.
Okłamałaś mnie.
Nie pisał z Rebeką.
Szok. Twój chłopak zaprzecza, że pisał z byłą.
Problem z głowy.
Noah taki nie jest i wiesz o tym.
Jezu, czy ty masz urojenia?
Dobra, Joanne, posłuchaj. Wiem, że to przykre.
Rebecca sama mi to powiedziała. Nie wiem...
Nie wierzę ci.
- Może kłamała. - Boże.
Błagam cię, Morgan. Mówiłaś, że nie wie, kim jesteś.
- Tak. - To po co by kłamała?
Podkopujesz Noaha,
bo nigdy nie wspierałaś tego związku.
Bo to absurdalny związek.
To nie znaczy, że zmyślam.
Wierzysz jakiemuś typowi bardziej niż mnie.
Noah to nie jakiś typ. Z czego się śmiejesz?
Wolałabyś, żebym była smutna i samotna.
Wybacz, że jesteś jedyną singielką w podcaście.
Nie, jestem tam jedyną trzeźwo myślącą osobą.
Wszystko w sobie zmieniasz dla tego gościa.
Szczerze, to żałosne.
- Nie mów tak. - Ale tak jest.
- Tu nie chodzi o mnie i Noaha. - Dobra.
Nie zmieniam się dla niego.
Chodzi o to, że czujesz się pominięta,
bo w końcu jestem w zdrowym związku.
A ty nadal desperacko swipe’ujesz
i jarasz się, że masz matcha z jakimś kelnerem Broydenem.
Wiesz co?
Za pół roku, jak sama wrócisz do desperackiego swipe’owania,
bo Noah cię rzuci, żeby się ożenić z Rebeką,
przypomnę ci to i pożałujesz.
Czekam na to.
- Jeb się. - Ty się jeb.
Nie wierzę, że wolisz go ode mnie.
- To uwierz. - A ty dorośnij.
Rebecca jest dużo ładniejsza na żywo.
- Zamknij się. - To nie filtr. Ma idealną cerę.
Głupia pizda.
Hej.
Jak tam?
Nie wiem. Wszystko się popieprzyło.
Ze mną?
Jezu, nie.
Tylko ciebie jestem pewna na 100%.
- Umarłeś? - Przepraszam.
Mógłbyś teraz powiedzieć, że jesteś pewny mnie.
Przepraszam.
Wybacz, jestem trochę rozkojarzony.
Ciąży na mnie coś ważnego i chciałbym z tobą o tym porozmawiać.
Powiedz, o co chodzi, bo się stresuję.
Dobrze.
W związku z potencjalnym awansem dużo myślę o przyszłości.
A sytuacja wygląda tak,
że jeśli mam z kimś spędzić życie...
to ta osoba musi być Żydówką.
Zrywasz ze mną?
Nie.
Joanne, chcę z tobą być.
Chcesz ze mną być?
Tak.
Czuję, że będzie jakieś „ale”.
Ale
muszę cię spytać...
czy byłabyś skłonna przejść na judaizm?
Co, jeśli odmówię?
Nie wiem.
Napisy: Zofia Sław